Speech at the Honorary Doctorate Presentation Ceremony of Jamia Millia Islamia University, India.
Recep Tayyip Erdoğan · President of Turkey
- Context
- Erdoğan addressed faculty and students at Jamia Millia Islamia University in New Delhi on May 1, 2017, upon receiving an honorary doctorate during an official visit to India.
- Main themes
- Turkey-India relations, shared Ottoman-Mughal history, cultural cooperation, education and scholarships, honorary doctorate acceptance, historical ties and independence movements, Yunus Emre Institute, bilateral diplomacy
- Duration
- ~26 min
- Words
- 3,163
- Sentences
- 186
- Readability
- 53
- Grade
- 10.0
- Syntax
- 2.78
- Vocabulary
- 2.07
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other186 sentences in 46 paragraphs
Dear Rector Muhammed Ahmed Zeki,
Esteemed Faculty Members,
Valued Students,
Ladies and Gentlemen;
I greet you with love and respect on behalf of myself and my nation, esselamüaleyküm ve rahmetullahi ve berekatüh.
I am very pleased to be with you at Jamia Millia Islamia University, which has been active since 1920. Our university was established with the aim of educating young minds so that India can take its rightful place on the world stage through peace and development.
It truly pleases me that such a prestigious and respected institution of higher education has awarded me an honorary doctorate. I express my heartfelt gratitude for the esteem you have shown me. Beyond myself, I accept this honorary doctorate on behalf of my nation. I thank Rector Muhammed Ahmed Zeki, the University Council, and everyone who contributed to the organization of this event.
Dear friends;
Despite the considerable distance between us, India-Turkey relations have a deep historical background. For instance, the establishment of the Mughal Empire, which ruled the region for 350 years, received significant support from the Ottomans in Anatolia. Akbar Shah was the first ruler to bring the ability to govern people of different faiths and backgrounds under the same state structure to this geography.
The Taj Mahal, which the famous Indian poet Tagore described as "a tear drop on the face of eternity," is one of the symbolic works of our shared history. This monumental structure was built by the students of Mimar Sinan, who has hundreds of works across our country.
We still respectfully remember the affection that Shah Jahan, the founder of this work, had for the Ottomans. We continue to admire the rich information shared by Seydi Ali Reis, the famous sailor of the era of Suleiman the Magnificent, regarding his time in India.
The Ertuğrul Frigate, sent by Sultan Abdulhamid Han for a goodwill visit to Japan, was welcomed with excitement and sincere affection at the Port of Bombay 128 years ago. It is impossible for us to forget the support given to our country by the people of India during the period we fought our War of Independence. The victory of Turkey in the War of Independence in 1922 also served as an inspiration for the Indian people in their own struggle for independence.
It is simply not possible for a country like India, which has hosted some of the world's most important civilizations, to accept remaining a colony. Indeed, the independence movement, conducted with a determination and courage that will go down in history, ultimately succeeded. We know that the leaders of the Indian independence movement, Gandhi and Nehru, desired strong relations between our two countries.
Despite this strong background, we see that Turkey-India relations are unfortunately far below the level they should be today. As Turkey, we have a sincere will to develop and strengthen all our political, economic, and cultural relations with India. I believe that our Indian friends share the same approach. We have had the opportunity to personally witness the affection the Indian people have for our country. I hope that this visit will mark the beginning of a new era in our relations. I would also like to particularly express that our meetings today, both with the Prime Minister in a narrow scope and in inter-delegation discussions, have been very productive.
Valued friends;
Culture and education are among the areas that hold great potential in our relations with India. It is no coincidence that the Republic of India signed its first cultural cooperation agreement with the Republic of Turkey in 1951. It is also not coincidental that Turkish series broadcast on Indian television and Indian series aired on Turkish television receive great interest. The increasing preference of Indian couples for our country for their weddings also demonstrates the compatibility of the cultures of the two countries. For none of our citizens is India an unknown country, nor is Indian culture an unknown culture. We need to turn this closeness in our hearts into practical cooperation in every field; we are late. The way to do this is through education.
Today, at Jamia Millia Islamia University, instructors from our country, in cooperation with the Yunus Emre Institute, are teaching Turkish language and literature courses at the undergraduate level to Indian students. Currently, there are 171 Indian students pursuing higher education in our country, 118 of whom are on scholarships provided by Turkey. We are pleased to see the increasing interest in Turkish scholarships in India. For example, this year, the number of applications reached 589, and we hope to see this number increase further. I see each of the Indian youth studying in our country as a very important investment for our common future. I hope that after completing their education, these students will serve India in the best way as qualified human resources.
It is also among our responsibilities to ensure that our shared history is passed on to future generations to maintain our friendship. Institutions like this esteemed university will illuminate the future of Turkey and India, which have young and dynamic populations, while also preparing a future that will keep our common history alive. I believe that by focusing on our commonalities rather than our differences, we will achieve significant results beneficial to both countries in a very short time.
