- Context
- Erdoğan addressed the 3rd National Culture Council in Ankara on March 3, 2017, convened by the Ministry of Culture and Tourism to shape Turkey's cultural policies.
- Main themes
- National culture and arts policy, Turkish civilization and cultural heritage, cultural expenditures and statistics, museum and cinema growth, Yunus Emre Cultural Centers, UNESCO Creative Cities, cultural identity and worldview, civil society and state responsibility in culture, protection of cultural assets abroad, Maarif Foundation and TIKA
- Duration
- ~22 min
- Words
- 2,692
- Sentences
- 119
- Readability
- 48
- Grade
- 12.0
- Syntax
- 2.98
- Vocabulary
- 2.28
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other119 sentences in 34 paragraphs
Dear cultural and artistic individuals,
Valuable members of our Ministry of Culture and Tourism,
Esteemed guests;
I greet you with my heartfelt feelings, with longing and affection. I wish that the 3rd National Culture Council organized by our Ministry of Culture and Tourism will be beneficial for our country, our nation, and our cultural and artistic world.
I would like to express my gratitude in advance to all the cultural, artistic, and scholarly individuals who will contribute with their opinions, proposals, criticisms, and evaluations during the opening session and the commission works of the council. I hope that the results report to be published at the end of the three-day meetings will illuminate the future of our culture, art, and policies, and serve as a catalyst for a new cultural movement. I congratulate our Minister Nabi Avcı and his team for convening the National Culture Council again after 28 years.
Dear friends;
Turkey is the heir of a civilization that has developed by enriching itself with different cultures and has left its mark on human history. Our ancestors produced significant works in every field of culture, from architecture to music, from visual arts to literature. Behind this great heritage lies a specific conception of existence and worldview. According to this, the natural world is a trust given to us. The cultural and artistic products we create by utilizing nature should serve humanity and its moral perfection.
Ziya Gökalp used the Arabic word "hars" to correspond to the word "culture," which means to cultivate the land. Culture encompasses all the works that a person produces to establish a place for themselves on earth, to acquire a homeland. In this sense, it is impossible to separate culture from civilization. In fact, there are those who define it as 'the entirety of the inheritance received from our ancestors.'
Every conception of culture necessarily implies the existence of a conception of civilization. While pondering our culture, we must also keep in mind that we have to strive for the construction and revival of our civilization. To truly own this great heritage, we must work harder. Here, the responsibility is not solely on the state; as a society, as the business world, as civil society organizations, as universities, and as individuals in art and culture, we must come together and especially make good use of the opportunities we have.
I would like to share the following examples to illustrate our current situation: In 2015, the most visited museums in our country were Hagia Sophia with 3.5 million visitors, Topkapi Palace with 3.2 million, and the Mevlana Museum with 2.3 million visitors. In contrast, the Louvre Museum in Paris was visited by 9 million people in the same year. Similarly, there are 116 cities from 54 countries in UNESCO's 'Creative Cities' network, and only Gaziantep from our country made it to this list in 2015 in the field of gastronomy.
Indeed, when we look at our country's cultural expenditures, although our Minister has just explained these in detail, let me reiterate, 'et tekraru ahsen velev kâne yüz seksen'; in 2014, nearly half of the 33 billion lira expenditure was in the category of television and television broadcasts. The expenditure on books, newspapers, and magazines accounts for 13%, while cinema, theater, and concert expenditures account for 5.7% of the cultural economy.
While these figures are thought-provoking, it is important to note that significant work has been done in the cultural field over the past 14 years. For example, the number of museums directly affiliated with the Ministry has increased from 93 to 198, and the number of visitors to museums and archaeological sites has risen from 7.4 million to 17.3 million. The number of supported private theaters has increased from 59 to 216, and the amount of support given to cinema has risen from 6 million dollars to 176 million dollars. The number of cinema audiences in our country has increased from 23.5 million to over 58 million, with local films reaching the highest audience potential in our history with 31 million viewers.
Alongside all this, the topic I particularly want to emphasize is the Yunus Emre Cultural Centers, which we established to promote our culture, language, and art to the world, through TIKA's development aid and the work of our Maarif Foundation in education. We need to make these centers, which have many examples around the world, especially in England, France, and Germany, more vibrant and effective. For this, we must establish a new structure for the Yunus Emre Institute that will not be crushed by the wheels of bureaucracy, just like the Maarif Foundation, and will operate within an autonomous framework.
On the other hand, we have made significant progress in the protection of our cultural assets abroad over the past 14 years. Starting with TIKA, we have taken care of and restored heirlooms from the Balkans to Central Asia, and from North Africa to the Caucasus, and if necessary, we have rebuilt them. While increasing the number of our areas listed in the world cultural heritage from 9 to 16, we have also raised the number of areas on the temporary list to 69.
Dear friends;
All of these are undoubtedly very important and valuable services. However, we are also aware that there are many significant and vital tasks ahead of us. First and foremost, we must be cautious about low-quality events that do not align with our national culture and do not contribute to our cultural life under the name of cultural activities.
One of the greatest problems of our age is cultural superficiality. A culture and civilization cannot be built with works that have no depth or permanence, produced and consumed daily; we must focus on lasting and long-term works. We must especially encourage our young people to learn true art and culture by sitting at the feet of a master. My experience in politics shows this. We must highlight and support works that will embrace our accumulated knowledge in every field of culture and preserve our values.
We cannot turn a blind eye to the fact that television, the internet, and especially social media are devouring our culture. On the contrary, we must seek ways to use these opportunities effectively to pass on our culture to new generations. We remember very well the effects of series like Osmancık and Küçük Ağa, which tell the story of Ottoman history and our years of the War of Independence on a generation. Now, the series Diriliş Ertuğrul is similarly followed with interest both inside and outside our country. If my 6-7 year old grandchild and my 12-13 year old grandchild are not only watching the normal episodes but also becoming familiar with them by watching the repeats, it means we have succeeded. Therefore, in the upcoming process, we must allocate much more space for these in our investments.
In recent years, we have seen a significant development in the arts of calligraphy, illumination, and marbling. The great masters of these arts are signing works that will be remembered for generations; may Allah be pleased with them. Despite the degradation in the field of music, and even in defiance of it, very high-quality works are being produced in various areas of our music. The works of Aşık Veysel, Muharrem Ertaş, and Neşet Ertaş are being rediscovered by all our people from 7 to 70, coming to life again with new interpretations every day. The immortal works of Itri, Dede Efendi, Tamburi Cemil Bey, and other masters are both being performed and inspiring new works. This shows that when we strive, invest effort, allocate resources, we can achieve results. We must multiply such examples.
Along with other issues, the measure of our activities in the media field should be the concepts of culture and knowledge that express the difference between knowing and understanding. A culture devoid of knowledge, to speak frankly, is nothing but servitude. Similarly, a cultural understanding devoid of morality will only lead us to degradation. However, the purpose of art and culture is to elevate humanity to intellectual and moral perfection. We need an understanding of art and culture that pursues the good, the beautiful, and the true more than ever.
Because if you do not look at Istanbul through the eyes of Fatih, you will see a city that is merely a mixture of stones and concrete with the sea. If you do not observe Bursa through the eyes of Orhan Gazi, or Edirne through the perspective of Sultan Murat, you cannot grasp the secrets of these cities and the civilization they represent. If you do not look at our flag waving on the mast through the eyes of our martyrs and veterans, that color, that crescent, and that star cannot speak beyond being mere graphic elements.
However, what does the late Arif Nihat Asya say? "O blue sky's white and red adornment, / My sister's wedding dress, my martyr's last shroud, / Light light, wave wave, my flag! / I have read your epic, I will write your epic." Yes, we need a national cultural consciousness to see our flag in this way. Remember, political power can be achieved through elections, votes, and ballots; but for cultural power, we need a very different accumulation, effort, work, elbow grease, and sweat.
We must rediscover and reconstruct our local and national cultural values against cultural alienation and cultural imperialism in a universal language. The form of a cultural product being local and national does not prevent its meaning and message from being universal. In fact, all cultures ultimately arise, grow, and develop within a specific society and geography; what makes them universal is the depth and breadth of the message they convey. The fact that Hazrat Mevlana is a revered poet read all over the world today is the best proof of this.
Individuals and organizations that draw from our own history and values must now produce cultural works that flow from the local to the global in quality. Turkish culture has an understanding that has no difficulty in incorporating the beautiful, the good, and the valuable, and sees the combination of these with the existing as a gain to rise to a much higher point. Our culture does not hinder development; on the contrary, it encourages it. The purpose of the campaigns of humiliation directed at our faith and culture, which were consciously conducted for a period, was to first alienate this valuable existence from sight and then to bury it in history. However, the value of a jewel does not diminish because mud is splattered on it; Turkish culture still maintains its place among the world's most ancient, profound, and valuable cultures despite all the attacks and efforts to destroy it. Our duty is to revive our culture by reinterpreting it in light of today's needs, to raise it up, and to carry it into the future. For this, we must not adopt a stance of surrender but rather one of fortification, and we must collectively fulfill our responsibilities in preserving and developing our national culture.
Dear friends;
Culture is not just books, not just music, not just architecture. Culture is actually a way of life that encompasses all of these. From our greetings to our sitting and standing, to what we wear, what we eat and drink, and the arrangement of our homes, all the elements of our identity are determined by the culture we possess. The world has been rapidly progressing towards cultural homogenization for the past few centuries. This situation poses a great threat not only to Turkish culture but to all cultures. In fact, we can turn this into an opportunity.
Our generation is the last witness and user of a significant portion of the richness of our local culture, from idioms to various tools and utensils. Unfortunately, a significant portion of new generations has been deprived of this richness and will continue to be so if this trend continues. If we cannot discern which culture a person walking the streets of Istanbul belongs to from their clothing, shoes, hat, or body language, it means we are in the grip of cultural drought. If we cannot understand which nation's product a table setting belongs to, from its cloth to its plates, its food to its presentation, the situation is indeed dire.
These discussions are taking place in many parts of the world, and similar pains are being felt there as well. However, we have a difference; we are a very different nation in terms of our civilizational accumulation, historical background, and state tradition. As the descendants of ancestors who closed one era and opened another, we have the power, will, and means to build a new and great future for ourselves. That is why we say 'great Turkey,' that is why we say 'strong Turkey,' that is why we want to reach our 2023 goals, that is why we are passing on the visions of 2053 and 2071 to our youth, and that is why we are fighting to bring our country to a new governance system through constitutional change. The reason we place the local and national at the center of our politics and our starting point in every matter is precisely this. Within the framework of the 2023 vision, we must set new cultural goals for ourselves. The 3rd National Culture Council we are holding today is of great importance in this regard.
My request and expectation from you is this: Prepare a feasible roadmap that aligns with our 2023 vision, one that has depth and a future vision; work on it very well; we will both work on it and put it into practice. I would like to specifically state here that I will personally follow every reasonable and feasible proposal put forward in this council and that I will also form a committee related to this.
Dear friends;
The fact that we are gathering for the National Culture Council today is aimed at this purpose. Let us not forget that if we sever our ties with our civilization, we will lose everything. If we lose our culture, we will perish. If we abandon our identity, personality, and originality, we will be lost among the masses: That is why we say 'one nation, one flag, one homeland, one state' at every opportunity. These principles are the security lock of our independence and our future. To look confidently towards our future, to avoid fragmentation, to be much more resilient against those who want to divide and distribute us, we will be one, we will be large, we will be alive, we will be brothers, we will be Turkey together, and to pursue this goal, we must embrace our national culture.
We must protect our books, our culture, and our civilization, which are the only harbor we can seek refuge in when we are caught in a storm, as the late Cemil Meriç said. We know that as we distance ourselves from our culture, we will become estranged from ourselves, and as we become estranged from ourselves, we will fall further under the yoke of the powerful.
As Akif expressed: “Since the day I was born, I have been in love with independence; / The golden tulip has never put a leash on me! / If I am soft-headed, who said I am a docile sheep? / I may be slaughtered, but my neck will not bend!” We must raise the new generations with this awareness, for they are the generation of Asım. For this reason, I frequently emphasize our shortcomings in education and culture, and I express that we need to focus on these areas in the new era. I believe that at the 3rd National Culture Council, all these issues will be discussed in depth, and concrete proposals will be put forward that will shed light on our future.
Once again, I congratulate those who contributed to the organization of the council. I extend my gratitude, on behalf of myself and my nation, to the cultural, artistic, and scientific individuals who will contribute to the council's work. I greet you with love and respect. Stay healthy.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Değerli kültür ve sanat insanlarımız,
Kültür ve Turizm Bakanlığımızın kıymetli mensupları,
Değerli misafirler;
Sizleri en kalbi duygularımla, hasretle, muhabbetle selamlıyorum. Kültür ve Turizm Bakanlığımız tarafından düzenlenen 3. Milli Kültür Şûrasının ülkemize, milletimize, kültür ve sanat dünyamıza hayırlı olmasını diliyorum.
Şûraya açılış oturumunda ve komisyon çalışmalarında görüşleriyle, teklifleriyle, eleştirileriyle, değerlendirmeleriyle katkıda sağlayacak olan tüm kültür, sanat ve ilim insanlarımıza şimdiden şükranlarımı sunuyorum. Üç gün sürecek toplantılar sonunda yayınlanacak
şûra sonuç raporunun kültür ve sanat ve politikalarımızın geleceğine ışık tutmasını, yeni bir kültür hamlesine vesile olmasını Allah’tan temenni ediyorum. Mili Kültür Şûrasının 28 yıl sonra yeniden toplanmasını sağlayan Bakanımız Nabi Avcı Hocamızı ve ekibini
tebrik ediyorum.
Değerli arkadaşlar;
Türkiye, farklı kültürle zenginleşerek gelişmiş, insanlık tarihine damga vurmuş bir medeniyetin mirasçısıdır. Ecdadımız mimariden musikiye, görsel sanatlardan edebiyata kadar kültürün her alanında çok önemli eserler ortaya koymuştur. Bu büyük mirasın arkasında
muayyen bir varlık tasavvuru ve dünya görüşü yatmaktadır. Buna göre tabiat alemi bize verilmiş bir emanettir. Tabiatı istimal ederek, yani kullanarak, üreterek ortaya koyduğumuz kültür ve sanat ürünleri de insana ve onun ahlaki kemale ulaşmasına hizmet etmelidir.
Toprağı işlemek anlamında kullanın “kültür” kelimesini Ziya Gökalp, Arapça “hars” kelimesiyle karşılamıştır. Kültür, insanın yeryüzünde kendine bir mekan kurmak, bir yurt edinmek için ortaya koyduğu eserlerin tamamını ifade eder. Bu manada kültür ve medeniyeti
birbirinden ayırmak mümkün değildir. Aslında bir yanda da ‘ecdattan devralınan mirasın bütünüdür’ diye de tarif edenler vardır.
Her kültür tasavvuru, aynı zamanda bir medeniyet tasavvurunun da varlığını zorunlu kılar. Kültürümüz üzerinde kafa yorarken, medeniyetimizin inşası ve ihyası için de çaba sarf etmek zorunda olduğumuzu akılda tutmalıyız. Bu büyük mirasa hakkıyla sahip çıkabilmek
için daha fazla çalışmak zorundayız. Burada sorumluluk sadece devlette değildir, toplum olarak, iş dünyası olarak, sivil toplum kuruluşları olarak, üniversiteler, sanat ve kültür insanları olarak el ele vermeli, özellikle de sahip olduğumuz imkanları iyi değerlendirmeliyiz.
Bulunduğumuz durumu ortaya koyması açısından şu örnekleri sizlerle paylaşmak istiyorum: Ülkemizin 2015 yılında en çok ziyaret edilen müzeleri olan Ayasofya’ya 3,5 milyon, Topkapı Saray’ına 3,2 milyon ve Mevlana Müzesine 2,3 milyon kişi geldi. Buna karşılık,
sadece Paris’teki Louvre Müzesi aynı yıl 9 milyon kişi tarafından ziyaret edildi. Aynı şekilde UNESCO’nun ‘yaratıcı şehirler’ ağında 54 ülkeden 116 şehir bulunuyor, ülkemizden ise sadece 2015 yılında Gaziantep gastronomi alanında bu listeye girebildi.
Nitekim ülkemizin kültür harcamalarına baktığımızda, gerçi az önce Bakanımız bunları etraflıca açıkladı, ben de, ‘et tekraru ahsen velev kâne yüz seksen’ kabilinden açıklayayım; 2014 yılında 33 milyar liralık meblağın yarısına yakınını televizyon ve televizyon
yayınları kategorisinin oluşturduğunu görüyoruz. Kitap, gazete, dergi harcaması yüzde 13’le, sinema, tiyatro, konser harcaması da yüzde 5,7’yle kültür ekonomisinde yer alıyor.
Bu rakamlar düşündürücü olmakla birlikte, esasen geçtiğimiz 14 yılda kültür alanında çok önemli işler de yapıldı. Mesela doğrudan Bakanlığa bağlı müze sayısı 93’ten 198’e, müze ve ören yeri ziyaretçi sayısı 7.4 milyondan 17.3 milyona çıktı. Destek verilen
özel tiyatro sayısı 59’dan 216’ya, sinemaya verilen destek miktarı da 6 milyon dolardan 176 milyon dolara yükseldi. Ülkemizdeki sinema seyircisi sayısı 23,5 milyon dan 58 milyonun üzerine çıkarken, özellikle yerli filmler 31 milyon seyirciyle tarihimizin en
yüksek seyirci potansiyeline ulaştı.
Bütün bunlarla beraber, özellikle üzerinde durmak istediğim konu, Yunus Emre Kültür merkezlerini, TİKA’nın kalkınma yardımlarında, Maarif Vakfımızın eğitimde yaptığı işi, kültürümüzün, dilimizin, sanatımızın dünyaya tanıtılması konusunda gerçekleştirmek
üzere kurduk. İngiltere, Fransa ve Almanya başta olmak üzere dünyada pek çok örneği bulunan bu merkezlerimizi daha canlı, daha etkin hale getirmeliyiz. Bunun için Yunus Emre Enstitüsünü bürokrasinin çarkları arasında ezilmesine yol açmayacak, tıpkı Maarif
Vakfı gibi özerk bir çerçeve içinde faaliyetlerini yürütecek yeni bir yapıya kavuşturmalıyız, kavuşturacağız.
Diğer taraftan, yurt dışındaki kültürel varlıklarımızın korunması hususunda da geçtiğimiz 14 yılda önemli mesafeler aldık. TİKA başta olmak üzere, Balkanlar’dan Orta Asya’ya, Kuzey Afrika’dan Kafkasya’ya kadar geniş bir alanda ata yadigarı eserlere sahip
çıktık, onardık, gerekiyorsa yeniden inşa ettik. Ülkemiz içinde de dünya kültür mirası listesinde yer alan alanlarımızın sayısını 9’dan 16’ya çıkartırken, geçici listedeki alan sayısını da 69 yükselttik.
Değerli dostlar;
Bütün bunlar elbette çok önemli, çok kıymetli hizmetlerdir. Fakat önümüzde yapmamız gereken çok büyük ve hayati işler olduğunun da farkındayız. Öncelikle kültür faaliyetleri adı altında niteliksiz, milli kültürümüze uymayan, kültür hayatımıza katkı sağlamayan
etkinlikler konusunda dikkatli olmalıyız.
Çağımızın en büyük sorunlarından biri, kültürel sığlaşmadır. Hiçbir derinliği ve kalıcılığı olmayan, günlük üretilip günlük tüketilen işlerle bir kültür ve medeniyet inşa edilemez; kalıcı ve uzun vadeli işlere yoğunlaşmak zorundayız. Özellikle gençlerimizi
bir ustanın, bir üstadın dizinin dibinden oturtarak gerçek sanat ve kültürü öğrenmeye teşvik etmeliyiz. Benim siyasetteki tecrübem bunu gösteriyor. Kültürün her alanında birikimimizi sahiplenecek, değerlerimizi yaşatacak çalışmaları ön plana çıkarmalı ve desteklemeliyiz.
Televizyonunun, internetin, özellikle de sosyal medyanın kültürümüzü adeta yiyip bitirmesine göz yumamayız. Tam tersine, bu imkanları kendi kültürümüzü yeni kuşaklara aktarma konusunda etkin bir şekilde kullanmanın yollarını aramalıyız. Osmancık ve Küçük
Ağa gibi Osmanlı tarihini, Kurtuluş Savaşı yıllarımızı anlatan dizilerin bir neslin üzerindeki etkilerini çok iyi hatırlıyoruz. Şimdi de Diriliş Ertuğrul dizisi benzer bir şekilde ülkemizin içinde ve dışında ilgiyle takip ediliyor. Eğer benim 6-7 yaşındaki
torunum, 12-13 yaşındaki torunum sadece normali izlemekle kalmayıp, tekrarını da izlemek suretiyle buna aşinalık kesp ediyorsa, demek ki bunu kazanmışız. Öyleyse bundan sonraki süreçte de yatırımlarımızda bunlara çok daha yer vermek durumundayız.
Son yıllarda hat, tezhip ve ebru sanatlarında çok ciddi bir inkişafın yaşandığını görüyoruz. Bu sanatların büyük üstatlar nesiller boyu anılacak eserlere imza atıyorlar, Allah kendilerinden razı osun. Müzik alanında yaşanan yozlaşmaya rağmen ve hatta ona
inat müziğimizin farklı alanlarında çok nitelikli çalışmalar yapılıyor. Aşık Veysel’in, Muharrem Ertaş’ın, Neşet Ertaş’ın eserleri 7’den 70’e bütün insanlarımız tarafından tekrar keşfediliyor, yeni yorumlarla her gün bir kez daha hayat buluyor. Itri’nin, Dede
Efendi’nin, Tamburi Cemil Beyin ve diğer üstatların ölümsüz eserleri hem icra ediliyor, hem yeni eserlere ilham kaynağı oluyor. Demek ki uğraşınca, emek verince, kaynak ayırınca netice alınabiliyor. Bu tür örnekleri çoğaltmalıyız.
Diğer hususlarla birlikte medya alanındaki faaliyetlerimizin de ölçüsü, bilmekle anlamak arasındaki farkı ifade eden, kültür ve irfan kavramları olmalıdır. İrfandan yoksun bir kültür, açık konuşayım, hamallıktan başka bir şey değildir. Aynı şeklide ahlaktan
yoksun bir kültür anlayışı bizi ancak yozlaşmaya götürür. Oysa sanat ve kültürün amacı, insanı akli ve ahlaki kemale ulaştırmaktır. İyinin, güzelin ve doğrunun peşinde koşan bir sanat ve kültür anlayışına her zamankinden daha fazla ihtiyacımız var.
Çünkü İstanbul’a Fatih’in gözüyle bakmazsanız, sadece taş ve beton yığınlarıyla denizin karışımından ibaret bir şehir görürsünüz. Bursa’yı Orhan Gazi’nin gözünden, Edirne’yi Sultan Murat’ın zaviyesinden temaşa etmezseniz, bu şehirlerin ve temsil ettikleri
medeniyetin sırlarına vakıf olamazsınız. Bir defa, gönderde dalgalanan bayrağımıza şehitlerimizin, gazilerimizin nazarıyla bakmazsanız, o renk de, o ay da, o yıldız da size birer grafik unsuru olmanın ötesinde söz söyleyemez.
Halbuki merhum Arif Nihat Asya ne diyor? “Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü, / Kız kardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü, / Işık ışık, dalga dalga bayrağım! / Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.” Evet, bayrağımızı işte bu şekilde görmek
için milli kültür şuuruna ihtiyacımız bulunuyor. Unutmayın, siyasi iktidar seçimle, oyla, sandıkla olunabilir;, ama kültür iktidarı için çok daha farklı bir birikime, emeğe, çalışmaya, dirsek çürütmeye, alın teri dökmeye ihtiyacımız var.
Kültürel yabancılaşmaya ve kültür emperyalizmine karşı yerli ve milli olan kültür değerlerimizi evrensel dille yeniden keşfetmeli, yeniden inşa etmeliyiz. Bir kültür ürününün formunun yerli ve milli olması, onun manasının ve mesajının evrensel olmasına asla
engel değildir. Aslında bütün kültürler son tahlilde belli bir toplumun, muayyen bir coğrafyanın içinde doğar, büyür ve gelişir, onu evrensel yapan verdiği mesajın derinliği ve enginliğidir. Hazreti Mevlana’nın bugün bütün dünyada okunan bir arif şair olması
bunun en güzel ispatıdır.
Kendi tarihimizden, kendi değerlerimizden beslenen kişi ve kuruluşların da artık kaliteli, mahalli olandan doğup küresele doğru akan bir kültürel üretim yapmaları gerekiyor. Türk kültürü, güzel olanı, iyi olanı, kıymetli olanı bünyesine katmakta sıkıntısı
olmayan, bunları mevcutla birleştirip çok daha üst bir noktaya çıkmayı kazanç sayan bir anlayışa sahiptir. Bizim kültürümüz bırakınız gelişmeye mani olmayı, tam tersi gelişmeyi teşvik eder. Bir dönem bilinçli bir şekilde yürütülen, inancımıza ve kültürümüze
yönelik aşağılama kampanyalarının amacı, işte bu değerli varlığımızı önce gözlerden uzlaştırmak, sonra da tarihe gömmektir. Halbuki üzerine çamur sıçratıldı diye mücevherin değeri düşmez, Türk kültürü de maruz kaldığı tüm saldırılara ve tahribat çabalarına
rağmen hala dünyanın en kadim, en derinlikli, en kıymetli kültürleri arasındaki yerini korumaktadır. Bize düşen, günümüzün ihtiyaçlarıyla yeniden yorumlayarak kültürümüzü ihya etmek, ayağa kaldırmak, geleceğe taşımaktır. Bunun için teslimiyeti değil, tahkimiyeti
esas alan bu yaklaşımla milli kültürümüzü yaşatma ve geliştirme yolunda üzerimize düşenleri hep birlikte yapmalıyız.
Değerli arkadaşlar;
Kültür sadece kitap, sadece müzik, sadece mimari de değildir. Kültür, bütün bunları içine alan aslında bir hayat biçimidir. Selamlaşmamızdan başlayan, oturup kalkışımıza, giydiğimize, yiyip içtiğimize, evimizin düzenine kadar kimliğimizin tüm unsurlarını
sahip olduğumuz kültür belirler. Dünya son birkaç asırdır kültürel bakımdan tek düzeleşme yolunda hızla ilerliyor. Bu durum sadece Türk kültürü değil, diğer tüm kültürler bakımından da büyük bir tehdittir. Aslında bunu biz fırsata dönüştürebiliriz.
Bizim kuşağımız deyimlerden kimi araç-gereçlere kadar mahalli kültürümüzün zenginliklerinin önemli bir kısmının son şahitleri, son kullanıcılarıdır. Yeni kuşakların önemli bir bölümü maalesef bu zenginlikten mahrum kalmıştır, bu gidişle kalacaktır. Eğer
bugün İstanbul’un sokaklarında yürüyen bir kişinin kıyafetinden, ayakkabısından, şapkasından, vücut çalımından hangi kültüre mensup olduğunu çıkartamıyorsak, kültürel kuraklığın pençesindeyiz demektir. Bir sofranın başına geçtiğimizde, örtüsünden tabaklarına,
yemeklerinden sunumuna, tüm unsurlarıyla hangi milletin ürünü olduğunu anlayamıyorsak durum gerçekten vahimdir.
