President of the Republic of Poland: Andrzej Kraśnicki dedicated his entire life to the development of Polish sport.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda delivered a funeral eulogy for Andrzej Kraśnicki, longtime Polish Olympic Committee President, on January 18, 2025, honoring his lifetime contribution to Polish sport.
- Main themes
- Tribute to Andrzej Kraśnicki, Polish sport development, Polish Olympic movement, leadership and organizational excellence, handball achievements, overcoming adversity, state service and national contribution, legacy and memory
- Duration
- ~13 min
- Words
- 1,503
- Sentences
- 71
- Readability
- 53
- Grade
- 11.0
- Syntax
- 3.02
- Vocabulary
- 2.22
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other71 sentences in 25 paragraphs
Esteemed family members of President Andrzej Kraśnicki – dear wife, esteemed daughters, sons-in-law, grandchildren,
Esteemed representatives of the global and European Olympic movement, led by President Bach,
Esteemed representatives of global sports organizations, led by the President of the World Anti-Doping Agency, WADA,
Esteemed Minister,
Esteemed Ministers,
All distinguished participants of this farewell,
Ladies and gentlemen,
but above all, above all, dear friends of President Andrzej Kraśnicki!
You all know why you are here – to accompany on this final journey an outstanding man, a special man, a man who is undoubtedly extraordinary. You have come here to express your admiration, your friendship, your sorrow, your gratitude – all of this, accompanied by the feelings of those who, in various situations in their lives, in their work, in their service, including state service, have encountered President Andrzej Kraśnicki.
An athlete in his childhood and youth, a player, a handball player, a representative of Poland – both youth and junior national teams – a student and employee at the Poznań Academy of Physical Education, a coach of the Poznań AZS. But above all, a man who dedicated his entire professional life to Polish sport, to the development of Polish sport. And it must be said clearly: he dedicated it to the Republic. That is why representatives of the highest state authorities are also present here today.
President Andrzej Kraśnicki is undoubtedly – for that is how it must be said, looking at the history he has written – a man of success. A great success and great merits for Polish sport, for the Polish Olympic movement, and thus also for building the image of Poland and Polish sport around the world. One must have specific personality traits to find oneself at the right moment in the most difficult situations.
Sometimes it is said that great athletes, great players – including handball players – have this incredible sixth sense, that they feel where they should be to accomplish the most important task, which is to score a goal and strive for victory. It can be confidently said that President Andrzej Kraśnicki had such a talent.
But he had one more extraordinary trait as an organizer, as a manager, as an expert in sports and sports organization: he was able to handle the most difficult situations and had the great courage to take on tasks that seemed the most challenging at the time and which very often many were afraid to even touch.
Such was the case in 2006 when he took the helm of the Polish Handball Association in an extremely difficult situation for this organization and for Polish handball; when for many, many, many years there had been no successes; when the Polish teams had not played in the finals of either the World or European Championships; when there were huge disputes within the organization fraught with mutual grievances and problems. It was then that Andrzej Kraśnicki agreed, after his mission in the Confederation of Sport, to take on this extremely difficult task – to lead Polish handball. And as it turned out later, he incredibly led it out of great problems into a stream of successes – successes that had not been recorded in its history up to that moment. It is enough to say that Polish handball players – men – have won four medals in the history of the World Championships. Three during the time when their association was led by none other than Andrzej Kraśnicki.
He organized it, he selected the people, but above all, he introduced an atmosphere of victory and calm. I think that from this perspective, you all knew him. He was not only a great organizer, but above all, he brought calm and was a builder. And that was his extraordinary trait. He was ready to cooperate with anyone who had the goodwill to co-create and serve the causes that he deemed important. He did not look at various sympathies, he did not consider other conditions – he acted. You want to work with me – come along. That was President Andrzej Kraśnicki.
In 2010, as then Vice President of the Polish Olympic Committee, he stood together with all of Polish Olympic authorities in the face of a tremendous tragedy – the death of Piotr Nurowski, President of the Polish Olympic Committee, who perished along with President Lech Kaczyński in the Smolensk disaster and the Polish delegation that was flying to pay tribute to the Polish officers murdered in Katyn. In that dramatic moment – again in a moment of great upheaval, two years before the Olympic Games in London – President Andrzej Kraśnicki took on this extraordinary and very difficult mission of leading Polish Olympic affairs and creating the conditions for our athletes to participate in the Games.
He led Polish Olympic affairs until 2023 stably, but above all, achieving successes. Polish athletes won medals at the Winter Games in a spectacular style, bringing successes that had not been seen for decades up to that moment. But above all, he acted – he acted for Poland. And that was, for me personally, the most touching and significant.
Whenever we met – and we met many times while organizing various events, implementing them, and solving various problems of Polish Olympic sport – there was always talk of Poland, of promoting our homeland, of the success that Poland was to achieve. And there was an extraordinary optimism and faith in success – a contagious one, one that could not be rejected in any way. Just as it was with the European Games.
After the previous failure in Krakow to organize the Winter Games with many internal problems in Małopolska and Krakow, when he told me about the European Games in southern Poland – from which I myself come and which I know excellently – I must admit, I was taken aback. But he said to me: “We will do it, Mr. President, you will see. And this will be a prelude to organizing the Summer Olympic Games in Poland. Because when we manage to organize the European Games and when they go well, and I am sure they will, everyone will believe that we are capable of hosting the Summer Olympic Games – the largest sporting event in the world, the most spectacular, and also the most predestining and building the sporting potential of the country.” He did it. It ended in organizational success.
He knew how to combine all aspirations, how to ease conflicts, how to solve all problems. He had an extraordinary gift for building here and building beyond borders. That is why he was so respected in global sports organizations and had friends all over the world. All of you who knew him personally know that he emanated calm in an extraordinary way. He was always smiling, always warm, and that was also his extraordinary trait – a unique trait in conjunction with the wonderful organizational talents he possessed.
I will say this: when the news of President Andrzej Kraśnicki's passing became widely known, I met with my friend, of whom I did not even know he knew the President. He said to me: “You know, we met in Poznań when I was still very, very young, I was not holding any serious position then. We met, and although we did not know each other very well, from that moment on, I always felt that I could count on him, that he was always there. Because he was always warm and always signaled that if I had any issue, I could come to him.” He solved many difficult matters: for people, for Poland, for Polish sport, for Polish sports communities, for athletes, for us.
Sometimes it is said that one can have and one can be. President Andrzej Kraśnicki – was. In the broadest sense of the word: he was for Poland, he was for sport, he was for his loved ones, for his wife, whom he often mentioned, for his daughters, of whom he was extremely proud, and for his grandchildren, who were the joy of his life. That is how we knew him, and that is how he will remain.
I do not know if in this organizational sense – these extraordinary skills I have mentioned – we will ever be able to replace him. I do not know, because such people do not come along often, and finding them is a great fortune for all those who can work with them, and for the causes they lead. We had that fortune. The Republic had that fortune.
On behalf of the Republic, Mr. President, I thank you from the bottom of my heart. You have paved the paths that I hope we will follow to ensure that Polish matters in sport and beyond are conducted well for building and achieving success, just as you did throughout your life.
Mr. President, may you rest in peace. You have earned peace, respect. Thank you for everything, for your beautiful and great life for Poland.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowni Najbliżsi Pana Prezesa Andrzeja Kraśnickiego – Szanowna Małżonko, Szanowne Córki, Zięciowie, Wnuki,
Wielce Szanowni Przedstawiciele władz światowego i europejskiego ruchu olimpijskiego z Panem Prezydentem Bachem na czele,
Szanowni Przedstawiciele światowych organizacji związanych ze sportem na czele z Panem Prezydentem Światowej Agencji Antydopingowej WADA,
Wielce Szanowny Panie Ministrze,
Szanowni Panie i Panowie Ministrowie,
Wszyscy Dostojni Uczestnicy tego pożegnania,
Szanowni Państwo,
ale przede wszystkim, nade wszystko Szanowni Przyjaciele Pana Prezesa Andrzeja Kraśnickiego!
Wiecie Państwo wszyscy, dlaczego tutaj przyszliście – żeby odprowadzić w tę ostatnią drogę człowieka wybitnego, człowieka szczególnego, człowieka z całą pewnością niezwykłego. Przyszliście Państwo tutaj, żeby wyrazić swój podziw, swoją przyjaźń, swój żal, swoją wdzięczność – to wszystko, czemu towarzyszyły przecież uczucia tych ludzi, którzy w różnych sytuacjach w swoim życiu, w swojej pracy, w swojej służbie, także i państwowej, zetknęli się z Panem Prezesem Andrzejem Kraśnickim.
Sportowiec w dziecięcych i młodych latach, zawodnik, szczypiornista, piłkarz ręczny, reprezentant Polski – i młodzieżowy, i w reprezentacji juniorów – student i pracownik w poznańskiej AWF, trener poznańskiego AZS–u. Ale przede wszystkim człowiek, który swoje życie – całe zawodowe – poświęcił polskiemu sportowi, rozwijaniu polskiego sportu. I trzeba jasno powiedzieć: poświęcił je Rzeczypospolitej. To dlatego obecni są tutaj dzisiaj również przedstawiciele najwyższych władz państwowych.