In this period when the world is undergoing a process of restructuring on a global level, there is a greater need for close cooperation between your countries than ever before. The solidarity between India, an important country in South Asia, and Turkey, the meeting point of Europe, Asia, and Africa, will contribute to the peace, tranquility, and prosperity of the region and the world. Today, the flight time from Istanbul to New Delhi is 5 hours and 45 minutes; these are no longer long distances. Although it may seem far at first glance, there is no reason not to understand how close we have become. From now on, we need to reach a different dynamism as young people.
Young people, you must take ownership of this issue. If you take ownership of this issue, Turkey-India relations will reach the level they should be in a very short time. But for this, the prejudices in our minds need to be set aside first. I ask you; please follow Turkey not through the news of Western agencies or the lies spread by the lobbies of terrorist organizations here, but directly from the source. There are many television channels, newspapers, and magazines in our country that publish in English. I recommend that you follow developments related to Turkey from these sources. When you act this way, you will see for yourself how much other sources distort and cover up the truths about our country.
Valued friends;
The rapid spread of technology and communication tools is exposing all countries to various threats and challenges. Political and economic instabilities, income level disparities, poverty, and youth unemployment are among the most important causes of irregular migration and terrorism. These problems, which no country can handle alone, can only be resolved through the collective efforts of all states.
Turkey approaches all these issues with a policy understanding that centers on humanity and conscience. We have adopted the principle of "live and let live," which is a legacy of our ancient state tradition, as our guide. We believe that international stability and peace can only be achieved in a just system. Justice must also be established starting from the structures of international organizations responsible for solving problems.
It is especially necessary to reform the structure of the United Nations, generally as the United Nations, but particularly the Security Council, as soon as possible. For example, who can claim that a Security Council that does not include India, a country with a population of 1.3 billion, has a healthy structure? How can a Security Council that does not represent the Islamic world, which has a population of 1.7 billion, be considered just? The basis of my long-standing objections, which I have expressed by saying "the world is bigger than five," lies in these distortions.
How can we leave the fate of the entire world in the hands of five countries? Such an atmosphere, which was formed under the conditions of World War I and World War II, still continues; can such a thing be possible? If a country in the Security Council says "no" to a step or a decision taken, it is impossible for a decision to come out of there; can such a thing be possible? What is expected from the United Nations Security Council? Justice. Is there justice in the United Nations Security Council right now? Absolutely not, there is no such thing. When Erdoğan says this, he is harsh; when Erdoğan says this, he is not liked. But the real question is, who are we going to make ourselves liked by? If we can make ourselves liked by the world's victims and the oppressed, that is enough for us.
We need to explain this everywhere, especially India needs to explain it. Why? India, with a population of 1.37 billion, needs to constantly express this, to voice it. We need a rotating United Nations Security Council now.
That is, a United Nations Security Council in which 196 countries are included as permanent members. Will it be 20? Yes, it will be 20, but it will be rotating. Every two years, 10 of these countries will change. Thus, with this rotating structure, all 196 countries will have their place in the United Nations Security Council.
They will all be permanent members, neither temporary members nor permanent members. Do temporary members currently have any value in the United Nations Security Council? Do they have any worth? No. Why are we deceiving each other? Such a thing cannot be. They are just handing out candy; there are 15 temporary members; there is no such thing, we need to be honest. Especially the Security Council is a place where justice needs to be distributed. If we cannot achieve this here, we should not expect anything from the United Nations Security Council.
Now, the same problem exists in almost all international organizations. Whoever is strong is also right. If you have no power, you are wrong. We say no; the one who is right should also be the one who is strong. The global order established centered on Europe and America after World War I and World War II is increasingly distancing itself from defending the rights of the rest of the world. The values that are worked on to gain global acceptance, such as democracy, human rights, and freedoms, have become an undeniable truth that cannot be hidden when those who express them violate them when their interests require.
Just look at Syria, just look at Iraq; the events are evident. With everything so clear and obvious, what justice are we still talking about? If a murderer like Assad, who has killed nearly a million people and instilled state terror, can still stand at the head of Syria despite the United Nations, there is nothing left to say. What kind of solution have the powerful countries of the world, the five permanent members of the United Nations Security Council, brought to this situation so far? We are the ones living it; we are the country with a 911-kilometer border. We are the wounded country, the one that has hosted 3 million refugees on its land.
We have spent 25 billion dollars there, together with NGOs. So, has no help come to you from the world? Let me tell you; the European Union promised us, "We will send 3 billion euros in July 2016." Do you know how much came? 725 million euros. Well, did it not come from the United Nations? The United Nations held a Donors Conference and has sent us 550 million dollars from the funds it collected so far. In 6.5 years, we have spent 25 billion dollars. Where is the justice? Moreover, this money does not come to us; it goes to aid organizations through UNESCO.
Everywhere where calls for justice go unanswered, there are potential problems waiting to be revealed. Look, I was the first political leader to go to Somalia. Right now, there are probably not many leaders going there. And Turkey was the one that established a truly honorable and dignified embassy building in Somalia. We currently have a magnificent embassy building on 80 acres in Somalia. Some others are keeping their ambassadors in containers, some in makeshift places, but they still have not been able to establish embassy buildings in Somalia. On the other hand, you see donor meetings being held here and there; they continue. We need to see these things. No country or organization has the right to leave the world facing such a threat.
That is why we will continue to express our objections to the injustices, wrongs, and hypocrisy we see at every platform and every opportunity. With these warnings that we have distilled from the experiences in our region, we are trying to protect the interests of all countries we see as friends and allies, along with our own. I have no doubt that India is the country that will best understand us in this regard. We must work more closely together for a just and sustainable world by intensifying our cooperation in international organizations.
Dear friends, dear young people;
I see the humanitarian diplomacy we have developed in the face of crises in our region and globally as very important. For example, the open policy we have pursued since the beginning of the Syrian crisis and the services we provide to the Syrians in our country have earned the appreciation of the international community. They say to us, "You are very good; really, what would happen without you?" But when we say, "Let us take a little load off here, let us put our hands under the stone," no one is there. Now I also say this:
As long as the Syrians continue to be bombed, we will not close our doors; our doors will remain open. Why? If we close our doors to those fleeing from barrel bombs, those fleeing from chemical weapons, those fleeing from conventional weapons, wouldn't we also be among the oppressors? Consent to oppression is oppression itself.
We are striving to deliver humanitarian aid to those in need across a wide geography from Africa to Myanmar. Do you know what rank Turkey holds in the world in terms of humanitarian aid relative to its national income? First place. Despite this, the cries of the oppressed and victims are increasing every day. This situation creates a suitable ground for the expansion of the scourge of terrorism. Indeed, there is almost no country in the world that has not been affected by terrorist attacks. Terrorist organizations that exploit people's fears, anxieties, feelings of victimization, and beliefs are spreading like a plague.
This reality must now be accepted: The advance of terrorism cannot be halted solely by the use of force. It is necessary to combat the poverty, inequality, and ignorance that primarily provide a breeding ground for the armed forces of terrorist organizations. Those who equate terrorism with any religion, ethnic group, or geography are definitely acting with malicious intent. Success in the fight against terrorism, which is a common problem for all of us, can only be achieved through the sincere efforts of all countries working together.
One of the principles that must be agreed upon for a common fight against terrorism is that there should be no discrimination in the fight against all terrorist organizations. Look, we are resolutely fighting against ISIS, which is staining the world with blood and targeting Turkey as well.
ISIS is a disgrace to Islam, a serious stain for us, and a threat to Muslims. And they have nothing to do with Islam, either closely or remotely; we must know this and take our precautions accordingly. And right now, we are engaged in serious battles against them in Syria, in places like Jarabulus, Rai, Dabik, and Al-Bab. We have neutralized over 3,000 ISIS terrorists, and our struggle continues and will continue.
In addition, we are also fighting against the PKK, PYD, and YPG; these are also terrorist organizations. But if someone were to seek refuge with them and pursue the path of fighting against ISIS, it would upset us. That is why we say; there is no need for them, we can fight against them together; that power is already with us. Coalition forces, we can handle this together. We are making more effort than any other country to prevent foreign terrorist fighters from traveling to conflict zones. Along with this, we expect the same sensitivity shown internationally against ISIS and Al-Qaeda to be shown against organizations like the PKK, which tries to hide under different names, and YPG, PYD, which are part of it.
Those who raise the world when they are subjected to a terrorist act must be sensitive to the sensitivities of other countries. Especially, supporting other terrorist organizations under the guise of fighting against one terrorist organization, I say openly; it is nothing but undermining your own peace with your own hands. We will continue to advocate for these views and fight for the future of all countries we see as friends and allies, along with ourselves. Likewise, regardless of the circumstances, we will never turn our backs on the victims and the oppressed, and we will continue to share our resources with them.
Dear friends;
Both the current situation we are in and our goals make us see the development of our relations with India as very important. Partnerships we will establish on the basis of mutual benefit will provide us with strength on a global level. Economy and trade constitute an important dimension of our relations. We must seize all opportunities ahead of us to increase our trade, which is far below our potential, in a balanced manner.
A strong humanitarian and cultural infrastructure is essential; especially if we do not support it, it is not possible for economic partnerships to be sustainable. Therefore, we must strive to develop the humanitarian dimension of our relations in every field. We must jointly take ownership of our common civilization, history, and cultural basin. I believe that in an era where the world is rapidly heading towards uniformity, we can overcome this threat by presenting our colors and richness to all of humanity.
The beautiful scene I saw at Jamia Millia Islamia University, which is hosting us here today, has indeed increased my hope for the future. Especially your cooperation with universities like Istanbul University and Kadir Has University is a beautiful expression of solidarity between Turkey and India. I wish success to the administrators, faculty members, and students of our University in their endeavors. I greet you with respect and love. Thank you all for your interest and kindness. Stay healthy.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Sayın Rektör Muhammed Ahmed Zeki,
Değerli Öğretim Üyeleri
Kıymetli öğrenciler,
Hanımefendiler, beyefendiler;
Sizleri, şahsım ve milletim adına sevgiyle, saygıyla selamlıyorum, esselamüaleyküm ve rahmetullahi ve berekatüh.
1920 yılından beri faaliyet gösteren Jamia Millia İslamia Üniversitesi'nde sizlerle beraber olmaktan büyük bahtiyarlık duyuyorum. Üniversitemiz, Hindistan’ın dünya sahnesinde hak ettiği yeri barış ve kalkınma yoluyla alabilmesi için genç dimağları eğitmek
amacıyla kurulmuştur. Böylesi köklü ve saygın bir yüksek eğitim-öğretim kurumu tarafından şahsıma fahri doktora unvanı verilmesi gerçekten beni ayrıca memnun etmiştir. Şahsıma gösterdiğiniz teveccüh için en kalbi şükranlarımı sunuyorum. Şahsımdan öte bu fahri
doktorayı da milletim adına alıyorum. Sayın Rektör Muhammed Ahmed Zeki’ye, Üniversite Meclisi’ne ve bu etkinliğin düzenlenmesine katkıda bulunan herkese teşekkür ediyorum.
Değerli dostlar;
Aralarındaki oldukça uzak sayılabilecek mesafeye rağmen Hindistan-Türkiye ilişkileri köklü bir tarihi geçmişe sahip. Örneğin, bölgede 350 yıl hüküm süren Babür Devletinin kuruluşunda Anadolu’daki Osmanlıların çok ciddi destekleri olmuştur. Ekber Şah modern
Hindistan’ın da temelini oluşturan farklı inanç ve kökendeki insanları aynı devlet çatısı altında yönetebilme kabiliyetini bu coğrafyaya kazandıran ilk hükümdardır.
Ünlü Hint şairi Tagore’nin ‘sonsuzluğun yüzünde bir gözyaşı damlası’ olarak tanımladığı Tac Mahal ortak tarihimizin sembol eserlerinden biridir. Bu abidevi yapı, ülkemizin her köşesinde yüzlerce eseri olan Mimar Sinan’ın talebeleri tarafından inşa edilmiştir.
Eserin banisi Şah Cihan’ın Osmanlı’ya olan muhabbetini bugün de saygıyla hatırlıyoruz. Kanuni Sultan Süleyman döneminin ünlü denizcisi Cihannüma kitabının yazarı Seydi Ali Reis’in Hindistan’da geçirdiği döneme ilişkin aktardığı zengin bilgileri bugün de hayranlıkla
okuyoruz.
Osmanlı’nın son dönemlerindeki en önemli padişahı olan Abdülhamit Han’ın iadeyi ziyaret için Japonya’ya gönderdiği Ertuğrul Firkateyni 128 yıl önce Bombay Limanında heyecanla ve samimi bir muhabbetle karşılanmıştır. İstiklal Harbimizi yürüttüğümüz dönemde
Hindistan halkının ülkemize verdiği desteği unutabilmemiz ise asla mümkün değildir. Türkiye’nin Kurtuluş Savaşı’nı 1922 yılında zaferle sonuçlandırması, Hindistan halkının kendi bağımsızlık mücadelesine de aynı zamanda ilham kaynağı olmuştur.
Dünyanın en önemli medeniyetlerine ev sahipliği yapmış Hindistan gibi bir ülkenin sömürge olarak kalmayı kabul etmesi zaten mümkün değildir. Nitekim tarihe geçecek bir azim ve cesaretle yürütülen bağımsızlık hareketi sonunda başarıya ulaşmıştır. Hindistan
bağımsızlık hareketinin liderleri Gandi ve Nehru’nun iki ülke arasında güçlü ilişkiler kurulmasını arzu ettiklerini biliyoruz.
Tüm bu güçlü arka plana rağmen Türkiye-Hindistan ilişkilerinin bugün maalesef olması gereken düzeyin çok gerisinde bulunduğunu görüyoruz. Biz Türkiye olarak Hindistan’la siyasi, ekonomik, kültürel tüm ilişkilerimizi geliştirme, güçlendirme yönünde samimi
bir iradeye sahibiz. Hindistanlı dostlarımızın da aynı yaklaşıma sahip olduklarına inanıyorum. Bilhassa Hindistan halkının ülkemize olan muhabbetini bizzat görme, şahit olma imkânını bulduk. İnşallah bu ziyaretim ilişkilerimizde yeni bir dönemin başlangıcına
vesile teşkil edecektir. Bugün yaptığımız görüşmelerde gerek Sayın Başbakanla dar kapsamlı ve heyetler arası görüşmelerimizin çok çok verimli geçtiğini de özellikle ifade etmek istiyorum.
Değerli arkadaşlar;
Kültür ve eğitim Hindistan’la ilişkilerimizde büyük potansiyel barındıran alanların başında geliyor. Hindistan Cumhuriyeti’nin ilk kültürel işbirliği anlaşmasını 1951 yılında Türkiye Cumhuriyeti’yle imzalaması tesadüf değildir. Hint televizyonlarında yayınlanan
Türk dizilerinin, Türk televizyonlarında oynayan Hint dizilerinin büyük ilgi görmesi de tesadüfî değildir. Hint çiftlerin düğünleri için giderek daha fazla ülkemizi tercih etmeleri de iki ülke kültürlerinin birbirlerine yatkınlığını ortaya koymaktadır. Ülkemizin
hiçbir vatandaşı için Hindistan meçhul bir ülke, Hint kültürü meçhul bir kültür değil. Gönüllerdeki bu yakınlığı her alanda fiili işbirliğine çevirmemiz gerekiyor, geç kaldık. Bunun yolu da eğitim-öğretimden geçiyor.
Bugün Jamia Millia İslamia Üniversitesi'nde Yunus Emre Enstitüsünün işbirliğiyle ülkemizden gelen okutmanlar Hint öğrencilere lisans düzeyinde Türk dili ve edebiyatı dersleri veriyor. Halen ülkemizde 118’i Türkiye’nin sağladığı burslarla olmak üzere 171
Hindistanlı öğrenci yüksek öğrenim görüyor. Hindistan’da Türkiye burslarına olan ilginin katlanarak artıyor olmasından memnuniyet duyuyoruz. Mesela bu yıl başvuru sayısı 589 olarak gerçekleşmiştir, bu sayının daha da artmasını arzu ediyoruz. Ülkemizde öğrenim
gören Hindistanlı gençlerin her birini ortak geleceğimiz adına çok önemli bir yatırım olarak görüyorum. İnşallah bu öğrenciler eğitimlerini tamamladıktan sonra nitelikli insan kaynağı olarak Hindistan’a en iyi şekilde hizmet edeceklerdir.
Dostluğumuzun daim kılınması için ortak tarihimizin genç nesillere aktarılması da sorumluluklarımız arasındadır. Bu güzide üniversite gibi kurumlar genç ve dinamik nüfuslara sahip Türkiye ve Hindistan’ın geleceğine ışık tutarken ortak tarihimize de özellikle
bir gelecek hazırlama noktasında ortak tarihi yaşatacaklardır. Farklılıklar değil müşterekler üzerinden yürüteceğimiz çalışmalardan çok kısa sürede her iki ülkenin de faydasına önemli neticeler elde edeceğimize inanıyorum.
Küresel düzeyde yeniden bir yapılanma sürecinden geçtiğimiz şu dönemde ülkeleriniz arasındaki yakın işbirliğine her zamankinden daha çok ihtiyaç var. Güney Asya’nın önemli ülkesi Hindistan ile Avrupa, Asya ve Afrika kıtalarının buluşma noktası Türkiye arasındaki
dayanışma, bölge ile birlikte dünyanın da barışına, huzuruna, refahına katkıda bulunacaktır. Bugün İstanbul’dan Yeni Delhi arası 5 saat 45 dakikadır, bunlar artık uzun mesafe değil. Bakıldığında her ne kadar uzak görülse de, ne kadar yakınlaştığımızı anlamamak
için hiçbir sebep yok. Şimdi bundan sonra artık gençler olarak farklı bir dinamizme ulaşmamız lazım.
Gençler, bu meseleye sahip çıkmalısınız. Eğer sizler bu meseleye sahip çıkarsanız, Türkiye-Hindistan ilişkileri çok kısa bir sürede olması gereken seviyeye ulaşacaktır. Ama bunun için önce zihinlerdeki önyargıların bir kenara bırakılması gerekiyor. Sizlerden
ricam; lütfen Türkiye’yi batılı ajansların haberlerinden veya terör örgütlerinin buradaki lobilerinin yaydığı yalanlardan değil bizzat kaynağından takip edin. Ülkemizde İngilizce yayın yapan çok sayıda televizyon kanalı, gazete, dergi var. Türkiye’yle ilgili
gelişmeleri buradan takip etmenizi öneriyorum. Bu şekilde hareket ettiğinizde diğer kaynakların ülkemizle ilgili gerçekleri ne kadar saptırdıklarını, örttüklerini bizzat kendiniz de göreceksiniz.
Değerli arkadaşlar;
Teknolojinin ve iletişim araçlarının hızla yaygınlaşması, tüm ülkeleri çeşitli tehdit ve sınamalarla karşı karşıya bırakıyor. Siyasi ve ekonomik istikrarsızlıklar, gelir düzeyindeki dengesizlikler, yoksulluk, genç işsizliği gibi sorunlar, aynı zamanda düzensiz
göç ve terörün de en önemli sebepleri arasındadır. Hiçbir ülkenin tek başına altından kalkamayacağı bu sorunlar, ancak tüm devletlerin ortak çabasıyla çözüme kavuşturulabilir.
Türkiye, tüm bu meselelere insanı ve vicdanı merkeze alan politika anlayışıyla yaklaşıyor. Kadim devlet geleneğimizin bize mirası olan ‘insanı yaşat ki devlet yaşasın’ ilkesini kendimize rehber edindik. Biz uluslararası istikrar ve barışın sadece adil bir
sistemde sağlanabileceğine inanıyoruz. Adaletin de sorunları çözmekte görevli uluslararası kuruluşların yapılarından başlanarak tesisi gerekiyor.
Bilhassa genel olarak Birleşmiş Milletler olarak, ama özellikle de Güvenlik Konseyi’nin yapısının bir an önce reforme edilmesi şarttır. Örneğin dünyanın önemli ülkelerinden 1 milyar 300 milyon nüfusa sahip olan Hindistan’ın içinde olmadığı bir Güvenlik Konseyi’nin,
sağlıklı bir yapıya sahip olduğunu kim iddia edebilir? 1 milyar 700 milyon nüfusa sahip olan İslam dünyasının temsil edilmediği bir Güvenlik Konseyi ne kadar adil olabilir? Uzun süredir ‘dünya 5’ten büyüktür’ diyerek dile getirdiğim itirazlarımın temelinde
işte bu çarpıklıklar var.
Şu anda tüm dünyanın kaderini beş ülkenin eline, diline nasıl bırakabiliriz? Birinci Dünya Savaşı ve İkinci Dünya Savaşlarının şartları içerisinde oluşmuş böyle bir hava hala devam ediyor, böyle bir şey olabilir mi? Güvenlik Konseyindeki bir ülke atılan
bir adıma, bir karara ‘hayır’ diyorsa, oradan bir kararın çıkması mümkün değil, böyle bir şey olabilir mi? Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nden beklenen nedir? Adalettir. Şu anda Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde adalet var mı? Asla, böyle bir
şey yok. Erdoğan bunu söylediği zaman sert oluyor, Erdoğan bunu söylediği zaman sevilmez oluyor. Tamam da, biz kime kendimizi sevdireceğiz, aslolan budur. Biz dünya mağdurlarına, mazlumlarına kendimizi sevdirebiliyorsak bu bize yeter.
Bunu da her yerde anlatmamız lazım, özellikle Hindistan’ın anlatması lazım. Niye? 1 milyar 370 milyon nüfusa sahip olan Hindistan bunu sürekli anlatması lazım, dillendirmesi lazım. Artık dönüşümlü bir Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyine ihtiyacımız var.
Yani 196 ülkenin içinde daimi üye olarak yer aldığı bir Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi. 20’li mi olacak, 20’li, ama bu dönüşümlü olacak. İki yılda bir 10 tanesi bu ülkelerin değişecek. Böylece bu dönüşümlü şekille 196 ülke de nerede yerini almış olacak?
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde yerini alacak. Hem geçici üye, hem daimi üye olmayacak, hepsi daimi üye olacak. Şu anda geçici üyelerin Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde kıymeti harbiyesi var mı, herhangi bir değeri var mı? Oylarının bir kıymeti
var mı? Yok. Niye birbirimizi aldatıyoruz, böyle bir şey olamaz. Sadece elma şekeri dağıtıyorlar, 15 tane geçici üye; yok böyle bir şey, dürüst olmamız lazım. Hele hele Güvenlik Konseyi, adaletin dağıtımının gerektiği bir yer. Burada eğer bunu başaramazsak,
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nden de hiçbir şey bekleyemeyelim.
Şimdi aynı sorun hemen hemen tüm uluslararası kuruluşlarda da söz konusu. Güçlü olan kimse haklı olan da o. Eğer gücün yoksa haksızsın. Biz diyoruz ki; hayır, haklı olan kimse, güçlü olan da o olmalı. Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarının ardından Avrupa-Amerika
merkezli olarak kurulan küresel düzen dünyanın kalanının haklarını savunmaktan giderek daha çok uzaklaşıyor. Demokrasi, insan hakları, özgürlükler gibi küresel düzeyde kabul görmesi için çalışılan değerlerin, çıkarları icap ettirdiğinde bizzat bunları ifade
edenler tarafından ihlali artık gizlenemez bir bir hakikat haline gelmiştir.
İşte buyurun şu anda Suriye, işte buyurun Irak; yaşananlar ortada. Bu kadar açık ve net her şey ortadayken hala hangi adaletten bahsediyoruz? Milyona yakın insanı öldüren, bir devlet terörü estiren bir katil Esad hala Suriye’nin başında durabiliyorsa bu
Birleşmiş Milletler’e rağmen, artık söyleyecek söz kalmıyor. Dünyanın güçlü ülkeleri şu anda Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyindeki beş daimi üye acaba buna ne tür bir çözüm getirdi şu ana kadar? İşin içinde yaşayan biziz, 911 kilometre sınırı olan ülke
biziz. Yaralı olan ülke de biziz, şu ana kadar 3 milyon mülteciyi topraklarında barındıran biziz.
25 milyar dolar STK’larla birlikte oraya biz harcama yaptık. Peki, dünyadan size bir yardım gelmedi mi? Söyleyeyim; Avrupa Birliği bize söz verdi, ‘2016 Temmuz ayında 3 milyar avro göndereceğiz’ diye. Ne geldi biliyor musunuz? 725 milyon avro. Peki, Birleşmiş
Milletlerden gelmedi mi? Birleşmiş Milletler Donörler Toplantısı yaptı ve topladığı paralardan bize şu ana kadar 550 milyon dolar gönderdi. 6,5 yılda bizim harcadığımız ise 25 milyar dolar. Hani nerede adalet? Kaldı ki bu para da bize gelmiyor ha, UNESCO vasıtasıyla
yardımcı kuruluşlara gidiyor.
Adalet çağrılarının karşılıksız kaldığı her yerde ortaya dökülmeyi bekleyen potansiyel sorunlar var. Bakın Somali’ye ilk giden siyasi lider ben oldum. Şu anda dünyada herhalde lider olarak giden pek yok. Ve Somali’de şöyle gerçekten onurlu, şahsiyetli bir
büyükelçilik binası kuran da Türkiye oldu. Şu anda Somali’de bizim 80 dönüm üzerinde muhteşem bir büyükelçilik binamız var, o da Somali’de. Diğerlerinin bazıları konteynerlerde büyükelçilerini oralarda bekletiyorlar, bazıları kenar-köşe yerlerde, ama hala
onlar gelip de Somali’de büyükelçilik binalarını dahi kuramadılar. Ama öbür taraftan bakıyorsunuz sağda-solda donörler toplantıları da yapılıyor, onlar da devam ediyor. Bunları görmemiz lazım. Hiçbir ülkenin, hiçbir kuruluşun dünyayı böyle bir tehditle karşı
karşıya bırakmaya hakkı yoktur.
İşte bu sebeple biz gördüğümüz adaletsizlikler, haksızlıklar, riyakârlıklar karşısında itirazlarımızı her platformda, her fırsatta dile getirmeyi sürdüreceğiz. Biz bölgemizde yaşanan tecrübelerden süzülüp gelen bu ikazlarımızla kendimizle birlikte dost ve
müttefik olarak gördüğümüz tüm ülkelerin de menfaatlerini korumaya çalışıyoruz. Hindistan’ın bu konuda bizi en iyi anlayacak ülke olduğundan şüphe duymuyorum. Uluslararası kuruluşlardaki işbirliğimizi yoğunlaştırarak adil ve sürdürülebilir bir dünya için hep
beraber daha yakın çalışmalıyız.
Sevgili arkadaşlar, sevgili gençler;
Bölgemizde ve küresel düzeyde yaşanan krizler karşısında geliştirdiğimiz insani diplomasiyi çok önemli görüyorum. Mesela Suriye krizinin, az önce ifade ettim, başından bu yana izlediğimiz açık politika politikası ve ülkemizde bulunan Suriyelilere sağladığımız
hizmetler uluslararası toplumun takdirini kazanmıştır. ‘Çok iyisiniz, hakikaten siz olmazsanız bu ne olacak’; bize bunları söylüyorlar. Ama biz de ‘buradan şöyle biraz yük alalım, elimizi taşın altına koyalım’ deyince orada kimse yok. Şimdi şunu da söylüyorum:
Hala Suriyeliler bombalanmaya devam etse biz kapımızı yine kapamayacağız, kapımız yine açık olacak. Niye? O varil bombalarından kaçan insanları, o kimyasal silahlardan kaçan insanları, o konvansiyonel silahlardan kaçan insanlara eğer kapılarımızı kapatırsak
biz de zalimlerden olmaz mıyız? Zulme rıza zulümdür.
Afrika’dan Myanmar’a kadar geniş bir coğrafyada ihtiyaç sahiplerine insani yardımlar ulaştırmanın gayreti içindeyiz. Bugün Türkiye, milli gelirine oranla yaptığı insani yardımlar noktasında dünyada kaçıncı sırada biliyor musunuz? Birinci sırada. Buna rağmen
mazlumların ve mağdurların feryatları her geçen gün artıyor. Bu durum terör musibetinin genişlemesine uygun bir zemin oluşturuyor. Öyle ki, dünyada terör saldırılarından etkilenmeyen ülke neredeyse kalmadı. İnsanların korkularını, endişelerini, mağduriyet
duygularını, inançlarını sömürerek zemin bulan terör örgütleri bir ur gibi yayılıyor.
Şu gerçeğin artık kabul edilmesi gerekiyor: Terörizmin önü sadece kuvvet kullanılarak kesilemez. Terör örgütlerinin silahlı güçleri yanında asıl onlara hayat alanı sağlayan fakirlikle, eşitsizlikle ve cehaletle mücadele edilmesi gerekiyor. Terörü herhangi
bir din, etnik grup ya da coğrafyayla eşleştirenler kesinlikle art niyetlidir. Hepimizin ortak sorunu olan terörle mücadelede başarı, tüm ülkelerin birlikte ve samimi şekilde çaba göstermesiyle elde edilebilir.
Terörle ortak mücadele için üzerinde birleşilmesi gereken ilkelerin başında tüm terör örgütlerine karşı ayrım gözetmeksizin mücadele edilmesi gerekiyor. Bakınız biz dünyayı kana bulayan ve Türkiye’yi de hedef alan DEAŞ’a karşı kararlılıkla mücadele ediyoruz.
DEAŞ İslam için bir yüz karasıdır, bizim için ciddi bir lekedir, Müslümanlar için bir tehdittir. Ve bunların İslam’la yakından-uzaktan alakası yoktur; bunu böyle bilmemiz lazım, buna göre de tedbirlerimizi almamız lazım. Ve biz şu anda Suriye’de, Cerablus’ta,
Rai’de, Dabık’ta, El Bab’da bunlarla çok ciddi mücadeleler verdik. 3 bini aşkın DEAŞ’lı teröristi etkisiz hale getirdik, hala da bu mücadelemiz sürüyor ve sürecek.
Bunun yanında PKK, PYD, YPG, bunlarla da mücadele ediyoruz, bunlar da terör örgütleri. Ama kalkar da birileri de onlara sığınarak DEAŞ’la mücadele yoluna giderse bu bizi üzer. Onun için biz diyoruz ki; gerek yok onlara, biz onlarla mücadeleyi birlikte yaparız,
o güç zaten bizde var. Koalisyon güçleri, biz hep beraber bu işi hallederiz. Yabancı terörist savaşçıların çatışma bölgelerine seyahatlerinin engellenmesi için her ülkeden daha fazla çabayı biz harcıyoruz. Bununla birlikte DEAŞ’a ve El Kaide’ye karşı uluslararası
planda gösterilen duyarlılığın mesela PKK’ya ve farklı isimlerle gizlenmeye çalışılsa da onun bir parçası olan YPG, PYD gibi örgütlere karşı gösterilmesini de bekliyoruz.
Kendileri terör eylemine maruz kaldığında dünyayı ayağa kaldıranların başka ülkelerin hassasiyetleri karşısında duyarlı olmaları şarttır. Hele hele bir terör örgütüyle mücadele kılıfı adı altında başka terör örgütlerini desteklemek, açık söylüyorum; kendi
huzurunuzu kendi elinizle baltalamanızdan başka bir şey değildir. Biz kendimizle birlikte dost ve müttefik olarak gördüğümüz tüm ülkelerin geleceği için bu görüşlerimizi savunmaya, bu mücadeleyi vermeye devam edeceğiz. Aynı şekilde şartlar ne olursa olsun
mağdurlara ve mazlumlara asla sırtımızı dönmeyecek, imkânlarımızı onlarla paylaşmayı sürdüreceğiz.
Değerli arkadaşlar;
Gerek bugün içinde bulunduğumuz durum, gerekse hedeflerimiz bakımından Hindistan’la olan ilişkilerimizin geliştirilmesini çok önemli görüyoruz. Karşılıklı fayda temelinde kuracağımız ortaklıklar bize küresel düzeyde güç sağlayacaktır. Ekonomi ve ticaret,
ilişkilerimizin önemli bir boyutunu oluşturuyor. Potansiyelimizin çok gerisinde olan ticaretimizi dengeli bir şekilde artırmak için önümüzdeki tüm fırsatları değerlendirmeliyiz.
Güçlü insani ve kültürel altyapıyı, özellikle bunu desteklemezsek ekonomik birlikteliklerin sürdürülebilir olması da mümkün değildir. Onun için ilişkilerimizin insani boyutunu her alanda geliştirmenin çabası içinde olmalıyız. Ortak medeniyet, tarih ve kültür
havzamıza birlikte sahip çıkmalıyız. Dünyanın hızla tek düze hale gelmeye yöneldiği, buna doğru gitti bir dönemde renklerimizi ve zenginliklerimizi tüm insanlığın hizmetine sunmak suretiyle bu tehdidin üstesinden gelebileceğimize inanıyorum.
Bugün burada bizleri misafir eden Jamia Millia İslamia Üniversitesi'nde gördüğüm bu güzel manzara gelecek için doğrusu ümidimi de artırmıştır. Hele hele İstanbul Üniversitesi, Kadir Has Üniversitesi gibi bu üniversitelerle işbirliğiniz, bunlar da Türkiye-Hindistan
arasındaki dayanışmanın güzel bir ifadesidir. Yöneticileri, öğretim elemanları ve öğrencileriyle Üniversitemize çalışmalarında başarılar diliyorum. Sizleri saygıyla, sevgiyle selamlıyorum. İlginiz ve nezaketiniz için hepinize teşekkür ediyorum. Kalın sağlıcakla.