Speech during the ceremony of awarding the Order of the White Eagle
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed honorees at a ceremony awarding the Order of the White Eagle on the 46th anniversary of the Workers' Defense Committee's founding in September 2022.
- Main themes
- Order of the White Eagle ceremony, Workers' Defense Committee anniversary, anti-communist opposition, courage and sacrifice, Polish freedom and independence, Soviet domination, political persecution, gratitude to dissidents, Ukraine's struggle for freedom, scouting and civic duty, intergenerational memory
- Duration
- ~16 min
- Words
- 1,924
- Sentences
- 80
- Readability
- 57
- Grade
- 11.1
- Syntax
- 3.21
- Vocabulary
- 2.05
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other80 sentences in 27 paragraphs
Honorable Knights – Knights of the Order of the White Eagle, Esteemed Prime Minister, Esteemed Prime Ministers led by Mr. Chairman Jarosław Kaczyński, Distinguished Ministers, Esteemed Chancellor of the Chapter of the Order of the White Eagle, Esteemed Members of the Chapter of the Order of the White Eagle, All Distinguished Guests – Ladies and Knights of the Order of the White Eagle, All Esteemed Ladies and Gentlemen!
It is a great honor for me, as well as a personal pleasure, that on this 46th anniversary of the establishment of the Workers' Defense Committee and that movement towards a free Poland, I can award the youth who bravely stood up for this cause back then.
Looking at you just now and reflecting over the past few days on today’s ceremony – also in the context of everything that surrounds us now, the struggles that our neighbors in Ukraine are facing for a free homeland – I thought to myself that it is easy to be in opposition in a democratic and free country, where you can say what you want, and apart from someone disagreeing with you, nothing threatens you. But it is hard to muster the courage, knowing that those who protested fiercely before me often perished. Just as the Indomitable Soldiers perished and those who were in the anti-communist underground in the 1950s and into the 1960s.
And after those 1960s, when one could say that there was no significant organized opposition activity, no independence movement, the youth, also imbued with the spirit of scouting and service to the homeland, decided to stand firmly on the side of the workers from Radom, Ursus, Płock after the events of 1976. I emphasize this.
Because – of course – there were earlier organizations in which you acted, like Minister Antoni Macierewicz, who was already gathering signatures, writing protest letters together with his colleagues against the change in the constitution that enshrined the leading role of the Soviet Union over Poland. But none of those movements took on such a serious dimension as this one.
And it was obvious that this opposition movement, this movement of resistance against the communist authorities, which would actually have social resonance, could be mortally dangerous. Unfortunately, not so much at that time for the communist authorities, but mortally dangerous for its participants.
No one knew then what the consequences of opposition activity could be, what the actual consequences of dissent could be, especially when one was in their twenties and was a young person, with a whole life ahead, who potentially could not finish any studies, could have a broken professional life, could have a broken personal life, could spend years in prison. I will say more: one could die, even though it was the Gierek era, when – it would seem – there was a thaw, there was a supposedly renewed Poland, much freer, life was a bit better, people took a breath.
No one knew. Because everyone understood perfectly that they lived in a country that was under the control of a superpower that is beyond our eastern border. And that in fact, decisions about the fate of those who dared to oppose were made in the Kremlin. And that the fate of those who were here guarding Soviet interests also depended on decisions made in the Kremlin. That is what you fought against. Today’s youth find it hard to imagine such a situation.
I am proud to present you with these awards on this 46th anniversary and I can apologize that free Poland honors you with this highest current distinction only after more than 30 years. A distinction that is very important, because it has always been there when Poland was free. It happened that when Poland was enslaved in one way or another, those who enslaved her did not really accept this distinction, and it soon disappeared. They didn’t even try to transform or change it; they simply stopped awarding it, stopped recognizing it. That is why it is so immensely important for free Poland, which is why it has such great significance.
Thank you for that extraordinary time. Thank you for everything you did then and what you endured, including serving multiple prison sentences, being arrested, persecuted in various ways. Thank you for enduring all of that. I also thank your loved ones for enduring it, because it was a sacrifice made by entire families.
There would be no free Poland today, in which we can live and also debate, if it were not for that heroism, if it were not for that great courage, and if it were not for the risk that you took upon yourselves back then. I am immensely grateful for that.
It was only later that others joined what you were doing then, to the help you provided, to the fact that you organized yourselves. Some maliciously say that – when it was already known that nothing terrible would happen for it, that no one would be shot for it or sentenced to death in any other way, or taken to Siberia or simply disappear without a trace.
Thank you for not stepping off that path to the very end, despite all the suffering and problems you faced then – until Poland regained its freedom as a result of the changes that took place in 1989 and later. I also thank you for participating in those changes. I am fully aware that when Poland was already free, many paths in politics diverged. And today we also have many political disputes among us. Also among us – as we are here – there are different views.
But I must say that in presenting you with this distinction, I had, have, and will never have any doubts: that each of you – regardless of whether you agree with each other in your actions or not, as friends and colleagues who once worked together, founded the Workers' Defense Committee – that you are convinced, just as I am convinced, that each of you does this with a deep conviction, that you do it for a free Poland, for its strengthening, for realizing that image of it that you carry in your hearts and that you would so much like to bring to fruition. That is, from the best patriotic motives that I can imagine. And for that, I also thank you from the bottom of my heart.
Thank you for everything you did then in many fields of this strictly independence-related, almost combat, and assistance activity. But also in publishing, as authors of articles in publications, as those running underground publishing houses. But also as those running the largest publishing house that existed then, whose books printed underground traveled to neighboring countries behind the Iron Curtain, under the Russian boot. As some smile today – it caused intellectual circles in our neighbors to learn Polish in order to be able to read those books. That is also a huge, invaluable contribution to this day.
I will not even mention that if we wanted to look deeper, it is also a great contribution to the development of a free market in Poland and business later, because how many people learned along the way of publishing activity, in the most difficult conditions, and later many publishing houses were established by them... Although – as I said – often the paths diverged. But that is of no importance at this moment.
I want to thank you also for everything that was done in free Poland. I thank you for that from the bottom of my heart. I thank the Ministers for their extraordinarily creative activity already in free Poland and for free Poland, for strengthening its sovereignty and independence.
To Minister Antoni Macierewicz, I thank you from the bottom of my heart for the Territorial Defense Forces. Today’s times, what we have today, show how incredibly important that decision was. Difficult, because I participated in discussions on how to implement it. Minister, you met with me and presented your proposals. They were far-reaching, but I understood that there was a need, and it turned out to be absolutely correct – the diagnosis that you made then.
It is thanks to this that today the Territorial Defense Forces are successfully functioning, gathering young people with a patriotic attitude, who want to serve the homeland as much as they can in their variously organized lives, but can realize themselves. And they are ready to defend the homeland. And they help. People see it, feel it. [Soldiers of the WOT] bring assistance in very difficult situations, and today they are ready to stand with arms in hand if anyone wants to threaten our security and the territorial integrity of our country.
I am immensely grateful for that, Minister, it is another of your merits that – I deeply believe – will go down in history and will be remembered for generations.
To Minister Piotr Naimski, I thank you from the bottom of my heart for the Baltic Pipe and for the diversification of gas supplies to Poland. Minister, I know best how much heart, work, and stress you put into making this investment possible from start to finish, because we worked on it together from the first day you took office.
Thank you for it, because I can boldly say that you are the father of this gas pipeline, which is already operational. In the coming days, we will have its opening, and in January it will reach full capacity. Thank you very much for that, it was visionary.
Both of these decisions, including the one on diversification, were also driven by what President Lech Kaczyński once urged us – I say “us” because I was already with you in the government, in the government of Prime Minister Jarosław Kaczyński – who spoke then about diversification, who was the father, the initiator of the gas terminal, and who constantly emphasized that we must diversify our sources of supply.
Thank you for executing this task in such a perfect way. Many did not believe that it could be done at all. And it is! Not only can we afford it, but we are able to realize it despite all the opposing winds. Thank you for that from the bottom of my heart, it is a great contribution today to free Poland.
Ladies and Gentlemen, thank you very much for being here at Belweder. This is a great event that – as I said – should have taken place long ago. But I thank God that it is I who have the opportunity to present you with these distinctions as a person who practically does not remember the times when KOR was established, because I was four years old then, but I was born and raised in a country that was not free, I did not fight for a free Poland because I was too young. And it is you – also for me – who regained it.
I thank you for that from the bottom of my heart on behalf of my generation, that is, the generation of your children; I thank you on behalf of the generation of your grandchildren. And I am glad that I could honor that youth, who 46 years ago with a courage that is hard for us to imagine today, truly began in the next generation that struggle for freedom, which ultimately ended in victory, for which I will never cease to congratulate you, that I could honor you today.
Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Czcigodni Panowie Odznaczeni – Kawalerowie Orderu Orła Białego, Wielce Szanowny Panie Premierze, Wielce Szanowni Panowie Premierzy na czele z Panem Prezesem Jarosławem Kaczyńskim, Szanowni Panie i Panowie Ministrowie, Wielce Szanowny Panie Kanclerzu Kapituły Orderu Orła Białego, Szanowni Członkowie Kapituły Orderu Orła Białego, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście – Damy i Kawalerowie Orderu Orła Białego, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!
To dla mnie wielki zaszczyt, a także i osobista przyjemność, że w tę 46. rocznicę powstania Komitetu Obrony Robotników i tamtego ruchu ku wolnej Polsce mogę odznaczyć młodzież, która wtedy z odwagą do tego działania stanęła.
Patrząc na Panów przed momentem i zastanawiając się przez ostatnie dni nad tą dzisiejszą uroczystością – także w kontekście tego wszystkiego, co nas teraz otacza, tych walk, które toczą dzisiaj nasi sąsiedzi z Ukrainy o wolną ojczyznę – myślałem sobie, że łatwo jest być w opozycji w demokratycznym i wolnym kraju, gdzie możesz powiedzieć, co chcesz, i poza tym, że ktoś się z tobą nie zgodzi, to nic ci nie grozi. Ale ciężko jest zebrać się na odwagę, mając świadomość, że ci, którzy ostro protestowali wcześniej, przede mną, bardzo często ginęli. Tak jak ginęli Żołnierze Niezłomni i ci, którzy byli w antykomunistycznym podziemiu w latach 50., aż do lat 60. XX wieku.
I po tych latach 60., kiedy można mówić, że żadnej wielkiej zorganizowanej działalności opozycyjnej, niepodległościowej nie było, młodzież przesiąknięta też duchem harcerskim i służby ojczyźnie decyduje się stanąć twardo po stronie robotników z Radomia, Ursusa, Płocka po tamtych wydarzeniach w 1976 roku. Akcentuję to.
Bo – oczywiście – były wcześniej organizacje, w których Panowie działali, tak jak Pan Minister Antoni Macierewicz, który już wtedy wcześniej zbierał podpisy, pisał listy protestacyjne razem ze swoimi kolegami, koleżankami przeciwko zmianie konstytucji, w której wpisano przewodnią rolę Związku Sowieckiego nad Polską. Ale żaden z tych ruchów nie przybrał tak poważnego wymiaru jak ten.
A było sprawą oczywistą, że ten ruch opozycyjny, ten ruch sprzeciwu wobec władz komunistycznych, który faktycznie będzie miał echo społeczne, może być śmiertelnie niebezpieczny. Niestety, nie tyle w tamtym czasie dla władz komunistycznych, ile śmiertelnie niebezpieczny dla jego uczestników.
Nikt wtedy nie wiedział, jakie mogą być skutki działalności opozycyjnej, jakie mogą być w gruncie rzeczy skutki sprzeciwu, zwłaszcza kiedy miało się dwadzieścia kilka lat i było się człowiekiem młodym, przed którym było całe życie, który potencjalnie mógł nie skończyć żadnych studiów, mógł mieć złamane życie zawodowe, mógł mieć złamane życie osobiste, mógł spędzić całe lata w więzieniu. Powiem więcej: mógł zginąć, mimo że były czasy gierkowskie, że – wydawałoby się – była odwilż, była taka niby odnowiona Polska, znacznie swobodniejsza, trochę lepiej się żyło, ludzie wzięli oddech.
Nikt nie wiedział. Bo wszyscy doskonale rozumieli, że żyją w kraju, który znajduje się w gestii mocarstwa, które jest za naszą wschodnią granicą. I że w istocie to na Kremlu podejmowane są decyzje co do losów tych, którzy ośmielają się sprzeciwiać. I że los tych, którzy tutaj pilnują interesów sowieckich, też zależy od decyzji na Kremlu. Właśnie o to, żeby tego nie było, Panowie walczyli. Dzisiejszej młodzieży trudno sobie w ogóle taką sytuację wyobrazić.
Jestem dumny, że mogę Panom wręczyć te odznaczenia w tę 46. rocznicę i mogę przeprosić, że wolna Polska dopiero po ponad 30 latach honoruje Panów tym najwyższym obecnym u nas w tej chwili odznaczeniem. Odznaczeniem bardzo ważnym, bo tym, które było zawsze wtedy, kiedy Polska była wolna. Tak się działo, że wtedy, kiedy Polska była zniewolona w taki czy inny sposób, ci, którzy ją niewolili, jakoś nie bardzo akceptowali to odznaczenie i ono zaraz znikało. Nawet nie próbowano go specjalnie przekształcać, zmieniać – po prostu przestawano je nadawać, przestawano je uznawać. Dlatego ono dla wolnej Polski jest tak ogromnie ważne, dlatego ma tak wielkie znaczenie.
Dziękuję za tamten niezwykły czas. Dziękuję za wszystko, co wtedy Panowie zrobiliście i co przecierpieliście, także odbywając wielokrotnie kary więzienia, będąc aresztowanymi, prześladowanymi na różne sposoby. Dziękuję, że wytrzymaliście to wszystko. Dziękuję także Waszym najbliższym, że to wytrzymali, bo przecież to była ofiara, którą podejmowały całe rodziny.
Nie byłoby tej dzisiejszej wolnej Polski, w której możemy dzisiaj żyć i w której możemy się także spierać, gdyby nie było tamtego bohaterstwa, gdyby nie było tamtej wielkiej odwagi i gdyby nie było tego ryzyka, które Panowie wtedy na siebie wzięli. Ogromnie za to dziękuję.
To dopiero potem do tego, co robiliście wówczas, do tej pomocy, którą realizowaliście, do tego, że się zorganizowaliście, dołączyli inni. Niektórzy złośliwie mówią nawet, że – wtedy, kiedy już było wiadomo, że nic strasznego się za to nie stanie, że nikt nie zostanie za to rozstrzelany czy skazany na karę śmierci w inny sposób, czy nie zostanie wywieziony na Syberię albo po prostu nie zniknie nagle bez wieści.
Dziękuję za to, że mimo wszystkich cierpień i problemów, które Was wtedy spotkały, nie zeszliście z tej drogi do samego końca – aż Polska tę wolność odzyskała w wyniku przemian, które nastąpiły w 1989 roku i później. Dziękuję również za udział w tych przemianach. Mam pełną świadomość, że kiedy Polska była już wolna, to wiele dróg w polityce się porozchodziło. I dzisiaj też mamy u nas wiele politycznych sporów. Także wśród nas – jak tutaj jesteśmy – są różne poglądy.
Ale muszę powiedzieć, że wręczając Panom to odznaczenie, co do jednego nie miałem, nie mam i nigdy nie będę miał wątpliwości: że każdy z Panów – niezależnie od tego, czy w swoich działaniach zgadzacie się ze sobą, czy nie, jako przyjaciele i koledzy, którzy kiedyś razem prowadzili działalność, zakładali Komitet Obrony Robotników – że jesteście przeświadczeni, tak jak ja jestem przeświadczony, że każdy z Was czyni to z głębokim przekonaniem, że czyni to dla wolnej Polski, dla jej umacniania, dla realizowania tego jej obrazu, który niesiecie w sercu i który tak bardzo byście chcieli urzeczywistnić. Czyli z najlepszych patriotycznych pobudek, jakie mogę sobie wyobrazić. I za to także dziękuję Wam z całego serca.
Dziękuję za wszystko, co uczyniliście wtedy na wielu polach tej działalności sensu stricto niepodległościowej, niemalże bojowej, pomocowej. Ale także i wydawniczej, ale także jako autorzy artykułów w wydawnictwach, także jako prowadzący wydawnictwa podziemne. Ale także jako prowadzący wielkie – czy największe – wydawnictwo, jakie wtedy było, którego książki drukowane w podziemiu wędrowały do ościennych krajów znajdujących się za żelazną kurtyną, będących pod rosyjskim butem. Jak dzisiaj uśmiechają się niektórzy – powodowały, że sfery intelektualne u naszych sąsiadów uczyły się polskiego po to, żeby móc te książki czytać. To także jest ogromna, nieoceniona do dzisiaj zasługa.
Nie wspomnę już o tym, że gdybyśmy chcieli spojrzeć na to głębiej, jest to też wielka zasługa dla rozwoju wolnego rynku w Polsce i biznesu później, bo ilu ludzi nauczyło się po drodze działalności wydawniczej, w najtrudniejszych warunkach i później powstało wiele wydawnictw prowadzonych właśnie przez nich... Choć – tak jak mówię – często drogi się porozchodziły. Ale to jest w tym momencie bez znaczenia.
Chcę podziękować także za to wszystko, co było robione w wolnej Polsce. Dziękuję za to z całego serca. Dziękuję Panom Ministrom za działalność niezwykle twórczą już w wolnej Polsce i dla wolnej Polski, dla wzmacniania jej suwerenności i niepodległości.
Panu Ministrowi Antoniemu Macierewiczowi przede wszystkim z całego serca dziękuję za Wojska Obrony Terytorialnej. Dzisiejsze czasy, to, co mamy dziś, pokazuje, jak niezwykle ważna była to decyzja. Trudna, bo współuczestniczyłem w rozmowach na ten temat, jak to zrealizować. Pan Minister spotykał się ze mną i przedstawiał swoje propozycje. Były daleko idące, ale rozumiałem, że taka potrzeba jest, i okazała się ona absolutnie słuszna – ta diagnoza, którą Pan Minister wtedy postawił.
To właśnie dzięki temu dzisiaj z powodzeniem są Wojska Obrony Terytorialnej, świetnie funkcjonują, gromadzą młodych ludzi nastawionych patriotycznie, którzy chcą służyć ojczyźnie na tyle, na ile mogą w swoim różnie zorganizowanym życiu, ale mogą się realizować. I są gotowi bronić ojczyzny. I pomagają. Ludzie to widzą, odczuwają. [Żołnierze WOT] przynoszą pomoc w bardzo trudnych sytuacjach, a dzisiaj gotowi są stać z bronią w ręku, gdyby ktokolwiek chciał zagrozić naszemu bezpieczeństwu i spoistości terytorialnej naszego kraju.
Ogromnie, Panie Ministrze, za to dziękuję, to jest kolejna Pańska zasługa, która – wierzę w to głęboko – przechodzi do historii i będzie pamiętana przez pokolenia.
Panu Ministrowi Piotrowi Naimskiemu z całego serca dziękuję za Baltic Pipe i za dywersyfikację dostaw gazu do Polski. Panie Ministrze, ja wiem najlepiej, ile serca, pracy i stresu włożył Pan w to, żeby ta inwestycja mogła być zrealizowana od początku do końca, bo pracowaliśmy nad nią razem od pierwszego dnia, kiedy Pan Minister objął swój urząd.
Dziękuję za nią, bo śmiało mogę powiedzieć, że jest Pan ojcem tego gazociągu, który de facto już działa. W najbliższych dniach będziemy mieli jego otwarcie, w styczniu uzyska pełną moc. Bardzo za to dziękuję, to było wizjonerskie.
Obie te decyzje, także ta o dywersyfikacji, była też niesiona tym, do czego popchnął nas kiedyś – mówię „nas”, bo wtedy też przecież byłem już z Panami w rządzie, w rządzie Pana Premiera Jarosława Kaczyńskiego – Pan Prezydent Lech Kaczyński, który mówił wtedy o dywersyfikacji, który był ojcem, pomysłodawcą gazoportu i który tak silnie wracał cały czas do tego, że musimy zdywersyfikować źródła dostaw.
Dziękuję, że Pan Minister to zadanie w tak perfekcyjny sposób wykonał. Bardzo wielu nie wierzyło, że to się w ogóle da zrobić. A jest! Nie tylko, że nas na to stać, ale że jesteśmy w stanie to zrealizować mimo wszystkich przeciwnych wiatrów. Dziękuję za to z całego serca, to wielki wkład dzisiaj w wolną Polskę.
Szanowni Państwo, bardzo dziękuję za obecność tutaj, w Belwederze. To jest wielkie wydarzenie, które – tak jak powiedziałem – powinno mieć miejsce już dawno. Ale Bogu dziękuję, że to mnie jest właśnie dane, że mogłem Panom te odznaczenia wręczyć jako człowiek, który właściwie praktycznie nie pamięta czasów, kiedy powstawał KOR, bo miałem wtedy cztery lata, ale urodziłem się i wychowałem w kraju, który nie był wolny, nie walczyłem o wolną Polskę, bo byłem za młody. I to Wy – także dla mnie – ją odzyskaliście.
Dziękuję za to z całego serca w imieniu mojego pokolenia, czyli pokolenia Panów dzieci; dziękuję za to w imieniu pokolenia Panów wnuków. I cieszę się, że mogłem tej młodzieży, która 46 lat temu z odwagą, jaką trudno nam sobie dzisiaj wyobrazić, tak naprawdę zaczęła w kolejnym pokoleniu tę walkę o wolność, która ostatecznie zakończyła się zwycięstwem, czego nigdy nie przestanę gratulować, że mogłem Panów dzisiaj uhonorować.
Niech żyje Polska!