- Context
- Erdoğan addressed the 3rd Zümrüdüanka Award Ceremony hosted by Yeşilay, Turkey's anti-addiction civil society organization, during Yeşilay Week in March 2016.
- Main themes
- Addiction prevention, Yeşilay civil society organization, award ceremony, international cooperation on addiction, alcohol and substance abuse, technology and gambling addiction, public health awareness, government support for civil society, Turkish social progress
- Duration
- ~37 min
- Words
- 4,409
- Sentences
- 244
- Readability
- 56
- Grade
- 9.9
- Syntax
- 2.89
- Vocabulary
- 2.11
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other244 sentences in 68 paragraphs
Dear esteemed president and board members of Yeşilay,
Valuable Yeşilay volunteers,
Distinguished guests,
Ladies and gentlemen;
I greet you with my warmest feelings, with affection and respect.
I pray to Allah that the Yeşilay Week, which we celebrate between March 1-7, will be a source of goodness for our country, our nation, and all of humanity. This year, we are presenting the third Zümrüdüanka Awards. I wholeheartedly congratulate our athletes, artists, media representatives, academics, politicians, institutions, and companies who have been deemed worthy of these awards.
The issues that fall within the scope of Yeşilay's mission are not only the problems faced by our country but also those that the entire world and all of humanity struggle with. Without international solidarity and cooperation on this matter, success cannot be achieved. For this reason, I find it extremely meaningful and valuable that the awards have gained an international dimension this year, transcending our national borders.
As someone who received an award last year, I would like to express this with all my sincerity; the Yeşilay awards are among the most distinguished and meaningful awards that an individual or institution can receive. These awards symbolize both dedication and sensitivity, as well as a heavy responsibility.
It is important not only to receive the award but also to be able to bear the weight of the award and to be aware of the meaning it imposes on us. I believe that all award recipients will continue their efforts with this understanding.
On this occasion, I commemorate the 96th anniversary of our Yeşilay, one of the oldest and most established institutions in its field, with respect for all those who contributed, for those who have passed away, and for those who are still living.
The sapling planted in 1920 by a handful of intellectuals consisting of religious leaders, doctors, and educators, as I just mentioned, under the name 'Hilal-i Ahdar,' has fortunately turned into a century-old tree today. Yeşilay is one of the oldest civil society organizations established at a time when the harms of addictive substances to human health and social life were not yet fully understood. Today, Yeşilay has become one of our brand civil society organizations, with 120 branches, 50,000 members, and Yeşilay associations it has pioneered in 30 different countries.
With the accumulation from its century-old past, Yeşilay is fighting against not only alcohol addiction but also addictions such as tobacco, drugs, technology, and gambling. I personally closely follow this struggle, which is conducted using scientific methods based on human dignity and respect. I see that Yeşilay, which has primarily focused on advocacy until now, has started to take its place in the psychological and social support aspects of addiction treatment according to changing needs.
Our esteemed president briefly touched on the steps taken and the projects implemented at this point in his earlier speech. During my tenure as Prime Minister and as President, I have always provided strong support to Yeşilay's efforts to raise awareness, create consciousness, and prevent addiction, and I will continue to do so.
Valued friends,
The last 14 years in Turkey have been a period in which neglects have been eliminated, and issues that were pushed to the background and swept under the rug for years have been brought back to the agenda. As members and volunteers of Yeşilay, you are the closest witnesses to this process.
There used to be a Yeşilay struggling with impossibilities; today, there is a Yeşilay that has received a certificate of excellence from European organizations, and I congratulate and commend that.
Why was it like this? We have transitioned from a Yeşilay that was left alone in its struggle to a Yeşilay that is now supported and protected at the highest level. With a little support, a little courage, and encouragement, we can see what our institutions can achieve when we look at Yeşilay.
Due to their predecessor-successor relationship, I would like to especially congratulate the Rector of Civilization University, Ihsan Hoca, who is also here. Of course, this is a relay race, and now, together with Mücahit Bey and his team, this struggle must and will continue resolutely.
The main issue here is the change in perspective and mentality compared to previous periods. For example, I have beautiful memories of Yeşilay. When I was a student at Imam Hatip High School, there used to be inter-high school debates. At that time, Yeşilay organized the debates, and we, as the only Imam Hatip High School in Istanbul, would almost always win the championship. Yeşilay personally entered my world this way, and for a period, it continued like this. However, I believe that the awareness that Yeşilay has truly created in our world will now be carried to a much different position together with its expanding network, both nationally and internationally.
In the last 14 years, you can see countless examples of this in almost every field, from the economy to trade, from finance to public administration, from the judiciary to social policies, and from media to politics. Undoubtedly, one of the areas where this change in mentality has occurred is foreign policy and diplomacy. During our period, Turkey has re-evaluated its foreign policy with a multifaceted understanding, recognizing its historical depth and accumulation. However, there are those who cannot grasp this; let me say that. Their understanding is different; they look at who is implementing it and evaluate accordingly. If it is someone they do not like or whose color does not suit them, they say, excuse me, "tut-tut." That is why we say results, results, results, and thank God we are achieving these results.
Look, in the last 5 days, we were in West African countries, Ivory Coast, Ghana, Nigeria, and Guinea. I had more than 150 businessmen with me. My team and I traveled to these four countries. Now, the situation in these countries is that they are countries that were exploited by the imperialist West in the past. In fact, they are not poor and destitute; the minerals, oil, etc., in these countries are tremendous... But they have not been able to take these; they have always taken them. They came and took the diamonds, everything, and took the gold in the same way. Those poor people do not know what these are; they think they are just taking stones away.
However, especially when I saw Guinea, it reminded me of Turkey 50 or 60 years ago. But they welcomed us with such enthusiasm and excitement—85% of them are Muslims—at the airport, all the way to the city center, the sides of the road—since 70% of the country is young, under 30 years old—they showed us great interest and attention. Of course, seeing this picture, I told my friends—there were five ministerial colleagues and our parliamentarians with me—that our responsibility has increased significantly, look, we have seen this place.
Our ancestors came here, but our ancestors did not come like the imperialist West. Our ancestors came to embrace with open arms, and that is what they did. But they did not do that, and they still do not. We told them many things, and we said we would take some steps.
There is no canal, no sewage; everything is flowing. The garbage is just like the mountains of garbage in Istanbul when I took over; believe me, it is the same there... And those children are dealing with garbage mountains. They have made agreements with two Western countries, and they said they could not do it. We said, "We can do these; we will take this step; just give us the authority." Thanks to the Mayor of Istanbul, we had agreed before we set out that we would send some buses they would take out of service to those countries. We said we would have them serviced, painted, and take a team from those countries to train them in Istanbul, and then we promised to send 50 or 40 of these buses, along with spare parts, to these four countries. Believe me, all the people in the Parliament of Guinea stood up and applauded because there are no public transport vehicles; they are at this point.
Now, of course, when we do not see those places, we wonder, "Is there really such a world?" We look at the situation like this. Is it the traveler, the observer, or the reader? Just reading is not enough; you have to travel, see, and experience their lives. And our responsibility is indeed very great...
Right now, we are among the top three in the world, you know; America, England, Turkey... We are third among the countries that provide aid. However, when you evaluate the situation in proportion to national income, Turkey is in first place. Because we do not look at the situation as they do.
In just the last five years, we have spent 10 billion dollars on refugees coming from Syria. And I am not mentioning the contributions from NGOs and municipalities; I am talking about the money that comes from the budget. Why? We do not look at the situation with the "homo economicus" understanding; we do not look like that. In our civilization, within our values, the situation is different; the giving hand is better than the receiving hand.
And what does the West say to us? "We will give you 3 billion euros a year." Look, it has been four years since this promise was made, and they are still going to give it. Today, the President of the European Union was with me during my visit. I said, whether you give it or not, we have not closed our doors to these incoming refugees like the Westerners. We kept them open, and we will keep them open, but we also said a little conscience. We want to share this together with you, but you are under the wrong impression that "Turkey is opening its doors to the West, directing them there." Look, leave this behind, let’s join hands. I am telling you something: What is the formula? Let’s establish a city in northern Syria, a city of about 4,500 square kilometers, and let’s share everything in this city, including its infrastructure and superstructure, with the international community. We know that we are also good in the construction sector; other countries can also get involved. Let’s build this city in a region close to Turkey in northern Syria with local architecture, and thus we can settle those who will come out of Syria there. We may also have the opportunity to settle those in Turkey there in the same way.
When we discussed this mutually, they said, "You are right." We discussed this with Mr. Obama as well, and we even determined the coordinates, but when it comes to implementation, there is still no sound. The issue is a matter of decision. Being a decision-maker is this; putting forth the will is this... Unfortunately, when this is not done, the work gets delayed, but when the work comes to a head, the cries begin.
Of course, my visit to West Africa was indeed a visit where some historical firsts took place. For the first time, an official visit was made from our country to Ivory Coast and Guinea at the presidential level. Of course, my President of Religious Affairs is also here, and I am now sending a signal to him from here; for example, now Ivory Coast is asking us for a mosque, a place of worship. I asked, where will you give us a place? He said, "The place is ready; I have allocated 60 acres." Next to Ivory Coast University, there is a 60-acre plot...
"Okay, I will go there immediately; I want to see it," I said, and of course, he was surprised. He assigned the minister of guidance to me, and we went to see the place together with our minister. The land is large, but with an arrangement to be made there, a mosque to be built in Ivory Coast will bring a very different atmosphere there.
Of course, as you know, there is currently a mosque being built in Ghana by our NGOs and the Diyanet Foundation. This mosque will probably be completed by the end of the year. The rough construction is almost finished... I visited there and saw its latest state. They told me, "It is finished; let’s have the opening." I said, "Do not take me to an unfinished place; take me to a finished place." Anyway, we went, and we wanted to share a little of their excitement. But indeed, a beautiful mosque is being built there with beautiful architecture. I believe it will be a mosque for 5,000 people. It will also bring a different atmosphere to the surrounding area. It has been built on a 40-acre plot, along with a complex, educational institutions, etc. This means that our NGOs, which take on responsibility—especially the Diyanet Foundation has a very significant duty in this area—must open up in these places. By taking these steps, we must carry this work to a much different place, hopefully as the Turkish nation.
We had very important contacts that will deepen and diversify our existing cooperation with Ghana and Nigeria. During our visit, our businessmen laid the foundations for new partnerships by meeting with their counterparts in those countries at the business council meetings organized.
When we look at our history, we understand much better how delayed and overdue this visit was. At the beginning of 2003, we had 12 embassies in Africa. But now we have 39 embassies in Africa, and we are striving to expand to 56. If we do this, we will succeed; if we do not, we will not succeed.
Before our ancestors made Anatolia their homeland, they established relations with Africa for the first time in the 9th century. The Ottoman Empire signed a defense agreement with the Kanem-Bornu Sultanate in Nigeria in 1575, sending military equipment and supplies to the region.
We see that the Ottomans did not limit their relations to certain regions; in 1862, they appointed Ebubekir Efendi as an envoy to Cape Town, the farthest point of the continent, to conduct scientific studies and resolve issues among Muslims. Cape Town is the farthest point of South Africa, the Horn of Africa; they sent him there. Under the conditions of that day, with the means of that day, after these positive developments in our relations with the African continent, unfortunately, we entered a long period of stagnation. For a long time, Turkey, which closed in on itself and struggled with internal issues, did not adequately utilize this historical depth and was isolated from many regions, especially Africa.
With the declaration of the year 2005 as the Africa Year, we have been striving to end this century-old longing and to embrace our brothers again. Thank God, in the short time that has passed since then, we have made significant progress in this regard. I would like to express with great pride that wherever we go in the world, we encounter our entrepreneurs, investors, and representatives of our volunteer organizations. Just like in Ghana, we encounter students who have received scholarships from Turkey in mosques built by our foundations; they come to us speaking Turkish; this is another richness. Where did you learn this? "I came from Turkey." Some even go further, saying, "I am Turkish." The issue
Well, they will be our ambassadors, our consuls in their own countries for tomorrow, they will be our representatives.
We are witnessing businessmen who travel from country to country with their bags and projects, involved in TIKA's aid and development projects. Turkish Airlines is currently operating flights to over 40 cities in Africa as one of the most preferred airlines. Hundreds of thousands of African passengers are being transported to the world through Turkey by Turkish Airlines, and we have reached this point. I believe that with our last visit, we have taken this leap and partnership initiative one step further.
While we are taking these historic steps for our country and our nation, certain circles in Turkey, especially the opposition, are expending all their energy to obstruct us. Those who spend their lives between party headquarters, the Parliament, and their homes cannot comprehend our efforts to open the way for our investors and businessmen as we travel from continent to continent. Those who have surrendered their columns in newspapers, their voices on screens, and even their minds to foreign capitals and Turkey's enemy lobbies are seriously disturbed by Ankara's claim of an independent and self-confident foreign policy.
For them, Africa is not a place where we have deep-rooted relations and opportunities; it is merely a region filled with hunger, poverty, and civil wars, a zone of crisis and chaos. When they look to the south of Turkey, they see a quagmire; when they look to the east, they see a tangle of problems.
Again, they think that lamenting, "Turkey's axis is shifting, Turkey is turning towards the East," is foreign policy commentary. But rest assured, Turkey has accomplished every beneficial initiative and every opening despite them. Turkey has achieved all its successes in foreign policy, democratization, the economy, politics, the fight against terrorism, and other areas despite this handful of incompetents. Their aim is not to open paths but to block, obstruct, sabotage, and lay mines on the road.
Dear friends, my brothers and sisters;
You and the members of the Green Crescent here know very well the negative role this environment has played in Turkey's fight against harmful habits and addiction. I am sure you all remember the uproar caused by the alcohol regulation just two years ago.
This regulation, which is clearly beneficial for the entire country, was criticized for days by newspapers, screen commentators, and some politicians. Claims were made that "alcohol is being banned, our private lives are being restricted, and there is interference in our lifestyle."
In fact, where did the main opposition party go to have the regulation annulled? They applied to the Constitutional Court.
My brothers and sisters;
They do not love our people; they seek life in the discomfort, illness, and negative developments in the bodies of our people. We say no, we love our people, and we are trying to do whatever is necessary for a healthy generation.
Look, according to the World Health Organization's 2014 report, 3.5 million people die each year due to alcohol-related diseases. Alcohol consumption is among the top 10 causes of cancer; I am not saying this, the experts are saying it. Similarly, alcohol is the main culprit behind murders, sexual assaults, traffic accidents, and incidents of violence against women. Given this, why would a politician be disturbed by the restriction on alcohol sales to those under 18? Look at America, look at the West; there is nothing like that there, you cannot sell alcohol to them, not even cigarettes.
Why would a member of parliament who cares about the benefit of the nation be disturbed by the increase in administrative penalties for those driving under the influence of alcohol? For God's sake, what could protecting our children from alcohol and harmful habits have to do with freedom or interference in lifestyle? Moreover, this issue is very clearly stated in the constitutional provision for the protection of the family. And we did not put this in the Constitution; previous governments did. Why are you disturbed? We are fulfilling the requirements of the Constitution, and this will continue to be done.
Because we love our nation, we say a healthy generation. Those who have not planted a single tree for the benefit of the nation and the country for years have acted like contractors for the generation hunters in this matter. We witness the same attitude in the fight against smoking and other harmful habits.
A similar situation arises in our criticisms regarding social media and new communication tools. Social media is also a crime. Unfortunately, some insist on using freedom in this country as a guise or excuse for enmity against the culture, history, civilization, and values of the nation. There are those who equate modernity with alcohol consumption, promoting harmful habits, and having a uniform lifestyle.
This is neither a new attitude nor is it unique to our country. As I have expressed before, during the occupation of Istanbul, a handful of heroes who saw that young people were being encouraged to drink alcohol by the occupying forces gathered under the roof of the Green Crescent to fight against addiction. The Jacobins of the single-party era promoted alcohol consumption in the name of Westernization and modernization. This country has seen days and weeks of efforts to convince the entire society of how beneficial alcohol is through posters.
Families have tried to get their children to like beer from primary school age by saying it is "beneficial for health." These things happened in this country, and they even forced it. When you sift through history books, you will unfortunately see photographs of children holding beer bottles at Atatürk Forest Farm; these are facts.
During this period, alcohol was used as a tool to forcibly transform society, to render it identity-less, and to sever it from its values. Today, mayors and so-called university professors who belong to the same mentality think it is a skill to organize events that promote alcohol as cultural activities. It happened in Antalya, and that young man died. He died shortly after the incident.
As I said, this is not just a policy implemented in our country. You will see that colonialists in African countries have resorted to similar methods. Colonialists, especially plantation owners, often gave alcohol instead of wages to African workers whom they forcibly uprooted and made to work like slaves; this is very significant. The resistance of workers to the conditions they are in, the tortures they are subjected to, their personalities, and their characters were intended to be broken by alcohol addiction. Today, you still see the effects of this painful and bloody legacy left by colonialists at the root of some chronic problems in the countries we visit.
You know we had a visit to South America before Africa. Without examining South America, Western civilization cannot truly be understood. Those who admire the chic sidewalks of Western capitals must know that the sweat, blood, life, and labor of millions of Africans and South Americans lie beneath those cobblestones. Broken families, displaced tribes, destroyed environments, and exploited resources are the shameful documents of the white man in these regions.
But thank God, we go to these countries with a clean record. We show that relationships based on mutual respect and solidarity, where everyone wins, can be established in every society around the world, as indicated by our history and culture.
While we embrace black, we never think, "What will they say?" We love solely for the sake of Allah; that is our difference. Inshallah, we are determined to maintain this principled stance to the end.
Dear brothers and sisters;
We are now in the process of building a new era, a new Turkey as a country and a nation. Although this dark mentality, which does not hesitate to sacrifice generations for its own blind ideologies, occasionally resurfaces, thank God, it has largely lost its effectiveness. However, we must remain vigilant and never fall into complacency. We must never allow our children’s futures to be darkened or to become captives of bad habits like alcohol, drugs, and cigarettes.
But now some say, "I don’t smoke, I smoke hookah." Worse. Some say, "I smoke cigars." Worse. I look from quite a distance, and I can smell that odor. I even tell them when they take a cigarette out of their pocket, "Look, you are tormenting your spouse; I want to save your spouse too, let me have that cigarette." At first, they hesitate, but in the end, I take the cigarette. I take their phone number, the date, their name and surname. You know, recently at the Presidential Complex, we displayed the cigarettes we have collected so far beautifully and invited them as well. Of course, some of them... We held a ceremony with them that day. I hope that this will continue to increase in the future. Therefore, we must continue and expand our struggle resolutely. For this reason, I especially request the help of all of you, as an exception. We will not fight this battle within our families. In this struggle, laws, bans, and penalties alone are not enough.
Of course, these will happen, but we must ensure that every individual of our nation takes their place in this struggle, every individual... Just as we must stand united against terrorism, we must also be one and together in the fight against addiction and harmful habits. If we do not want our children to be addicted to alcohol, tobacco, technology, or anything else, we must first review our own habits and be a good example to them.
Parents who do not care about their children's physical needs, as well as their spiritual needs, should know that the bad habits and terrorist organizations that are lurking and waiting for opportunities are very closely related to them. I want you to know that those taken to those mountains are taken there under the influence of drugs. In these matters, mothers and fathers, neighbors, relatives, the neighborhood, and the entire society must act with a spirit of complete mobilization.
I place great importance on the projects implemented by our Green Crescent Society and find them extremely meaningful. I also value the joint activities carried out by our Directorate of Religious Affairs, Ministry of National Education, Ministry of Health, our universities, the Police Organization, and our civil society organizations. Our duty is to support these efforts and endeavors.
As I conclude my remarks with these thoughts, I say to the Green Crescent: thank you for being here, Green Crescent. I call on our people who are devoted to this ideal to gather under the Green Crescent flag in every province and university.
On this occasion, I express my gratitude to all the members of the Green Crescent who have served our country and nation for 96 years, and I pray for God's mercy on those who have passed away.
I congratulate again those who have been awarded the Zümrüdüanka Awards this year and wish you success in your future endeavors. Stay healthy.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Yeşilay’ımızın değerli başkanı ve yönetim kurulu üyeleri,
Çok kıymetli Yeşilay gönüllüleri,
Değerli misafirler,
Hanımefendiler, beyefendiler;
Sizleri en kalbi duygularımla, muhabbetle, hürmetle selamlıyorum.
1-7 Mart tarihleri arasında kutladığımız Yeşilay Haftası’nın ülkemiz, milletimiz ve tüm insanlık için hayırlara vesile olmasını Allah’tan temenni ediyorum. Bu yıl Zümrüdüanka Ödülleri’nin üçüncüsünü tevdi ediyoruz. Ödüllere layık görülen sporcularımızı,
sanatçılarımızı, medya mensuplarımızı, akademisyenlerimizi, siyasetçilerimizi, kurum ve firmalarımızı canı gönülden tebrik ediyorum.
Yeşilay’ın görev alanına giren konular sadece ülkemizin değil, tüm dünyanın, tüm insanlığın mücadele ettiği sorunlardır. Bu konuda uluslararası dayanışma ve işbirliği olmazsa başarı da sağlanamaz. Bu sebeple ödüllerin bu yıl ülke sınırlarımızı aşarak uluslararası
bir boyut kazanması son derece anlamlı ve değerli buluyorum.
Geçen yıl ödül tevdi edilmiş birisi olarak şunu tüm samimiyetimle ifade etmek isterim; Yeşilay ödülleri bir şahıs veya kurumun alabileceği en müstesna, en anlamlı ödüllerdendir. Bu ödüller hem özveri ve hassasiyetin, hem de ağır bir sorumluluğun sembolüdür.
Ödülü almak kadar, alınan ödülün yükünü taşıyabilmek, ödülün üzerimize yüklediği mananın bilincinde olmak da önemlidir. Tüm ödül sahiplerinin bu anlayışla çabalarını sürdüreceklerine inanıyorum.
Bu vesileyle kendi alanın en eski ve en köklü kurumlarından olan Yeşilay’ımızın 96. yıldönümünde, evet, hepsini, emeği geçenleri, ebediyete irtihal etmiş olanları rahmetle, yaşayanları da hayırla yad ediyorum.
1920’de din adamları, doktorlar ve eğitimcilerden oluşan bir avuç münevverimiz tarafından, az önce de ifade edildi, ‘Hilal-i Ahdar’ adıyla dikilen fidan, hamdolsun bugün asırlık bir çınara dönüştü. Yeşilay, bağımlılık yapan maddelerin insan sağlığına ve
sosyal hayata verdiği zararlarının henüz tam olarak kavranmadığı bir zamanda kurulmuş en eski sivil toplum kuruluşlarımızdandır. Bugün Yeşilay 120 şubesi, 50 bin üyesi, 30 farklı ülkede kuruluşlarına öncülük ettiği Yeşilay dernekleriyle marka sivil toplum
kuruluşlarımızdan biri durumuna gelmiştir.
Yeşilay, asırlık geçmişinden gelen birikimiyle alkol bağımlılığı yanında, tütün, uyuşturucu madde, teknoloji, kumar gibi bağımlılıklarla da mücadele ediyor. İnsan onurunu ve saygınlığını temel alan bilimsel metotları kullanarak yürütülen bu mücadeleyi şahsen
yakından takip ediyorum. Bugüne kadar daha çok savunmaya yönelik çalışmalar yapan Yeşilay’ın, değişen ihtiyaçlara göre artık bağımlılık tedavisinin psikolojik ve sosyal destek tarafında da yer almaya başladığını görüyorum.
Sayın Başkanımız biraz önceki konuşmasında bu noktada atılan adımlara, hayata geçirilen projelere kısaca değindi. Gerek Başbakanlığım dönemimde, gerekse Cumhurbaşkanı olarak Yeşilay’ımızın toplumu bilinçlendirme, farkındalık oluşturma ve bağımlılığı önleme
mücadelesine daima güçlü destek verdim, bundan sonra da vermeye devam edeceğim.
Kıymetli dostlar,
Türkiye’nin son 14 yılı her alanda ihmallerin ortadan kaldırıldığı, yıllarca ikinci plana itilen, halının altına süpürülen konuların tekrar gündeme alındığı bir dönem olmuştur. Yeşilay mensupları ve gönüllüleri olarak sizler bu sürecin en yakın şahidisiniz.
Daha önce imkânsızlıklarla boğuşan bir Yeşilay vardı, bugün Avrupalı kuruluşların mükemmeliyet belgesi verdiği bir Yeşilay var, ondan dolayı kutluyorum, ondan dolayı tebrik ediyorum.
Neden böleydi? Mücadelesinde yalnız bırakılmış bir Yeşilay’dan, çalışmaları en düzeyde himaye edilen, desteklenen artık bir Yeşilay’a kavuştuk. Biraz destekle, biraz cesaret ve teşvikle kurumlarımızın neler başarabileceklerini Yeşilay’a bakınca görebiliyoruz.
Halef selef olmaları hasebiyle şu anda Medeniyet Üniversitesi Rektörü İhsan Hocayı da burada özellikle kutlamak istiyorum. Tabi bu bir bayrak yarışı, şimdi de artık Mücahit Beyle birlikte, ekibiyle inşallah bu mücadele kararlı bir şekilde devam etmelidir,
devam edecektir.
Burada asıl mesele, bakış açısının, zihniyetin önceki dönemlere göre değişmesidir. Mesela bende Yeşilay’ın güzel anıları var. İmam Hatip Lisesi öğrencisiyken liseler arası münazaralar olurdu. O zaman münazaraları Yeşilay organize ederdi, biz de tabi hemen
hemen her yıl o münazaralarda İmam Hatip Lisesi olarak -İstanbul’da tek İmam Hatip Lisesiydik- hep şampiyon olurduk. Yeşilay şahsen benim dünyama böyle girdi ve bir dönem bunlar böyle devam etti. Fakat Yeşilay’ın hakikaten dünyamızdaki o meydana getirdiği
farkındalığı şimdi ulusal ve uluslararası bazda inşallah bu genişleyen ağıyla birlikte çok daha farklı bir konuma hep birlikte taşıyacağız.
Son 14 yılda ekonomiden ticarete, maliyeden kamu yönetimine, yargıdan sosyal politikalara, medyadan siyasete kadar hemen her alanda bunun sayısız örneğini görürsünüz. Şüphesiz işte bu zihniyet değişiminin yaşandığı alanların başında dış politika ve diplomasi
geliyor. Bizim dönemimizde Türkiye, tarihi derinliğinin ve birikiminin farkına vararak, çok yönlü bir anlayışla dış politikasını yeniden ele almıştır. Ama bunu kavrayamayanlar var, onu söyleyeyim. Kavramak onların dünyasında farklı; bunu kim uyguluyor, ona
bakıyorlar, ona göre değerlendirmelerini yapıyorlar. Eğer beğenmedikleri, rengi filan uygun olmayan birisiyse, ha bu, affederseniz, tu kaka diyorlar. Onun için biz, netice netice netice diyoruz, elhamdülillah bu neticeleri de alıyoruz.
Bakın, son 5 gündür Batı Afrika ülkelerinden Fildişi Sahili, Gana, Nijerya ve Gine’deydik. Yanımda 150’ye aşkın da iş adamı vardı. Ekibim ve 150 iş adamıyla bu 4 tane ülkeyi dolaştık. Şimdi bu ülkelerin durumu, bunlar emperyalist Batının geçmişte sömürdüğü
ülkeler. Aslında bunlar fakir fukara, garip gureba değil ha, bunlardaki o madenler, petrol vesaire korkunç… Ama bunları kendileri alamamış ki, bunları hep onlar almışlar. Gelmişler, elmasları, her şeyi götürmüşler, altınları aynı şekilde götürmüşler. O garipler
bunların ne olduğunu bilmiyor, zannediyorlar ki bunlar taşları alıp götürüyorlar.
Fakat bu gidişte hele hele o Gine’yi görünce bizim 50 yıl, 60 yıl önceki Türkiye neyse, Gine o. Fakat öyle bir coşku, öyle bir heyecanla -yüzde 85’i Müslüman- havalimanından bizi karşıladılar, ta şehir merkezine kadar yolun sağı solu -zaten ülkenin yüzde
70’i genç, 30 yaşın altında- büyük bir coşkuyla bizlere ilgi, alaka gösteriyorlar. Tabi bu tabloyu görünce arkadaşlarıma, -5 bakan arkadaşım ve milletvekillerimiz de vardı- şunu söyledim: Arkadaşlar, sorumluluğumuz, bakın burayı gördük ya, bugün çok daha fazlasıyla
arttı.
Bizim dedelerimiz buraya geldi, ama bizim dedelerimiz emperyalist Batı gibi gelmedi. Bizim dedelerimiz o şefkat kollarını açarak kucaklamaya geldi, onu yaptı. Ama bunlar onu yapmadılar, hala da yapmıyorlar. Ve kendilerine birçok şeyleri söyledik, bazı adımları
atacağımızı söyledik.
Zaten kanal, kanalizasyon, böyle bir şey yok, her şey akıyor. Çöpler aynen görevi ben devraldığım zaman çöp dağları İstanbul’da neyse, inanın orada da o… Ve o çocuklar çöp dağlarıyla haşır neşir oluyorlar. İki tane Batılı ülkeyle anlaşmışlar, yapamadıklarını
söylediler. Dedik ‘Biz bunları yaparız, biz bu adımı atarız, siz yeter ki yetkiyi verin.’ Sağ olsun İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanımla da yola çıkarken anlaşmıştık, bazı hizmetten çıkaracakları otobüsleri o ülkelere söz verdik. Dedik son bakımlarını yaptırıp,
boyayıp, o ülkelerden birer ekibi alıp İstanbul’da onları yetiştirelim, ondan sonra da yedek parçalarıyla beraber bu otobüslerden işte 50’şer tane, 40’ar tane bu 4 tane ülkeye verelim diye söz verdik. İnanın Gine’de bütün o Parlamentodaki kişiler, hepsi ayağa
kalkarak alkışladılar, çünkü toplu taşıma aracı yok, bu noktadalar.
Şimdi biz tabi oraları göremeyince, ‘Ya gerçekten böyle bir dünya var mı?’ diyor, böyle bakıyoruz olaya. Gezen mi, gören mi veya okuyan mı? Sırf okumak yetmiyor işte, gezeceksin, göreceksin, onların yaşamı nedir, bunu tadacaksın. Ve sorumluluğumuz hakikaten
çok büyük…
Şu anda dünyada biz ilk 3’ün içindeyiz, biliyorsunuz; Amerika, İngiltere, Türkiye… Yardım eden ülkeler arasında biz 3’üncü sıradayız. Fakat olayı milli gelire oranla değerlendirdiğiniz zaman Türkiye birinci sırada. Çünkü biz onların baktığı gibi bakmıyoruz.
Sadece şu 5 senede Suriye’den gelen mültecilere harcadığımız para 10 milyar dolar. Ve bunun içerisinde ben STK’ları, belediyelerin yardımları, bunları söylemiyorum, bunlar bütçeden çıkan paraları söylüyorum. Niye? Biz olaya “homo economicus” anlayışıyla bakmadık,
böyle bakmıyoruz. Bizim medeniyetimizde, bizim değerler silsilemiz içerisinde olay farklı; veren el alan elden hayırlıdır.
Ve bize Batı ne diyor? ‘Size yılda 3 milyar avro vereceğiz.’ Bakınız, bu sözü vereli 4 ya oldu, hala verecekler. Bugün Avrupa Birliği Başkanı ziyaretimdeydi. Bakın dedim, verseniz de vermeseniz de, biz bu gelen mültecilere kapımızı kapatmadık Batılılar gibi.
Açık tuttuk, gene açık tutacağız, ama biraz da vicdan dedik. Bunu beraber paylaşalım istiyoruz sizinle, ama siz ‘Türkiye kapıları Batıya açıyor, oraya yönlendiriyor’ gibi bir yanlışın içerisindesiniz. Bakın bunu bırakın, gelin el ele verelim. Ben size bir
şey söylüyorum: Formül nedir? Suriye’nin kuzeyine biz bir şehir kuralım, yaklaşık 4500 kilometrekarelik bir şehir kuralım ve bu şehirde biz altyapısıyla, üstyapısıyla her şeyi uluslararası camia paylaşalım. Biz biliyorsunuz inşaat sektöründe de iyiyiz, başka
ülkeler de buna girebilir. Yerel mimariyle biz Suriye’nin kuzeyinde Türkiye’ye yakın bir bölgede bu şehri kuralım, dolayısıyla Suriye’den çıkacak olanları orada iskân ettirebiliriz. Türkiye’dekileri de yine aynı şekilde orada iskân ettirme imkânımız olabilir.
Bunu karşılıklı konuştuğumuz zaman ‘haklısın’ diyorlar. Bunu Sayın Obama’yla da konuştuk, hatta koordinatlarını bile belirledik, ama uygulamaya gelince hala ses yok. Mesele, karar meselesi. Karar verici olmak bu, irade koymak bu... Maalesef bunu da tabi koymayınca
iş gecikiyor, ama iş kapıya dayanınca da feryat başlıyor.
Tabi benim özellikle bu Batı Afrika’daki ziyaretim gerçekten tarihi boyutu olan bazı ilklerin yaşandığı bir ziyaret oldu. Fildişi Sahili ve Gine’ye Cumhurbaşkanı seviyesinde ülkemizden ilk defa resmi bir ziyaret gerçekleştirildi. Tabii Diyanet İşleri Başkanım
da burada, ona da buradan şimdi bir sinyal vermiş oluyorum; mesela şimdi Fildişi Sahili bizden cami istiyor, bir mescit. Dedim bize nerede yer vereceksin? ‘Yer hazır, 60 dönüm bir yer tahsis ettim.’ dedi. Fildişi Üniversitesi’nin yanında 60 dönüm bir arazi…
‘Tamam ben şimdi hemen oraya gideceğim, orayı bir göreceğim’ dedim, tabi şaşırdı. Verdi yanıma mihmandar bakanı ve biz o bakanımızla beraber gittik yeri gördük. Arazi büyük, ama orada yapılacak bir düzenlemeyle gerçekten Fildişi’ne yapılacak böyle bir cami
oraya çok çok farklı bir havayı da kazandıracaktır.
Tabi ayın şekilde biliyorsunuz Gana’da şu anda STK ve Diyanet Vakfımızın yaptığı bir cami var. Bu cami de herhalde yılsonunu bulmaz biter. Kaba inşaatı şu anda neredeyse bitmek üzere... Gittim orayı da ziyaret ettim, gördüm son halini. Bana, ‘bitti, açılışını
yapalım’ dediler. Dedim ‘beni bitmemiş yere götürmeyin, bitmiş yere götürün.’ Neyse, gittik, heyecanlarına biraz ortak olalım dedik. Ama hakikaten güzel bir mimariyle orada şu anda güzel bir cami inşa ediliyor. Zannediyorum 5 bin kişilik bir cami. O da çevreye
inşallah farklı bir hava katacak. Yanında bir külliye, eğitim kurumları vesaire ile 40 dönüm arazi üzerinde inşa edilmiş. Demek ki, sorumluluğu alan STK’larımız -ki burada tabi Diyanet Vakfımızın üzerine özellikle bu alanda çok büyük görev düşüyor- inşallah
bununla birlikte buralarda ön açılması lazım. Bu adımları atarak çok daha farklı bir yere bu işi inşallah millet olarak, Türk milleti olarak bizim taşımamız lazım.
Gana ve Nijerya’yla mevcut işbirliğimizi derinleştirecek, çeşitlendirecek çok önemli temaslarda bulunduk. Ziyaretimiz vesilesiyle düzenlenen iş konseyi toplantılarında iş adamlarımız o ülkelerdeki muhataplarıyla biraraya gelerek yeni ortaklıkların temellerini
attılar.
Tarihimize baktığımızda, esasında bu ziyaretin ne kadar gecikmiş, geç kalmış olduğunu çok daha iyi anlıyoruz. 2003’ün başında Afrika’da bizim 12 tane büyükelçiliğimiz vardı. Ama şu anda bizim Afrika’da 39 büyükelçiliğimiz var ve inşallah 56’sına yayılmanın
gayreti içerisindeyiz. Bunu yaparsak başarılı oluruz, yapmazsak başarılı olamayız.
Atalarımız Anadolu’yu kendilerine vatan kılmadan önce, 9’uncu yüzyılda ilk defa Afrika ile münasebet kurmuşlardır. Osmanlı 1575 yılında Nijerya’daki Kanem-Bornu Sultanlığı ile savunma anlaşması imzalamış, bölgeye askeri teçhizat ve malzeme göndermiştir.
Osmanlı’nın ilişkilerini belli bölgelerde sınırlı tutmadığını 1862 yılında Ebubekir Efendi’yi kıtanın en uç noktasındaki Cape Town'a ilmi çalışmalarda bulunması ve Müslümanlar arasındaki sorunları çözmesi elçi tayin ettiğini görüyoruz. Cape Town Güney Afrika’nın
en ucu, Boynuzun en ucu, oraya göndermiş. O günün şartlarında, o günün imkânlarında Afrika Kıtası ile ilişkilerimizde bu olumlu gelişmelerden sonra maalesef uzun yıllar bir fetret devrine girdik. Uzun bir dönem içine kapanan ve iç sorunlarıyla boğuşan Türkiye,
bu tarihi derinliği yeterince kullanamamış, başta Afrika olmak üzere birçok bölgeden tecrit edilmiştir.
Biz özellikle 2005 yılında ilan ettiğimiz Afrika yılı ile yüzyıllık bu hasreti bitirmenin, tekrar kardeşlerimizle kucaklaşmanın çabası içinde olduk. Hamdolsun, aradan geçen kısa süre zarfında da bu noktada çok ciddi mesafe kaydettik. Büyük bir gururla ifade
etmek isterim ki, dünyanın neresine gidersek gidelim, orada mutlaka Türkiye’den girişimcilerimizle, yatırımcılarımızla, gönüllü kuruluşlarımızın temsilcileriyle karşılaşıyoruz. Gana’da olduğu gibi vakıflarımız tarafından yaptırılan az önce ifade ettiğim camilere,
hemen her ülkede Türkiye burslarıyla öğrencilere rastlıyoruz. Yanımıza geliyor bakıyorsun Türkçe konuşuyor; bu başka bir zenginlik. Nerede öğrendin bunu? ‘Ben Türkiye’den geldim.’ Bazıları daha da ileri giderek, ‘Ben Türkiyeliyim’ diyenler bile oluyor. Mesele
bu, işte onlar bizim yarının kendi ülkelerindeki adeta büyükelçilerimiz, adeta konsoloslarımız olacaklar, temsilcilerimiz olacaklar.
TİKA’nın yardım ve kalkınma projelerine elinde çantası, koltuğunda projesiyle ülke-ülke dolaşan iş adamlarımıza şahit oluyoruz. Türk Hava Yolları bugün en çok tercih edilen hava yollarından biri olarak Afrika kıtasında 40’ın üzerinde şehre tarifeleri sefer
yapıyor. Yüzbinlerce Afrikalı yolcuyu Türkiye üzerinden Türk Hava Yolları dünyaya taşıyor, bu noktaya geldik. İnşallah son ziyaretimizle bu atılım ve ortaklık hamlesini bir adım daha öteye taşıdığımıza inanıyorum.
Biz ülkemiz için, milletimiz için bunları yaparken, bu tarihi adımları atarken, muhalefet başta olmak üzere Türkiye’deki belli çevreler tüm enerjilerini bizi engellemek için harcıyor. Hayatlarını parti genel merkezleri, Meclis ve evleri arasında geçirenler,
bizim kıta-kıta dolaşıp yatırımcılarımızın, iş adamlarımızın önünü açmamızı idrak edemiyorlar. Gazetelerdeki köşelerini, ekranlardaki söz haklarını, daha da ötesi zihinlerini yabancı başkentlerin, Türkiye düşmanı lobilerin emrine verenler, Ankara’nın bağımsız
ve özgüven sahibi dış politika iddiasından çok ciddi rahatsız oluyorlar.
Zira bunlar için Afrika, köklü ilişkilerimizin olduğu, fırsatları bünyesinde barındıran bir yer değil, sadece açlık, sefalet, iç savaşlarla dolu, kriz ve kaos bölgesidir. Onlar Türkiye’nin güneyine bakınca bataklık, doğusuna bakınca sorunlar yumağı görüyorlar.
Yine bunlar, ‘Türkiye’nin ekseni kayıyor, Türkiye yönünü Doğuya çeviriyor’ diye feveran etmeyi dış politika yorumculuğu zanneder. Ama şundan emin olunuz, Türkiye hangi hayırlı işe imza atmışsa, hangi açılımı gerçekleştirmişse bunlara rağmen yapmıştır. Türkiye
dış politikadaki, demokratikleşmedeki, ekonomideki, siyasetteki, terörle mücadeledeki ve diğer alanlardaki tüm başarılarını bu bir avuç kifayetsize rağmen gerçekleştirmiştir. Bunların amacı yol açmak değil, tıkamak, engellemek, sabote etmek, yola mayın döşemektir.
Değerli dostlar, kardeşlerim;
Sizler ve buradaki Yeşilay mensupları, bu çevrenin, Türkiye’nin zararlı alışkanlıklar ve bağımlılıkla mücadelede nasıl menfi bir rol üstlendiğini çok iyi biliyorsunuz. Daha 2 yıl önce alkol düzenlemesinde koparılan gürültüyü eminim hepiniz çok iyi hatırlıyorsunuz.
Ülkenin tamamı için hayırlı olduğu açık olan bu düzenleme, gazeteler, ekran yorumcuları ve kimi siyasetçiler tarafından günlerce yerden yere vuruldu. ‘Alkol yasaklanıyor, özel hayatımız kısıtlanıyor, yaşam tarzımıza müdahale ediyor’ gibi tezviratlar yapıldı.
Hatta ana muhalefet partisi düzenlemenin iptal edilmesi için nereye gitti? Anayasa Mahkemesi’ne başvurdu.
Kardeşlerim;
Bunlar insanımızı sevmiyor; bunlar insanımızın rahatsızlığında, hastalığında, bütünüyle vücudundaki olumsuz gelişmelerde kendilerine hayat arıyorlar. Biz ise diyoruz ki, hayır, biz insanımızı seviyoruz, sağlıklı bir nesil için ne gerekirse biz onu yapmaya
çalışıyoruz.
Bakınız, Dünya Sağlık Örgütü’nün 2014 yılı raporuna göre, alkole bağlı hastalıklardan dolayı her yıl 3,5 milyon insan hayatını kaybediyor. Alkol tüketimi kansere neden olan ilk 10 neden arasında yer alıyor, bunu ben söylemiyorum, işin erbabı söylüyor. Aynı
şekilde cinayetlerin, cinsel saldırıların, trafik kazalarının ve kadına şiddet olaylarının en önemli müsebbibi alkoldür. Hal böyleyken, niçin bir siyasetçi 18 yaşından küçüklere alkol satışının kısıtlanmasından rahatsızlık duyuyor? Amerika’ya bak, Batıya bak,
oralarda böyle bir şey yok, satamazsın onlara alkolü, hatta hatta sigarayı.
Milletin faydasını gözeten bir milletvekili, neden alkollü araç kullananlara verilecek idari cezanın arttırılmasından rahatsız olur? Allah aşkına, evlatlarımızı alkol ve zararlı alışkanlıklardan korumanın özgürlükle, yaşam tarzına müdahale ile ne ilgisi
olabilir? Kaldı ki, bu konu ailenin korunması maddesinde anayasada çok açık, net olarak var. Ve bunu Anayasa’ya biz koymadık, bizden önceki iktidarlar koydu. Niye rahatsız oluyorsunuz, Anayasa’nın gereğini yapıyoruz, bundan sonra da yapılmaya devam edecek.
Çünkü biz milletimizi seviyoruz, sağlıklı bir nesil diyoruz. Yıllarca milletin ve memleketin faydasına bir dikili ağacı olmayanlar bu meselede adeta nesil avcılarının taşeronu gibi davrandılar. Aynı tutuma sigara ve diğer zararlı alışkanlıklarla olan mücadelede
şahit oluyoruz.
Benzer bir durum sosyal medya ve yeni iletişim araçlarıyla ilgili eleştirilerimizde de karşımıza çıkıyor. Sosyal medya da bir cinayet. Maalesef birileri ısrarla bu ülkede özgürlüğü; milletin kültürüne, tarihine, medeniyet ve inanç değerlerine düşmanlığın
bir kılıfı, bir bahanesi gibi kullanmaya çalışıyor. Çağdaşlaşmayı alkol kullanmakla, zararlı alışkanlıkları teşvik etmekle, tek tip bir hayat tarzına sahip olmakla özdeş hale getirenler var.
Bu ne yeni bir tavırdır, ne de ülkemize münhasırdır. Bakınız daha önce de ifade etmiştim; İstanbul’un işgali sırasında gençlerin işgal güçleri tarafından alkol kullanmaya teşvik edildiğini gören bir avuç kahraman bağımlılıkla savaşmak için Yeşilay çatısı
altında toplanmışlardır. Tek parti döneminin jakobenleri batılılaşma ve modernleşme adına alkol kullanımını teşvik etmişlerdir. Bu ülke afişler asılarak tüm toplumun alkolün ne kadar faydalı olduğunu ikna edilmeye çalışıldığını günlerce, haftalarca görmüştür.
Aileler ‘sağlığa faydalı’ denilerek ilkokul çağından itibaren çocuklarına birayı sevdirmeye çalışmıştır. Bunlar bu ülkede yaşandı, hatta zorladılar. Tarih kitaplarını karıştırdığınızda maalesef Atatürk Orman Çiftliği’nde ellerine bira şişeleri tutuşturulmuş
çocuk fotoğrafları görürsünüz; bunlar vakıa.
Bu dönemde alkol, toplumu zorla dönüştürmenin, kimliksiz hale getirmenin, değerlerinden koparmanın bir aracı olarak kullanılmıştır. Günümüzde de aynı zihniyete mensup belediye başkanları, sözüm ona üniversite profesörleri kültürel etkinlik olarak alkolü
teşvik edici etkinlikler düzenlemeyi maharet sanıyordu biliyorsunuz. Antalya’da yaşandı ve o genç öldü. Olaydan hemen kısa bir süre sonra öldü.
Dediğim gibi, bu sadece ülkemizde uygulamaya konulan bir politika da değildir. Afrika ülkelerinde sömürgecilerin de benzer yöntemlere başvurduklarını görürsünüz. Sömürgeciler, özellikle plantasyon sahipleri zorla yurtlarından kopardıkları, köle gibi çalıştırdıkları
Afrikalı işçilere çoğu zaman ücret yerine alkol vermişlerdir, çok manidardır. İşçilerin içinde bulundukları şartlara, kendilere reva görülen işkenceye karşı dirençleri, kişilikleri, karakterleri alkol bağımlılığıyla kırılmak istenmiştir. Bugün hala ziyaret
ettiğimiz ülkelerdeki bazı kronik sorunların temelinde sömürgecilerin bıraktığı bu acı ve kanlı mirasın etkilerini görüyorsunuz.
Biliyorsunuz Afrika’dan önce de Güney Amerika’ya bir ziyaretimiz olmuştu. Afrika’ya bakmadan, Güney Amerika’yı incelemeden batı uygarlığı gerçekten anlaşılamaz. Batı başkentlerinin şık kaldırımlarına hayran kalanlar, o kaldırım taşlarının altındaki milyonlarca
Afrikalının ve Güney Amerikalının teri, kanı, canı, emeği olduğunu bilmek zorundadır. Parçalanmış aileler, yerlerinden sürülmüş kabileler, dokusu tahrip edilmiş çevre ve sömürülen kaynaklar beyaz adamın bu bölgelerdeki utanç vesikalarıdır.
Ama biz hamdolsun bu ülkelere giderken tertemiz bir sicille gidiyoruz. Dünyanın her yerinde her topluma tarihimizin ve kültürümüzün bize işaret ettiği şekilde karşılıklı saygı ve dayanışma temelinde herkesin kazandığı ilişkilerin kurulabileceğini gösteriyoruz.
Biz siyaha sarılırken hiç içimizden ‘acaba ne derler’ demiyoruz, sadece Allah için seviyoruz; farkımız bu. İnşallah bu ilkeli tutumumuzu sonuna kadar sürdürmekte kararlıyız.
Değerli kardeşlerim;
Artık ülke ve millet olarak yeni bir dönemin, yeni Türkiye’nin inşası sürecindeyiz. Sırf kendi kör ideolojileri için nesilleri dahi feda etmekten çekinmeyen bu karanlık zihniyet zaman zaman hortlasa da hamdolsun eski etkinliğini büyük oranda yitirdi. Ancak
müteyakkız olmamız, asla rehavete kapılmamamız gerekir. Evlatlarımızın geleceklerinin karartılmasına, alkol, uyuşturucu ve sigara gibi kötü alışkanlıkların esiri haline getirilmelerine asla fırsat vermemeliyiz.
Ama şimdi bazıları diyor ki, ‘ben sigara içmiyorum, nargile içiyorum.’ Daha beter. Bazıları, ‘ben puro içiyorum’ diyor. Daha beter. Ben bakıyorum, bayağı mesafeli bir yerden bile o kokuyu alıyorum. Hatta kendilerine sigarayı cebinden alırken diyorum; ‘Bak
sen eşine zulmediyorsun, ben eşini de kurtarmak istiyorum, şu sigarayı ver bakalım.’ Önce bir gidiyor geliyor, ama sonunda sigarayı alıyorum. Telefon numarasını alıyorum, tarihi, adını-soyadını alıyorum. Biliyorsunuz geçenlerde Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde
orada bugüne kadar topladığımız sigaraların şöyle güzelce bir sergilemesini yaptık ve kendilerini de davet ettik. Tabii bir kısmını... Onlarla o gün orada bir tören yaptık. Temenni ederim ki bundan sonraki süreç için bu artarak devam eder. Onun için mücadelemizi
kararlı bir şekilde sürdürmeli ve genişletmeliyiz. Onun için sizlerin, istisna olarak hepinizin yardımını özellikle rica ediyorum. Ailelerimizin içinde bu işin mücadelesini vermeyiz. Bu mücadelede sadece kanunlar, sadece yasaklar, sadece cezalar yeterli olmaz.
Bunlar tabii ki olacak, ama asıl milletimizin her bir ferdinin bu mücadelede yerini almasını sağlamalıyız, her bir ferdin... Nasıl teröre karşı yekvücut olmak durumundaysak, bağımlılıkla ve zararlı alışkanlıklarla da mücadelede aynı şekilde bir ve beraber
olmalıyız. Şayet bizler çocuklarımızın alkole, tütüne, teknolojiye veya başka bir şeye bağımlı olmasını istemiyorsak, öncelikle kendi alışkanlıklarımızı gözden geçirmeli ve onlara doğru örnek olmalıyız.
Çocuklarının fiziki ihtiyaçları yanında manevi ihtiyaçlarıyla da alakadar olmayan anne-babalar, siperde bekleyen, fırsat kollayan kötü alışkanlıklarının ve terör örgütlerinin onlarla çok yakından ilgilendiklerini bilmelidirler. O dağlara götürülenlerin uyuşturucu
verilerek götürüldüğünü bilmenizi isterim. Bu konularda anneler-babalar, komşular, akrabalar, mahalle ve tüm toplum tam bir seferberlik ruhuyla hareket etmelidir.
Ben bu noktada Yeşilay Cemiyetimiz tarafından hayata geçirilen projeleri çok önemsiyor, son derece anlamlı buluyorum. Aynı şekilde Diyanet İşleri Başkanlığımız, Milli Eğitim Bakanlığımız, Sağlık Bakanlığımız, üniversitelerimiz, Emniyet Teşkilatımız ve sivil
toplum kuruluşlarımızın yürüttükleri ortak faaliyetleri de önemsiyorum. Bizlere düşen, bu çalışmaları, bu çabaları desteklemektir.
Ben bu düşüncelerle sözlerime son verirken Yeşilay’a; iyi ki varsın Yeşilay diyorum. Her ilde ve üniversitede bu ideale gönül vermiş insanımızı Yeşilay bayrağı altında toplanmaya çağırıyorum.
Bu vesileyle 96 yıl boyunca ülkemize ve milletimize hizmet eden tüm Yeşilay mensuplarına şükranlarımı sunuyor, ebediyete irtihal etmiş olanlara da Allah’tan rahmet diliyorum.
Bu yıl Zümrüdüanka Ödüllerine layık görülenleri tekrar tebrik ediyor, bundan sonraki çalışmalarınızda başarılar diliyorum. Kalın sağlıcakla.
