- Context
- Erdoğan addressed world leaders and diplomats at the 2nd Antalya Diplomacy Forum on March 11, 2022, coinciding with Russia-Ukraine foreign minister talks held there.
- Main themes
- Global diplomacy, Russia-Ukraine conflict, humanitarian crises, refugee crisis, world peace and stability, hunger and poverty, climate change, international dialogue, Turkey's mediating role, Antalya Diplomacy Forum, global inequality, terrorism and conflict zones
- Duration
- ~22 min
- Words
- 2,666
- Sentences
- 145
- Readability
- 52
- Grade
- 10.6
- Syntax
- 2.99
- Vocabulary
- 2.18
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other145 sentences in 27 paragraphs
Esteemed Heads of State and Government,
Valuable Representatives of Countries and International Organizations,
Esteemed Members of Academia and the World of Thought,
Dear Young Leaders of Tomorrow,
Ladies and Gentlemen,
I greet you with my heartfelt feelings, with respect and affection. It is a great honor for me to host you in our beautiful Antalya, the pearl of the Mediterranean, the cradle of civilizations. Welcome to our city of Antalya, the meeting point of Asia, Europe, and Africa, a city of history, tourism, and culture. I thank each and every one of you for responding to our invitation. I hope that the Antalya Diplomacy Forum will be a harbinger of good for our countries and all of humanity.
Last year, despite the pandemic conditions, we successfully held the first meeting of the Antalya Diplomacy Forum. I believe that the messages of peace, dialogue, and solidarity we conveyed from Antalya during a painful period when all humanity was struggling with a health crisis gave a special meaning to the forum. The interest shown in the 2nd Antalya Diplomacy Forum indicates that our hope for the forum to become a platform where the heart of global diplomacy beats will soon become a reality.
The fact that the first high-level contact between Russia and Ukraine took place here yesterday at the level of foreign ministers shows that the forum is beginning to achieve its purpose. I consider the contributions that the heads of state and government, country representatives, and other guests participating in the forum will make to the sessions, as well as the strong dialogue they will establish among themselves, to be significant. Likewise, I welcome the intense interest of our youth, who are the guarantee of our future, in the forum.
I believe that the 2nd Antalya Diplomacy Forum, organized with broader participation, will continue on its path with determination as a proven international event.
Valuable Guests,
Dear Friends,
As our world prepares to leave behind the first quarter of the 21st century, humanity's longing for global peace, tranquility, and prosperity is increasing just as much. Despite the many advancements in science, technology, agriculture, industry, communication, and transportation, I see that we have yet to resolve our fundamental issues as humanity. Terrorism, hunger, poverty, injustice between continents, hot conflicts, and civil wars, along with environmental disasters caused by climate change, unfortunately, continue to occupy the top ranks of the global agenda. While economies grow, skyscrapers rise, and some people's wallets swell, while certain countries become wealthier day by day, statistics paint a picture of a more prosperous world, unfortunately, just next to us, children continue to die of hunger. The hunger virus claims more lives each year than the coronavirus. Today, every 10 seconds, a child dies simply because they cannot find a morsel of bread or a sip of water. Due to instability and conflicts, millions of people are forced to leave their homes and homelands. Lives lost in the Mediterranean, the Sahara Desert, or on the top of a snowy mountain reveal the despair of humanity.
Let me share some striking figures that should make us all think. Since 2014, the blue waters of the Mediterranean have become the grave of nearly 25,000 hopeful travelers. In the last 10 years, the number of refugees worldwide has more than doubled, reaching 85 million. In just 15 days, more than 2 million Ukrainian refugees have been added to this number. It is understood that the number of displaced persons will continue to rise in the coming period. Currently, 1 billion people are struggling to survive on less than 2 dollars a day. In fact, each of these figures alone is enough to demonstrate the injustice we face. Moreover, each of these numbers represents a life. They are mothers, fathers, and siblings who have the right to live with dignity and security. We live in a world where children wither in despair, where 800 million people cannot access basic food items, and where hundreds of millions of people go to bed hungry every day.
Let us admit that in such a world, the lasting peace, tranquility, and stability we dream of cannot be established. Let alone preventing new wars, in a scenario where even decades-long conflicts have not been resolved, no one can feel safe. In today's world, which has turned into a giant village, none of us can say "what does it matter to me" regardless of where we live. We must understand that every fire we cannot extinguish, every conflict we cannot stop, every oppression we cannot prevent, and every problem we do not address will eventually affect us and burn us as well. We have witnessed this bitter truth many times in Syria, Yemen, Afghanistan, Libya, Iraq, Rohingya, and many other crisis regions. In these conflict zones, millions of civilians, mostly women and children, have lost their lives. Civilized values and humanitarian virtues have been severely wounded. Trust in international organizations has plummeted. Terrorist organizations and extremism have gained ground worldwide. Ancient cities, which are part of humanity's common cultural heritage, have turned into piles of rubble. In all these crisis regions, which are sometimes ignored for geographical and sometimes for cultural reasons, the cost of negligence has been paid not only by the perpetrators but by humanity as a whole, and we are still paying it. History, dear friends, repeats itself for those who do not take heed and do not learn from it. Because lessons are not learned, not only history but also suffering is repeated. The Ukraine issue stands before us as the latest example of this truth.
First of all, I want to emphasize one point here. Turkey is both a Mediterranean and a Black Sea country. Ukraine and Russia are our neighbors and friends from the Black Sea. We are deeply saddened by the escalation of the crisis between our neighbors into a hot conflict. The fact that the tension has escalated to this level has disturbed us the most and worried us the most. We can never condone aggressive actions against the sovereignty of a neighboring country. We, as Turkey, reject the illegitimate steps that disregard Ukraine's territorial integrity, especially the illegal annexation of Crimea. We have expressed our clear stance on Crimea on every occasion since 2014, and we have articulated it openly in every forum. In all our discussions with both the Russian Federation and our Ukrainian friends, we have kept this issue on the agenda. I now ask; if the entire West, the whole world had raised their voices against the occupation of Crimea in 2014, would we be facing the current situation? But those who remained silent about the occupation of Crimea are now saying something. That's good, but is justice valid in one part of this world and invalid in another? What kind of world is this? Unfortunately, the international community did not show the necessary sensitivity or provide the necessary support to rectify this injustice. Ukraine was left alone in its rightful cause. Today, we are facing the destructive and painful consequences of issues that could have been resolved through diplomacy if a strong will had been demonstrated in time. Our sorrow grows as we see civilians leaving their homes, children filled with fear and anxiety, devastated cities, and innocent lives lost.
I want to share two images from among the refugees with you. One child is in his mother's arms, her eyes filled with tears. I saw that the child started to lick his mother's tears. On one hand, he wipes them away, and on the other, he licks his mother's tears. Is the world condemned to this tableau? Is this what we are here for? Similarly, another small child, whose father is a police officer, is slapping his father's cheeks with one hand and hitting his father's helmet with the other. The father is a police officer, and the child is doing this while in his father's arms. This child is not 10 or 15 years old; he is 2.5 to 3 years old. Is the world condemned to this? Is it the policeman's duty to soothe his crying child? Or to prevent terrorism and anarchy? I say to this society, to all our friends watching us on screens right now; we must build a world of peace together, not one of war.
At this stage, we believe that no one will benefit from pouring gasoline on the fire or sometimes adding fuel to the flames. While supporting the legitimate struggle of the Ukrainian people, we must avoid steps that will harm this struggle or tarnish it. Fascist practices against Russian-origin people and Russian culture living in Western countries are absolutely unacceptable. I will name names. You see, in Germany, a conductor in an orchestra is removed from his position because he is a friend of Putin. On the other hand, in another European country, the works of the world-famous Russian culture, Dostoevsky's publications, are banned in the country. Do you know what we liken this to? There were libraries that Hulagu burned and destroyed in Iraq once upon a time; I see this as a return to that era. We do not want new Hulagus. Neither democracy, nor diplomacy, nor humanity deserves this. As Turkey, we are making intense efforts to prevent loss of life and to restore peace and stability in our region. Our hope is for restraint and common sense to prevail, and for the guns to fall silent as soon as possible. And I saw today that a friend we met said; a drone fell in our country. That person is also among the listeners. Look, it seems that these weapons are hitting countries that have nothing to do with this.
In this direction, we have been conducting an intense diplomatic traffic that started before the crisis and continues to this day. I have had meetings with about 25-30 leaders, and they are ongoing. Likewise, my Foreign Minister and my ministerial colleagues have had meetings, and we continue. As in all our discussions, we will share our proposals for solutions with our counterparts in our meetings today and tomorrow. We will continue to make every effort, including utilizing the powers granted to us by the Montreux Convention, to establish peace and tranquility in our region.
Valuable Guests,
While focusing on current issues, we must not overlook the root causes that give rise to, exacerbate, and make these problems inextricable. Behind many of the issues I have outlined here lies the established order created after World War II. It is evident that the existing security architecture, which prioritizes the interests of the five states that emerged victorious from the war, does not and cannot meet today's needs. It is well known to you that this system, which leaves the fate of 193 member states of the United Nations to the mercy of five permanent members of the Security Council, is unjust. With the Ukraine crisis, it has become clear that the system has not only distortions but also much larger gaps and structural problems. When one of the conflicting parties is a permanent member with veto power, I ask; the coercive role of the Security Council has been rendered ineffective, and the system has raised the white flag of bankruptcy. Since the decisions taken in the United Nations General Assembly are not binding, no steps have been taken to end the conflicts. Just think, when 141 members vote against one or two members among those five, can a result be achieved? No, it cannot. Can there be such justice? I say that the issue is that it has long been pointed out that the world is greater than five in order to establish a fairer world, and we have always said that it needs to be reformed according to today's conditions. However, despite the known gaps in the system, those who hold veto power are unwilling to share power, and therefore reform demands are ignored. The temporary membership without veto power seems very comical to me; 15 temporary members and 5 permanent members; can such a ridiculous thing exist, and where does it lead? To become a temporary member, those countries are struggling to ask, can I also be a temporary member, engaging in various lobbies and making backroom deals. So what if you become one? We experienced the same thing; is there any benefit? No. Raise your hand, lower it. The real job is what one of those five says; that is what happens.
Through temporary membership, attempts have been made to cover up the structural problems of the system. Countries like ours, which do not hesitate to loudly proclaim what they believe to be right, have been attempted to be silenced with unjust, unfounded, and extremely ugly accusations. However, when we say the world is greater than five, we were not just making a demand for ourselves, for our own country; we were trying to defend the rights, law, and common interests of all humanity along with our nation. The events we have experienced have shown how correct, timely, and accurate our observations and proposals are. I hope that the same truth is also seen and understood by the permanent members of the Security Council. It is essential to establish a new global security architecture that will prioritize peace instead of the status quo and serve all humanity instead of the interests of five countries. With the belief that a fairer world is possible, we will continue to increase our efforts for United Nations reform in the coming period. I sincerely believe that you will provide the necessary support for this struggle we will undertake for our bright tomorrows.
Valuable Friends,
As Turkey, we need not only a strong will but also a new paradigm in diplomacy to implement the projects we lead internationally. We believe that our approach to diplomacy must change, transform, and be re-evaluated in light of the experiences we have encountered. While tradition, experience, customs, and habits in diplomacy are undoubtedly important, they are not sufficient to solve the complex problems we face. Diplomacy should be utilized not only for the ability to solve problems but also more for preventing problems and avoiding tensions. The primary duty of diplomacy should be to fortify peace, not just to establish it. The real skill lies in being able to intervene in a timely manner before problems sprout; otherwise, the costs will increase, time and energy will be wasted, and the suffering and oppression will deepen.
It is essential for us to collectively develop a proactive, entrepreneurial, and innovative understanding of diplomacy without rejecting the accumulation of the past and the centuries-old experience. In our efforts, we know that there are not only good and successful examples but also a rich treasure coming from the past that will guide us. I believe we should benefit from examples such as the Black Sea Economic Cooperation Organization, the Alliance of Civilizations, the European Union, and the African Union. In this context, I find it extremely appropriate that the theme of the forum has been determined as "Reconstructing Diplomacy." I believe that the discussions under this theme and the presentations by experts will open new horizons for us.