Pan Prezes Andrzej Kraśnicki bez wątpienia jest – bo tak trzeba mówić, patrząc na historię, którą zapisał – człowiekiem sukcesu. Wielkiego sukcesu i wielkich zasług dla polskiego sportu, dla polskiego ruchu olimpijskiego, a przez to także i dla budowania wizerunku Polski i polskiego sportu na całym świecie. Trzeba mieć specyficzne cechy osobowości, żeby znaleźć się we właściwym momencie w najtrudniejszych momentach.
Czasem mówi się, że wielcy zawodnicy, wielcy piłkarze – także piłkarze ręczni – mają ten jakiś nieprawdopodobny szósty zmysł, że czują, w którym miejscu powinni się znaleźć po to, by móc zrealizować najważniejsze zadanie, jakim jest zdobycie bramki i dążenie do zwycięstwa. Śmiało można powiedzieć, że Pan Prezes Andrzej Kraśnicki taki talent miał.
Ale miał jeszcze jedną niezwykłą cechę jako organizator, jako menedżer, jako ekspert do spraw sportu i organizacji sportu: potrafił sobie poradzić z najtrudniejszymi sytuacjami i miał wielką odwagę podjęcia się zadań, które wydawały się najtrudniejszymi w danym momencie i których bardzo często wielu obawiało się w ogóle dotknąć.
Tak było w 2006 roku, kiedy stanął na czele Związku Piłki Ręcznej w Polsce w niezwykle trudnej dla tej organizacji sytuacji dla polskiej piłki ręcznej; kiedy od wielu, wielu, wielu lat nie notowano sukcesów; kiedy reprezentacje Polski nie grały w finałach mistrzostw ani świata, ani Europy; kiedy wewnątrz organizacji trwały ogromne spory najeżone wzajemnymi pretensjami i problemami. Wtedy właśnie Andrzej Kraśnicki zgodził się po swojej misji, jaką realizował w Konfederacji Sportu, podjąć tego niezwykle trudnego zadania – poprowadzenia spraw polskiej piłki ręcznej. A jak się potem okazało, niewiarygodnego wyprowadzenia jej z wielkich problemów w pasmo sukcesów – sukcesów nienotowanych w jej historii do tamtego momentu. Wystarczy powiedzieć, że polscy piłkarze ręczni – mężczyźni – zdobyli w historii cztery medale mistrzostw świata. Trzy w okresie, kiedy Prezesem ich związku był właśnie Andrzej Kraśnicki.
To on to zorganizował, to on dobrał ludzi, ale to przede wszystkim on wprowadził atmosferę zwycięstwa i spokoju. Myślę, że od tej strony właśnie wszyscy Państwo go znaliście. Był nie tylko świetnym organizatorem, ale przede wszystkim wprowadzał spokój i był człowiekiem budowania. I to była jego niezwykła cecha. Był gotów współpracować z każdym, kto tylko miał dobrą wolę współtworzenia i służenia sprawom, które były w jego ocenie ważne. Nie patrzył na różnego rodzaju sympatie, nie oglądał się na inne uwarunkowania – działał. Chcesz działać ze mną – chodź. To właśnie był Prezes Andrzej Kraśnicki.
W 2010 roku, jako wtedy wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego, stanął razem ze wszystkimi, z całością polskich władz olimpijskich w obliczu ogromnej tragedii – wobec śmierci Piotra Nurowskiego, Prezesa PKOl, który zginął wraz z Prezydentem Lechem Kaczyńskim w katastrofie smoleńskiej i polską delegacją, która leciała, by oddać hołd polskim oficerom pomordowanym w Katyniu. W tamtym dramatycznym momencie – znów w momencie ogromnego zachwiania, na dwa lata przed igrzyskami olimpijskimi w Londynie – Pan Prezes Andrzej Kraśnicki podjął tę niezwykłą i bardzo trudną misję poprowadzenia polskich spraw olimpijskich i stworzenia warunków do tego, by nasi zawodnicy mogli wystąpić na igrzyskach.
Prowadził sprawy polskiego ruchu olimpijskiego do 2023 roku stabilnie, ale przede wszystkim odnosząc sukcesy. Polscy zawodnicy zdobywali medale w igrzyskach zimowych w spektakularnym stylu, przynosząc sukcesy, jakich do tamtego momentu przez dziesięciolecia nie było. Ale przede wszystkim działał – działał dla Polski. I to dla mnie osobiście było najbardziej ujmujące i najbardziej znaczące.
