- Context
- Duda addressed Polish Consulate staff in New York summarizing his diplomatic activities during the 2022 UN General Assembly, including meetings with Biden and CFR.
- Main themes
- Russian aggression against Ukraine, European security, UN General Assembly, Polish-American relations, support for Ukraine, Council on Foreign Relations meeting, meeting with President Biden, Central European security, international community response, imperial ambitions of Russia, global security stabilization, Polish foreign policy perspective
- Duration
- ~34 min
- Words
- 4,038
- Sentences
- 183
- Readability
- 51
- Grade
- 11.4
- Syntax
- 3.12
- Vocabulary
- 2.04
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other183 sentences in 60 paragraphs
Good morning!
I welcome you to the Polish Consulate General in New York. Our visit to the United States, primarily related to the General Assembly of the United Nations – taking place as it does every year – is coming to an end. A tight schedule, many meetings. But also – I think – a very well-spent time, with many very important discussions, many very important meetings.
This morning, I also had a very important, closed meeting with an extremely influential group of people in the United States associated with the think tank and around the think tank Council on Foreign Relations. This is an institution in the United States that has been around for over a hundred years – exactly 101 this year, as it was founded in 1921. They work closely with practically all successive presidential administrations, bringing together former presidential advisors and many experts, professors.
They are primarily the publishers of the very well-known bimonthly "Foreign Affairs," which deals with foreign affairs. They specialize in foreign affairs. And today, I had a closed but very interesting meeting with this group. We discussed the situation in Ukraine, the situation in our part of Europe, Polish-American relations – generally about the security situation. So it was a very interesting meeting.
I answered questions from the experts gathered there, so it was a very good meeting. As I said: a very influential group, always present in the background of American foreign policy, so I hope that it will also help American experts understand the Polish perspective on Central European issues or, in general, European security, the Russian aggression against Ukraine, and that Ukraine must indeed be defended at all costs, supported. There is no other way for European security and stabilization, and consequently also for global security and stabilization. Because I have no doubts about that. So today is an important political event.
Yesterday, I also had an evening meeting with President Joe Biden. There was a presidential reception, as there is every year, where all the leaders, all the heads of delegations present at the General Assembly of the United Nations gathered here. But it is also always an opportunity to meet for a moment with the Presidential Couple. Of course, it is a very short time, literally time to exchange just a few sentences.
But there was an opportunity to talk with President Biden. I thanked him for the speech he gave yesterday, for his very calm response to what was, in fact, a provocative speech made earlier by President Vladimir Putin, and for primarily maintaining the line of American policy regarding the defense of Ukraine and support for Ukraine. So we talked about that for a moment.
I hope that the American presence in our country will strengthen, that – as President Biden said – support for Ukraine will continue to be realized by the United States and that everything happening today in Ukraine, as well as the speeches and discussions we had here in the corridors with leaders literally from all over the world, will also result in more and more people supporting Ukraine in the global arena.
Because as we said: stopping today the returning imperial tendency of Russia, maintaining internationally recognized borders of Ukraine, and thus regaining the territories currently occupied by Russia is the foundation of the future architecture of peace. If we succeed – and we are doing everything to make it happen – our security will certainly increase, and the security of all of Central Europe will increase.
But it will also be an example for all potential leaders in the world who have such imperial ambitions, who intend to expand either spheres of influence or even expand their states at the expense of other states and nations, that the international community not only does not agree to this but also firmly opposes such actions by all available peaceful means and that it simply does not pay off.
So I hope that this will be the fundamental achievement that will come from everything that has happened in the last few days here in New York – all these speeches, corridor discussions, bilateral meetings that took place, and the discussions we had. As I said: I was here, the entire Polish delegation was here, and there were also a number of meetings in which our Minister of Foreign Affairs Zbigniew Rau participated.
We are here, we were here to present our point of view, to convince those who are often far from Europe about what the situation in Europe really is. Because let us remember that we are being observed from afar by all the leaders of African countries who are on another continent, by leaders from South America who are on another continent and who therefore have a different perspective or optics on our issues here in Central Europe, or as I said – in the United States. Today's meeting with influential circles related to American foreign policy was very important.
But above all, we are talking about our part of Europe. It is indeed the case that today the attention of the whole world is focused on it, and this is also a very important moment for maintaining world peace. We are trying to achieve everything that is best and everything that is in the interest of our country and our society.
Andrzej Dobrowolski, PAP: What was the subject of the meeting with the Polish community leaders that you had just now?
First of all, an apology that due to all the unforeseen events that took place, a large meeting with the Polish community and Poles that was supposed to take place here in New York on Monday unfortunately did not happen. As you know, we were in London because no one had anticipated that there would be funeral ceremonies for British Queen Elizabeth II. As a result, our program here had to change, but in return, I requested this meeting with leaders of Polish and Polish-American organizations here in the United States, primarily in New York and the New York consular district. And just a moment ago, we had that meeting.
We talked about the current situation of Poles, and we arranged for a broader meeting with our compatriots – I promised that it would take place, even if it meant a special trip, because such a meeting is expected by the Polish community here.
We also talked about the situation related to the Russian aggression against Ukraine, we talked about the influx of refugees from Ukraine to Poland, about how this is perceived in the United States. Representatives of Polish organizations told us how they perceive this situation here in the United States and how the people they are in daily contact with, Americans, perceive Poles and Poland in light of these events. So it was a very good meeting.
I can say this: I am once again deeply grateful to my compatriots, to everyone – including those in the United States. Because the Polish community and Poles in the United States have also sent a lot of help for refugees from Ukraine to our country to be able to either pass that help on to Ukraine or use it in the country. These were large actions. My wife participated in this, and she was in contact with Polish organizations here.
But it is also a great thank you to all compatriots in the country who spontaneously, from the heart, helped, are helping, and – I have no doubt – will continue to help. Because this has incredibly raised the Polish brand – ours as a society and Poland as a country – all over the world, of which the best example is the United States.
Monika Adamski, Radio Rampa New York: Good morning, Mr. President. The question concerns the security of Poland, but with the involvement of the Polish community. You met with Polish community leaders. The Polish media, we have contacts – of course – and we meet, we have influence when it comes to American politicians. Should we and how should we reinforce their conviction that investing in the security of Poland is as important as defending Ukraine?
We need to convince them all the time and consistently. I will say this: the effects of this work are visible. They are visible in that we were accepted into the North Atlantic Alliance. This was also a great merit of Poles living in the United States, who lobbied among American politicians, in the American administration, in Congress for this in the 1990s and achieved this effect for us.
Today, we have long been – for over 20 years – a member of the North Atlantic Alliance. The fact that American troops are present in our part of Europe, precisely in Poland; that we managed to achieve this American and NATO presence at the NATO summit in Warsaw in 2016 – when President Barack Obama was in office, that is precisely what I discussed with President Obama at that time – this was also lobbying by Poles who today hold serious positions in the American world of business and politics and who supported our aspirations with their votes.
Today, there are 10,000 American soldiers in our country, and we hope there will be more; a missile defense base is being built in Redzikowo; more and more American infrastructure is in Poland. And at the same time, despite the difficult situation in our part of Europe, despite the war in Ukraine, American companies are calm about their interests in Poland.
Today, I also encouraged investment in Poland, to take a closer look. By the way, I was asked during this meeting at the Council on Foreign Relations whether the IT sector can feel safe. So I spoke about this American presence and that for American big business, this presence of the American army should also be the best guarantee of the security of these areas. And this American presence is a fact also thanks, among other things, to the influence, to the lobbying of the Polish community, Poles living in the United States, who live here today and have a very serious position in many cases.
And – of course – it is important to keep lobbying, to keep working for Poland, to keep convincing, because now we are making significant purchases in the United States. We are strengthening our army, developing it, buying modern weapons, buying rocket artillery systems like Himars, buying Abrams tanks, buying F-35 aircraft, buying Patriot systems.
Recently, we announced in the country – this was publicly stated by Deputy Prime Minister, Minister of National Defense Mariusz Błaszczak – that we will also be buying American Apache attack helicopters. Not a small number, as we would like to buy 96 helicopters, so this is a very serious purchase.
We need to support these efforts. America jealously guards its secrets – which is hard to blame it for – but it is very important to strengthen the conviction here in America that we are a reliable and loyal ally and that we can be entrusted with their secrets, their military infrastructure, because we are a responsible ally, and we will responsibly guard those secrets.
So this is a great task for Poles living in the United States. And among other things, we discussed this with representatives of Polish and Polish-American organizations. They will carry this out. I hope that all of this together, the sum of all these efforts will bring good results for Poland.
Żaklina Skowrońska, TVP: Good morning, Mr. President. During your stay in New York, you always found time to meet with Edward Mosberg. This year – unfortunately – you also symbolically changed your visit program for this last farewell. I would like to ask how important this relationship was for you and for your wife. How important was this moment today?
Yes, ladies and gentlemen… I also announced this information publicly today that – unfortunately – Mr. Edward Mosberg passed away last night.
Mr. Edward Mosberg, who was a great Polish patriot, although he was of Jewish descent, was a Polish Jew. He was born in Krakow in 1926, in a Jewish family, and was of the Mosaic faith. He was first imprisoned in the Krakow ghetto as a boy, then in the Plaszow camp, later in Mauthausen-Gusen and in other places of mass extermination and annihilation that the Nazi Germans arranged for the Jews – including Polish Jews.
Then for a short time after the war, he was in Poland, and then, in the early 1950s, he left for the United States and built his entire life here, running a business – with great success, by the way. He started a family here, he developed here, he led his personal life here. But he never forgot about his homeland – as he said – where he was born, and he came to Poland very often. But above all – which was immensely important for me as the President of the Republic of Poland, as a Pole – he tirelessly and steadfastly defended the good name of Poland and Poles.
I do not know of another person from the environment of survivors of the Holocaust who defended Poles and Poland during that period – World War II and the Holocaust – with such determination as he did. Despite being subjected to various attacks from various circles, he always stood up for Poland. And for that, he had my immense respect and the respect of many of my compatriots.
I have always said that for Mr. Edward Mosberg – who was already over 90 years old in recent times – the doors of the Presidential Palace and my presidential calendar are always open.
At the beginning of this year, he asked me to join him in the March of the Living in Auschwitz. I said I would accompany him because I feared it might be his last March of the Living, that Mr. Edward was participating for the last time in this event so important to the Jews – so important for the survivors of the Holocaust. We were together. And indeed, it was the last March for him.
He passed away tonight. We were supposed to meet here at the Consulate General; we had an appointment. Unfortunately, his weakening and serious deterioration in health prevented him from coming. My wife, Agata, and I still hoped to visit him today literally, changing our plans here to go to his place of residence and visit him while he was ill.
But – unfortunately – the news came that he had died. According to Jewish religious mandates, the funeral takes place within 24 hours – and it is happening today. Today Mr. Edward was buried; the funeral ceremonies took place, and my wife and I participated in them. So I had the honor and the important opportunity to say the last words at his coffin and to bid him farewell on behalf of the Republic of Poland. His homeland – as he emphasized – the place where he was born, and the Poland he loved.
His last words, in a very weak voice, two days ago to us over the phone were: “I love Poland.” I would like, ladies and gentlemen, for the last words of most of my compatriots to be just like his. This man, who experienced so many terrible events as a young boy in our country then occupied by the Nazis, who suffered so much and did not live in Poland for so many years, yet loved Poland so much.
It was very important for me that we could participate in his farewell and that I could posthumously – in recognition of his great merits for Poland, for defending the good name of Poles and our country – award him the Grand Cross of the Order of Merit of the Republic of Poland. May he rest in peace.
Marcin Wrona, TVN: Mr. President, the White House, through Admiral John Kirby of the National Security Council, says today that it takes Vladimir Putin's threats regarding the use of nuclear weapons seriously. Dmitry Medvedev speaks directly about the use of tactical weapons in the event of a threat – as he claims – to Russian territory. How do you assess the development of this situation, the escalation of this situation? It is escalating day by day.
It is very good that the administration in the United States, which is currently dealing with security matters – the closest circle of President Joe Biden, and thus the main decision-maker regarding the security of the United States and also the person who holds the proverbial briefcase with the nuclear buttons – unequivocally responds that it takes this matter seriously. Because in the United States, there are also buttons that launch missiles with nuclear warheads. The United States is a great nuclear power, the largest military power in the world.
And the fact that the United States takes this Russian threat seriously is also a threat to Russia – that it is taken seriously. And that if Russia breaks all taboos – and if against a state that does not possess nuclear weapons and is currently defending its territory using only conventional armament, tactical nuclear weapons are used – then Russia can expect a response.
This is very important because it shows that this path of a firm, decisive, calm response to Russia, to all Russian blackmail, acts of aggression – is systematically, calmly, and consistently being implemented in the United States. So this is enormously important. That is the first point.
And secondly. Ladies and gentlemen, as I said in recent days: Russian leaders – Vladimir Putin and his entourage, generals – also know that the use of any, even tactical nuclear warhead against a state that does not possess nuclear weapons, which is defending its territory against Russian aggression – the whole world knows that this is defense – if tactical nuclear weapons are used against that state, then these gentlemen find themselves outside any brackets of any world politics.
This is not only a threat of criminal tribunals, responsibility, and potential long-term imprisonment. But it is simply exclusion from the civilized world. Ex–clu–sion from the civilized world. Theirs and Russia's, as long as they are at its helm. So they also realize – I think – what a decision in this matter means for them as well. Russia also wants to be part of the international community.
Today it is said that perhaps we need to consider how to exclude Russia from the United Nations. It has already been excluded from the Council of Europe. Athletes do not want any competitions with representatives of Russia. This is also something that is certainly painful for both the leaders of Russia and Russian society.
If they were to decide on such a desperate – I would say – crazy step, they would find themselves outside any brackets. For the community of the civilized, democratic, honest world, they would as if cease to exist.
Magda Sakowska, Polsat News: Good morning, Mr. President. I would like to ask about the exclusion of Russia. Yesterday, while speaking, the President of Ukraine said that Russia should be stripped of its voting rights and veto power in the United Nations. And today, at the Security Council, the Russian Foreign Minister Sergey Lavrov spoke about the genocide being committed against Russians by the Nazi regime from Kyiv in Ukraine, spoke about the crimes of Ukrainians that are to be attributed to Russians. He called President Volodymyr Zelensky a scoundrel – I quote. And he does this without being disturbed by anyone, because they cannot be stripped of their voting rights, as they are a permanent member of the Security Council. So my question is: how are people supposed to treat the United Nations as a credible institution when the aggressor, who commits crimes in Ukraine, is a permanent member of such an important body of the UN?
Madam Editor – not now, but since the United Nations has existed. Russia – then still Soviet – is one of the founding states, it has been in the Security Council from the very beginning.
Of course, it is a curiously paradoxical situation that today in this main body in the world, which should stand guard over world peace and security, there is a state that is an aggressor with veto power – just like every permanent member of the UN Security Council. It attacked a sovereign, independent Ukrainian state without any justification, without any reason, trying to seize its lands, realizing its imperial ambitions – I would say: imperial delusions.
Only from a practical-political perspective, if you, Madam Editor, look at the media, please tell me who took Mr. Lavrov's words seriously. No one. Because everyone here today, in the United Nations, all serious leaders, world leaders know what the truth is, and they know that Mr. Lavrov is simply lying. That this is Russian propaganda, which evokes either a smile of pity or simply people wave their hands, turn away, and do not listen to it at all, considering it nonsense.
Therefore, we are indeed dealing with a curiously absurd situation. And the more seriously the discussion is held on what should be changed in the United Nations, regarding the Security Council and the veto.
Please note that it is precisely in recent years that this proposal put forward long ago by France is being implemented: what to do with the veto? The veto, which has a blocking character, which could have curtailed practically any work on a United Nations resolution, has been under great criticism for some time now.
But there has been a change. Today, if a veto occurs, the matter automatically becomes the subject of discussion in the General Assembly, and thus does not disappear, as it did in the past.
So the organization that has existed, practically speaking, since the end of World War II, thus has its long, long history – and due to this, as it is in life, with such a huge organization that brings together practically the whole world, it also has enormous inertia – yet despite everything, now, under the influence of the events we are witnessing, it is changing its extremely fossilized structures and rules to others.
And I think that these rules will continue to change. Because what the shortcomings are, today everyone sees. And that this situation is indeed curious or even embarrassing – everyone sees that too.
Aleksandra Wolińska, PAP: Mr. President, two questions related to the mobilization announced by President Putin. First: how do you assess the fact that Russians have started to leave their country en masse? And secondly – related to the fact that Poland has closed its borders to Russians – do you see the possibility of accepting, allowing Russian deserters into Poland? And does this qualify for granting them humanitarian visas?
I assess that their behavior is a stark denial of the very false theses put forward by Minister Lavrov. Why? Because if Russians or Russia were indeed attacked, this war would be a patriotic war for them. If Russians were indeed being murdered, this war would be a patriotic war for them. If it were a patriotic war, if Russians felt that by standing up to it, they were truly defending their homeland and their nation, they would not behave as they do. That is, they would not try to avoid military conscription en masse.
Meanwhile, they want to avoid it en masse, which shows that they know that this is an aggressive war, that they know that their authorities decided to attack another state without any justification, without any measurable, understandable reason for them, beyond the general Russian sense of arrogance and the belief that they have the right to rule over other nations and subjugate other nations.
But that is not enough to convince young Russians to die. And they are dying. And they are dying in thousands in Ukraine. Because Ukrainians – contrary to what the Russians expected – stood up to defend their homeland. They are incredibly heroic and brave. And they are mortally dangerous for Russians.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Dzień dobry!
Witam Państwa w Polskim Konsulacie Generalnym w Nowym Jorku. Nasza wizyta w Stanach Zjednoczonych przede wszystkim związana ze Zgromadzeniem Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych – odbywającym się jak co roku – dobiega końca. Napięty czas, bardzo wiele spotkań. Ale też – myślę – bardzo dobrze spędzony czas, wiele bardzo ważnych rozmów, wiele bardzo ważnych spotkań.
Także dzisiaj rano miałem bardzo ważne, zamknięte spotkanie, ale z niezwykle w Stanach Zjednoczonych wpływowym gronem ludzi zrzeszonych w think tanku i wokół think tanku Council on Foreign Relations. To jest taka instytucja w Stanach Zjednoczonych, która liczy sobie ponad sto lat – dokładnie 101 w tym roku, bo została założona w 1921 roku. Współpracują blisko praktycznie ze wszystkimi kolejnymi administracjami prezydenckimi, zrzeszają byłych doradców prezydenckich i wielu ekspertów, profesorów.
Są przede wszystkim wydawcą bardzo znanego na całym świecie dwumiesięcznika „Foreign Affairs”, właśnie traktującego o sprawach zagranicznych. Specjalizują się w sprawach zagranicznych. I dzisiaj właśnie z tym gremium miałem spotkanie zamknięte, ale bardzo ciekawe. Rozmawialiśmy o sytuacji na Ukrainie, o sytuacji właśnie w naszej części Europy, o relacjach polsko–amerykańskich – generalnie o sytuacji bezpieczeństwa. Więc bardzo ciekawe spotkanie.
Odpowiadałem na pytania zgromadzonych tam ekspertów, więc to bardzo dobre spotkanie. Tak jak mówię: bardzo wpływowe gremium, cały czas obecne w tle amerykańskiej polityki zagranicznej, więc mam nadzieję, że także pomoże to zrozumieć ekspertom amerykańskim polski punkt widzenia na sprawy Europy Centralnej czy w ogóle bezpieczeństwa europejskiego, agresji rosyjskiej na Ukrainę i to, że po prostu Ukrainy rzeczywiście trzeba bronić za wszelką cenę, wspierać. Nie ma innej drogi dla bezpieczeństwa i stabilizacji europejskiej, a w efekcie również bezpieczeństwa i stabilizacji światowej. Bo co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Więc to dzisiaj ważne wydarzenie polityczne.
Natomiast wczoraj miałem jeszcze wieczorne spotkanie z Panem Prezydentem Joe Bidenem. Bo była taka – jak co roku – recepcja prezydencka, na której spotkali się tutaj wszyscy przywódcy, wszyscy szefowie delegacji, którzy byli obecni na Zgromadzeniu Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych. Ale to też zawsze jest sposobność, żeby się spotkać na moment z Parą Prezydencką. Oczywiście to jest bardzo krótki czas, to dosłownie czas na wymienienie dosłownie kilku zdań.
Ale była sposobność, żeby porozmawiać z Panem Prezydentem Bidenem. Podziękowałem za wystąpienie, które Pan Prezydent miał wczoraj, za bardzo spokojne odniesienie się do tego – w gruncie rzeczy – prowokującego wystąpienia, jakie miał wcześniej Prezydent Władimir Putin, i do przede wszystkim podtrzymania linii polityki amerykańskiej, jeżeli chodzi o obronę Ukrainy i wsparcie dla Ukrainy. Więc rozmawialiśmy o tym przez moment.
Mam nadzieję, że amerykańska obecność u nas będzie się umacniała, że – oczywiście – tak jak Prezydent Biden mówił, wsparcie dla Ukrainy będzie nadal przez Stany Zjednoczone realizowane i że też to wszystko, co dzieje się dzisiaj na Ukrainie, jak również i te wystąpienia, i te rozmowy, które odbywaliśmy tutaj w kuluarach z przywódcami dosłownie z całego świata, że one będą zarazem skutkowały tym, że tych, którzy będą wspierali Ukrainę w przestrzeni światowej, będzie coraz więcej.
Bo tak jak powiedzieliśmy: zatrzymanie dzisiaj tej powracającej tendencji imperialnej Rosji, utrzymanie międzynarodowo uznanych granic Ukrainy, a więc odzyskanie przez Ukrainę ziem dzisiaj okupowanych przez Rosję, to jest fundament przyszłej architektury pokoju. Jeżeli to się uda – a czynimy wszystko, żeby się udało – to z całą pewnością wzrośnie nasze bezpieczeństwo, wzrośnie bezpieczeństwo całej Europy Centralnej.
Ale także będzie to przykład dla wszystkich potencjalnych przywódców na świecie, którzy mają właśnie takie imperialne ambicje, którzy mają zamiar rozszerzać czy to strefy wpływów, czy wręcz rozszerzać swoje państwa kosztem innych państw i narodów, że społeczność międzynarodowa nie tylko się na to nie zgadza, ale też twardo przeciwstawia się wszelkimi dostępnymi pokojowymi środkami tego typu działaniom i że to się po prostu nie opłaca.
Więc liczę na to, że to będzie tym podstawowym osiągnięciem, jakie przyniesie to wszystko, co działo się w ciągu ostatnich dni tutaj, w Nowym Jorku – te wszystkie wystąpienia, rozmowy kuluarowe, spotkania bilateralne, które miały miejsce, i dyskusje, które toczyliśmy. Tak jak mówię: byłem tutaj, była tu cała polska delegacja, był przecież także cały szereg spotkań, w których brał udział nasz Pan Minister Spraw Zagranicznych Zbigniew Rau.
Jesteśmy tutaj, byliśmy tutaj po to, żeby przedstawiać nasz punkt widzenia, żeby przekonywać, jaka rzeczywiście jest sytuacja w Europie, tych wszystkich, którzy bardzo często są z dala od Europy. Bo pamiętajmy, że z dala jesteśmy obserwowani przez wszystkich przywódców państw afrykańskich, którzy są na innym kontynencie, przez przywódców z Ameryki Południowej, którzy są na innym kontynencie i którzy w związku z tym mają inny punkt widzenia czy też inną optykę naszych spraw tutaj, w Europie Środkowej, czy też – tak jak mówiłem – w Stanach Zjednoczonych. To dzisiejsze spotkanie z wpływowymi środowiskami związanymi z amerykańską polityką zagraniczną było bardzo ważne.
Ale przede wszystkim rozmawiamy o naszej części Europy. Jest rzeczywiście tak, że dzisiaj skupiona jest na niej uwaga całego świata i to jest także bardzo ważny moment dla utrzymania światowego pokoju. Staramy się zrealizować wszystko, co najlepsze, i wszystko, co jest w interesie naszego kraju i naszego społeczeństwa.
Andrzej Dobrowolski, PAP: Co było przedmiotem spotkania z przywódcami polonijnymi, które Pan miał przed chwilą?
Przede wszystkim przeproszenie, że z uwagi na wszystkie, też nieprzewidziane wcześniej wydarzenia, które miały miejsce, duże spotkanie z Polonią i Polakami, które miało się odbyć tutaj, w Nowym Jorku, w poniedziałek, no niestety, nie doszło do skutku. Jak Państwo wiedzą byliśmy w Londynie, bo nikt nie przewidywał wcześniej, że będą miały miejsce uroczystości pogrzebowe brytyjskiej królowej Elżbiety II. W związku z tym nasz program tutaj musiał ulec zmianie, ale w zamian prosiłem o to spotkanie z liderami środowisk i organizacji polskich i polonijnych tutaj, w Stanach Zjednoczonych, przede wszystkim w Nowym Jorku i nowojorskim okręgu konsularnym. I właśnie przed momentem mieliśmy to spotkanie.
Rozmawialiśmy o tym, jaka jest obecna sytuacja Polaków, umawialiśmy się właśnie na szersze spotkanie z rodakami – obiecałem, że będzie miało miejsce, nawet jeżeli będzie to oznaczało konieczność specjalnego przyjazdu, bo takiego spotkania społeczność polska tutaj oczekuje.
Mówiliśmy także o sytuacji, która jest związana z rosyjską agresją na Ukrainę, mówiliśmy o napływie uchodźców z Ukrainy do Polski, o tym, jak to jest odbierane w Stanach Zjednoczonych. Przedstawiciele organizacji polonijnych mówili nam, w jaki sposób odbierają tę sytuację tutaj, w Stanach Zjednoczonych, i jak ludzie, z którymi oni są w codziennych, bieżących kontaktach, Amerykanie, odbierają w związku z tym – patrząc także przez pryzmat tych wydarzeń – Polaków, Polskę. Tak że bardzo dobre spotkanie.
Mogę powiedzieć tak: jestem jeszcze raz głęboko wdzięczny moim rodakom, wszystkim – także tym w Stanach Zjednoczonych. Bo także Polonia i Polacy w Stanach Zjednoczonych bardzo wiele pomocy dla uchodźców z Ukrainy do naszego kraju wysłali po to właśnie, żeby można było tę pomoc czy to potem dalej przekazywać na Ukrainę, czy wykorzystać w kraju. Były to duże akcje. Moja małżonka brała w tym udział i ona była tutaj w kontakcie z organizacjami polonijnymi.
Ale to także wielkie podziękowanie dla wszystkich rodaków w kraju, którzy spontanicznie, z serca pomagali, pomagają i – nie mam wątpliwości – będą pomagać. Bo to nieprawdopodobnie podniosło polską markę – naszą jako społeczeństwa i Polski jako kraju – na całym świecie, czego najlepszym przykładem są właśnie Stany Zjednoczone.
Monika Adamski, Radio Rampa Nowy Jork: Dzień dobry, Panie Prezydencie. Pytanie dotyczy bezpieczeństwa Polski, ale z udziałem Polonii. Spotkał się Pan z liderami polonijnymi. Media polonijne, my mamy kontakty – oczywiście – i spotykamy się, mamy wpływ, jeżeli chodzi o amerykańskich polityków. Czy i w jaki sposób powinniśmy utwierdzać ich w tym przekonaniu, że inwestowanie w bezpieczeństwo Polski jest równie ważne jak obrona Ukrainy?
Przekonywać trzeba cały czas i niezmiennie. Powiem tak: efekty tej pracy widać. Widać je po tym, że zostaliśmy przyjęci do Sojuszu Północnoatlantyckiego. To także była wielka zasługa Polaków mieszkających w Stanach Zjednoczonych, którzy tutaj, wśród amerykańskich polityków, którzy w administracji amerykańskiej, w Kongresie lobbowali za tym w latach 90. i uzyskali dla nas ten efekt.
Dzisiaj już od dawna – od ponad 20 lat – jesteśmy członkiem Sojuszu Północnoatlantyckiego. To, że obecne są w naszej części Europy, dokładnie w Polsce, oddziały amerykańskie; to, że udało się tę amerykańską i natowską obecność uzyskać na szczycie NATO w Warszawie w 2016 roku – wtedy prezydentem był Pan Barack Obama, to właśnie z Panem Prezydentem na ten temat wtedy rozmawialiśmy – to także był lobbing tutaj właśnie Polaków, którzy zajmują dzisiaj poważne już pozycje w amerykańskim świecie i biznesu, i polityki i którzy swoimi głosami wspierali nasze dążenia.
Dzisiaj amerykańskich żołnierzy jest 10 tys. właśnie w naszym kraju, i mamy nadzieję, że będzie ich więcej; budowana jest baza antyrakietowa w Redzikowie; coraz więcej amerykańskiej infrastruktury jest w Polsce. A zarazem mimo trudnej sytuacji w naszej części Europy, mimo wojny na Ukrainie amerykańskie firmy są w Polsce spokojne o swoje interesy.
Dzisiaj też zachęcałem, żeby inwestować w Polsce, żeby się przyglądać. Zresztą byłem pytany w czasie tego spotkania w Council on Foreign Relations, czy branża IT może się czuć bezpieczna. Więc mówiłem właśnie o tej amerykańskiej obecności i o tym, że dla amerykańskiego wielkiego biznesu to właśnie też obecność armii amerykańskiej powinna być zarazem najlepszą gwarancją bezpieczeństwa tych terenów. I ta obecność amerykańska jest faktem także właśnie między innymi dzięki wpływom, dzięki lobbingowi Polonii, Polaków mieszkających w Stanach Zjednoczonych, tu żyjących i mających tu dzisiaj swoją już bardzo poważną w wielu przypadkach pozycję.
I – oczywiście – chodzi o to, żeby cały czas lobbować, cały czas działać na rzecz Polski, cały czas przekonywać, bo teraz realizujemy w Stanach Zjednoczonych wielkie zakupy. Wzmacniamy naszą armię, rozwijamy ją, kupujemy nowoczesne uzbrojenie, kupujemy tutaj artylerię rakietową Himars, kupujemy czołgi Abrams, kupujemy samoloty F–35, kupujemy systemy Patriot.
Ostatnio zapowiedzieliśmy już w kraju – dokładnie powiedział to publicznie Pan Wicepremier, Minister Obrony Narodowej Mariusz Błaszczak – że będziemy kupowali również amerykańskie śmigłowce szturmowe Apacz. Wcale niemało, bo chcielibyśmy kupić 96 śmigłowców, więc to jest bardzo poważny zakup.
Trzeba wspierać te dążenia. Ameryka zazdrośnie strzeże swoich tajemnic – trudno zresztą się jej dziwić – ale bardzo ważne jest to, żeby tutaj, w Ameryce, umacniać przekonanie, że jesteśmy wiarygodnym i wiernym sojusznikiem i że można nam powierzyć swoje tajemnice, swoją infrastrukturę militarną, bo jesteśmy odpowiedzialnym sojusznikiem, aliantem i będziemy tych tajemnic odpowiedzialnie strzec.
Więc to jest wielkie zadanie dla Polaków mieszkających w Stanach Zjednoczonych. I między innymi też o tym rozmawialiśmy tutaj z przedstawicielami polskich i polonijnych organizacji. Będą to realizować. Mam nadzieję, że to wszystko razem, suma tych wszystkich starań przyniesie dla Polski dobre efekty.
Żaklina Skowrońska, TVP: Dzień dobry, Panie Prezydencie. Zawsze podczas swojego pobytu w Nowym Jorku znajdował Pan Prezydent czas na spotkanie z Edwardem Mosbergiem. W tym roku – niestety – także i symbolicznie zmienił Pan swój program wizyty na to ostatnie pożegnanie. Chciałabym zapytać, jak ważna dla Pana Prezydenta i dla Małżonki Pana Prezydenta była ta relacja. Jak ważny to był dziś moment?
Tak, proszę Państwa… Ogłosiłem zresztą tę informację też dzisiaj publicznie, że – niestety – wczoraj w nocy odszedł Pan Edward Mosberg.
Pan Edward Mosberg, który był wielkim polskim patriotą, chociaż był z pochodzenia Żydem, był polskim Żydem. Urodził się w Krakowie w 1926 roku, w żydowskiej rodzinie, był wyznania mojżeszowego. Był więziony najpierw w getcie krakowskim jako chłopak, później w obozie w Płaszowie, później w Mauthausen–Gusen i w innych miejscach masowej kaźni i zagłady, które urządzili dla Żydów – także dla polskich Żydów – nazistowscy Niemcy.
Potem przez krótki czas po wojnie był w Polsce, a potem, na początku lat 50., wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tutaj ułożył całe swoje życie, tutaj prowadził biznes – z wielkim sukcesem zresztą. Tutaj założył rodzinę, tutaj się rozwijał, tu prowadził swoje życie osobiste. Ale o swojej ojczyźnie – jak mówił – w której się urodził, nigdy nie zapomniał i przyjeżdżał bardzo często do Polski. Ale przede wszystkim – co dla mnie jako Prezydenta Rzeczypospolitej, Polaka było ogromnie ważne – niestrudzenie i niezłomnie bronił dobrego imienia Polski i Polaków.
Nie znam drugiej osoby ze środowiska ocalonych i ocalałych z Holokaustu, która z taką determinacją broniłaby Polaków i Polski w tamtym okresie – II wojny światowej i Holokaustu – jak on właśnie. Mimo że był poddawany różnym atakom ze strony różnych środowisk, zawsze stawał w obronie Polski. I za to miał mój ogromny szacunek i szacunek bardzo wielu moich rodaków.
Zawsze powtarzałem, że dla Pana Edwarda Mosberga – który był już przecież człowiekiem ponad 90–letnim przez ostatni czas – drzwi Pałacu Prezydenckiego i mój kalendarz prezydencki zawsze są otwarte.
Na początku tego roku poprosił mnie, żebym poszedł razem z nim w Marszu Żywych w Oświęcimiu, w Auschwitz. Powiedziałem, że będę mu towarzyszył, dlatego że obawiałem się, iż jest to jego ostatni Marsz Żywych, że Pan Edward po raz ostatni bierze udział w tym tak ważnym dla Żydów wydarzeniu – tak ważnym dla ocalałych z Holokaustu. Byliśmy razem. No i rzeczywiście był to Marsz dla niego już ostatni.
Odszedł dzisiaj w nocy. Mieliśmy się spotkać tutaj, w Konsulacie Generalnym, byliśmy umówieni. Niestety, osłabnięcie, poważne pogorszenie się stanu zdrowia uniemożliwiło mu przyjazd. Mieliśmy z żoną, z Agatą, jeszcze nadzieję, że odwiedzimy go dzisiaj dosłownie, zmieniając swój plan pobytu tutaj, żeby pojechać do niego, do jego miejsca zamieszkania i odwiedzić go chorego.
Ale – niestety – przyszła wiadomość, że zmarł. Zgodnie z nakazami religijnymi judaizmu pogrzeb odbywa się w ciągu 24 godzin – i odbywa się właśnie dzisiaj. Właśnie dzisiaj Pan Edward został pochowany, miały miejsce uroczystości pogrzebowe, wzięliśmy z żoną w nich uroczystościach. Tak że miałem ten zaszczyt i tę ważną dla mnie możliwość powiedzenia ostatnich słów przy jego trumnie i pożegnania go w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Jego ojczyzny – jak podkreślał – miejsca, w którym się urodził, i Polski, którą kochał.
Jego ostatnie słowa bardzo słabym głosem dwa dni temu do nas przez telefon brzmiały: „Kocham Polskę”. Chciałbym, proszę Państwa, żeby ostatnie słowa większości moich rodaków były właśnie takie jak jego. Tego człowieka, który doświadczył tyle strasznych przeżyć jako młody chłopak w naszym okupowanym wtedy przez hitlerowców kraju, tyle wycierpiał i przez tyle lat nie mieszkał w Polsce, a tak bardzo Polskę kochał.
Było to dla mnie bardzo ważne, że mogliśmy wziąć udział w jego pożegnaniu i że mogłem go dzisiaj pośmiertnie – w uznaniu jego wielkich zasług dla Polski, dla obrony właśnie dobrego imienia Polaków i naszego kraju – odznaczyć Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. Niech spoczywa w pokoju.
Marcin Wrona, TVN: Panie Prezydencie, Biały Dom ustami admirała Johna Kirby’ego z Rady Bezpieczeństwa Narodowego mówi dzisiaj, że poważnie traktuje groźby Władimira Putina dotyczące użycia broni jądrowej. Dmitrij Miedwiediew mówi wprost o użyciu broni taktycznej w przypadku zagrożenia – jak to twierdzi – terytorium rosyjskiego. Jak Pan ocenia rozwój tej sytuacji, eskalację tej sytuacji? To narasta z dnia na dzień.
To bardzo dobrze, że administracja w Stanach Zjednoczonych, która właśnie zajmuje się sprawami bezpieczeństwa – najbliższe otoczenie Pana Prezydenta Joe Bidena, a więc głównej osoby decyzyjnej w zakresie bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych i także człowieka, który trzyma w ręce tę przysłowiową walizkę z przyciskami atomowymi – jednoznacznie odpowiada, że traktuje tę sprawę poważnie. Bo w Stanach Zjednoczonych też są właśnie przyciski odpalające rakiety z ładunkami nuklearnymi. Stany Zjednoczone są wielką potęgą nuklearną, największą na świecie potęgą militarną.
I to, że Stany Zjednoczone traktują tę rosyjską groźbę poważnie, to jest także groźba dla Rosji – że jest to traktowane poważnie. I że jeżeli Rosja przełamie wszystkie tabu – i jeżeli wobec państwa, które nie posiada broni nuklearnej i prowadzi dzisiaj obronę swojego terytorium, stosując wyłącznie konwencjonalne uzbrojenie, zostanie użyta nawet taktyczna broń nuklearna – to Rosja może się spodziewać odpowiedzi.
To jest bardzo ważne, bo pokazuje, że właśnie ta ścieżka twardej, zdecydowanej, spokojnej odpowiedzi wobec Rosji, wobec wszystkich rosyjskich szantaży, aktów agresji – jest w Stanach Zjednoczonych systematycznie, spokojnie i konsekwentnie realizowana. Więc to jest ogromnie ważne. To po pierwsze.
A po drugie. Szanowni Państwo, tak jak mówiłem w ostatnich dniach: przywódcy rosyjscy – Władimir Putin i jego otoczenie, generałowie – też wiedzą, że zastosowanie jakiegokolwiek, nawet taktycznego ładunku nuklearnego wobec państwa, które nie posiada broni nuklearnej, które broni swojego terytorium przed rosyjską agresją – cały świat wie, że to jest obrona – jeżeli wobec tego państwa zostanie zastosowana taktyczna broń nuklearna, to ci panowie znajdują się poza jakimkolwiek nawiasem jakiejkolwiek polityki światowej.
To nie jest tylko i wyłącznie zagrożenie trybunałami karnymi, odpowiedzialnością i potencjalnymi karami długoletniego pozbawienia wolności. Ale to jest po prostu wykluczenie z cywilizowanego świata. Wy–klu–cze–nie z cywilizowanego świata. Ich i Rosji, dopóki oni stoją na jej czele. Więc też sobie zdają – myślę – sprawę z tego, co oznacza decyzja w tym przedmiocie również dla nich. Rosja też chce być częścią wspólnoty międzynarodowej.
Dzisiaj mówi się o tym, że być może trzeba się zastanowić, jak Rosję wykluczyć z Organizacji Narodów Zjednoczonych. Już została wykluczona z Rady Europy. Sportowcy nie chcą żadnych rozgrywek z reprezentantami Rosji. To także jest coś, co z całą pewnością jest bolesne i dla przywódców Rosji, i dla rosyjskiego społeczeństwa.
Jeżeli zdecydowaliby się na taki desperacki – powiedziałbym – szalony krok, znajdą się poza wszelkim nawiasem. Dla społeczności cywilizowanego, demokratycznego, uczciwego świata jak gdyby przestali istnieć.
Magda Sakowska, Polsat News: Dzień dobry, Panie Prezydencie. No właśnie chciałabym spytać o to wykluczenie Rosji. Wczoraj, przemawiając, Prezydent Ukrainy powiedział, że należy odebrać Rosji prawo głosu i prawo weta w Organizacji Narodów Zjednoczonych. A dzisiaj na Radzie Bezpieczeństwa Minister Spraw Zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow opowiadał o ludobójstwie, którego na Rosjanach dokonuje nazistowski reżim z Kijowa na Ukrainie, opowiadał o zbrodniach Ukraińców, które mają być przypisywane Rosjanom. Nazwał Prezydenta Wołodymyra Zełenskiego łajdakiem – cytuję. I robi to przez nikogo nie niepokojony, bo nie można im odebrać prawa głosu, bo sami są stałym członkiem Rady Bezpieczeństwa. Więc moje pytanie jest: jak ludzie mają traktować teraz Organizację Narodów Zjednoczonych jako instytucję wiarygodną, kiedy agresor, który popełnia zbrodnie na Ukrainie, jest stałym członkiem tak ważnego ciała ONZ?
Pani Redaktor – nie teraz, tylko odkąd istnieje Organizacja Narodów Zjednoczonych. Rosja – wtedy jeszcze sowiecka – jest jednym z państw założycieli, jest w Radzie Bezpieczeństwa od samego początku.
Oczywiście jest to sytuacja kuriozalna i paradoksalna, że dzisiaj w tym głównym na świecie gremium, które powinno stać na straży światowego pokoju i bezpieczeństwa, jest z prawem weta – tak jak każdy stały członek Rady Bezpieczeństwa ONZ – państwo, które jest agresorem. Zaatakowało bez żadnego usprawiedliwienia, bez żadnej przyczyny suwerenne, niepodległe państwo ukraińskie i próbuje zagarnąć jego ziemie, realizując swoje imperialne ambicje – ja bym powiedział: imperialne mrzonki.
Tylko że od strony praktyczno–politycznej, jeżeli Pani Redaktor spojrzy na media, to proszę mi powiedzieć, kto potraktował poważnie słowa Pana Ławrowa. Nikt. Bo wszyscy dzisiaj tutaj, w Organizacji Narodów Zjednoczonych, wszyscy poważni przywódcy, liderzy światowi wiedzą, jaka jest prawda, i wiedzą, że Pan Ławrow po prostu zwyczajnie kłamie. Że to jest rosyjska propaganda, która wzbudza albo uśmiech politowania, albo po prostu ludzie machają ręką, odwracają się i w ogóle tego nie słuchają, uważają to za brednie.
W związku z powyższym rzeczywiście mamy do czynienia z sytuacją kuriozalną. I tym poważniej dyskutuje się na ten temat, co powinno zostać zmienione w Organizacji Narodów Zjednoczonych, w kwestii Rady Bezpieczeństwa i weta.
Proszę zwrócić uwagę, że to właśnie na przestrzeni ostatnich lat jest realizowana ta propozycja zgłoszona już dawno temu przez Francję: co zrobić z wetem? Weto, które ma charakter blokujący, które może czy mogło ukrócić de facto każde prace nad rezolucją Organizacji Narodów Zjednoczonych, było właśnie od pewnego czasu już poddawane wielkiej krytyce.
Ale nastąpiła zmiana. Dzisiaj, jeżeli dochodzi do weta, to sprawa automatycznie staje się przedmiotem obrad Zgromadzenia Ogólnego, a więc nie znika, tak jak było dawniej.
No więc organizacja, która istnieje, praktycznie rzecz biorąc, od końca II wojny światowej, więc ma już swoją długą, długą historię – a w związku z tym, jak to w życiu, przy tak ogromnej organizacji, która zrzesza praktycznie cały świat, ma też ogromną bezwładność – jednak mimo wszystko teraz, pod wpływem wydarzeń, których jesteśmy świadkami, zmienia swoje niezwykle skamieniałe już struktury i zasady na inne.
I myślę, że te zasady będą się zmieniały nadal. Bo jakie są mankamenty, dzisiaj każdy widzi. I że ta sytuacja jest rzeczywiście kuriozalna czy wręcz żenująca – też każdy to widzi.
Aleksandra Wolińska, PAP: Panie Prezydencie, dwa pytania związane z ogłoszoną przez Prezydenta Putina mobilizacją. Po pierwsze: jak ocenia Pan fakt, że Rosjanie zaczęli masowo wyjeżdżać ze swojego kraju? A po drugie – związane z tym, że Polska zamknęła swoje granice dla Rosjan – czy widzi Pan możliwość przyjmowania, wpuszczania do Polski rosyjskich dezerterów? I czy w ogóle to się kwalifikuje pod przyznawanie im wiz humanitarnych?
Oceniam tak, że ich zachowanie stanowi jaskrawe zaprzeczenie tych właśnie kłamliwych tez zgłaszanych przez Ministra Ławrowa. Czemu? Dlatego że gdyby Rosjanie lub Rosja rzeczywiście zostali napadnięci, to ta wojna byłaby dla nich wojną ojczyźnianą. Gdyby rzeczywiście Rosjanie byli mordowani, to ta wojna byłaby dla nich wojną ojczyźnianą. Gdyby była wojną ojczyźnianą, gdyby Rosjanie mieli poczucie, że stając do niej, bronią rzeczywiście swojej ojczyzny i swojego narodu, to nie zachowaliby się tak, jak się zachowują. Czyli nie próbowaliby masowo uniknąć poboru wojskowego.
Tymczasem masowo chcą go uniknąć, co świadczy, że wiedzą o tym, że jest to wojna napastnicza, że wiedzą, że ich władze zdecydowały o napadnięciu innego państwa bez żadnego usprawiedliwienia, bez żadnego wymiernego, zrozumiałego dla nich powodu, poza ogólnorosyjskim poczuciem buty i tego, że oni mają prawo władać nad innymi narodami i podporządkować sobie inne narody.
Tylko to za mało, żeby przekonać młodych Rosjan, żeby ginęli. A giną. I to giną na Ukrainie w tysiącach. Bo Ukraińcy – wbrew temu, czego Rosjanie się spodziewali – stanęli do obrony swojej ojczyzny. Są nieprawdopodobnie bohaterscy i mężni. I dla Rosjan śmiertelnie groźni.
____________________________________
Informacje o wizycie Prezydenta RP i Małżonki w Stanach Zjednoczonych:
