Speech at the Dinner in Honor of the Guest Ministers and Heads of Delegation at the 6th Ministerial Conference of the Budapest Process
Recep Tayyip Erdoğan · President of Turkey
- Context
- Erdoğan addressed ministers and delegation heads at a dinner hosted in Istanbul for the 6th Ministerial Conference of the Budapest Process on February 19, 2019.
- Main themes
- Migration crisis, refugee rights, irregular migration, global justice and inequality, humanitarian tragedies, colonialism and exploitation, Palestinian refugees, Mediterranean deaths, security vs. humanitarian approach, Turkey as refugee host, international cooperation on migration
- Duration
- ~23 min
- Words
- 2,766
- Sentences
- 132
- Readability
- 46
- Grade
- 11.9
- Syntax
- 3.05
- Vocabulary
- 2.19
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other132 sentences in 38 paragraphs
Dear Executive Committee Chair,
Esteemed ministers, esteemed commissioner,
Valued guests, ladies and gentlemen;
I greet you with my warmest feelings and respect.
I would like to particularly express my pleasure in hosting you in our country on the occasion of the 6th Ministerial Conference of the Budapest Process.
Welcome to our beautiful Istanbul, the city of history and civilization, the crossroads of continents, cultures, and hearts.
This city, which has always embraced the oppressed and the victims throughout its thousands of years of history, is today hosting an important meeting in the field of migration. I hope that our meeting and the consultations we will hold will be a harbinger of good things.
The international community is facing a migration crisis that is rarely seen in history. Today, there are nearly 260 million migrants, over 68 million displaced persons, and more than 25 million refugees worldwide. This number is increasing day by day due to reasons such as hunger, famine, civil wars, terrorist attacks, and political uncertainties, in addition to economic reasons. People are migrating not only for a better job or a higher standard of living but to sustain their lives, to feed themselves, and to find a morsel of bread for their children. Unfortunately, these journeys of hope often end in death and disaster.
I emphasize this point; the adventure that has turned the Mediterranean into a great graveyard for refugees, where over 18,000 people have lost their lives in the last six years, is not a thrill-seeking endeavor, but this despair. Behind each life that withers away in the hellish heat of the Sahara Desert lies a great drama, a painful story. Those who leave their fates to the mercy of raging waves on a makeshift boat do so not out of an adrenaline rush, but out of hopelessness, because they have no other options left. To condemn these people, who have left everything behind, to open-air prisons and places resembling concentration camps is unconscionable and cannot be confined to our consciences. Moreover, it is even more shameful to politicize the dramas of these people, to pursue political gain by stirring up prejudices in society.
Cutting off aid to Palestinian refugees and trying to discipline them with deprivation and poverty is also inhumane. It is extremely wrong to make people who have been trying to hold on to life away from their homes and homelands for 70 years into political material. I do not say all this as the President of a country far removed from conflicts and irregular migration movements; I express it as the President of a country that hosts the most refugees in the world, according to United Nations data.
The humanitarian tragedies we witness almost every day are the visible tip of the iceberg in the migration issue. Approaching the issue of migration and refugees solely from a security perspective would be a reductionist approach. It is evident that building higher walls and erecting more barbed wire is not a solution to prevent irregular migration. If we are to evaluate this issue correctly, we must focus on the part that remains submerged, that is, the underlying problems, especially alongside the visible ones. We must courageously confront the issues behind migration, the reasons that force millions of people to leave their homes and homelands every year, and developed Western countries must do this as well, together with the source countries.
Here, I see it beneficial to make the following observation: Migration is a humanitarian and political issue that also has a security dimension. At the heart of this issue lies a gap in justice and a lack of empathy. Look, today the richest societies in the world are sometimes separated from the poorest by a sea, sometimes by a river, and sometimes by an indistinct border. On one side, people live in luxury and splendor, while just on the other side of the border, hunger and misery roam freely. In a structure where income inequality has become so pronounced, it is impossible to completely eliminate migration. The existing global system, which is based on power and the righteousness of the powerful, institutionalizes this injustice even further. The current order produces no solutions to conflicts, instabilities, or the reasons that push people to migrate. The resources and wealth of underdeveloped countries, their underground and above-ground riches, gold, diamonds, minerals, and oil continue to flow into the coffers of former colonial powers.
Let no one take offense; I say this openly and clearly: who has exploited the gold, diamonds, all the coppers, and krones of Africa until today? Who has taken these from there and transported them to their countries? And when the time came, who committed the massacres? But these are always hidden, these are not talked about. We cannot forget the Algerian massacre, we cannot forget the Rwandan massacre; all of these are evident. And in these places, not hundreds or thousands, but hundreds of thousands, and at times millions, have been killed.
Now, how will those who speak of migration here speak? They will speak from here. Why did these people leave their countries? Are those who are coming to my country now coming with joy, with pleasure? They had to leave their countries, their homes, their lands because barrel bombs were raining down on them, because of the barrel bombs that this murderer Assad dropped; that is why 3.6 million Syrians are currently in my country, and we are trying to host them.
As long as human rights violations and conflicts continue in the world, and as the gap between the rich and the poor widens, migrants will always seek new paths.
The international community must find ways to end conflicts, especially in Libya, Syria, Yemen, and Afghanistan. No country in today's world has the luxury of viewing these issues through the lens of geographical distance or proximity. We are holding donor meetings for underdeveloped countries, and you see, those who claim to be the richest in the world say, "I am number one in the world." No, you are not number one in the world; we must be honest. In terms of support to underdeveloped countries, the least developed countries, relative to national income, the number one in the world, according to OECD figures, is Turkey, but I am speaking in terms of national income. If you examine OECD reports, you will see this as well. Because while we take all these steps, we have always aimed for one thing: if we are not the giving hand, we too will fall into the same situation tomorrow.
In such a period where the world has turned into a gigantic village and distances have lost their meaning, the fate of Europe is no longer independent of that of Africa, and the fate of North America is no longer independent of that of South America. As developing technology and transportation opportunities bring us closer together, they also compel us to seek common solutions to our problems.
On the other hand, issues such as poverty, famine, civil wars, and political and economic troubles provide a suitable ground for human traffickers to exploit. We see that human trafficking is increasingly becoming linked to terrorism, drug trafficking, and organized crime. Terrorist organizations benefit from the reasons and outcomes that force people to migrate, which they themselves have created. It is imperative that we put forth a coordinated and determined struggle against this type of crime that threatens human life and our national security. As a solution, sinking refugee boats, aside from moral concerns, means condemning the problem to a state of unsolvability. The West, with its increasingly aging population and the human resources coming from the East, will not be able to escape the consequences of this problem. Therefore, establishing a healthy foundation for the migration issue will benefit Western countries the most.
Valued friends;
Turkey is not a country that is facing the migration issue for the first time, given its geographical position and the events occurring in its region. We are located at the crossroads of a geography that has been subjected to migrations in the east-west and north-south directions for centuries. It is the legacy of a world state whose borders and sphere of influence reached 22 million square kilometers at its strongest.
The events we have experienced in the last two centuries have made our country the last refuge for brotherly and friendly communities. In each of our 81 provinces, there are millions of our citizens who have migrated from Crimea, the Caucasus, the Balkans, Rumelia, and even the Middle and Far East, South Asia. People of different ethnic origins, languages, beliefs, and cultures live together in peace in our cities. Not only our kin, but everyone who has faced oppression and persecution has found the security, freedom, and the right to practice their religion in these lands. Jews fleeing the massacres in Spain in the 15th century, Christians fleeing the Inquisition, Jewish or Christian citizens of Germany and Austria fleeing Nazi persecution have sought refuge in our country. Today, Turkey hosts over 4 million migrants from different countries, including 3.6 million Syrians.
Since 2011, we have not forcibly sent anyone who has sought refuge from Syria back. We have not sent back the Assyrians, we have not sent back the Christians, we have not sent back the Armenians from the other side. Currently, there are nearly 100,000 Armenians in our country, about 40,000 of whom are our citizens, while the others are not our citizens, but we do not send them back. Because why did they come to our country? They came because of the difficulties they faced in their countries. However, in the world today, especially in the West, some propaganda is being made under the name of the so-called Armenian genocide. We say that this is a matter for historians; let historians bring this issue to the table and resolve it. Throughout our lives, throughout our history, this nation has never committed genocide against any ethnic group.
We have not left the innocents who come to our door at the mercy of regimes that apply state terror against their own citizens or of murderous organizations like ISIS and the PKK. We have embraced everyone, regardless of their ethnic identity, language, or belief, and we have provided them with a protective shelter. We have offered a wide range of services to these people who have left everything behind, from education to health, from employment to social psychological support. Currently, there are nearly 1 million Syrians of school age in our country. By stretching our conditions, we have only been able to provide educational opportunities for 328,000 of them. The number of Syrians who have opened their eyes to the world in our country in the last 7 years has exceeded 380,000. The amount we have spent for refugees with our national resources has currently exceeded 37 billion dollars according to United Nations criteria. However, the European Union promised us 3+3 billion euros, saying they would pay it through international organizations. So far, 1.75 billion euros have come through these international organizations, and 750 million dollars have come through the United Nations High Commissioner for Refugees, while we have spent 37 billion dollars; that is the calculation. The world remains silent on this issue, the West is silent, and they have made many promises, but they have not kept them.
Additionally, according to the global humanitarian aid report, our country rose to the top ranks in 2017 with over 8.1 billion dollars in aid. Meanwhile, the amount of aid coming to our country from abroad is extremely limited.
The first tranche of the 6 billion euros that the European Union has committed has not yet reached the Syrians.
Valued friends;
Especially the efforts of the United Nations High Commissioner for Refugees have come to a certain point during Mr. Guterres' term, and it has remained there. I must say that we have been left alone in this process as a country that is not a burden in the irregular migration and refugee issue, but one that bears the burden.
We see that humanitarian values have been abandoned for prejudices in a very short time. While we have been supporting 4 million people for 8 years, countries with greater economic means than us are practically fighting each other to avoid accepting 100-150 migrants. European politicians, especially racist parties, are calculating how to gain seats through anti-refugee sentiment. In many countries that give lessons on democracy and human rights to other states in the world, refugees and foreigners are seen as the greatest threat.
Xenophobia and Islamophobia are spreading day by day in European societies like a poisonous vine. We receive news every day that our citizens are subjected to fascist attacks and that their rights are being violated simply because they are Turkish and Muslim. It is impossible for our country to remain silent and unresponsive in the face of such lawlessness. We are taking the necessary actions with our relevant units, our counterparts, and the courts, and we will continue to do so.
In addition, we are making efforts to prevent irregular migration from our neighbor Syria to our country and to Europe. The only solution to the Syrian-origin migration problem cannot be seen as keeping refugees within our borders. Turkey is not obliged to bear such a heavy responsibility indefinitely. Our country has more than sufficiently put its hand under the stone for humanity and the international community over the past 8 years.
I say this openly and clearly: if a new wave of migration occurs, we will no longer be able to cope with it alone. If the people of Idlib had entered Turkey, which is 300-400 thousand people, this situation could have developed in a very different way; I must emphasize this from here. Formulas must be put into action to keep refugees within Syria and to return those in our country to their homelands. The Idlib agreement we established with Mr. Putin in Sochi has prevented a large-scale migration.
The Euphrates Shield and Olive Branch operations have accelerated returns, enabling 312,000 refugees to return to their own lands. Today, the areas in our country that are free from terrorism are the most livable and peaceful areas in Syria. The safe zone formula I proposed in the early years of the crisis is the most practical solution for the return of Syrian refugees. The functionality of this formula depends on the safe zone being under Turkey's control, while other countries provide us with logistical support. Inshallah, we will implement this formula in the field very soon. We have made the necessary preparations along our border line, and we have determined our plans and strategies. Last week, we discussed this issue in detail with Mr. Putin and Mr. Rouhani in Sochi. I believe that our European friends will also provide the necessary support to our country in establishing a safe zone.
As Turkey, if we cannot return millions of Syrians living in our lands to their homes in this way, sooner or later the problem will knock on the doors of Europe, and I want you to particularly know this. I want to emphasize that the support to be given to our country regarding the safe zone will not only prevent the influx of refugees and the threats of terrorism but will also be a contribution to the national security of European countries.
Esteemed guests;
It is important not only to prevent irregular migration but also to manage the phenomenon of migration in the broadest sense. In this direction, we took a significant step in 2018 by adopting the Global Compact for Migration. The 6th Ministerial Conference of the Budapest Process is the most important high-level event in the field of migration since the adoption of the Global Compact for Migration.
Since 2006, the Budapest Process, which we have been chairing as Turkey, is a valuable platform aimed at fostering cooperation among source, transit, and destination countries along the migration route. Our process has proven its worth by holding 5 ministerial conferences and 26 senior officials' meetings to date. The messages we will convey and the decisions to be made during the 6th Ministerial Conference will also affect the lives of millions of people around the world. I believe that all my friends here view the issue with this sensitivity.
As I conclude my remarks, I once again welcome all esteemed participants to our Istanbul, wishing that your work will lead to good outcomes, and I extend my love and respect to you all.
Stay safe.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Sayın İcra Heyeti Başkanı,
Sayın bakanlar, Sayın Komiser,
Kıymetli misafirler, hanımefendiler, beyefendiler;
Sizleri en kalbi duygularımla, saygıyla selamlıyorum.
Budapeşte Süreci 6. Bakanlar Konferansı vesilesiyle sizleri ülkemizde ağırlamaktan duyduğum memnuniyeti özellikle ifade etmek istiyorum.
Kıtaların, kültürlerin, kalplerin kavşak noktası, tarih ve medeniyet şehri güzel İstanbul’umuza hoş geldiniz.
Binlerce yıllık tarihi boyunca daima mazlum ve mağdurlara kucak açmış bu şehir, bugün de göç alanında önemli bir toplantıya ev sahipliği yapıyor. Toplantımızın ve yapacağımız istişarelerin şimdiden hayırlara vesile olmasını diliyorum.
Uluslararası toplum, geçmişte emsaline az rastlanır bir göç kriziyle karşı karşıya bulunuyor. Bugün dünya genelinde 260 milyona yakın göçmen, 68 milyonun üzerinde yerlerinden edilmiş kişi ve 25 milyonu aşkın mülteci bulunuyor. Bu sayı, ekonomik nedenler yanında, açlık, kıtlık, iç savaşlar, terör saldırıları ve siyasi belirsizlikler gibi sebeplerle gün geçtikçe artıyor. İnsanlar sadece daha iyi bir iş, daha yüksek bir hayat standardı için değil, hayatlarını devam ettirebilmek için karınlarını doyurabilmek, çocuklarına bir lokma ekmek bulabilmek için göç ediyor, çıkılan bu umut yolcukları ise maalesef çoğu zaman ölümle, felaketle sonuçlanıyor.
Şimdi altını çizerek söylüyorum; son 6 senede 18 binin üzerinde kişinin hayatını kaybettiği Akdeniz’i büyük bir mülteciler mezarlığına dönüştüren macera hevesi değil, işte bu çaresizliktir. Sahra Çölü’nün cehennem sıcağında solup giden hayatların her birinin gerisinde büyük bir dram, acı bir hikaye vardır. Kaderlerini bir derme çatma bot ile azgın dalgaların insafına bırakanlar, bunu adrenalin tutkusundan değil umutsuzluktan, artık başka hiçbir seçenekleri kalmadığından yapıyor. Her şeyini geride bırakmış bu insanları açık hava hapishanelerine ve toplama kampı tarzı yerlere mahkum etmek, vicdanlara sığmaz ve vicdanlara da hapsedilemez. Hele hele bu insanların dramları üzerinden siyaset yapmak, toplumdaki önyargıları kaşıyarak siyasi rant peşine düşmek çok daha utanç vericidir.
Filistinli mültecilere verilen yardımları kesmek, onları yokluk ve yoksullukla terbiye etmeye çalışmak da insanlık dışıdır. 70 yıldır evlerinden, vatanlarından uzakta hayata tutunmaya çalışan insanları siyaset malzemesi yapmak son derece yanlıştır. Ben bütün bunları çatışmaların ve düzensiz göç hareketlerinin uzağında bir ülkenin Cumhurbaşkanı olarak söylemiyorum, Birleşmiş Milletler verilerine göre dünyada en fazla sığınmacıya ev sahipliği yapan bir ülkenin Cumhurbaşkanı olarak ifade ediyorum.
Hemen her gün şahit olduğumuz insani trajediler, göç meselesinde aysbergin, yani buzdağının görünen yüzüdür. Göç ve mülteciler konusunu sadece güvenlik perspektifinden ele almak, indirgemeci bir yaklaşım olacaktır. Daha yüksek duvarlar inşa etmenin, daha fazla dikenli tel çekmenin düzensiz göçü önlemek için çözüm olmadığı aşikardır. Şayet bu meseleyi doğru bir değerlendirmeye tabi tutacaksak, görünenle özellikle beraber suyun altına kalan kısma, yani asıl problemlere odaklanmalıyız. Göçün gerisindeki sorunlarla, her yıl milyonlarca insanı evlerini, yurtlarını terk etmeye zorlayan sebeplerle cesaretle yüzleşmeliyiz, kaynak ülkelerle beraber gelişmiş Batılı devletlerin de bunu yapması gerekiyor.
Burada öncelikle şu tespiti yapmakta fayda görüyorum: Göç, güvenlik boyutu da olan insani ve siyasi bir meseledir. Bu meselenin özünde adalet açığı ve empati eksikliği vardır. Bakınız, bugün dünyanın en zengin toplumları ile en fakirlerini kimi zaman bir deniz, kimi zaman bir nehir, kimi zaman belli-belirsiz bir sınır ayırıyor. Bir tarafta insanlar lüks ve şatafat içinde yaşarken, sınırın hemen öbür yanında açlık ve sefalet kol geziyor. Gelir adaletsizliğinin bu derece keskinleştiği bir yapıda göçü tamamen bitirmek mümkün değildir. Güç üzerine, güçlü olanın haklılığı üzerine kurulu mevcut küresel sistem ise bu adaletsizliği daha da kurumsallaştırıyor. Mevcut düzen ne çatışmalara ne istikrarsızlıklara ne de insanları göçe iten sebeplere hiçbir çözüm üretemiyor. Az gelişmiş ülkelerin kaynakları, yeraltı-yerüstü zenginlikleri, altını, elması, madeni, petrolü halen esik sömürgeci güçlerin kasalarına akıyor.
Kimse gücenmesin, açık ve net söylüyorum; acaba bu Afrika’nın altını, elması, bütün bakırları, kronları kimler tarafından bugüne kadar sömürüldü? Kimler tarafından bunlar oralardan alınıp ülkelerine taşındı? Ve yeri geldiği zaman katliamlar kimler tarafından yapıldı? Ama bunlar tabi hep gizleniyor, bunlar konuşulmuyor. Cezayir katliamını biz unutamayız, Ruanda katliamını bizler unutmayız, bunların hepsi ortada. Ve buralarda yüzler, binler değil, buralarda yüzbinler, yeri geldi milyonlar öldürüldü.
Burada şimdi göçü konuşanlar nereden hareketle konuşacak? Buralardan hareketle konuşacak. Bu insanlar ülkelerini niye terk ettiler? Şu anda benim ülkeme gelenler acaba keyifle mi geliyorlar, zevkle mi geliyorlar? Varil bombaları üzerlerine yağdığı için işte bu katil Esed’in o yağdırdığı varil bombaları neticesinde ülkelerini, evlerini, topraklarını terk etmek zorunda kaldılar, onun için 3 milyon 600 bin Suriyeli şu anda benim ülkemde ve biz onlara ev sahipliği yapmaya çalışıyoruz.
Dünyada hak ihlalleri, çatışmalar sürdükçe, zenginle fakir arasındaki uçurum genişledikçe, göçmenler her zaman yeni yollara yöneleceklerdir.
Uluslararası toplum, Libya, Suriye, Yemen, Afganistan başta olmak üzere çatışmalara son vermenin yolarını bulmaya mecburdur. Hiçbir ülkenin günümüz dünyasında bu sorunlara coğrafi uzaklık-yakınlık merciinden bakma lüksü yoktur. Az gelişmiş ülkelere yönelik donörler toplantısı yapıyoruz, bakıyorsunuz, çıkıyor işte ‘dünyanın en zenginiyim’ diyenler diyor ki; ‘ben dünyada bir numarayım’. Hayır, dünyada bir numara değilsin, dürüst olacağız. Milli gelire oranla az gelişmiş ülkelere, en az gelişmiş ülkelere destek verme noktasında dünyanın bir numarası, OECD rakamlarını söylüyorum, Türkiye’dir, ama milli gelire oranla söylüyorum. OECD raporlarını incelerseniz orada da bunu göreceksiniz. Çünkü biz bütün bu adımları atarken hep bir şeyi hedefledik; eğer biz veren el olmazsak yarın aynı duruma biz de düşeriz.
Dünyanın devasa bir köye dönüştüğü, mesafelerin anlamını yitirdiği böylesi bir dönemde, artık Avrupa’nın kaderi Afrika’nınkinden, Kuzey Amerika’nın kaderi de Güney Amerika’nınkinden bağımsız değildir. Gelişen teknoloji ve ulaşım imkanları bizi birbirimize yaklaştırırken, aynı zamanda problemlerimize ortak çözümler aramaya da icbar ediyor.
Öte yandan, yoksulluk, kıtlık, iç savaşlar, siyasi ve ekonomik sıkıntılar gibi sorunlar insan tacirlerine sömürebilecekleri uygun bir zemin sunuyor. İnsan kaçakçılığının giderek terörle, uyuşturucuyla, örgütlü suçlarla bağlantılı bir hal aldığını görüyoruz. Terör örgütleri, arka planında kendilerinin olduğu insanları göçe zorlayan sebeplerden de sonuçlardan da çıkar sağlıyor. İnsan hayatı ve milli güvenliğimizi tehdit eden bu suç türüyle koordineli ve kararlı bir mücadele ortaya koymamız şarttır. Çözüm yolu olarak mülteci botlarını batırmak, ahlaki sıkıntıları bir yana, sorunu çözümsüzlüğe mahkum etmek demektir. Batı, giderek yaşlanan nüfusu ve Doğu’dan gelen insan kaynağı ortadayken, bu sorunun sonuçlarından kendini kurtaramayacaktır. Bunun için göç meselesinin sağlıklı bir zemine oturtulması en çok Batı ülkelerine yarayacaktır.
Kıymetli dostlar;
Türkiye, gerek coğrafi konumu, gerekse bölgesinde yaşanan hadiseler itibarıyla göç meselesiyle ilk defa yüzleşen bir ülke değildir. Biz asırlarca doğu-batı, kuzey-güney yönünde göçler maruz kalmış bir coğrafyanın kavşak noktasında bulunuyoruz. En güçlü döneminde sınırları ve nüfuz alanı 22 milyon kilometrekareye ulaşmış bir cihan devletinin bakiyesidir.
Son 2 asırda yaşadığımız olaylar kardeş ve dost topluluklar için ülkemizi son sığınak yapmıştır. 81 vilayetimizin her birinde, Kırım’dan, Kafkasya’dan, Balkanlar’dan, Rumeli’den, hatta Orta ve Uzak Doğu’dan, Güney Asya’dan göç etmiş milyonlarca vatandaşımız bulunuyor. Şehirlerimizde farklı etnik kökenlere, dillere, inançlara, kültürlere sahip insanlar barış içinde birarada yaşıyor. Sadece soydaşlarımız değil, zulüm ve baskı gören herkes aradıkları emniyeti, özgürlüğü, dinlerini yaşama hürriyetini bu topraklarda bulmuştur. 15. yüzyılda İspanya’daki katliamlardan kaçan Museviler, Engizisyondan kaçan Hıristiyanlar, Nazi zulmünden kaçan Musevi veya Hristiyan Almanya ve Avusturya vatandaşları bizim ülkemize sığınmışlardır. Bugün de Türkiye 3,6 milyon Suriyeli olmak üzere dünyanın farklı ülkelerinden 4 milyonunun üzerinde göçmene ev sahipliği yapıyor.
2011’den bu yana çatışmaların devam ettiği Suriye’den ülkemize sığınan hiç kimseyi zorla geri göndermedik. Biz, Aramileri geri göndermedik, Hristiyanları geri göndermedik, biz öbür taraftan Ermenileri geri göndermedik. Şu anda bizim ülkemizde yüz bine yakın Ermeni var, bunların içinde 40 bin civarında vatandaşımız var, diğerleri ise vatandaşımız değil, ama biz bunları geri göndermiyoruz. Çünkü bunlar bizim ülkemize niye geldi? Ülkelerindeki yaşadıkları sıkıntı sebebiyle geldi. Ama dünyada şu anda, Batı’da özellikle sözde Ermeni soykırımı adıyla da bazı propagandalar yapılıyor. Biz de diyoruz ki, bu tarihçilerin işidir, gelin tarihçiler bu işi masaya yatırsınlar, çözsünler. Hayatımız boyunca, tarihimiz boyunca bu millet hiçbir zaman hiçbir etnik unsura karşı bir soykırımda bulunmamıştır.
Kapımıza gelen masumları, ne kendi vatandaşına devlet terörü uygulayan rejimin ne de DEAŞ ve PKK gibi katil örgütlerin insafına terk ettik. Etnik kimliğine, diline, inancına bakmadan herkesi bağrımıza bastık, onlara korunaklı bir çatı olduk. Her şeylerini geride bırakan bu insanlara eğitimden sağlığa, istihdamdan sosyal psikolojik desteğe kadar çok geniş bir yelpazede hizmet sunduk. Hali hazırda ülkemizde eğitim çağında 1 milyona yakın Suriyeli bulunuyor. Şartlarımızı zorlayarak bunların ancak 328 bini için eğitim imkanı sağlayabildik. Son 7 yılda ülkemizde dünyaya gözlerini açan Suriyelilerin sayısı 380 bini geçti. Sığınmacılar için kendi milli imkanlarımızla harcadığımız rakam, Birleşmiş Milletler kriterlerine göre şu an itibarıyla 37 milyar doları aştı. Fakat Avrupa Birliği’nin bize verdiği söz 3+3 milyar Avro Türkiye’ye uluslararası kuruluşlar vasıtasıyla ödeyeceğiz dediler. Şu ana kadar bu uluslararası kuruluşlar vasıtasıyla gelen 1 milyar 750 milyon Avro, Birleşmiş Milletler Mülteciler Komiserliği vasıtasıyla gelen 750 milyon Dolar, bizim harcadığımız ise 37 milyar Dolar, hesap bu. Dünya hala bu işe sessiz, Batı sessiz, birçok sözler de verdiler, ama tutmadılar.
Ayrıca ülkemiz küresel insani yardım raporuna göre, 2017 yılında 8,1 milyar Doların üzerindeki yardımla dünyada ilk sıralara yükseldi. Aynı dönemde dışarıdan ülkemize gelen yardım miktarı ise son derece kısıtlıdır.
Avrupa Birliği’nin taahhüt ettiği, az önce söyledim, 6 milyar Avronun henüz ilk dilimi dahi Suriyelilere ulaşabilmiş değil.
Değerli dostlar;
Özellikle Birleşmiş Milletler Göç Mülteciler Komiserliğinin gayreti de Sayın Gutteres döneminde bir yere kadar geldi, orada kaldı. Düzensiz göç ve mülteci meselesinde yük olan bir ülke değil, yük alan bir ülke olarak bu süreçte tek başına bırakıldığımızı söylemek durumundayım.
İnsani değerlerin yerini, çok kısa sürede önyargılara terk ettiğini görüyoruz. Biz, 8 yıldır 4 milyon insana sahip çıkarken, ekonomik imkanları bizden fazla olan ülkeler 100-150 tane göçmeni kabul etmemek için adeta birbirini yiyor. Irkçı partiler başta olmak üzere, Avrupalı siyasetçiler mülteci düşmanlığı üzerinden koltuk kapmanın hesabını yapıyor. Bugün dünyanın diğer devletlerine demokrasi ve insan hakları dersi veren birçok ülkede mülteciler ve yabancılar en büyük tehdit olarak görülüyor.
Zenofobi ve İslamofobi tıpkı zehirli bir sarmaşık gibi Avrupa toplumlarında günden güne yayılıyor. Her gün vatandaşlarımıza yönelik faşist saldırılara, sırf Türk ve Müslüman olmalarından dolayı haklarının gasp edildiğine haberler alıyoruz. Ülkemizin bu tür hukuksuzluklar karşısında elbette sessiz ve tepkisiz kalması mümkün değildir. Biz de ilgili birimlerimizle muhataplarımız ve mahkemeler nezdinde gerekenleri yapıyoruz, yapmayı da sürdüreceğiz.
Bunun yanında, komşumuz Suriye’den ülkemize ve Avrupa’ya yönelen düzensiz göçün engellenmesi için de çaba sarf ediyoruz. Suriye kaynaklı göç probleminin tek çözüm yolu, mültecilerin bizim sınırlarımız içinde tutulması olarak görülemez. Türkiye böyle bir yükü, böyle ağır bir sorumluluğu ilanihaye taşımak zorunda değildir. Ülkemiz son 8 senede insanlık adına, uluslararası toplum adına elini taşın altına fazlasıyla koymuştur.
Açık ve net söylüyorum; yeni bir göç dalgası yaşanması halinde artık biz bunu tek başına göğüsleyemeyeceğiz. İşte İdlib olayında eğer İdlib’deki halk Türkiye’ye girseydi, ki 300-400 bin insandır, bu olay çok daha farklı bir şekilde gelişebilirdi, onu da buradan özellikle söylemek zorundayım. Mültecileri Suriye içinde tutacak, ülkemizde olanları da tekrar vatanlarına döndürecek formüllerin devreye alınması gerekiyor. Sayın Putin ile Soçi’de tesis ettiğimiz İdlib mutabakatı büyük bir kitlesel göçün önüne geçmiştir.
Fırat Kalkanı ve Zeytin Dalı harekatları geri dönüşleri hızlandırmış, 312 bin mültecinin kendi topraklarına geri dönmesini sağlamıştır. Bugün ülkemizin terörden arındığı bölgeler Suriye’nin en yaşanabilir, en huzurlu alanlarıdır. Krizin ilk yıllarında gündeme getirdiğim güvenli bölge formülü Suriye mültecilerin geri dönüşleri için en pratik çözüm yoludur. Bu formülün işlerliği güvenli bölgenin Türkiye’nin kontrolünde olması, diğer ülkelerin ise bize lojistik destek sağlamalarına bağlıdır. İnşallah bu formülü çok yakında sahada uygulamaya koyacağız. Sınır hattımız boyunca gerekli hazırlıkları yaptık, planlarımızı, stratejilerimizi belirledik. Geçtiğimiz hafta Soçi’de bu meseleyi Sayın Putin ve Sayın Ruhani ile de ayrıntılı bir şekilde ele aldık. Avrupalı dostlarımızın da güvenli bölge tesisinde ülkemize gereken desteği vereceğine inanıyorum.
Türkiye olarak topraklarımızda yaşayan milyonlarca Suriyeliyi şayet bu şekilde kendi evlerine döndüremezsek, eninde sonunda sorun Avrupa kapılarına dayanacaktır, bunu da özellikle bilmenizi istiyorum. Güvenli bölge konusunda ülkemize verilecek desteğin mülteci akınının ve terör tehditlerinin engellenmesi suretiyle, aynı zamanda Avrupa ülkelerinin kendi milli güvenliklerine yapacakları bir katkı olacağının altını çizmek istiyorum.
Kıymetli misafirler;
Düzensiz göçün özellikle de engellenmesi kadar en geniş anlamıyla göç olgusunun yönetilmesi de önem taşıyor. Bu yönde 2018 yılında önemli bir adım atarak küresel göç mutabakatını kabul ettik. Budapeşte Süreci 6. Bakanlar Konferansı, küresel göç mutabakatının kabul edilmesinden bu yana göç alanında yapılan en önemli üst düzey etkinliktir.
2006 yılında beri Türkiye olarak Başkanlığını yürüttüğümüz Budapeşte Süreci, göç güzergahındaki kaynak, geçiş ve hedef ülkeleri arasında iş birliğini amaçlayan değerli bir platformdur. Sürecimiz bugüne kadar 5 bakanlar konferansı ve 26 kıdemli memurlar toplantısı gerçekleştirerek rüştünü ispat etmiştir. 6. Bakanlar Konferansı sırasında vereceğimiz mesajlar ve alınacak kararlar da tüm dünyada milyonlarca insanın hayatını etkileyecektir. Buradaki tüm dostlarımın meseleye bu hassasiyetle baktığına inanıyorum.
Sözlerime burada son verirken, tüm değerli katılımcılara bir kez daha İstanbul’umuza hoş geldiniz diyorum, çalışmalarınızın hayırlara vesile olmasını temenni ediyor, sizlere sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
Kalın sağlıcakla.