Ilekroć się spotykaliśmy – a spotykaliśmy się bardzo wiele razy przy organizacji różnych wydarzeń, przy ich realizowaniu i przy rozwiązywaniu różnego rodzaju problemów polskiego sportu olimpijskiego – zawsze była mowa o Polsce, o promowaniu naszej ojczyzny, o sukcesie, jaki Polska ma osiągnąć. I był niezwykły optymizm i wiara w sukces – taka zarażająca, taka, której w żaden sposób nie dało się odrzucić. Tak jak było z igrzyskami europejskimi.
Po poprzednim niepowodzeniu w Krakowie organizacji igrzysk zimowych z wieloma wewnętrznymi w Małopolsce i w Krakowie problemami, kiedy powiedział mi o igrzyskach europejskich na południu Polski – z której przecież sam pochodzę i którą znakomicie znam – powiem szczerze, że zamarłem. Ale powiedział do mnie: „Zrobimy, Panie Prezydencie, zobaczy Pan. I to będzie wstęp do organizacji letnich igrzysk olimpijskich w Polsce. Bo kiedy uda nam się zorganizować igrzyska europejskie i kiedy przebiegną one dobrze, a jestem pewien, że tak będzie, to wszyscy będą wierzyli w to, że jesteśmy w stanie być gospodarzem igrzysk olimpijskich letnich – tego największego na świecie sportowego wydarzenia, najbardziej spektakularnego, a także i najbardziej predestynującego i budującego potencjał sportowy kraju”. Zrobił to. Zakończyły się organizacyjnym sukcesem.
Umiał połączyć wszystkie dążenia, umiał załagodzić konflikty, umiał rozwiązać wszystkie problemy. Miał niezwykły dar budowania tu i budowania poza granicami. Dlatego był tak szanowany w światowych organizacjach sportowych i miał przyjaciół na całym świecie. Wszyscy Państwo, którzy znaliście go osobiście, wiecie, że w niezwykły sposób emanował spokojem. Zawsze był uśmiechnięty, zawsze ciepły i to także była jego niezwykła cecha – niepowtarzalna cecha w zestawieniu z tymi wspaniałymi talentami organizacyjnymi, którymi dysponował.
Powiem tyle, że kiedy wiadomość o odejściu Pana Prezesa Andrzeja Krasińskiego była już powszechnie znana, spotkałem się z moim przyjacielem, o którym nawet nie wiedziałem, że znał Pana Prezesa. Powiedział do mnie: „Wiesz, poznaliśmy się w Poznaniu, kiedy byłem jeszcze bardzo, bardzo młody, nie pełniłem wtedy żadnej poważnej funkcji. Poznaliśmy się i choć nie znaliśmy się bardzo dobrze, przez cały czas od tamtego momentu uważałem, że zawsze mogę na niego liczyć, że zawsze jest. Bo zawsze był serdeczny i zawsze sygnalizował, że gdybym miał jakąkolwiek sprawę, to mogę do niego przyjść”. Wiele trudnych spraw rozwiązał: dla ludzi, dla Polski, dla polskiego sportu, dla polskich środowisk sportowych, dla sportowców, dla nas.
Czasem mówi się, że można mieć i można być. Pan Prezes Andrzej Kraśnicki – był. W najszerszym tego słowa znaczeniu: był dla Polski, był dla sportu, był dla najbliższych, dla małżonki, o której bardzo często wspominał, dla córek, z których był niezwykle dumny, i dla wnuków, które stanowiły radość jego życia. Takim go znaliśmy i takim pozostanie.
Nie wiem, czy w tym sensie organizacyjnym – tych niezwykłych umiejętności, o których mówiłem – będziemy w stanie kiedykolwiek go zastąpić. Nie wiem, bo tacy ludzie nie zdarzają się często, a ich odnalezienie jest wielkim szczęściem dla wszystkich tych, którzy mogą z nimi współpracować, i dla spraw, które prowadzą. My to szczęście mieliśmy. Rzeczpospolita to szczęście miała.
W imieniu Rzeczypospolitej, Panie Prezesie, z całego serca dziękuję. Wytyczył Pan szlaki, którymi mam nadzieję, że podążymy po to, by sprawy polskie w sporcie i poza nim prowadzone były dobrze dla budowania i osiągania w ten sposób sukcesu, tak jak czynił to Pan przez całe swoje życie.
Panie Prezesie, proszę spoczywać w pokoju. Zasłużył Pan na pokój, na szacunek. Dziękujemy za wszystko, za Pana piękne i wielkie dla Polski życie.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie