Dialogue with Students by the Prime Minister at the "Pariksha Pe Charcha 2025" Program
Narendra Modi · Prime Minister of India
- Context
- Modi engaged in an open-air dialogue with students at Sundar Nursery for the Pariksha Pe Charcha 2025 program on February 10, 2025.
- Main themes
- Exam stress management, student-teacher dialogue, nutrition and healthy eating, millets and superfoods, seasonal foods and Indian traditions, Makar Sankranti customs, student motivation, Pariksha Pe Charcha program, junk food avoidance, India's global role in millets
- Duration
- ~69 min
- Words
- 8,242
- Sentences
- 1,202
- Readability
- 65
- Grade
- 5.9
- Syntax
- 1.90
- Vocabulary
- 2.03
Translated from Kannada
This is an interview, press conference or exchange with other speakers. It is split into sentences and counted in the corpus, but its sentences are not tagged on the twelve indices.
1,202 sentences in 804 paragraphs
Student:
We are very excited for the exam discussion!
Happiness:
Today, it feels like I am dreaming.
Vaibhav:
It is a great fortune that so many children have registered for this program, and we are one of them.
Sai Shastra:
I watched the previous exam discussion program, which took place in a hall. I thought it would be the same this time too.
Ira Sharma:
But this time, it is completely different – the format has changed entirely.
Akshara:
This year, the program is being held in an open space called Sundar Nursery.
Adriel Gurung:
I am excited! I am completely thrilled – I am very excited!
Advitiya Sadhukhan:
The much-anticipated day has finally arrived for us – we are meeting the Prime Minister face to face!
Adriel Gurung:
Today, I am here to have a conversation—
Lopong Shailavai:
With the Prime Minister of India!
Akshara J. Nair:
When Prime Minister Modi arrived, everyone was filled with positivity.
All students:
Namaste, Sir!
Prime Minister:
Namaste! Are you all sitting separately?
Student:
No, Sir!
Rituraj Nath:
The moment we saw him, everyone experienced a positive energy.
Prime Minister:
How many of you can recognize him?
Student: Sir, almost everyone!
Prime Minister:
So, have you invited all of them to your home?
Student:
Sir, I will definitely invite everyone!
Prime Minister:
Oh, will you? You should have invited them already!
Akanksha Ashok:
He is unbelievably charming and a charismatic leader!
Prime Minister:
What do you eat on Makar Sankranti?
All students: (Ellu Unde) Sesame and jaggery!
Prime Minister:
There is no rule that you can only eat one sweet – those who like it can enjoy as much as they want!
Student:
I was happy when the Prime Minister personally gave us ‘ellu unde’!
Prime Minister:
So, what do you say? I enjoyed the jaggery; I didn’t say I was a god!
Student: I felt good, but I didn’t say I was a god!
Prime Minister: Wonderful!
Ananya U:
When a guest visits our home, we offer them something to eat. Similarly, the Prime Minister gave us ellu unde!
Prime Minister:
What do they call this in Kerala?
Student:
It is called ellu laddu.
Prime Minister:
So, they call it ellu laddu.
Student:
It is rare to find it there.
Prime Minister:
Don’t you get it occasionally?
Student:
No, Sir!
Prime Minister:
Alright!
Student:
It seemed like someone was thinking about us.
Prime Minister:
Do you think others should take a little?
Student:
Sir, just one or two!
Prime Minister:
Yes, that is very thoughtful.
Student:
I really liked it, Sir!
Prime Minister:
Good! Sit down. Now tell me—what season is best for eating sesame and jaggery?
Student:
Winter!
Prime Minister:
Why do you eat it then?
Student:
It keeps the body warm.
Prime Minister:
That’s right! It keeps the body warm; what do you all know about nutrition?
Student:
Sir, the body needs various essential minerals.
Prime Minister:
But if you don’t have knowledge about it, what will you do?
Student:
Actually, India promotes millets because they are more nutritious.
Prime Minister:
How many of you have eaten millets? Even if you are not aware, almost everyone should have it.
Student:
Millets like bajra, ragi, and jowar!
Prime Minister:
Everyone consumes them. Do you know what global status millets have achieved?
Student:
India is the largest producer and consumer of millets.
Prime Minister:
Correct! In 2023, the United Nations declared it as the International Year of Millets, promoting them worldwide – it was also India’s proposal. The Indian government strongly advocates that many diseases can be prevented through proper nutrition from these. Millets are called superfoods. So, how many of you have had some form of millet in your home throughout the year?
Student:
Sir, we mix wheat, jowar, and bajra in our flour!
Prime Minister:
Have you noticed that we have incorporated some traditions in our customs? Fresh fruits of the new season are first offered to God.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
We celebrate that, don’t we?
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
It happens everywhere.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
Then we consume it as prasad.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
This means that God also consumes seasonal fruits first, so as humans, shouldn’t we also eat seasonal fruits?
Student:
Yes, Sir! We must eat them!
Prime Minister:
How many of you eat raw carrots in this season? I am sure all of you love carrot halwa.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
You must also be drinking carrot juice. Do you believe it is important to eat certain foods for good nutrition?
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
Do you think it is also important to avoid certain foods?
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
What should we avoid eating?
Student:
Junk food!
Prime Minister:
Junk food!
Student:
Foods that are oily and made from refined flour should be avoided as they increase sugar levels in the blood.
Prime Minister:
Yes! Alright, sometimes we know what to eat and what not to eat, but do we know how to eat? How many teeth do we have?
Student:
32!
Prime Minister:
32! Teachers at school sometimes say, and parents at home remind us, that since we have 32 teeth, we should chew our food at least 32 times.
Student:
Yes, Sir! It should be chewed properly.
Prime Minister:
So, knowing how to eat is equally important.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
Now, how many of you eat food without paying attention – swallowing it like posting a letter at the post office? Or, when a friend is having lunch with you, do you ever think, “What if he eats more than me?”
Student:
That’s true! Right!
Prime Minister:
How many of you have noticed the taste of water while drinking? What I mean is, I have truly savored and enjoyed its taste. How many of you do this?
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
But most of you don’t do that! You are in such a hurry to go to school.
Student:
No, Sir! No, Sir!
Prime Minister:
No, honestly say – tell the truth here.
Student:
Really, Sir!
Prime Minister:
Just like we sip tea in small gulps to savor it, we should try to enjoy drinking water. We should truly savor it. So, we have discussed how to eat and what to eat. The third important topic is when to eat.
Student:
Sir, we should avoid eating pickles or salad in the evening. Eating salad in the morning is very good.
Student:
It is appropriate for us to have dinner before 7 PM. This practice is widely followed in the Jain community as it helps in digestion.
Prime Minister:
When do farmers in our country usually have their meals?
Student:
In the afternoon, Sir!
Prime Minister:
As far as I know, farmers have a full meal before going to the fields around 8 or 8:30 in the morning. They work all day, and if they are hungry, they eat whatever is available in the fields. They return home around 5 PM and have their meal before sunset.
But you all probably say, “I have to go play now or I want to watch a TV show or check my phone!” Perhaps you tell your mother, “Not now, Mom! I’m not hungry yet!”
Student:
No, Sir!
Prime Minister:
Remember, just because you are not unwell doesn’t mean you are healthy. We must determine our well-being based on the standard of well-being. Our sleep patterns are related to our nutrition – whether we get enough sleep or sometimes too much sleep.
Student:
Sir, during exam times, especially when preparing for them, we tend to sleep a lot.
Prime Minister:
So, did you gain weight during that time?
Student:
Yes, Sir! After the exams are over, sleep completely disappears!
Prime Minister:
Sleep plays a crucial role in nutrition, health, and overall fitness. The entire field of medical science is now focusing on sleep – how well a person sleeps, how many hours of rest they get – all these aspects are being studied in great depth. But I am sure many of you must be thinking, “Why is the Prime Minister telling us to sleep?”
How many of you go out in the sun every day to get natural sunlight?
Student:
Sir, we all stretch ourselves in the sunlight when we arrive at school…
Prime Minister:
Does anyone from Arunachal want to say something?
Student:
Arunachal is the land of the rising sun, so we sit in the morning sunlight every day!
Prime Minister:
Everyone should practice spending a few minutes in the morning sunlight – whenever the convenient time comes – exposing most of the body to direct sunlight for 2, 5, or 7 minutes. It’s not just about seeing the sun while going to school; it should be done intentionally.
How many of you have tried standing under a tree and taking at least 10 deep breaths after sunrise? Breathe as deeply as you can, breathe until you sweat – does anyone practice this regularly?
Student:
Sir, not exactly deep breathing, but it is very relaxing.
Prime Minister:
In my opinion, if you want to progress in life, nutrition is essential. What you eat, when you eat, how you eat, and why you eat – all of these are important.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
I remember inviting a family for lunch. One of their sons refused to eat wheat or ragi. Perhaps a teacher might have told him once – or he might have heard somewhere – that if he eats ragi or wheat roti, his skin color will turn dark. So, he only eats rice. But it shouldn’t be like that – I believe you shouldn’t rely on ‘Google Guru’ to decide what to eat every day!
Student:
No, Sir!
Prime Minister:
You don’t do that, do you?
Student:
No, Sir!
Prime Minister:
Alright, I have been talking for a long time. Do you all want to say something?
Student:
Namaskaram, Sir! My name is Akanksha, and I am from Kerala. My question…
Prime Minister:
You speak Hindi so fluently! How is that?
Student:
Because I really like Hindi, Sir!
Prime Minister:
Have you ever thought about why you enjoy learning Hindi so much?
Student:
No, but I write poetry.
Prime Minister:
Oh, wow! In that case, I must hear one of your poems first.
Student:
If I remember one, I will tell you.
Prime Minister:
No worries! You can recite anything you remember. I usually don’t remember anything.
Student:
There is a lot of noise in these markets,
There is a lot of noise in these streets,
Why are you sitting with your pen to write another ghazal,
So, what do you want to write on the pages of that book, what is in your mind,
In your mind filled with questions, a couplet might be writing answers,
So why are you looking at the sky?
What about these stars, what about your mind?
Prime Minister:
Wow! Wow! That was amazing!
Student:
The conversation was very warm and friendly – it felt like talking to our elders.
Prime Minister:
So, what are you worried about?
Student:
The pressure of exams, Sir. We tell ourselves that we must do well, or else our future will be ruined.
Prime Minister:
What do you think is the answer to that?
Student:
Marks do not define our future, Sir!
Prime Minister:
So, are marks not important?
Student:
Knowledge is truly important.
Prime Minister:
Oh, so you are saying that teaching and exams are meaningless?
Student:
No, Sir! I believe exams are a part of our journey, not our destination.
Prime Minister:
But the problem is, even if you all understand this, your families do not always see it the same way.
Prime Minister:
So, what do you do about it?
Student:
Sir, we should focus on working hard and leave the rest to God.
Prime Minister:
Akanksha, what you said is completely right. Unfortunately, this mindset is deeply ingrained in our society; if a student does not achieve certain marks in school, it seems their entire life is at risk if they do not perform well in their 10th or 12th exams.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
This creates a lot of pressure – pressure at home, pressure in the family – constant anxiety!
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
So, are you saying it is impossible to make your parents understand? With two months left for your exams, if your mother starts giving you advice, you would want to tell her, “Not now, Mom! I’m not hungry yet!” But you can’t say that, can you? You have to prepare yourself.
This means there is pressure on you – everyone around you is saying, “Do this! Do that! Does it feel like that?”
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
How many of you watch cricket on TV whenever there is a match? How many of you?
Student:
Sir, we all do! Yes, Sir!
Prime Minister:
You must have noticed that the stadium is filled with noise whenever a match is on.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
What sounds do you hear?
Student:
Sir, the whole crowd cheers!
Some shout "Six! Six!" while others shout "Four!"
Student:
Yes, sir! Some say "Six!"
Prime Minister:
Now, tell me, what does the batsman do? Does he listen to the crowd or focus on the ball?
Student:
He focuses on the ball.
Prime Minister:
Exactly! If he starts thinking, "Oh, they are shouting for a six, I must hit a six!" – what happens?
Student:
He loses his wicket!
Prime Minister:
That's right! This means the batsman does not let the pressure affect him.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
His entire focus is on the ball. Similarly, if you do not let pressure affect you and focus only on your studies – if you decide, "Today, I will study until this point and I will stick to it," then you will easily free yourself from that pressure.
Student:
Sir, you have answered our questions very well! You explained to us how not to succumb to exam pressure and taught us a lot.
Student:
If you are clear about your goal, no confusion or obstacles can stop you. You must always be self-motivated.
Student:
What he means is, whatever the pressure, accept it freely – but do not focus on it!
Prime Minister:
One must always hold oneself accountable.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
One must constantly challenge oneself.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
If you scored 30 points last time, aim to score 35 points this time. Challenge yourself! Many people do not fight their own battles. Have you ever decided to fight your own battles?
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
If you want to challenge yourself, first you must know yourself.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Have you ever asked yourself, "What can I become in life? What am I capable of? What truly brings me satisfaction?" You should ask yourself these questions from time to time.