I hope that the Second Antalya Diplomacy Forum, which will address critical issues concerning our region and the world, will serve as a catalyst for new openings in diplomacy, new proposals, and the blossoming of new ideas.
As I conclude my remarks, I would like to express my gratitude, on behalf of myself and my nation, to all our guests for their presence at the forum and their valuable contributions. I wholeheartedly congratulate all our Ministry officials, represented by our Minister of Foreign Affairs, and everyone who contributed to the organization of the forum. I especially thank the people of Antalya for their sincere hospitality towards you, our guests.
With the hope of reuniting and meeting again, I salute you with respect for a world where peace prevails, not wars.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Saygıdeğer Devlet ve Hükümet Başkanları,
Ülkelerin ve Uluslararası Kuruluşların Değerli Temsilcileri,
Akademi ve Düşünce Dünyasının Kıymetli Üyeleri,
Yarının Liderleri Olan Sevgili Gençler,
Hanımefendiler, Beyefendiler,
Sizleri en kalbi duygularımla, hürmetle, muhabbetle selamlıyorum. Sizleri medeniyetler beşiği, Akdeniz’in incisi güzel Antalya’mızda özellikle misafir etmekten büyük bir bahtiyarlık duyuyorum. Asya, Avrupa ve Afrika’nın buluşma noktası, tarih, turizm ve kültür şehri Antalya’mıza hepiniz hoş geldiniz. Davetimize icabet ettiğiniz için her birinize ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Antalya Diplomasi Forumu’nun ülkelerimiz ve tüm insanlık için hayırlara vesile olmasını diliyorum.
Geçen sene salgın şartlarına rağmen Antalya Diplomasi Forumu’nun ilk toplantısını başarıyla icra ettik. Tüm insanlığın sağlık kriziyle boğuştuğu sancılı bir dönemde Antalya’dan verdiğimiz barış, diyalog ve dayanışma mesajlarının foruma çok ayrı bir anlam kattığına inanıyorum. 2. Antalya Diplomasi Forumuna gösterilen teveccüh, forumun zaman içinde küresel diplomasinin kalbinin attığı bir zemine dönüşmesi temennimizin kısa sürede gerçeğe dönüşeceğine işaret ediyor.
Rusya ve Ukrayna krizinin ardından iki ülke arasındaki ilk üst düzeyli temasın dışişleri bakanları seviyesinde dün burada gerçekleşmiş olması, forumun amacına ulaşmaya başladığını gösteriyor. Foruma iştirak eden devlet ve hükümet başkanları, ülke temsilcileri ve diğer misafirlerimizin oturumlara yapacakları katkılar yanında, aralarında tesis edecekleri güçlü diyaloğu da önemli görüyorum. Aynı şekilde, istikbalimizin teminatı olan gençlerimizin foruma yönelik yoğun ilgisini memnuniyetle karşılıyorum.
Daha geniş katılımla tertip ettiğimiz 2. Antalya Diplomasi Forumu’nun rüştünü ispat etmiş bir uluslararası etkinlik olarak inşallah yoluna kararlılıkla devam edeceğine inanıyorum.
Kıymetli Misafirler,
Çok Değerli Dostlar,
Dünyamız 21. yüzyılın ilk çeyreğini geride bırakmaya hazırlanırken insanlığın küresel barışa, huzura ve refaha duyduğu özlem de o derece artıyor. Bilimde, teknolojide, tarımda, sanayide, iletişimde ve ulaşım imkânlarında yaşanan onca ilerlemeye rağmen, insanlık olarak temel meselelerimizi henüz çözüme kavuşturamadığımızı görüyorum. Terörizm, açlık, yoksulluk, kıtalar arasındaki adaletsizlik, sıcak çatışma ve iç savaşlar iklim değişikliğinin yol açtığı çevre felaketleri küresel gündemin en üst sıralarında yer almayı ne yazık ki sürdürüyor. Ekonomiler büyürken, gökdelenler yükselirken, birilerinin cüzdanları şişerken, belli başlı ülkeler günden güne zenginleşirken, istatistikler bize daha müreffeh bir dünya resmi çizerken maalesef hemen yanı başımızda çocuklar açlıktan ölmeye devam ediyor. Açlık virüsü her yıl dünyada koronavirüsten daha fazla insanın hayatına mal oluyor. Bugün yeryüzünde her 10 saniyede 1 çocuk sırf bir lokma ekmek, 1 yudum su bulamadığı için ölüyor. İstikrarsızlık ve çatışmalar sebebiyle milyonlarca insan evlerini, yurtlarını terk etmek zorunda kalıyor. Akdeniz’de, Sahra Çölü’nde veya karlı bir dağın tepesinde yitip giden hayatlar insanların içinde bulunduğu çaresizliği ortaya koyuyor.
Bakınız burada hepimizi düşündürmesi gereken bazı çarpıcı rakamları sizlerle paylaşmak istiyorum. Sadece 2014 yılından bu yana Akdeniz’in mavi suları, 25 bine yakın umut yolcusunun mezarı oldu. Son 10 senede dünya genelinde mülteci sayısı iki kattan fazla artarak, 85 milyona ulaştı. Bu sayıya 15 günde 2 milyondan fazla Ukraynalı mülteci eklendi. Yerlerinden edilen kişi sayısının önümüzdeki dönemde daha da yükseleceği anlaşılıyor. Hâlihazırda 1 milyar insan günde 2 doların altında bir gelirle hayatta kalma mücadelesi veriyor. Esasen bu rakamların her biri tek başına karşı karşıya bulunduğumuz adaletsizliği göstermeye yeterlidir. Dahası bu sayıların her biri candır. Onurlu, güvenli hayat sürmeye hakkı olan birer anne, baba, kardeştir. Çocukların çaresizlikten daha körpe bir fidanken solduğu, 800 milyon insanın temel gıda maddelerine erişemediği, her gün 100 milyonlarca insanın yatağa aç girdiği bir dünyada yaşıyoruz.
Kabul edelim ki böyle bir dünyada hayal ettiğimiz kalıcı barış, huzur ve istikrar tesis edilemez. Bırakın yeni savaşların önüne geçmeyi, on yıllardır süren çatışmaların dahi çözülemediği bir denklemde kimse kendini emniyette hissedemez. Dünyanın devasa bir köye dönüştüğü günümüzde nerede yaşarsak yaşayalım hiçbirimiz başkasından bana ne diyemez. Söndüremediğimiz her yangının, durduramadığımız her çatışmanın, engelleyemediğimiz her zulmün, üzerine gitmediğimiz her problemin eninde sonunda bizi de etkileyeceğini, bizi de yakacağını bilmeliyiz. Bu acı gerçeğe Suriye’de, Yemen’de, Afganistan’da, Libya’da, Irak’ta, Arakan’da ve daha birçok kriz bölgesinde defalarca şahit olduk. Bu çatışma alanlarında çoğu kadın ve çocuk milyonlarca sivil hayatını kaybetti. Medeni değerler ve insani hasletler çok ağır yara aldı. Uluslararası kuruluşlara güven iyice dibe vurdu. Terör örgütleri ve aşırılık tüm dünyada zemin kazandı. İnsanlığın ortak kültür mirası olan kadim şehirler enkaz yığınına döndü. Kimi zaman coğrafi, kimi zaman kültürel sebeplerle görmezden gelinen bu kriz bölgelerinin tamamında ihmallerin bedelini sadece sorumlular değil, insanlık olarak hep birlikte ödedik, halen de ödüyoruz. Tarih, ibret almayanlar ve kıssadan hisse çıkarmayanlar için değerli dostlar, tekerrür eder. Ders alınmadığından sadece tarih değil, aynı zamanda acılar da tekrarlanır. Ukrayna meselesi, bu hakikatin en son örneği olarak karşımızda duruyor.
Öncelikle burada bir hususun altını çizmek istiyorum. Türkiye, hem Akdeniz, hem Karadeniz ülkesidir. Ukrayna ve Rusya, Karadeniz’den komşumuz ve dostumuzdur. Komşularımız arasındaki krizin sıcak çatışmaya dönüşmesinden büyük üzüntü duyuyoruz. Gerilimin tırmanarak bu aşamaya evrilmesi en fazla bizi rahatsız etti, en çok biz endişelendirdi. Komşumuz olan bir ülkenin egemenliğine yönelik saldırgan eylemleri asla maruz göremeyiz. Kırım’ın yasadışı ilhakı başta olmak üzere Ukrayna’nın toprak bütünlüğünü hiçe sayan gayrimeşru adımları biz Türkiye olarak reddediyoruz. Kırım’la ilgili net tutumumuzu 2014 yılından bu yana her vesileyle ifade ettim, ifade ettik, her zeminde açıkça dile getirdik. Gerek Rusya Federasyonuyla, gerekse Ukraynalı dostlarımızla yaptığımız tüm görüşmelerde bu meseleyi hep gündemde tuttuk. Şimdi söylüyorum; eğer 2014’te Kırım’ın işgaline tüm Batı, tüm dünya ses çıkarmış olsaydı, acaba bugünkü tabloyla karşı karşıya kalır mıydık? Ama Kırım’ın işgaline sessiz kalanlar şimdi bir şeyler söylüyorlar. İyi, güzel de, adalet bu yerkürenin belli bir bölümünde geçerli, diğer bölümünde ise geçersiz mi? Bu nasıl bir dünya? İşte ne yazık ki bu haksızlığın giderilmesi hususunda uluslararası toplum gereken hassasiyeti göstermedi, gereken desteği vermedi. Ukrayna, haklı davasında yalnız bırakıldı. İşte bugün vaktinde güçlü irade sergilenmesi halinde diplomasiyle çözülebilecek sorunların yıkıcı ve can yakıcı sonuçlarıyla yüzleşiyoruz. Evlerini terk eden sivilleri, korku ve endişe dolu çocukları, harap olan şehirleri, ölen masumları gördükçe üzüntümüz katlanarak artıyor.
Şöyle mülteciler içerisinden iki tabloyu sizinle paylaşmak istiyorum. Bir yavru annesinin kucağında, annesinin gözleri yaşlı. Baktım ki o yavru annesinin gözyaşlarını yalamaya başladı. Bir taraftan siliyor, bir taraftan da annesinin gözyaşlarını yalıyor. Dünya bu tabloya mahkûm mu ya, bu olacak şey mi? Niçin böyle bir dünya? Biz bunun için mi varız? Aynı şekilde babası polis memuru olan yine ufak bir yavru, o da kâh eliyle babasının yanaklarını tokatlıyor, bir diğer eliyle babasının kaskına vuruyor. Baba polis, çocuk babasının kucağında bunu yapıyor. Bu dediğim böyle 10-15 yaşında değil 2,5-3 yaşında bir çocuk. Dünya buna mı mahkûm? O polisin görevi yavrusunun o ağlayışını dindirmek mi? Yoksa terörü, anarşiyi engellemek mi? İşte ben şu andaki bu toplumu, ekranları başında bizi izleyen tüm dostlarımıza diyorum ki; hep birlikte biz barışın dünyasını kurmaya mecburuz, savaşın değil.
Gelinen aşamada yangına körükle gitmenin, ateşe bazen benzin dökmenin kimseye bir faydasının olmayacağı kanaatindeyiz. Ukrayna halkının meşru mücadelesi desteklenirken bu mücadeleye zarar verecek, leke sürecek adımlardan mutlaka imtina edilmelidir. Batı ülkelerinde yaşayan Rus kökenli insanlara ve Rus kültürüne yönelik faşizan uygulamalar asla kabul edilemez. İsim vereceğim. Bakıyorsunuz Almanya’da bir orkestrada orkestra şefi Putin’in arkadaşı. Putin’in arkadaşı olduğu için görevden alınıyor. Öbür tarafta yine bir başka Avrupa ülkesinde bakıyorsunuz dünyaca meşhur Rus kültürünün, Dostoyevski’nin yayınları-eserleri ülkede yasaklanıyor. Biz bunu neye benzetiyoruz biliyor musunuz? Bir zamanlar Irak’ta Hülagü’nün o yakıp yıktığı kütüphaneler vardı ya, aynı o döneme dönüş olarak görüyorum. Biz yeni Hülagü’ler istemiyoruz. Ne demokrasi, ne diplomasi, ne insanlık bunlara layık değil. Biz Türkiye olarak hem can kayıplarının önüne geçmek, hem de bölgemizde barış ve istikrarı yeniden tesis etmek için yoğun çaba harcıyoruz. Temennimiz, itidal ve sağduyunun galip gelmesi, silahların bir an önce susmasıdır. Ve baktım bugün görüştüğümüz bir dost dedi ki; bir SİHA bizim ülkemize düştü. Şu anda o da dinleyicilerin arasında. Bakın hiç ilgisi-alakası olmayan ülkeyi de demek ki bu silahlar vuruyor.
Bu doğrultuda kriz öncesinden başlayıp bugüne kadar süren yoğun bir diplomasi trafiği yürüttük, yürütüyoruz. 25-30’a yakın liderle görüşmelerim oldu ve devam ediyor. Aynı şekilde Dışişleri Bakanımın, bakan arkadaşlarımın görüşmeleri oldu, devam ediyoruz. Yaptığımız tüm görüşmelerde olduğu gibi bugün ve yarınki temaslarımızda da çözüm tekliflerimizi muhataplarımızla paylaşacağız. Bölgemizde sulhu sükûnun hâkim kılınması için, Montrö Sözleşmesi’nin ülkemize verdiği yetkilerin kullanılması dâhil elimizden gelen her türlü gayreti göstermeye devam edeceğiz.
Değerli Misafirler,
Güncel sorunlara odaklanırken o sorunları ortaya çıkaran, büyüten ve içinden çıkılmaz hale getiren esas sebepleri gözden kaçırmamalıyız. Burada genel hatlarıyla ifade ettiğim birçok meselenin gerisinde İkinci Dünya Savaşı sonrasında kurulan müesses nizam vardır. Savaştan galip çıkan 5 devletin menfaatlerini önceleyen mevcut güvenlik mimarisinin günümüz ihtiyaçlarına cevap vermediği, veremeyeceği aşikârdır. Birleşmiş Milletler üyesi 193 ülkenin kaderini Güvenlik Konseyi daimi üyesi 5 ülkenin insafına bırakan bu sistemin adaletsiz olduğu sizlerin de malumudur. Ukrayna kriziyle beraber sistemin çarpıklığının ötesinde çok daha büyük açıklarının ve yapısal problemlerinin olduğu ortaya çıkmıştır. Çatışan taraflardan biri veto hakkına sahip daimi üye olunca, soruyorum; Güvenlik Konseyi’nin icbar edici rolü boşa çıkmış, sistem iflas bayrağını çekmiştir. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda alınan kararların bağlayıcı yönü bulunmadığı için de çatışmaları sonlandıracak hiçbir adım atılamamıştır. Düşünün, 141 üye o 5 üyenin içindeki bir veya iki üyeye karşı oy kullanırken netice alınabildi mi? Alınamadı. Böyle bir adalet olur mu? İşte mesele, ben diyorum ki; artık daha adil bir dünyayı tesis etmek için uzun bir süredir dünya 5’ten büyüktür, diyerek sistemin bu yönüne dikkat çekiyor, günümüz şartlarına göre reforme edilmesi gerektiğini hep söyledik, söylüyoruz. Ancak sistemin açıkları bilinmesine rağmen veto yetkisini elinde tutanlar gücü paylaşmaya yanaşmadığı için reform talepleri görmezden geliniyor. Veto hakkı olmayan geçici üyelik, bu da çok komik geliyor bana, 15 tane geçici üye, 5 tane de daimi üye; böyle komik bir şey olur mu, bununla nereye varılır? Geçici üye olmak için de o ülkeler ben de geçici üye olabilir miyim, diye de çırpınıyorlar, çeşitli lobiler yapıyorlar, kulisler atıyorlar. Ya olsan ne yazar? Aynı şeyi biz de yaşadık, hiçbir faydası var mı? Yok. Elini kaldır, indir. Asıl iş o 5’ten bir tanesinde, o 5 üyeden bir tanesi ne derse o oluyor.