Bu tartışmalar dünyanın pek çok yerinde yapılıyor, aynı sancılar oralarda da çekiliyor. Fakat bizim bir farkımız var; biz hem medeniyet birikimi, hem tarihi geçmişi, hem de devlet geleneği bakımından çok farklı bir milletiz. Çağ kapatıp çağ açmış bir ecdadın
torunları olarak, kendimize yeni ve büyük bir gelecek inşa etme gücüne, iradesine, imkanına sahibiz. İşte onun için ‘büyük Türkiye’ diyoruz, işte onun için ‘güçlü Türkiye’ diyoruz, işte onun için 2023 hedeflerimize ulaşmak istiyoruz, işte bunun için gençlerimize
2053 ve 2071 vizyonlarını miras bırakıyoruz ve işte bunun için anayasa değişikliğiyle ülkemizi yeni bir yönetim sistemine kavuşturmanın mücadelesini veriyoruz. Her konuda siyasetimizin, hareket noktamızın merkezine yerli ve milli olanı yerleştirmemizin sebebi
de işte budur. 2023 vizyonu çerçevesinde kendimize yeni kültür hedefleri belirlemek durumundayız. İşte bugün yapmakta olduğumuz bu 3. Milli Kültür Şûrası bu açıdan çok büyük önem arz ediyor.
Benim sizden ricam ve beklentim şudur: Bize 2023 vizyonumuza uygun, derinliği ve gelecek vizyonu olan uygulanabilir bir yol haritası hazırlayın, bunu çok iyi çalışın; biz de bunu hem çalışalım, hem uygulama alanına koyalım. Bu şûrada ortaya konacak her makul
ve uygulanabilir önerinin bizzat takipçisi olacağımı, bununla ilgili bir heyeti de oluşturacağımı burada özellikle açıklamak istiyorum.
Değerli arkadaşlar;
Bugün burada Milli Kültür Şûramızı topluyor olmamız da işte bu gayeye yöneliktir. Unutmayalım ki, medeniyetimizden koparsak her şeyimizi kaybederiz. Kültürümüzü kaybedersek yok oluruz. Kimliğimizi, kişiliğimizi, özgünlüğümüzü terk edersek yığınların içinde
kaybolup gideriz: Onun için her fırsatta ‘tek millet, tek bayrak, tek vatan, tek devlet’ diyoruz. Bu ilkeler istiklalimizin ve istikbalimizin emniyet kilididir. Geleceğimize güvenle bakabilmek için, dağılıp parçalanmamak için, bizim bölmek, bölüştürmek isteyenlerin
karşısında çok daha diri olabilmek için bir olacağız, iri olacağız, diri olacağız, kardeş olacağız, hep birlikte Türkiye olacağız, bu amaca yönelmek için milli kültürümüze sahip çıkmalıyız.
Rahmetli Cemil Meriç üstadın deyimiyle, fırtınaya tutulduğumuzda sığınacağımız yegane liman olan kitaplarımıza, kültürümüze, medeniyetimize sahip çıkmalıyız. Kültürümüzden uzaklaştıkça kendimize yabancılaşacağımızı, kendimize yabancılaştıkça da güçlü olanların
boyunduruğuna biraz daha gireceğimizi biliyoruz.
Akif’in ifade ettiği gibi: “Doğduğumdan beridir, aşığım istiklale; / Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lale! / Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum?
Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum!” Yeni nesilleri işte bu şuurla yetiştirmek mecburiyetindeyiz, zira bu Asım’ın neslidir. Bu sebeple sık sık eğitimdeki ve kültürdeki eksiklerimize dikkat çekiyor, yeni dönemde bu alanlara yoğunlaşmamız gerektiğini
ifade ediyorum. 3. Milli Kültür Şûrasında tüm bu meselelerin enine-boyuna tartışılacağına ve ortaya geleceğimize ışık tutacak müşahhas teklifler konacağına inanıyorum.
Bir kez daha şûranın düzenlenmesinde emeği geçenleri tebrik ediyorum. Şûra çalışmalarına katkı verecek kültür, sanat ve ilim insanlarımıza şimdiden şahsım, milletim adına şükranlarımı sunuyorum. Sizleri sevgiyle, saygıyla selamlıyorum. Kalın sağlıcakla.