One day, you read something in the newspaper and think, "Oh, this seems interesting!" and the next day, you see something on TV and think it looks good too! You should not be like that! You must gradually focus your mind on one goal.
Most people get easily distracted and their minds remain restless.
Student:
That leads to destruction.
Prime Minister:
Exactly! Only when you have clarity can you decide which challenges to accept. Are you trying?
Student:
Yes, sir!
Student:
Prime Minister sir, I have a question for you! You are a prominent global leader, you have held many important positions. Can we share 2 or 3 invaluable leadership lessons with children as we move forward in life?
Prime Minister:
Viraj!
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
It is impossible for a boy from Bihar not to have any questions about politics! The people of Bihar are extraordinarily intelligent. Does anyone else think about leadership?
Student:
Yes, sir! I think about it too. But how should I explain it?
Prime Minister:
Explain it in a way you like.
Student:
Sometimes, when teachers appoint us as class monitors or assign us to maintain discipline, students do not always listen. They need a way to understand. We cannot order them to sit down! Sit down! Nor can we threaten to write their names. That only creates more chaos for them. So, is there a better way to motivate them to listen and maintain discipline?
Prime Minister:
Are you from Haryana?
Student:
No, sir! I am from Punjab – I come from Chandigarh!
Prime Minister:
Chandigarh!
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Leadership is not about wearing a kurta-pajama, wearing a jacket, and making grand speeches on big platforms. In a group like yours, some of you naturally emerge as leaders. No one formally appoints them, but when they say "Let's go," others follow. Leadership happens naturally.
It is not about correcting others – it is about setting an example yourself.
For example, if you are a supervisor and you arrive late but everyone is expected to be on time, will they listen to you?
Student:
No, sir!
Prime Minister:
If the supervisors have already done their homework and you need to complete yours, others will be motivated. If a supervisor says to a classmate, "Haven't you finished your homework? Okay, I will help you – come on!" that is an example.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Instead of scolding anyone, teachers should step in and help. When you support others and understand their struggles – when you ask someone, "Hey, you look unwell today. Do you have a fever? Didn't you sleep well last night?" – they start to feel that you genuinely care about them rather than enforcing monitor rules.
You cannot demand respect…
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
… you must earn it!
Student:
Yes, sir! Yes, sir!
Prime Minister:
But how can one achieve that?
Student:
By first changing oneself!
Prime Minister:
Absolutely! We must change ourselves.
Student:
People recognize that through our behavior.
Prime Minister:
Right! Your behavior naturally influences others.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Leadership cannot be imposed. Do the people around you accept you? If you impose knowledge on them, they will not accept it. People accept you based on your actions, not your words.
For example, if you give a speech about cleanliness but do not practice it yourself…
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
… then you cannot be a leader.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
To be a leader, you must learn teamwork. Patience is essential. Sometimes, when we assign a task and someone fails to complete it, we immediately react harshly.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
We question them – why didn’t you do it? – and that is not how leadership works.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
If someone is struggling with a task, understand their difficulties. If there is a lack of resources somewhere, a true leader ensures they are provided when needed.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
As a leader, you must always support your team. If they are facing a problem, you must help first. By doing so, their trust in you grows. Ultimately, they feel they did it themselves – even if you helped them 80%.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
But the feeling of "I did it" boosts their confidence, and this confidence strengthens your leadership.
You may have heard this childhood story – a child and his father were at a fair. The father said to the child, "Hold my hand!" But the child replied, "No, you hold my hand!"
At first, one might think, what kind of child asks his father to hold his hand instead of the other way around? But then the child explained:
"Father, if I hold your hand, it can slip away at any moment… but if you hold my hand, I know you will never let go."
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
That trust – that unwavering trust – is one of the great powers of leadership, isn’t it?
Student:
I am Preetam Das, a 12th-grade student at PMC Arya Higher Secondary School in Tripura…
Prime Minister:
From where?
Student:
Belonia, South Tripura district!
Prime Minister:
So, how did you come here?
Student:
It was my enthusiasm, sir. I wanted to meet you, learn something, and understand something – that’s it!
Prime Minister:
How were you selected? Did you have to pay a bribe?
Student:
No, sir!
Prime Minister:
Then how did it happen?
Student:
Sir, bribery does not work in Tripura.
Prime Minister:
Isn’t that so?
Student:
I am here to represent my state and express my thoughts to you.
Prime Minister:
Alright, I will share what is on my mind, and you can speak from your heart.
Student:
Sir, I have a question for you. In our board years, whether in 10th or 12th grade, we have many talented and hardworking students in our class, but they do not achieve the success they deserve. What advice would you give them?
Prime Minister:
Advice should not be given simply – please sit down!
Prime Minister:
If I give you advice, you might immediately start thinking, "Why did he say that? What did he say? Does he see a fault in me?"
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
This means a person's mindset becomes 'difficulty-based,' which makes it really hard to support a partner. Instead of focusing on shortcomings, it is more effective to recognize the good qualities they possess.
If you observe someone for 5 to 7 days, you will definitely notice something positive – perhaps they sing well, dress neatly, or have some other commendable quality. Once you identify that, start a conversation about it. When you acknowledge their abilities, they feel that you are genuinely interested in them and appreciate their talents.
Then, if you say, “My friend, you work very hard, but what happens during the exam time? Why do you work so hard?” they might respond, “I am not good at it. I don’t know why that happens.”
At that moment, you can encourage them: “Come to my house; let’s study together.”
Moreover, you should note that many teachers teach throughout the year, but when exam time comes, they tell students to write question-and-answer sets.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
No matter how old you are, I believe you should develop the habit of writing. Those who write poetry, like Viraj and Akanksha, are actually capturing and creating their thoughts. I remember meeting some school officials in Ahmedabad. A child’s parents had written to me saying their child was being expelled from school. I asked them, “Why are you expelling him?” They replied that the child was not paying attention. Curiously, the school later started a tinkering lab, and surprisingly, that same child spent most of his time in the tinkering lab. There was a robotics competition, and the school team won first place. Why? Because that child built the robot! The very child they were about to expel was the best in robotics. This means he had a special talent. It is the teacher's job to identify and nurture that talent. I will share an experiment with you – will you definitely do it today?
Students:
Yes, we will! Definitely!
Prime Minister:
Think about all your friends from childhood to now – about 25 to 30 of them. Try to write their full names, including their father's name. Perhaps you can manage 10. Then, write the names of their fathers, mothers, and other family members. You may realize the number is getting even smaller. Even with people you consider good friends, this shows that you know very little about them. Everything is just superficial. Now ask yourself an important question: “I have been with Vaibhav for 3 days, but can I list one specific good quality about him?” If you develop this practice, you will naturally start to find positive aspects in everything. I believe this will be beneficial for you.
Student:
Sir, my question is this: As exams approach, students begin to feel pressure to study as much as possible and perform their best. At that stage, eating, sleeping, and daily routines become a hassle. Sir, you manage your day very productively. Sir, what advice do you give to students on how to manage their entire day and study effectively?
Prime Minister:
First of all, everyone has 24 hours, right?
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Do you know that?
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Some people do amazing work within 24 hours, while others feel they have achieved nothing even after spending the whole day.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
The main problem is that they lack awareness about proper time management and how to use their time.
Student:
Okay!
Prime Minister:
When a friend comes over, they waste time chatting.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
When a phone call comes, they get stuck on it without any idea of how to use their time effectively. The first thing to do is think about our time – how can we use it better? I always remain conscious of my time and never let it go to waste. This doesn’t mean I am constantly running from one task to another. I plan my tasks on paper according to time management and then check whether I have accomplished them or not. Tomorrow, make a list of 3 things you want to complete – whatever those 3 tasks may be. Then, the next day, check whether you did them or not. What happens occasionally is that we spend more time on things we like and completely neglect things we don’t like.
Student:
Yes, sir! That’s true!
Prime Minister:
First, you need to overcome this method.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Challenge yourself. Think, “What is there in this geography? Why is it not cooperating with me? I will conquer it.” Develop a strong determination to win over it. Whether it is math—“Come on, let’s face it. I am ready for battle.” Cultivate a winning mindset—never give up or lose heart.
Student:
Everyone has 24 hours, but some are very productive, while others waste it chatting as you said. So, we need proper time management to complete tasks on time and be productive throughout the day.
Student:
Sir, first of all, since you have given such wonderful answers, we want to applaud you, but with a twist of “flower applause.”
Prime Minister:
Do you know why this is done?
Student:
Sir, it is for those with special attention who do not listen.
Prime Minister:
They immediately show their appreciation by waving their hands.
Student:
Sir, many thoughts, possibilities, and questions keep coming to our minds. These create confusion during exam time. So, sir, how can we calm our minds in such situations?
Prime Minister:
Look, I don’t believe you get troubled.
Student:
Sir, it happens a little, because…
Prime Minister:
I don’t think you really get troubled.
Student:
Sir, confusions happen a little.
Prime Minister:
I can see your level of confidence. Since this morning when I noticed you, your confidence has been remarkable.
Student:
But still, sir, one thing is certain: exams are tough…
Prime Minister:
That means you don’t fully know yourself. You might think it’s better to say “yes, it’s tough” in front of friends. Tenth-grade students usually talk to each other like this – “I couldn’t study yesterday; I fell asleep” or “I wasn’t in the right mindset yesterday.” They also say such things on the phone with friends.
Student:
Yes!
Prime Minister:
So how do you focus?
Prime Minister:
What is the most precious thing?
Student:
The present moment!
Prime Minister:
If you lose the present moment, it becomes the past, and it is no longer in your hands. But if you truly live it…
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Then it becomes a part of your life. But when can you live it? Look, the breeze is blowing very nicely right now. But did you notice it? There is also a beautiful fountain over there. When I mention it, you might suddenly realize, “Oh yes…”
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
The breeze was already there.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
But you didn’t notice it.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Your mind was somewhere else.
Student:
Yes, sir!
Student:
My question is, sir, in recent days, students experience more depression and anxiety while studying. How can we alleviate this, sir?
Prime Minister:
Where does this problem start? Gradually, you notice changes – you don’t enjoy conversations at home. Initially, you used to talk a lot with your younger sibling.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Now it seems he bothers you – “Go away, leave me alone.” Initially, you used to run home from school and excitedly tell your mother everything that happened at school.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
And now you don’t share things with your mother – you dismiss it, “Forget it.” You come home, pick up a book for a while, and then put it down. This kind of behavior gradually separates you. Slowly, you withdraw into yourself, and ultimately, this can lead to depression. You should try to openly share any doubts or ambiguities in your mind without hesitation. If you don’t express them and bottle everything inside, it will eventually lead to a big explosion. Initially, there was a great benefit to our social structure. The family itself was like a university. Sometimes you would talk freely with your grandfather, sometimes with your grandmother, sometimes with your uncle, aunt, elder brother, elder sister, or cousin – there was always someone to share with. It’s like the pressure cooker’s whistle…
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
The pressure cooker doesn’t explode.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
In the same way, this is the pressure you experience.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Then, when speaking contextually, your grandfather would say, “No, son, don’t do that.”
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
We think we are right when we say, “Yes, I won’t do that.” Then your grandfather or uncle might say, “Be careful, you will fall,” and that gives you courage.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Getting care and attention is human nature. If I come here and give a long speech, you might think, “Who does this Prime Minister think he is?” But I genuinely want to hear your songs, your thoughts, and learn about your village. It makes you feel, “He is just like us. Let’s have a conversation.” Then there is no pressure, right? A major reason for depression is the lack of genuine concern. Secondly, in the past, teachers used to engage deeply with students. When I was a student, even though my handwriting was terrible, my teachers worked very hard for me. They really tried to improve it. They probably improved their handwriting more than mine! But their efforts touched my heart – they truly cared.
Student:
Sir, I have one last question.
Prime Minister:
Yes, go ahead!
Student:
Due to parental pressure, many students are forced into careers or fields they are not interested in. How can such students pursue their passions without hurting their parents' feelings?
Prime Minister:
Parents usually have certain expectations, but they don’t get permanently hurt if those are not fulfilled. Their hopes generally come from wanting to see their child excel. Sometimes, it’s not even their own thoughts – they compare their children with others. For example, “My cousin has achieved so much; why isn’t my child doing the same?”
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Their social status sometimes becomes a hindrance for them.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
So, my advice to parents is this – please don’t turn your child into a model to showcase everywhere. Love your child and accept their unique abilities. There is no person in the world without a special talent. As I mentioned earlier, the child who was expelled from school ultimately became number one in building robots. Some children excel in sports rather than academics. Take Sachin Tendulkar, one of the big names in cricket. He himself admitted that studying was never his interest. But his parents and teachers recognized his talent, which changed his life. Someone once asked me, “If you weren’t the Prime Minister or a minister and were asked which department you would like to choose, what would you want?” I replied, “I would choose the skill development department.”
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
Skills have immense power. We need to focus on developing skills. If a child does not perform well in studies, they definitely have strength in some other field. Parents should recognize that and guide their children accordingly. That will reduce unnecessary pressure.
Student:
Prime Minister Modi conveyed an important message to parents that they should not impose pressure on their children. Children should learn from their parents, and parents should understand their children. There should be mutual understanding.
Prime Minister:
Let’s come closer; you all are sitting quite far away. We will meditate for a bit.
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
To put it simply, what do you call meditation in our language?
Student:
Focusing your mind.
Prime Minister:
Exactly. Now listen to the sound of that fountain for a moment. Can you hear any sweetness in it?
Student:
When PM sir guided us through meditation, especially asking us to focus on the fountain, it had a profound impact on me. It was truly insightful.
Prime Minister:
Have you heard the chirping of birds?
Student:
Yes, sir!
Prime Minister:
How did it feel?
Student:
It felt wonderful, sir!
Prime Minister:
There must be 5 different sounds at the same time. Have you ever tried to identify which sound comes from where and which bird it is from? If you do that, your attention naturally sharpens. You connect yourself with the strength of those sounds. Just like Vaibhav asked me about anxiety first – what’s the solution? Breathing!
Student:
Sir, pranayama!
Prime Minister:
Exactly!
Prime Minister:
Yes, pranayama is indeed effective. It produces a different kind of energy. When you breathe in, imagine the cool air entering your body and the warm air exiting. Have you ever checked which nostril you are breathing through?
Student:
Okay!
Prime Minister:
Both nostrils are not always active at the same time. One person may seem to be out of breath! If you want to switch from the right nostril to the left – can you command it to change?
Student:
No!
There is a technique for that. If your right nostril is active, gently close your left side and slowly press your right knee with your finger. Gradually, you will notice that the breath shifts to the left nostril.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
In 5 seconds, you will gain control over your body.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
Both nostrils should be balanced. Even when teachers at school tell you to fold your hands and sit properly, do this and try to breathe – you will notice that both nostrils become active.
Student:
Yes, Sir! Definitely!
Prime Minister:
I am saying it works, and you are really experiencing it!
Student:
Yes, Sir, it is really working!
Student:
Sir, they taught us how to meditate and control our breathing. We felt very good, and all our stress is now reduced.
Student:
How did they teach us to meditate? As a result, we keep our minds stress-free. They also told us how to control our breathing. We should not take on too much stress, and even if we have any stress, we should enjoy life without overthinking it.
Prime Minister:
That’s wonderful! Everyone come closer! Today, this is our own Gurukul!
Student:
Sir, we also did laughter therapy in the morning.
Prime Minister:
Oh, wow! Who laughed the most?
Student:
Sir, all of us!
Prime Minister:
What did they teach? Show me how you did it!
Student:
Ha-ha! Ho-ho! Ha-ha! Ho-ho! Ha-ha! Ho-ho! Ha-ha! Ho-ho!
Prime Minister:
When you go home and insist that your family do this, what do they say – you seem excited after coming here! But do one thing – gather everyone together and make them do it together. There is a unique power in this joy. You will see a difference in just 3 days; the entire atmosphere at home will change.
Student:
Like last time, we thought Prime Minister Sir would be on the stage and the rest of us would sit below. But today, it was not like that. He was just talking like a friend. We did not feel that the Prime Minister of India was here.
Student:
My name is Yukta Mukhi, Sir!
Prime Minister:
Where are you from?
Student:
Chhattisgarh!
Prime Minister:
Chhattisgarh!
Student:
Sir, I want to ask how we can be happy with small victories. I tend to be very negative about everything.
Prime Minister:
Is it because you think negatively or because others make you feel that way?
Student:
I expected to score 95% in my 10th-grade exams, but I got 93%. I was very depressed about those 2% marks.
Prime Minister:
Look, I consider that a success. Your goal may be far from reaching, but it should not exceed your understanding. First of all, I congratulate you for setting a target that is 2 marks higher than your actual score. That is not a bad thing. Next time, if you set a target of 97 and score 95, you should be proud. The main thing is that you have believed in yourself by setting a target of 95 instead of 97, 99, or 100. You can always choose to look at the same situation differently and positively.
Student:
Sir, during exam time, many students are afraid of board exams, and then they do not take care of their health.
Prime Minister:
The main reason for this problem is that there is less focus on the students and more on their families. A child may want to be an artist because he is skilled at drawing, but the family insists that he should become an engineer or a doctor.
Student:
Yes, Sir.
Prime Minister:
This puts the child under constant pressure. My first request to parents is to try to understand their children, their interests, and their abilities. Supervise what they do according to their capabilities. If possible, support them. If your child shows interest in sports, take them to watch a game; they will be inspired. Secondly, teachers often create an environment where only the top students in schools receive attention and praise. The rest are neglected or told to sit back, which puts them into depression. My request to teachers is to avoid comparisons among students. Do not criticize students. If you want to say something, keep them aside. Encourage everyone separately with positive reinforcement. “You are very good. You make good efforts. But you need to focus on this.” Students should also think, “I will work hard, improve my results, and do better than last time. I will try to do better than my friends.” But remember, exams are not everything. I notice that you seem to be lost in your own world. You are not connecting freely!
Student:
As a senior student in my school, I inspire my younger children for their exams or cultural and literary competitions. But sometimes, I feel that I cannot inspire myself.
Prime Minister:
Never think of yourself as alone or think too much about yourself. It seems you think too much about yourself, but do not share your feelings with anyone. You need someone to inspire you – perhaps family members or elders. Also, challenge yourself with small goals. For example, I decided to cycle 10 kilometers today. Even if it goes through the mountains of Arunachal Pradesh, after you complete it, spend the whole day enjoying the thought, “Look, I achieved this today.” Such small experiments with yourself help build self-confidence. Always work on defeating your past self – live fully in the present as if your past is behind you.
Student:
They said it is very important to have self-goals. You must be motivated, and there are many ways to do that. For example, set small, achievable goals for yourself, and whenever you achieve them, they always reward you. This method has inspired me in many ways.
Student:
Sir, who are your inspirations?
Prime Minister:
My inspirations are all of you. For example, Ajay has written a song about exam stress. Even though I have written books, someone like Ajay expresses it through poetry while sitting in his village. That inspires me to do even more. If we look around us, there are many sources of inspiration.
Student:
It involves deep thought and contemplation – listening to something, understanding it, and truly internalizing it. However, I find it difficult to do that.
Prime Minister:
Have you ever listened to something and then thought about it – what exactly did you think? About their words, about their message? For example, if someone advises you to wake up early in the morning, you might think about the benefits of waking up early. But if you go back to sleep without implementing it, does that mean you have truly internalized the advice? Internalization happens only when you consider yourself like a laboratory and try to reshape your practices. Many people do not compete with themselves; they compete with others, often competing with those weaker than themselves, gaining false satisfaction. They say, “Look, he got 30 marks; he worked hard, I got 35 marks!” But those who compete with themselves never lose confidence.
Student:
There is a person who is a guiding light for the world. There is a person who transforms his struggles powerfully and works tirelessly day and night for the happiness of others. As our Prime Minister, there is a person who inspires us, advises us, and fills us with joy through his communication. That loving person is none other than Shri Narendra Modi Ji. Thank you, Sir!
Prime Minister:
Thank you! Thank you!
Student:
Sir, my question is, whenever I go to take an exam, I always worry about what will happen if I fail. How can we avoid the fear of failure?
Prime Minister:
In school, in 10th or 12th grade, about 30-40% of students fail. What happens to them?
Student:
They try again.
Prime Minister:
What if they fail again?
Prime Minister:
Look, life does not stop there. You need to decide whether you want to succeed only in exams or succeed in life. One way to succeed in life is to make your failures your teachers. In cricket matches, players review the footage of the entire day, observe their mistakes, and decide what improvements to make. Can you do the same with your failures and learn from them? Secondly, life is not just about exams. It should be viewed in its entirety. Observe the lives of ‘divyang’ (differently-abled) individuals closely. God may not have given them certain things, but God sometimes compensates by giving them extraordinary abilities, which become their strength. Similarly, within all of us, God has placed shortcomings and unique qualities.
Student:
Yes, Sir!
Prime Minister:
Focus on how to enhance those unique qualities within you. Then no one will ask about your degree, where you studied, or how many marks you scored in 10th grade. What should matter – your marks or your life speaking for itself?
Student:
Life, Sir!
Prime Minister:
Then, life should speak.
Student:
I am Ajay from Arohi Model Senior Secondary School. In recent days, technology has advanced a lot, but sometimes we overuse it. Sir, I would like your guidance on how we can use technology better.
Prime Minister:
First of all, we are all fortunate, and you are especially fortunate because you are growing up in an era where technology is very widespread, powerful, and useful. There is no need to run away from technology. However, you need to decide – are you watching endless reels without direction, or are you genuinely interested in some subject? If so, dive deep into it and analyze. Then technology becomes a force, not a storm that sweeps you away. It is not a hurricane that uproots you. Think about the people who are doing research and innovation – they are working for your benefit. Understanding, learning, and using technology in the best way should be our goal.
Student:
Sir, I have a question. How can we give our best to any task?
Prime Minister:
We must constantly strive to do our best; the first rule of giving our best is to do better than yesterday.
Student:
Sir, our families suggest what we should do, which field to choose, or which subject to follow. Should we follow their advice or listen to our own?
Prime Minister:
You should listen to them and then make them understand. When they suggest something, respectfully agree and ask how to proceed, where to get the necessary information, and what help they can provide. Then, slowly share your thoughts and the truths of your mind. Gradually, they will start to change their minds and understand your perspective.
Student:
Thank you very much for listening to my question, for answering it, and for teaching me many invaluable lessons, such as staying calm and maintaining positivity without letting negative thoughts enter my mind. It has been a wonderful experience. Thank you very much!
Student:
In recent days, many students face the problem of not being able to complete their papers on time during exams, which causes stress. Sir, how can they manage such stress and situations?
Prime Minister:
The first solution is to thoroughly practice previous exam papers. If you practice well, you will learn to write concise answers and save time. Then, during the exam, prioritize the questions. Start with the questions you know well, then move to the medium questions, and finally attempt the challenging questions. If a question is not working out, it is okay to leave it. One common mistake students make is spending too much time on topics they do not know, leaving less time for the questions they can answer. Sometimes, even if they know the answer, they write very lengthy responses and waste significant time. The solution to this problem is to practice more.
Student:
I am a 10th-grade student at PVR Balika Angati School. I am from Andhra Pradesh. It is a privilege for us to be here with you in this beautiful place. I would like to ask you a question: we read about changing weather conditions in our books. What can we do about it?
Prime Minister:
You have asked a very good question, and I am glad to see that the children of my country are also concerned about the weather. In many parts of the world, development has led to a consumer culture – everything exists for one’s personal happiness. If someone wants better equipment, they do not hesitate to cut down a 200-year-old tree. If they want continuous electricity, they will burn as much coal as needed to keep the lights on 24/7. This leads to massive destruction of nature. Our culture is not about exploiting nature.
I have a goal – Life – Life for Environment. I insist that our lifestyle must protect and nurture nature. In our culture, parents teach their children to seek forgiveness from Mother Earth before stepping on the ground in the morning, acknowledging the troubles caused to her. We worship trees, celebrate festivals around them, and consider rivers as mothers. These values should fill us with pride. India is currently running a significant campaign called ‘Ek Pehchaan Maa Ke Naam’ – honoring two mothers – one who gave us birth and the other who provides us life. Plant a sapling in memory of your mother and take care of it as a living tribute to her. This tree must grow regardless of the cost. We must take care of it. What happens? People plant saplings on a large scale. This sense of responsibility and ownership helps protect nature on a large scale.
Student:
Nature is a crucial part of our lives. We must engage with trees, as they benefit us in many ways. We should promote nature.
Prime Minister:
It seems everyone is ready to plant saplings! Go ahead and plant them. I will share a tip about watering the trees. You can place a pot filled with water next to the tree. This way, you will only need to refill it once a month, and the tree will grow well with minimal water usage. This is a practical method that can be applied anywhere. Congratulations to everyone!
Student:
Thank you, Sir!
Student:
Sir, thank you very much for coming here and giving us this wonderful opportunity.
Prime Minister:
So, what stands out to you the most today?
Student:
The discussion on the environment, Sir!
Prime Minister:
Environmental issues!
Student:
Yes, Sir! You have truly inspired us. This entire day will remain memorable, and exams no longer seem to stress us out.
Prime Minister:
Even if the scores are low, there is no more stress about exams?
Student:
You are right, Sir — succeeding in life is truly important.
Student:
Sir, now the exams are starting to scare us!
Prime Minister:
Wonderful! Thank you all very much!
Student:
Thank you, Sir!
Prime Minister:
Now, don’t start being the boss at home. Remember, we are in direct contact now! Don’t scare your teachers either!
Student:
No, Sir! Bye, Sir!
The original Kannada. The tags above are read on the English translation's sentences.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
:
ಪರೀಕ್ಷಾ ಪೇ ಚರ್ಚಾಗೆ ನಾವು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದೇವೆ!
ಖುಷಿ
:
ಇಂದು, ನಾನು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನಾ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.
ವೈಭವ್
:
ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಕ್ಕಳು ನೋಂದಾಯಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಮತ್ತು ನಾವು ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದೇವೆ.
ಸಾಯಿ
ಶಾಸ್ತ್ರ
:
ನಾನು ಹಿಂದಿನ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪೇ ಚರ್ಚಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ, ಅದು ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಈ ಬಾರಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.
ಇರಾ
ಶರ್ಮಾ
:
ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ, ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ – ಸ್ವರೂಪ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ.
ಅಕ್ಷರ
:
ಈ ವರ್ಷ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸುಂದರ್ ನರ್ಸರಿ ಎಂಬ ಮುಕ್ತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಅಡ್ರಿಯಲ್
ಗುರುಂಗ್
:
ನಾನು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ! ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ – ನಾನು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ!
ಅದ್ವಿತಿಯಾ
ಸಾದುಖಾನ್
:
ಬಹುನಿರೀಕ್ಷಿತ ದಿನ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂದಿದೆ – ನಾವು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಅವರನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ!
ಅಡ್ರಿಯಲ್
ಗುರುಂಗ್
:
ಇಂದು, ನಾನು ಸಂವಾದ ನಡೆಸಲು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ —
ಲೋಪೋಂಗ್
ಶೈ
ಲವೈ
:
ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ!
ಅಕ್ಷರ
ಜೆ
.
ನಾಯರ್
:
ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಮೋದಿ ಜಿ ಆಗಮಿಸಿದಾಗ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರು.
ಎಲ್ಲಾ
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು
:
ನಮಸ್ತೆ, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
:
ನಮಸ್ತೆ! ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
:
ಇಲ್ಲ, ಸರ್!
ಋತುರಾಜ್
ನಾಥ್
:
ನಾವು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣ, ಎಲ್ಲರೂ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆವು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
:
ಇವರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ನೀವು ಗುರುತಿಸುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಸರ್, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
:
ಹಾಗಾದರೆ, ನೀವು ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
:
ಸರ್, ನಾನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತೇನೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
:
ಓಹ್, ನೀವು ಮಾಡುತ್ತೀರಾ? ನೀವು ಈಗಾಗಲೇ ಮೊದಲೇ ಆಹ್ವಾನಿಸಬೇಕಿತ್ತು!
ಆಕಾಂಕ್ಷಾ
ಅಶೋಕ್
:
ಅವರು ನಂಬಲಾಗದಷ್ಟು ಆಕರ್ಷಕ ಮತ್ತು ವರ್ಚಸ್ಸಿನ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
:
ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಂದು ನೀವು ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ?
ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು
: (ಎಳ್ಳು ಉಂಡೆ) ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
:
ನೀವು ಒಂದೇ ಒಂದು ಉಂಡೆ ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವೇನಿಲ್ಲ – ಅದನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವವರು ಇಷ್ಟಪಡುವಷ್ಟು ಆನಂದಿಸಬಹುದು!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
:
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಸರ್ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ನಮಗೆ ‘ಎಳ್ಳು ಉಂಡೆ’ ನೀಡಿದಾಗ, ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
:
ಹಾಗಾದರೆ, ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? ನಾನು ಬೆಲ್ಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ, ನಾನು ದೇವರು-ದೇವರು ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಆದರೆ ನಾನು ದೇವರೇ ಅಂತ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
: ಅದ್ಭುತ!
ಅನನ್ಯ ಯು
: ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಅತಿಥಿಯೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ, ನಾವು ಅವರಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಏನನ್ನಾದರೂ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಅವರು ನಮಗೆ ಎಳ್ಳು ಉಂಡೆ ನೀಡಿದರು!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಏನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇದನ್ನು ಎಳ್ಳು ಲಡ್ಡು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
: ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಇದನ್ನು ಎಳ್ಳು ಲಡ್ಡು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇದು ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು ವಿರಳ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಅದನ್ನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಸರಿ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯಾರೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಬೇರೆಯವರು ಸ್ವಲ್ಪ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಥವಾ ಎರಡು!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹೌದು, ಅದು ತುಂಬಾ ಚಿಂತನಶೀಲವಾಗಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನನಗೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಒಳ್ಳೆಯದು! ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಈಗ ಹೇಳಿ—ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ಬೆಲ್ಲ ತಿನ್ನಲು ಯಾವ ಋತು ಉತ್ತಮ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಚಳಿಗಾಲ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಅದನ್ನು ಏಕೆ ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇದು ದೇಹವನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗಿಡುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದು ಸರಿ! ಇದು ದೇಹವನ್ನು ಬೆಚ್ಚಗಿಡುತ್ತದೆ, ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಏನು ತಿಳಿದಿದೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ದೇಹಕ್ಕೆ ವಿವಿಧ ಅಗತ್ಯ ಖನಿಜಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತವೆ
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆದರೆ ನಿಮಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಭಾರತವು ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಹೆಚ್ಚು ಪೌಷ್ಟಿಕವಾಗಿವೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಂದಿದ್ದೀರಿ? ನಿಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲರೂ ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಬಾಜ್ರಾ, ರಾಗಿ ಮತ್ತು ಜೋಳದಂತಹ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳು!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಎಲ್ಲರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳು ಯಾವ ಜಾಗತಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಪಡೆದಿವೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಭಾರತವು ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಉತ್ಪಾದಕ ಮತ್ತು ಬಳಕೆದಾರ ದೇಶ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಸರಿ! 2023ರಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯು ಇದನ್ನು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಿರಿಧಾನ್ಯ ವರ್ಷವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು, ಅವುಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿತು – ಇದು ಭಾರತದ ಪ್ರಸ್ತಾಪವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಸರಿಯಾದ ಪೋಷಣೆಯ ಮೂಲಕ ಇವುಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ರೋಗಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು ಎಂದು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಪೌಷ್ಠಿಕಾಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಆಹಾರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನರು ವರ್ಷವಿಡೀ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯ ಸಿರಿಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಾವು ಹಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗೋಧಿ, ಜೋಳ ಮತ್ತು ಬಾಜ್ರಾವನ್ನು ಬೆರೆಸುತ್ತೇವೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾವು ನಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನೀವು ಗಮನಿಸಿದ್ದೀರಾ? ಹೊಸ ಋತುವಿನ ತಾಜಾ ಹಣ್ಣನ್ನು ಮೊದಲು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನಾವು ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅಲ್ಲವೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಂತರ ನಾವು ಅದನ್ನು ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತೇವೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇದರರ್ಥ ದೇವರು ಕೂಡ ಋತುಮಾನದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ನಾವು ಕೂಡ ಋತುಮಾನದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್! ನಾವು ಅದನ್ನು ತಿನ್ನಲೇಬೇಕು!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಈ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಹಸಿ ಕ್ಯಾರೆಟ್ ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ? ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಕ್ಯಾರೆಟ್ ಹಲ್ವಾವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಕ್ಯಾರೆಟ್ ಜ್ಯೂಸ್ ಕೂಡ ಸೇವಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಉತ್ತಮ ಪೋಷಣೆಗೆ ಕೆಲವು ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನೀವು ನಂಬುತ್ತೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಕೆಲವು ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಸಹ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾವು ಏನು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಜಂಕ್ ಫುಡ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಜಂಕ್ ಫುಡ್!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಎಣ್ಣೆಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಹಿಟ್ಟು ಆಧಾರಿತ ಆಹಾರಗಳು ರಕ್ತದಲ್ಲಿನ ಸಕ್ಕರೆ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಹೌದು! ಸರಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಏನು ತಿನ್ನಬೇಕು ಮತ್ತು ಏನು ತಿನ್ನಬಾರದು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಹೇಗೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ? ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಲ್ಲುಗಳಿವೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
32!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
32! ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಪೋಷಕರು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಮಗೆ 32 ಹಲ್ಲುಗಳಿರುವುದರಿಂದ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಹಾರವನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ 32 ಬಾರಿ ಅಗಿಯಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಹೌದು ಸರ್! ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅಗಿಯಬೇಕು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾಗಿ, ಹೇಗೆ ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಈಗ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಗಮನ ಕೊಡದೆ ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ – ಅಂಚೆ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಅದನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಾ? ಅಥವಾ, ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, “ಅವನು ನನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ತಿಂದರೆ ಏನು?” ಎಂದು ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅದು ನಿಜ! ಸರಿ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವಾಗ ಅದರ ರುಚಿ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ? ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದರೆ, ನಾನು ಅದರ ರುಚಿಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸವಿದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಆನಂದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ! ನೀನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ತುಂಬಾ ಆತುರದಲ್ಲಿರುತ್ತೀರಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್! ಇಲ್ಲ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇಲ್ಲ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿ – ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಹೇಳಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾವು ಸಣ್ಣ ಗುಟುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಚಹಾ ಕುಡಿದು ಸವಿಯುವಂತೆಯೇ, ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ನಾವು ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸವಿಯಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ, ನಾವು ಹೇಗೆ ತಿನ್ನಬೇಕು ಮತ್ತು ಏನು ತಿನ್ನಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಮೂರನೆಯ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಯಾವಾಗ ತಿನ್ನಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಸಂಜೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಅಥವಾ ಸಲಾಡ್ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬೇಕು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಲಾಡ್ ತಿನ್ನುವುದು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಾವು ಸಂಜೆ 7 ಗಂಟೆಯ ಮೊದಲು ಊಟ ಮಾಡುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಜೀರ್ಣಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಜೈನ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರೈತರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾವಾಗ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ರೈತರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8 ಅಥವಾ 8:30ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ದಿನವಿಡೀ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಹಸಿವಾದರೆ, ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸಂಜೆ 5 ಅಥವಾ ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ಮೊದಲು ತಮ್ಮ ಭೋಜನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಬಹುಶಃ “ನಾನು ಈಗ ಆಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಥವಾ ನನಗೆ ಟಿವಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನೋಡಬೇಕು ಅಥವಾ ನನ್ನ ಫೋನ್ ನೋಡಬೇಕು!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ. ಬಹುಶಃ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ, “ಈಗ ಬೇಡ ಅಮ್ಮ! ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಸಿವಿಲ್ಲ!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೆನಪಿಡಿ, ಅನಾರೋಗ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ನಾವು ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಯೋಗಕ್ಷೇಮದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ನಿದ್ರೆಯ ಮಾದರಿಗಳು ನಮ್ಮ ಪೋಷಣೆಗೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ – ನಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ನಿದ್ರೆ ಬರುತ್ತದೋ ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿದ್ರೆ ಬರುತ್ತದೋ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸುವಾಗ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿದ್ರೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ತೂಕಡಿಕೆ ಬಂದಿತ್ತೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್! ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಮುಗಿದ ನಂತರ, ನಿದ್ರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿದ್ರೆಯು ಪೋಷಣೆ, ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟಾರೆ ಫಿಟ್ನೆಸ್ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನದ ಇಡೀ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಈಗ ನಿದ್ರೆಯ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದೆ – ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗಳ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ – ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಆಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರು, ‘ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ನಮಗೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲು ಏಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿದೆ.
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ…
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅರುಣಾಚಲದ ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಲು ಬಯಸುವಿರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅರುಣಾಚಲವು ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನ ನಾಡು, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು – ಅನುಕೂಲಕರವಾದ ಸಮಯ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ – ದೇಹದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವನ್ನು 2, 5 ಅಥವಾ 7 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ನೇರ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿಗೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ಸೂರ್ಯೋದಯದ ನಂತರ ಕನಿಷ್ಠ 10 ಆಳವಾದ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ? ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡಿ, ನೀವು ಬೆವರುವಷ್ಟು ಉಸಿರಾಡಿ – ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇದನ್ನು ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಿಖರವಾಗಿ ಆಳವಾದ ಉಸಿರಾಟವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ತುಂಬಾ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ, ನೀವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ನೀವು ಏನು ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ, ಯಾವಾಗ ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ, ಹೇಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ ಮತ್ತು ಏಕೆ ತಿನ್ನುತ್ತೀರಿ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮುಖ್ಯ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಒಂದು ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅವರ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಗೋಧಿ ಅಥವಾ ರಾಗಿ ತಿನ್ನಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು. ಬಹುಶಃ ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕರು ಅವನಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿರಬಹುದು – ಅಥವಾ ಅವನು ಎಲ್ಲೋ ಕೇಳಿರಬಹುದು – ಅವನು ರಾಗಿ ಅಥವಾ ಗೋಧಿ ರೊಟ್ಟಿ ತಿಂದರೆ ಅವನ ಚರ್ಮದ ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಹಾಗಾಗಿ, ಅವನು ಅನ್ನ ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದು ಹಾಗಾಗಬಾರದು—ಪ್ರತಿದಿನ ಏನು ತಿನ್ನಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ನೀವು ‘ಗೂಗಲ್ ಗುರು’ವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಸರಿ, ನಾನು ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಏನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಮಸ್ಕಾರಂ, ಸರ್! ನನ್ನ ಹೆಸರು ಆಕಾಂಕ್ಷಾ, ಮತ್ತು ನಾನು ಕೇರಳದವಳು. ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ…
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಎಷ್ಟು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ! ಅದು ಹೇಗೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಯಾಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಹಿಂದಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಹಿಂದಿ ಕಲಿಯುವುದನ್ನು ಏಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಎಂದಾದರೂ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಾನು ಕವಿತೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಓಹ್, ವಾವ್! ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ನಾನು ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಕೇಳಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನನಗೆ ಒಂದು ನೆನಪಾದರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಪರವಾಗಿಲ್ಲ! ನಿಮಗೆ ಏನೇ ನೆನಪಾದರೂ ಅದನ್ನು ಪಠಿಸಬಹುದು. ನನಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏನೂ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಈ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗದ್ದಲವಿದೆ,
ಈ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗದ್ದಲವಿದೆ,
ನೀವು ಇನ್ನೊಂದು ಗಜಲ್ ಬರೆಯಲು ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಿ,
ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಏನು ಬರೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ,
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಶಾಯಿ ಬಹುಶಃ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು,
ಹಾಗಾದರೆ ನೀವು ಆಕಾಶದತ್ತ ಏಕೆ ನೋಡುತ್ತೀರಿ?
ಈ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ವಾಹ್! ವಾವ್! ಅದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಸಂವಹನವು ತುಂಬಾ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಪರವಾಗಿತ್ತು – ಅದು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆಯೇ ಇತ್ತು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ನಿಮಗೆ ಏನು ಚಿಂತೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಒತ್ತಡ, ಸರ್. ನಾವು ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೇನು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅಂಕಗಳು ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ಅಂಕಗಳು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಜ್ಞಾನ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಓಹ್, ಹಾಗಾದರೆ ನೀವು ಬೋಧನೆ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಅರ್ಥಹೀನ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್! ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ, ನಮ್ಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದರೆ, ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ, ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ನೀವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಾವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಬಿಡಬೇಕು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆಕಾಂಕ್ಷಾ, ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ, ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅವರ 10 ಅಥವಾ 12ನೇ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅವರ ಇಡೀ ಜೀವನವು ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇದರಿಂದಾಗಿ, ತುಂಬಾ ಒತ್ತಡವಿದೆ – ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ, ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡ – ನಿರಂತರ ಉದ್ವೇಗ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ? ನಿಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ 2 ತಿಂಗಳು ಉಳಿದಿವೆ, ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿ ನಿಮಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ, ನೀವು ಅವರಿಗೆ ‘ಅಮ್ಮಾ, ಇನ್ನೊಂದು ಉಪನ್ಯಾಸ ಬೇಡ!’ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ! ಆದರೆ ನೀವು ಹಾಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲವೇ? ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಇದರರ್ಥ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡವಿದೆ – ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ, ‘ಇದನ್ನು ಮಾಡಿ! ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ! ಹಾಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?’
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಪಂದ್ಯ ನಡೆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೋಡುತ್ತೀರಿ? ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಾವೆಲ್ಲರೂ! ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಪಂದ್ಯ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣವು ಗದ್ದಲದಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಿರಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಯಾವ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಇಡೀ ಜನಸಮೂಹವು ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತದೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಕೆಲವರು ಸಿಕ್ಸರ್! ಸಿಕ್ಸರ್! ಎಂದು ಕೂಗಿದರೆ ಇತರರು 4 ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾರೆ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್! ಕೆಲವರು ಸಿಕ್ಸರ್ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಈಗ, ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ಬ್ಯಾಟ್ಸ್ಮನ್ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ? ಅವನು ಜನಸಂದಣಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆಯೇ ಅಥವಾ ಚೆಂಡಿನ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಅವನು ಚೆಂಡಿನ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಖರವಾಗಿ! ಅವನು ‘ಓಹ್, ಅವರು ಸಿಕ್ಸರ್ಗಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಾನು ಸಿಕ್ಸ್ ಹೊಡೆಯಬೇಕು!’ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ – ಏನಾಗುತ್ತದೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅವನು ತನ್ನ ವಿಕೆಟ್ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದು ಸರಿ! ಇದರರ್ಥ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್ಮನ್ ಒತ್ತಡವು ಅವನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಅವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಮನವು ಚೆಂಡಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ನೀವು ಒತ್ತಡವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬೀಳಲು ಬಿಡದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೆ – ‘ಇಂದು, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅಂದಿಕೊಂಡರೆ ಆಗ ನೀವು ಆ ಒತ್ತಡದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್ ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನೀವುತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದೀರಿ! ಅವರು ಪರೀಕ್ಷಾ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೇಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಕಲಿಸಿದರು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಿಮ್ಮ ಗುರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ, ಯಾವುದೇ ಗೊಂದಲ ಅಥವಾ ಅಡೆತಡೆಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತರಾಗಿರಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, ಒತ್ತಡ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅದನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ – ಆದರೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಬೇಡಿ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಒಬ್ಬರು ಯಾವಾಗಲೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಒಬ್ಬರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸವಾಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಕಳೆದ ಬಾರಿ ನೀವು 30 ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದರೆ, ಈ ಬಾರಿ 35 ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಗುರಿ ಹೊಂದಬೇಕು. ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನೀವು ಸವಾಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ! ಅನೇಕ ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸವಾಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಮೊದಲು ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ, “ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾಗಬಹುದು? ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದೇನೆ? ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನು ತೃಪ್ತಿ ತರುತ್ತದೆ?” ನೀವು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಓದಿ, ಓಹ್, ಇದು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ! ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ ಮತ್ತು ಮರುದಿನ, ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ನೋಡಿ, ಅದು ಕೂಡ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಇರಬಾರದು! ನೀವು ಕ್ರಮೇಣ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಂದು ಗುರಿಯ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಬೇಕು.
ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಸುಲಭವಾಗಿ ವಿಚಲಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಚಂಚಲವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅದು ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನಿಖರವಾಗಿ! ನಿಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮುಂದೆ ಯಾವ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವಾಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀವು ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು. ನೀವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಸರ್, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ! ನೀವು ಪ್ರಮುಖ ಜಾಗತಿಕ ನಾಯಕ, ನೀವು ಅನೇಕ ಪ್ರಮುಖ ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಯುವಾಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ 2 ಅಥವಾ 3 ನಾಯಕತ್ವ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ವಿರಾಜ್!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಬಿಹಾರದ ಹುಡುಗನಿಗೆ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ! ಬಿಹಾರದ ಜನರು ಅಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿವಂತರು. ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ನಾಯಕತ್ವದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್! ನಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ವಿವರಿಸಲಿ?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಇಷ್ಟಪಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಶಿಕ್ಷಕರು ನಮ್ಮನ್ನು ತರಗತಿ ಮಾನಿಟರ್ಗಳಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದಾಗ ಅಥವಾ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಮಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದಾಗ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಿರಬೇಕು. ನಾವು ಅವರನ್ನು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ! ಅಥವಾ ಅವರ ಹೆಸರು ಬರೆಯುವಂತೆ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗದ್ದಲ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಅವರನ್ನು ಕೇಳಲು ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗವಿದೆಯೇ?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಹರಿಯಾಣದವರೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್! ನಾನು ಪಂಜಾಬ್ – ಚಂಡೀಗಢದಿಂದ ಬಂದವನು!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಚಂಡೀಗಢ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾಯಕತ್ವ ಎಂದರೆ ಕುರ್ತಾ-ಪೈಜಾಮ ಧರಿಸುವುದು, ಜಾಕೆಟ್ ಧರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭವ್ಯ ಭಾಷಣ ಮಾಡುವುದು ಅಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮಂತಹ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ನಾಯಕರಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ನೇಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರು ‘ಹೋಗೋಣ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಇತರರು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾಯಕತ್ವವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಇದು ಇತರರನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ – ಇದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನೀವು ತಡವಾಗಿ ಬಂದರೆ ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರಬೇಕೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದರೆ, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಮನೆಕೆಲಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರು ಈಗಾಗಲೇ ತಮ್ಮದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಇತರರು ಪ್ರೇರೇಪಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕರು ಸಹಪಾಠಿಗೆ, ‘ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿಲ್ಲವೇ? ಸರಿ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ – ಬನ್ನಿ!’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅದು ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಶಿಕ್ಷಕರು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಗದರಿಸಲು ಬಿಡುವ ಬದಲು, ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಸಹಾಯ ನೀಡಿ. ನೀವು ಇತರರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಅವರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ – ನೀವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ, ‘ಹೇ, ನೀವು ಇಂದು ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮಗೆ ಜ್ವರವಿದೆಯೇ? ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲವೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ – ಅವರು ಮಾನಿಟರ್ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನೀವು ಗೌರವವನ್ನು ಬೇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ…
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ:
… ನಿಮಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್! ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಆದರೆ ಒಬ್ಬರು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬಹುದು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಮೊದಲು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಖಂಡಿತ! ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಜನರು ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಸರಿ! ನಿಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆಯು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಹೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜನರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ನೀವು ಅವರ ಮೇಲೆ ಜ್ಞಾನ ಹೇರಿದರೆ, ಅವರು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜನರು ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಿಂದಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನೀವು ಸ್ವಚ್ಛತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನೀವೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ…
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
… ನಂತರ ನೀವು ನಾಯಕರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾಯಕನಾಗಲು, ನೀವು ತಂಡದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ತಾಳ್ಮೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಆಗಾಗ್ಗೆ, ನಾವು ಒಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ವಹಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ವಿಫಲವಾದಾಗ, ನಾವು ತಕ್ಷಣ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೇವೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾವು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ – ನೀವು ಅದನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? – ಮತ್ತು ನಾಯಕತ್ವವು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವರ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಎಲ್ಲೋ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕೊರತೆಯಿದ್ದರೆ, ನಿಜವಾದ ನಾಯಕನು ಅಗತ್ಯವಿರುವಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನಾಗಿ, ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಬೇಕು. ಅವರು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದರೆ, ನೀವು ಮೊದಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಅವರ ವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಅವರು ಅದನ್ನು ತಾವಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ – ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಅವರಿಗೆ 80% ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆದರೆ ‘ನಾನು ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದೆ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವು ನಿಮ್ಮ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ನೀವು ಈ ಬಾಲ್ಯದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಬಹುದು – ಒಂದು ಮಗು ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ಒಂದು ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ತಂದೆ ಮಗುವಿಗೆ, ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು! ಆದರೆ ಮಗು ಉತ್ತರಿಸಿತು, ಇಲ್ಲ, ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊ!
ಮೊದಲಿಗೆ, ಒಬ್ಬರು ಯೋಚಿಸಬಹುದು, ಇದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಮಗ, ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ? ಆದರೆ ನಂತರ ಮಗು ವಿವರಿಸಿತು:
ತಂದೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕೈ ಹಿಡಿದರೆ, ಅದು ಯಾವುದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಜಾರಿಹೋಗಬಹುದು… ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದರೆ, ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆ ನಂಬಿಕೆ – ಆ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ – ನಾಯಕತ್ವದ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ, ಅಲ್ಲವೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಾನು ಪ್ರೀತಮ್ ದಾಸ್, ತ್ರಿಪುರದ ಪಿಎಂಸಿ ಆರ್ಯ ಹೈಯರ್ ಸೆಕೆಂಡರಿ ಶಾಲೆಯ 12ನೇ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ…
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಎಲ್ಲಿಂದ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಬೆಲೋನಿಯಾ, ದಕ್ಷಿಣ ತ್ರಿಪುರ ಜಿಲ್ಲೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ನೀವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದಿರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅದು ನನ್ನ ಉತ್ಸಾಹ, ಸರ್. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು, ಏನನ್ನಾದರೂ ಕಲಿಯಲು, ಏನನ್ನಾದರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ – ಅಷ್ಟೇ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು? ನೀವು ಲಂಚ ನೀಡಬೇಕಾಗಿತ್ತೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಲಂಚವು ತ್ರಿಪುರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದು ಅಲ್ಲವೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಲು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಸರಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವದನ್ನು ನಾನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಬಹುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನನಗೆ ನಿಮಗಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮ ಬೋರ್ಡ್ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, 10ನೇ ತರಗತಿ ಅಥವಾ 12ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಆನಂದಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಅಥವಾ ಪಠ್ಯೇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು – ನೃತ್ಯ, ತೋಟಗಾರಿಕೆ ಅಥವಾ ಚಿತ್ರಕಲೆ – ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳು ಅವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿರುತ್ಸಾಹಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬೋರ್ಡ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ನಂತರವೂ, ನಾವು ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಎಂದು ಅವರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ನಿಮಗೆ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆಂದು ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್! ಆದಾಗ್ಯೂ, ನನಗೆ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ, ಹುಡುಗರು ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವಾಗ, ಜನರು ಅದನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೀಗೆ… ಮತ್ತು ಹೀಗೆ! ಬಂಗಾಳಿ ‘ಧುನುಚಿ’ ನೃತ್ಯವೂ ಇದೆ, ಅದು ಹೀಗೆ… ಮತ್ತು ನಂತರ ಹೀಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ನೃತ್ಯವಿದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಸರಿ, ನೀವು ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವಾಗ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅದು ನನಗೆ ಆಂತರಿಕ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ತರುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಂತರ ನೀವು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೀರಾ ಅಥವಾ ಅದು ನಿಮ್ಮ ಆಯಾಸವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್, ಆಯಾಸ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅಂದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಕರಿಗೆ ವಿವರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾರಾದರೂ ದಿನವಿಡೀ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾವು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಕು ನಾಯಿ ಇದೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ – ನೀವು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಬೆಳೆಸಿದ ನಾಯಿ. ಈಗ, ನೀವು 10ನೇ ತರಗತಿ ತಲುಪಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಪೋಷಕರು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬೇಡಿ. ನಾವು ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನದ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು. ಅದು ನಿಮಗೆ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಸುಲಭಗೊಳಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಅಥವಾ ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಖರವಾಗಿ! ಆದ್ದರಿಂದ, ನೀವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸರಿ – ನಾವು ರೋಬೋಟ್ಗಳಂತೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿವರಿಸಬೇಕು. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರು. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಂತರ, ನಾವು ಏಕೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಹಂತಕ್ಕೆ ಮುಂದುವರಿಯಲು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ನೀವು ಶಿಶು ಮಂದಿರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ನಿಮಗೆ ವಿವಿಧ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಯೋಚಿಸಿರಬಹುದು, ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಏಕೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ನಾನು ತೋಟಗಾರನಾಗಲು ಬಯಸದಿದ್ದರೂ ಅವರು ನಮಗೆ ಹೂವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?
ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನೀವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು 4 ಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸಿ ಪುಸ್ತಕಗಳಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಮುಕ್ತ ಆಕಾಶ ಬೇಕು. ಅವರ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಸ್ಥಳ ಬೇಕು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಹೃದಯದಿಂದ ಅನುಸರಿಸಿದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರು ಆ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕಬಾರದು. ನೀವು ಇದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಸಹ ಮನವೊಲಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನನಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ವೈಭವ್, ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವವೇನು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ. ಜನರು ಕೇವಲ ಅಧ್ಯಯನದ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ…
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಹೌದು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನೀವು ಪುಸ್ತಕದ ಹುಳುವಾದರೆ, ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಹಾಗಾದರೆ, ನಾವು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬೇಕೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಾವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳು ಅಪಾರ ಜ್ಞಾನ ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮಗಾಗಿ ಸಮಯವನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಒಬ್ಬರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಒಬ್ಬರು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಓದಬೇಕು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಜ್ಞಾನ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ವಿಷಯಗಳು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿವೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅವರು ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಕಲಿಸಿದ್ದಾರೆ – ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತುಂಬಾ. ಪರೀಕ್ಷಾ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು, ಒತ್ತಡವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಮೀಪಿಸುವುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ನಮಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಅವರು ನಂಬಲಾಗದಷ್ಟು ಸಕಾರಾತ್ಮಕರರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅವರು ಪ್ರತಿ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅವರು ಇಂದು ನಮಗೆ ಹೇಳಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ – ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ! ಮುಂದಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಲಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಮಸ್ಕಾರ್, ಸರ್! ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರೀತಿ ಬಿಸ್ವಾಲ್. ನನ್ನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಮತ್ತು ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮಿಗಳು ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಅವರು ಅರ್ಹವಾದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಏನು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತೀರಿ?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಸಲಹೆಯನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ನೀಡಬಾರದು – ದಯವಿಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರೆ, ನೀವು ತಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬಹುದು, “ಅವರು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಏಕೆ ಹೇಳಿದರು? ಅವರು ಏನು ಹೇಳಿದರು? ಅವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ದೋಷ ನೋಡುತ್ತಾರೆಯೇ?”
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇದರರ್ಥ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ‘ಕಷ್ಟ ಆಧಾರಿತ’ವಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಪಾಲುದಾರನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಬದಲಾಗಿ, ನ್ಯೂನತೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವ ಬದಲು, ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.
ನೀವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ 5ರಿಂದ 7 ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಗಮನಿಸಿದರೆ, ನೀವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಗಮನಿಸುವಿರಿ – ಬಹುಶಃ ಅವರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಉಡುಗೆ ತೊಡುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಪ್ರಶಂಸನೀಯ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ನಂತರ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ. ನೀವು ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ನೀವು ಅವರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತೀರಿ ಎಂದೇ ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ನಂತರ, “ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ, ನೀವು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ, ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ನೀವು ಏಕೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತೀರಿ?” ಎಂದು ನೀವು ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರು “ನಾನು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯವನಲ್ಲ. ಅದು ಏಕೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬಹುದು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಅವರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬಹುದು: “ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ; ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡೋಣ ಎಂದು”.
ಅಲ್ಲದೆ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷಕರು ವರ್ಷವಿಡೀ ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಿರಬೇಕು, ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಅವರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಸೆಟ್ಗಳನ್ನು ಬರೆದಿಡಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಬರೆಯುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವವರು, ವಿರಾಜ್ ಮತ್ತು ಆಕಾಂಕ್ಷಾ ತಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬಂತೆ, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದು ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಅಹಮದಾಬಾದ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಶಾಲಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಪೋಷಕರು, ತಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದರು. ನಾನು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, “ನೀವು ಅವನನ್ನು ಏಕೆ ಹೊರಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?” ಮಗು ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿ, ಶಾಲೆಯು ನಂತರ ಟಿಂಕರಿಂಗ್ ಲ್ಯಾಬ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು, ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ, ಅದೇ ಮಗು ತನ್ನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಟಿಂಕರಿಂಗ್ ಲ್ಯಾಬ್ನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಿತು. ರೊಬೊಟಿಕ್ಸ್ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇತ್ತು, ಮತ್ತು ಶಾಲಾ ತಂಡ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿತು. ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಮಗು ರೋಬೋಟ್ ಅನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿತು! ಅವರು ಹೊರಹಾಕಲಿದ್ದ ಮಗುವೇ ರೊಬೊಟಿಕ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿತ್ತು. ಇದರರ್ಥ ಅವನಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರತಿಭೆ ಇತ್ತು. ಆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಪೋಷಿಸುವುದು ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೆಲಸ. ನಾನು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ – ನೀವು ಇಂದು ಅದನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು
: ಹೌದು, ನಾವು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ! ಖಂಡಿತ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ – ಅವರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 25ರಿಂದ 30 ಜನರು. ಅವರ ತಂದೆಯ ಹೆಸರು ಸೇರಿದಂತೆ ಅವರ ಪೂರ್ಣ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಬಹುಶಃ ನೀವು 10 ಜನರನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದು. ನಂತರ, ಅವರ ತಂದೆ, ತಾಯಂದಿರು ಮತ್ತು ಇತರ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಿರಿ. ಸಂಖ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದನ್ನು ನೀವು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನೀವು ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಹ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ತಿಳಿದಿದೆ ಎಂದು ಇದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ. ಈಗ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಿ: “ನಾನು ವೈಭವ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ 3 ದಿನಗಳಿಂದ ಇದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ನಾನು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉತ್ತಮ ಗುಣವನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಬಹುದೇ?” ನೀವು ಈ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ, ನೀವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೀರಿ. ಇದು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುತ್ತೇನೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದು: ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಹಂತದಲ್ಲಿ, ತಿನ್ನುವುದು, ಮಲಗುವುದು ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ದಿನಚರಿಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ದಿನವನ್ನು ತುಂಬಾ ಉತ್ಪಾದಕವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತೀರಿ. ಸರ್, ನೀವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ದಿನ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಯಾವ ಸಲಹೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀರಿ?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ 24 ಗಂಟೆಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಸರಿಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಮಗೆ ಅದು ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಕೆಲವರು 24 ಗಂಟೆಗಳ ಒಳಗೆ ಅದ್ಭುತ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಇತರರು ಇಡೀ ದಿನ ಕಳೆದರೂ ತಾವು ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಮುಖ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸುವುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರಿ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ಬಂದರೆ, ಅವರು ಚಾಟ್ ಮಾಡುವ ಸಮಯವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಫೋನ್ ಕರೆ ಬಂದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲು ಮಾಡಬೇಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮ ಸಮಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದು – ನಾವು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಸಮಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗರೂಕನಾಗಿರುತ್ತೇ, ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದರರ್ಥ ನಾನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒಂದು ಕೆಲಸದಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದಲ್ಲ. ನಾನು ಸಮಯ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ಯೋಜಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದೇನೆಯೇ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾಳೆ ನೀವು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸುವ 3 ವಿಷಯಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿ – ಆ 3 ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಏನೇ ಇರಲಿ. ನಂತರ, ಮರುದಿನ, ನೀವು ಅವುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿ. ಆಗಾಗ್ಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ನಾವು ಇಷ್ಟಪಡುವ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್! ಅದು ನಿಜ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಮೊದಲು, ನೀವು ಈ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನೀವೇ ಸವಾಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. “ಈ ಭೌಗೋಳಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ? ಅದು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ? ನಾನು ಅದನ್ನು ಸೋಲಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ. ಅದನ್ನು ಜಯಿಸುವ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅದು ಗಣಿತವಾಗಿರಲಿ—”ಬನ್ನಿ, ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗೋಣ. ನಾನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ.” ಗೆಲ್ಲುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ—ಎಂದಿಗೂ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಡಿ ಅಥವಾ ತಲೆಬಾಗಬೇಡಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಎಲ್ಲರಿಗೂ 24 ಗಂಟೆಗಳಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಕೆಲವರು ತುಂಬಾ ಉತ್ಪಾದಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇತರರು ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಚಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ದಿನವಿಡೀ ಉತ್ಪಾದಕರಾಗಿರಲು ನಮಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನೀವು ಅದ್ಭುತ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ನಿಮಗಾಗಿ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ “ಹೂವಿನ ಚಪ್ಪಾಳೆ” ಎಂಬ ಟ್ವಿಸ್ಟ್ನೊಂದಿಗೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇದನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಇದು ಕಿವಿ ಕೇಳದ ವಿಶೇಷಚೇತನರಿಗಾಗಿ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅವರು ತಕ್ಷಣ ತಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಬೀಸುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು, ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಇವು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಸರ್, ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೇಗೆ ಶಾಂತಗೊಳಿಸಬಹುದು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೋಡಿ, ನೀವು ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ…
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತೊಂದರೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಗೊಂದಲಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಮಟ್ಟ ನೋಡಬಲ್ಲೆ. ಇಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಆದರೆ ಇನ್ನೂ, ಸರ್, ಒಂದು ವಿಷಯ ಖಚಿತವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಕಠಿಣವಾಗಿವೆ…
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅಂದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರ ಮುಂದೆ “ಹೌದು, ಇದು ಕಠಿಣ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಉತ್ತಮ ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ – “ನಿನ್ನೆ ನನಗೆ ಓದಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬಂತು” ಅಥವಾ “ನಿನ್ನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.” ಅವರು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಅಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ ನೀವು ಹೇಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತೀರಿ?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ವಿಷಯ ಯಾವುದು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಈಗ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಕ್ಷಣ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ವರ್ತಮಾನದ ಕ್ಷಣ ಕಳೆದುಹೋದರೆ, ಅದು ಭೂತಕಾಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಅದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದನ್ನು ಬದುಕಿದರೆ…
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆಗ ಅದು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೀವು ಅದನ್ನು ಯಾವಾಗ ಬದುಕಬಹುದು? ನೋಡಿ, ತಂಗಾಳಿ ಈಗ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನೀವು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೀರಾ? ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾರಂಜಿ ಕೂಡ ಇದೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಾಗ, ನೀವು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, “ಓಹ್ ಹೌದು…”
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ತಂಗಾಳಿ ಮೊದಲೇ ಇತ್ತು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆದರೆ ನೀವು ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲೋ ಇತ್ತು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು ಸರ್!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏನೆಂದರೆ, ಸರ್, ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಓದುವಾಗ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಖಿನ್ನತೆ ಮತ್ತು ಆತಂಕ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ನಿವಾರಿಸಬಹುದು ಸರ್?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ? ಕ್ರಮೇಣ, ನೀವು ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತೀರಿ – ನೀವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರನೊಂದಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಈಗ ಅವನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೊಂದರೆಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ – “ಹೋಗು, ನನ್ನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡು.” ಮೊದಲು, ನೀವು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಿರಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಮತ್ತು ಈಗ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ – ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತೀರಿ, “ಅದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೀರಿ”. ನೀವು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತೀರಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ, ನಂತರ ಅದನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಈ ರೀತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಯು ಕ್ರಮೇಣ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಧಾನವಾಗಿ, ನೀವು ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಕುಗ್ಗುತ್ತೀರಿ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಇದು ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಅನುಮಾನಗಳು ಅಥವಾ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಗಳನ್ನು ನೀವು ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ನೀವು ಅವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಒಳಗಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಫೋಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು, ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ರಚನೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಯೋಜನವಿತ್ತು. ಕುಟುಂಬವು ಸ್ವತಃ ಒಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಂತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜನೊಂದಿಗೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯೊಂದಿಗೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಅಣ್ಣ, ಅಕ್ಕ ಅಥವಾ ಅತ್ತಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಿ – ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾರಾದರೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದು ಪ್ರೆಶರ್ ಕುಕ್ಕರ್ನ ಶಿಳ್ಳೆಯಂತೆ…
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಪ್ರೆಶರ್ ಕುಕ್ಕರ್ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದೇ ರೀತಿ, ಇದು ನೀವು ಅನುಭವಿಸುವ ಒತ್ತಡದಂತಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ತದನಂತರ, ಸಾಂದರ್ಭಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜ, “ಇಲ್ಲ, ಮಗ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡಿ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದೇವೆ “ಹೌದು, ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜ ಅಥವಾ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, “ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ನೀವು ಬೀಳುತ್ತೀರಿ” ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು ಮತ್ತು ಅದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆರೈಕೆ ಮತ್ತು ಗಮನವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಮಾನವ ಸ್ವಭಾವ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ದೀರ್ಘ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರೆ, ನೀವು ಬಹುಶಃ “ಈ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಯಾರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ?” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ, ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಹಾಡುಗಳನ್ನು, ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ನಿಮಗೆ “ಅವನು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇದ್ದಾನೆ. ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸೋಣ” ಎಂದನಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಡವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಸರಿಯೇ? ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ಕಾಳಜಿಯ ಕೊರತೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಶಿಕ್ಷಕರು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜತೆ ಆಳವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಕೈಬರಹ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕರು ನನಗಾಗಿ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಅವರು ಬಹುಶಃ ನನ್ನದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕೈಬರಹವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿದ್ದಾರೆ! (ನಗುತ್ತಾ) ಆದರೆ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದವು – ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿದ್ದರು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನನಗೆ ಒಂದು ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹೌದು, ಮುಂದುವರಿಯಿರಿ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಪೋಷಕರ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ, ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅವರಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ವೃತ್ತಿಗಳು ಅಥವಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನೋಯಿಸದೆ ತಮ್ಮ ಉತ್ಸಾಹಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಪೋಷಕರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲವು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅವುಗಳು ಈಡೇರದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೋಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಭರವಸೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮಗು ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ನೋಡುವ ಬಯಕೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಅದು ಅವರ ಸ್ವಂತ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲ – ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, “ನನ್ನ ಸೋದರಳಿಯ ತುಂಬಾ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾನೆ; ನನ್ನ ಮಗುವೂ ಏಕೆ ಅದೇ ರೀತಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ?”
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅವರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಅವರಿಗೆ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅಡಚಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಆದ್ದರಿಂದ, ಪೋಷಕರಿಗೆ ನನ್ನ ಸಲಹೆ ಇದು – ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಮಾದರಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಗುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ ಮತ್ತು ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ. ವಿಶೇಷ ಪ್ರತಿಭೆ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಮಗು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ರೋಬೋಟ್ಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಲ್ಲಿ ನಂಬರ್ ಒನ್ ಆಯಿತು. ಕೆಲವು ಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಿಂತ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾದ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅಧ್ಯಯನವು ಎಂದಿಗೂ ಅವರ ಆಸಕ್ತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರು ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು, ಅದು ಅವರ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸಿತು. ಯಾರೋ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು, “ನೀವು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಸಚಿವರಾಗದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನೀವು ಯಾವ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಕೇಳಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಯಾವ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಿರಿ?” ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ, “ನಾನು ಕೌಶಲ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಇಲಾಖೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಿದ್ದೆ.”
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಕೌಶಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ನಾವು ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ಮಗು ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಪೋಷಕರು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಬೇಕು. ಅದು ಅನಗತ್ಯ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಮೋದಿ ಅವರು ಪೋಷಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಬಾರದು ಎಂಬ ಪ್ರಮುಖ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಪೋಷಕರಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪರಸ್ಪರ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರಬೇಕು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಹತ್ತಿರ ಹೋಗೋಣ; ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಸಾಕಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಿ. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಏನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತೀರಿ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವುದು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನಿಖರವಾಗಿ. ಈಗ ಆ ಕಾರಂಜಿಯ ಶಬ್ದವನ್ನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಆಲಿಸಿ. ಅದರಲ್ಲಿ ನೀವು ಯಾವುದೇ ಮಧುರವನ್ನು ಕೇಳಬಹುದೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಪಿಎಂ ಸರ್ ನಮಗೆ ಧ್ಯಾನದ ಮೂಲಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದಾಗ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾರಂಜಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಲು ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿತು. ಅದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಳನೋಟವುಳ್ಳದ್ದಾಗಿತ್ತು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಪಕ್ಷಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿಯನ್ನು ನೀವು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದು ಹೇಗೆ ಅನಿಸಿತು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅದ್ಭುತವೆನಿಸಿತು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ 5 ವಿಭಿನ್ನ ಶಬ್ದಗಳು ಇದ್ದಿರಬೇಕು. ಯಾವ ಶಬ್ದ ಎಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತು ಯಾವ ಪಕ್ಷಿಯಿಂದ ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಗುರುತಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೀರಾ? ನೀವು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಗಮನವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಚುರುಕಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಆ ಶಬ್ದಗಳ ಬಲದೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ವೈಭವ್ ನನ್ನನ್ನು ಮೊದಲು ಆತಂಕದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಂತೆಯೇ – ಪರಿಹಾರವೇನು? ಉಸಿರಾಟ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
: ಸರ್, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಿಖರವಾಗಿ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹೌದು, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ಇದು ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ಉಸಿರಾಡುವಾಗ, ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಯು ನಿಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಗಾಳಿಯು ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಯಾವ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಯ ಮೂಲಕ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೀರಾ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರಿ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ
: ಎರಡೂ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಹೊರಗುಳಿದಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗಬಹುದು! ನೀವು ಬಲ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಯಿಂದ ಎಡಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಬಯಸಿದರೆ – ನೀವು ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಆದೇಶಿಸಬಹುದೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ತಂತ್ರವಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಲ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಎಡಭಾಗವನ್ನು ಲಘುವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಬೆರಳಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಬಲ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒತ್ತಿರಿ. ಕ್ರಮೇಣ, ಉಸಿರಾಟವು ಎಡ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಬಹುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
5 ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಎರಡೂ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳು ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಮಡಚಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದಾಗಲೂ, ಇದನ್ನು ಮಾಡಿ ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ – ಎರಡೂ ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗುವುದನ್ನು ನೀವು ಗಮನಿಸಬಹುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್! ಖಂಡಿತ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ನೀವು ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್, ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್ ನಮಗೆ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಎಂದು ಕಲಿಸಿದರು. ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅನಿಸಿತು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಒತ್ತಡ ಈಗ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅವರು ನಮಗೆ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆಂದು ಕಲಿಸಿದರು? ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒತ್ತಡ ಮುಕ್ತವಾಗಿಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಸಹ ಅವರು ನಮಗೆ ಹೇಳಿದರು. ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತಡವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು, ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಯಾವುದೇ ಒತ್ತಡವಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಯೋಚಿಸದೆ ಜೀವನವನ್ನು ಆನಂದಿಸಬೇಕು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದು ಅದ್ಭುತ! ಎಲ್ಲರೂ ಹತ್ತಿರ ಬನ್ನಿ! ಇಂದು, ಇದು ನಮ್ಮದೇ ಗುರುಕುಲ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಾವು ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಓಹ್, ವಾವ್! ಯಾರು ಹೆಚ್ಚು ನಕ್ಕರು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಾವೆಲ್ಲರೂ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅವರು ಏನು ಕಲಿಸಿದರು? ನೀವು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹ-ಹ! ಹೋ-ಹೋ! ಹ-ಹ! ಹೋ-ಹೋ! ಹ-ಹ! ಹೋ-ಹೋ! ಹ-ಹ! ಹೋ-ಹೋ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ – ನೀವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ನೀವು ಉತ್ತೇಜಿತರಾಗಿದ್ದೀರಿ! ಆದರೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ – ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿ. ಈ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ನೀವು ಕೇವಲ 3 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ; ಮನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಾತಾವರಣ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಕಳೆದ ಬಾರಿಯಂತೆಯೇ, ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಸರ್ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಉಳಿದವರು ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಇಂದು, ಅದು ಹಾಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಭಾರತದ ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಇಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನನ್ನ ಹೆಸರು ಯುಕ್ತ ಮುಖಿ, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದವರು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಛತ್ತೀಸ್ಗಢ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಛತ್ತೀಸ್ಗಢ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಸಣ್ಣ ಗೆಲುವುಗಳಿಂದ ನಾವು ಹೇಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಎಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ತುಂಬಾ ನಕಾರಾತ್ಮಕನಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನೀವು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದರಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಇತರರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹಾಗೆ ಭಾವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಯೋ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಾನು ನನ್ನ 10ನೇ ತರಗತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ 95% ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದೆ, ಆದರೆ 93% ಗಳಿಸಿದೆ. ಆ 2% ಅಂಕಗಳಿಂದ ನಾನು ತುಂಬಾ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೋಡಿ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಯಶಸ್ಸು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪುವಷ್ಟು ದೂರವಿರಬೇಕು ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಮೀರಿರಬಾರದು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಅಂಕಕ್ಕಿಂತ 2 ಅಂಕಗಳ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗುರಿಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಕೆಟ್ಟ ವಿಷಯವಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ನೀವು 97ರ ಗುರಿಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಿ 95 ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದರೆ, ನೀವು ಹೆಮ್ಮೆಪಡಬೇಕು. ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ನೀವು 97, 99, ಅಥವಾ 100ರ ಬದಲು 95ಕ್ಕೆ ಗುರಿಯನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅದೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಪರೀಕ್ಷಾ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬೋರ್ಡ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಪಡುತ್ತಾರೆ, ನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಡಿಮೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಕುಟುಂಬಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು. ಒಂದು ಮಗು ಕಲಾವಿದನಾಗಲು ಬಯಸಬಹುದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಕುಟುಂಬವು ಅವನು ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯನಾಗಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಇದು ಮಗುವನ್ನು ನಿರಂತರ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿರಿಸುತ್ತದೆ. ಪೋಷಕರಿಗೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ವಿನಂತಿಯೆಂದರೆ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು, ಅವರ ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಅವರು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡಿ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಅವರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಮಗು ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿದರೆ, ಅವರನ್ನು ಆಟ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಕರೆದೊಯ್ಯಿರಿ, ಅವನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷಕರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಂಸೆ ಪಡೆಯುವ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಅವರನ್ನು ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವಿನಂತಿಯೆಂದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನಡುವಿನ ಹೋಲಿಕೆಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸಬೇಡಿ. ನೀವು ಏನನ್ನಾದರೂ ಹೇಳಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಅವನನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಇರಿಸಿ. ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬಲವರ್ಧನೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿ. “ನೀವು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ನೀವು ಉತ್ತಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ನೀವು ಇದರ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕು.” ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಹ ಯೋಚಿಸಬೇಕು, “ನಾನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಕಳೆದ ಬಾರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಆದರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ನೀವು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನನ್ನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅವರ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸಬೇಡಿ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಯೋಚಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ತೋರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಲು ನಿಮಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೇಕು – ಬಹುಶಃ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರು ಅಥವಾ ಹಿರಿಯರು. ಅಲ್ಲದೆ, ಸಣ್ಣ ಗುರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನೀವೇ ಸವಾಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾನು ಇಂದು 10 ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಅದು ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಪರ್ವತಗಳ ಮೂಲಕ ಹೋದರೂ ಸಹ, ನೀವು ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ನಂತರ, “ನೋಡಿ, ನಾನು ಇಂದು ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ” ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ ಇಡೀ ದಿನವನ್ನು ಕಳೆಯಿರಿ. ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ – ನಿಮ್ಮ ಭೂತಕಾಲವು ಮೀರಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವಷ್ಟು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸ್ವಯಂ-ಗುರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ನೀವು ಪ್ರೇರೇಪಿತರಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಲವು ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಿಮಗಾಗಿ ಸಣ್ಣ, ಸಾಧಿಸಬಹುದಾದ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿ, ಮತ್ತು ನೀವು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದಾಗ, ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಮಗೆ ಅವು ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಈ ವಿಧಾನವು ನನ್ನನ್ನು ಹಲವು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೇರಕರು ಯಾರು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನನ್ನ ಪ್ರೇರಕರು ನೀವೆಲ್ಲರೂ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅಜಯ್ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪೇ ಚರ್ಚಾ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಹಾಡನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದಿದ್ದರೂ, ಅಜಯ್ನಂತಹ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅದನ್ನು ಕಾವ್ಯದ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದರೆ, ಪ್ರೇರಣೆಯ ಹಲವು ಮೂಲಗಳಿವೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇದು ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಸಮೀಕರಣವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ – ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೇಳುವುದು, ಅದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಂತರಿಕಗೊಳಿಸುವುದು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಏನನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ, ನಂತರ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಿ – ನೀವು ನಿಖರವಾಗಿ ಏನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಿ? ಅವರ ಮಾತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ಸಂದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ? ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಯಾರಾದರೂ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಬೇಗನೆ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳಲು ನಿಮಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರೆ, ನೀವು ಬೇಗನೆ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ, ನೀವು ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸದೆ ಮತ್ತೆ ನಿದ್ರೆಗೆ ಹೋದರೆ, ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಆಂತರಿಕಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಾ ಎಂದರ್ಥ? ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಮರುರೂಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆಂತರಿಕೀಕರಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಮಗಿಂತ ದುರ್ಬಲರೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಸುಳ್ಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ನೋಡಿ, ಅವನಿಗೆ 30 ಅಂಕಗಳು ಬಂದವು; ಅವನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ, ನನಗೆ 35 ಅಂಕಗಳು ಬಂದವು!” ಆದರೆ ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವವರು ಎಂದಿಗೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಬೆಳಕಾಗಿರುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದಾರೆ. ತನ್ನ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವ ಮತ್ತು ಇತರರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಹಗಲಿರುಳು ಅವಿಶ್ರಾಂತವಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ, ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡುವ, ನಮಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡುವ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸಂವಹನದ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಸಂತೋಷ ತುಂಬುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ ಶ್ರೀ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಜಿ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಧನ್ಯವಾದಗಳು,! ಧನ್ಯವಾದಗಳು!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆಂದರೆ, ನಾನು ಪರೀಕ್ಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, ನಾನು ಪರೀಕ್ಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋದಾಗ, ನಾನು ವಿಫಲವಾದರೆ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳೇನು ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವಾಗ ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ? ವೈಫಲ್ಯದ ಭಯವನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, 10 ಅಥವಾ 12ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ, ಸುಮಾರು 30-40% ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಅವರು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅವರು ಮತ್ತೆ ಅನುತ್ತೀರ್ಣರಾದರೆ ಏನು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೋಡಿ, ಜೀವನ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬೇಕೆ ಅಥವಾ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬೇಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಆಟಗಾರರು ಇಡೀ ದಿನದ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಾವ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ? ನಿಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀವು ಅದೇ ರೀತಿ ಮಾಡಬಹುದೇ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಿಂದ ಕಲಿಯಬಹುದೇ? ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಜೀವನವು ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬೇಕು. ‘ದಿವ್ಯಾಂಗ್'(ವಿಭಿನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ) ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಜೀವನವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಗಮನಿಸಿ. ದೇವರು ಅವರಿಗೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ದೇವರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಮೂಲಕ ಸರಿದೂಗಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅದು ಅವರ ಶಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ, ನಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಳಗೆ, ದೇವರು ನ್ಯೂನತೆಗಳು ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಗಳನ್ನು ಇರಿಸಿದ್ದಾನೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ. ಆಗ ಯಾರೂ ನಿಮ್ಮ ಪದವಿ, ನೀವು ಎಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೀರಿ ಅಥವಾ 10ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಷ್ಟು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಏನು ಮುಖ್ಯವಾಗಬೇಕು – ನಿಮ್ಮ ಅಂಕಗಳು ಮಾತನಾಡುವ ಬದಲು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನ ಮಾತನಾಡಬೇಕು?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಜೀವನ, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ಜೀವನ ಮಾತನಾಡಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಾನು ಆರೋಹಿ ಮಾಡೆಲ್ ಸೀನಿಯರ್ ಸೆಕೆಂಡರಿ ಶಾಲೆಯ ಅಜಯ್. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಬಹಳಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿದೆ, ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಸರ್, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವನ್ನು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು, ಮತ್ತು ನೀವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು, ಏಕೆಂದರೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ತುಂಬಾ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿದೆ, ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿರುವ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನೀವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ನೀವು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು – ನೀವು ನಿರ್ದೇಶನವಿಲ್ಲದೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ರೀಲ್ಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀರಾ ಅಥವಾ ನೀವು ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಅದರೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಹೋಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ. ಆಗ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಭಯಪಡುವ ಬಿರುಗಾಳಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಶಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೇರು ಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಹಾಕುವ ಚಂಡಮಾರುತವಲ್ಲ. ಸಂಶೋಧನೆ ಮತ್ತು ನಾವೀನ್ಯತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ – ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಕಲಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಬಳಸುವುದು ನಮ್ಮ ಗುರಿಯಾಗಿರಬೇಕು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನನಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆ. ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಹೇಗೆ ನೀಡಬಹುದು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ಮಾಡಲು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಕೈಲಾದಷ್ಟು ನೀಡುವ ಮೊದಲ ನಿಯಮ ನಿನ್ನೆಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಮಾಡುವುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಗಳು ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ, ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಯಾವ ವಿಷಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ನಾವು ಅವರ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕೇ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೇ?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಆಲಿಸಿ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು. ಅವರು ಏನನ್ನಾದರೂ ಸೂಚಿಸಿದಾಗ, ಗೌರವದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಪಡೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವರು ಯಾವ ಸಹಾಯವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕು. ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕ್ರಮೇಣ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಆಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಬಿಡದೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾಠಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಇದು ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇದು ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಸರ್, ಅಂತಹ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಅವರು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ:
ಮೊದಲ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಹಿಂದಿನ ಪರೀಕ್ಷಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದು. ನೀವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದರೆ, ನೀವು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಕಲಿಯುವಿರಿ, ಸಮಯವನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಂತರ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ, ನಂತರ ಮಧ್ಯಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಸವಾಲಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು ಸರಿ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾಡುವ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಎಂದರೆ ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದು, ಅವರು ಮಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯವನ್ನು ಬಿಡುವುದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಬಹಳ ದೀರ್ಘ ಉತ್ತರ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಗಣನೀಯ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದು.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನಾನು ಪಿವಿಆರ್ ಬಾಲಿಕಾ ಅಂಗಟಿ ಪಾಠಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ 10ನೇ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ. ನಾನು ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದವನು. ಈ ಸುಂದರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು ನಮಗೆ ಅದೃಷ್ಟ. ನಾನು ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ: ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಹವಾಮಾನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬಹುದು?
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ನೀವು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ, ನನ್ನ ದೇಶದ ಮಕ್ಕಳು ಸಹ ಹವಾಮಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಪ್ರಪಂಚದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯು ಗ್ರಾಹಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ – ಎಲ್ಲವೂ ಒಬ್ಬರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಯಾರಾದರೂ ಉತ್ತಮ ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಅವರು 200 ವರ್ಷ ಹಳೆಯ ಮರ ಕಡಿಯಲು ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಿರಂತರ ವಿದ್ಯುತ್ ಬಯಸಿದರೆ, ಅವರು 24/7 ದೀಪಗಳನ್ನು ಆನ್ ಮಾಡಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಸುಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬೃಹತ್ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಶೋಷಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ.
ನನಗೆ ಲೈಫ್ – ಲೈಫ್ ಫಾರ್ ಎನ್ವಿರಾನ್ಮೆಂಟ್ ಎಂಬ ಧ್ಯೇಯವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನಶೈಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಪೋಷಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮೊದಲು ಭೂಮಿ ತಾಯಿಗೆ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಲು ಕಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆಕೆಗೆ ಉಂಟಾದ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಮರಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ, ಅವುಗಳ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಹಬ್ಬಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇವೆ, ನದಿಗಳನ್ನು ತಾಯಂದಿರಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಈ ಮೌಲ್ಯಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆ ತುಂಬಬೇಕು. ಭಾರತವು ಪ್ರಸ್ತುತ ‘ಏಕ್ ಪೇ ಡ್ ಮಾ ಕೆ ನಾಮ್’ ಎಂಬ ಮಹತ್ವದ ಅಭಿಯಾನ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ – ಇಬ್ಬರು ತಾಯಂದಿರಿಗೆ ಗೌರವ – ಒಬ್ಬರು ನಮಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದವರು ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಮಗೆ ಜೀವನ ಒದಗಿಸುವವರು. ನಿಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಸಸಿ ನೆಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಅವರ ಜೀವಂತ ಜ್ಞಾಪನೆಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಈ ಮರವು ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತಾದರೂ ಬೆಳೆಯಬೇಕು. ನಾವು ಅದನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಜನರು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾಲೀಕತ್ವದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಪ್ರಕೃತಿ ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಭಾಗ. ನಾವು ಮರಗಳೊಂದಿಗೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ನಮಗೆ ಹಲವು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಜನ ನೀಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಬೇಕು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಎಲ್ಲರೂ ಸಸಿಗಳನ್ನು ನೆಡಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದಾರೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ! ಮುಂದುವರಿಯಿರಿ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ನೆಡಿರಿ. ಮರಗಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಒಂದು ಸಲಹೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಮರದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆ ಇಡಬಹುದು. ಈ ರೀತಿ, ನೀವು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಮರುಪೂರಣ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ, ಮರವು ಕನಿಷ್ಠ ನೀರಿನ ಬಳಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದಾದ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸರ್!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಮಗೆ ಈ ಅದ್ಭುತ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಹಾಗಾದರೆ, ಇಂದು ನಿಮಗೆ ಯಾವುದು ಹೆಚ್ಚು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಪರಿಸರದ ಚರ್ಚೆ, ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಪರಿಸರ ವಿಷಯ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಹೌದು, ಸರ್! ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ. ಈ ಇಡೀ ದಿನ ಸ್ಮರಣೀಯವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಮಗೆ ಒತ್ತಡವ ಉಟುಮಾಡುವಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅಂಕಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಒತ್ತಡವಿಲ್ಲವೇ?
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ನೀವು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ ಸರ್ — ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮುಖ್ಯ.
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಸರ್, ಈಗ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿವೆ!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಅದ್ಭುತ! ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದಗಳು!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಸರ್!
ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ :
ಈಗ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಸ್ ಆಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬೇಡಿ. ನೆನಪಿಡಿ, ನಮಗೆ ಈಗ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕವಿದೆ! ನಿಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನೂ ಹೆದರಿಸಬೇಡಿ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ:
ಇಲ್ಲ ಸರ್! ಬೈ, ಸರ್!
ಹಕ್ಕು ನಿರಾಕರಣೆ: ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಅವರ ಭಾಷಣದ ಅಂದಾಜು ಇಂಗ್ಷ್ ಅನುವಾದದ ಕನ್ನಡ ರೂಪಾಂತರ ಇದಾಗಿದೆ. ಅವರು ಮೂಲತಃ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
*****