Geçici üyelik üzerinden sistemin yapısal sorunlarının üstü örtülmeye çalışıldı. Bizim gibi doğru bildiklerini yüksek sesle haykırmaktan çekinmeyen ülkeler ise haksız, temelsiz, son derece çirkin ithamlarla susturulmak istendi. Oysa biz dünya 5’ten büyüktür, derken sadece kendimiz için, kendi ülkemiz için bir talepte bulunmuyorduk, milletimizin hakkıyla beraber tüm insanlığın hakkını, hukukunu, ortak menfaatini de savunmaya çalışıyorduk. Yaşadığımız hadiseler bize tespit ve tekliflerimizin ne kadar doğru, yerinde ve isabetli olduğunun göstermiştir. Aynı gerçeğin Güvenlik Konseyi daimi üyeleri tarafından da görüldüğünü, anlaşıldığını ümit ediyorum. Statüko yerine barışı gözetecek, 5 ülkenin çıkarı yerine tüm insanlığın hizmet edecek yeni bir küresel güvenlik mimarisinin kurulması şarttır. Daha adil bir dünyanın mümkün olduğu inancıyla önümüzdeki dönemde Birleşmiş Milletler reformu çabalarımızı artırarak sürdüreceğiz. Aydınlık yarınlarımız uğrunda vereceğimiz bu mücadeleye sizlerin de gereken desteği sağlayacağına yürekten inanıyorum.
Kıymetli Dostlar,
Türkiye olarak uluslararası alanda öncülük ettiğimiz projeleri hayata geçirmek için sadece güçlü bir iradeye değil, aynı zamanda diplomaside yeni bir paradigmaya da ihtiyaç duyuyoruz. Diplomasiye yaklaşımımızın da değişmesi, dönüşmesi, yaşanan tecrübeler ışığında yeniden ele alınması gerektiği kanaatindeyiz. Diplomaside gelenek, deneyim, teamüller ve alışkanlıklar elbette önemlidir, ancak karşı karşıya bulunduğumuz girift sorunların çözümünde sadece bunlar kâfi değildir. Diplomasiden problemleri çözme kabiliyeti yanında daha çok sorunları önlemede, gerilimlerin önüne geçmede de istifade edilmelidir. Diplomasinin birincil görevi, barışı tesis değil, barışı ve istikrarı tahkim etmek olmalıdır. Asıl maharet, sorunlar daha filizlenmeden zamanlıca müdahil olabilmektir; diğer türlü maliyetlerin artması vakit ve enerji kaybının yaşanması, acıların ve zulümlerin derinleşmesi kaçırılmasıdır.
Geçmişin birikimini asırlara sâri tecrübeyi ret etmeden proaktif girişimci ve yenilikçi bir diplomasi anlayışını hep birlikte geliştirmemiz şart. Bu çabalarımızda bize yol gösterecek, maziden gelen zengin bir hazine yanında iyi ve başarılı örnekler de olduğunu biliyoruz. Karadeniz Ekonomik İşbirliği Teşkilatı, Medeniyetler İttifakı, Avrupa Birliği, Afrika Birliği gibi örneklerden yararlanmamız gerektiğini inanıyorum. Bu çerçevede, forumun temasının “Diplomasiyi Yeniden Kurgulamak” olarak belirlenmesini son derece isabetli buluyorum. Bu tema altında yapılacak tartışmaların ve işin ehli insanlar tarafından gerçekleştirilecek sunumların bizlere yeni ufaklar açacağına inanıyorum.
Bölgemize ve dünyaya dair kritik meselelerin ele alınacağı İkinci Antalya Diplomasi Forumu’nun diplomasi üzerine yeni açılımlara, yeni önerilere, yeni fikirlerin yeşermesine vesile olmasını temenni ediyorum.
Sözlerime son verirken, tüm misafirlerimize forumu teşrifleri ve değerli katkıları için şimdiden şahsım, milletim adına şükranlarımı sunuyorum. Dışişleri Bakanımızın şahsında tüm Bakanlık mensuplarımızı, forumun icrasında emeği geçen herkesi canı gönülden tebrik ediyorum. Antalya halkına siz misafirlerimize yönelik samimi ev sahiplikleri için özellikle teşekkür ediyorum.
Yeniden buluşmak, yeniden görüşmek ümidiyle savaşların olduğun değil barışın egemen olduğu bir dünya için sizleri saygıyla selamlıyorum.
