Speech Delivered at the Opening Ceremony of the 2019-2020 Academic Year in Higher Education
Recep Tayyip Erdoğan · President of Turkey
- Context
- Erdoğan addressed university administrators, professors, and students at the opening ceremony of Turkey's 2019-2020 higher education academic year on September 18, 2019.
- Main themes
- Higher education reform, educational equity and justice, university expansion, academic quality improvement, education budget increase, compulsory education restructuring, teacher and classroom growth, science and knowledge pursuit, Turkey's educational progress
- Duration
- ~26 min
- Words
- 3,134
- Sentences
- 170
- Readability
- 47
- Grade
- 11.2
- Syntax
- 2.85
- Vocabulary
- 2.14
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other170 sentences in 55 paragraphs
Esteemed Administrators of Our Higher Education Council and Universities,
Valued Professors,
Dear Students,
Ladies and Gentlemen,
I greet you with my warmest feelings, affection, and respect. I hope that the 2019-2020 academic year will bring blessings to our country and our nation. In this new academic year, I wish success to our professors and students from God. I also congratulate the scientists and universities that will be awarded individual and institutional success awards, which we will present shortly, on behalf of myself and my nation.
Valued Guests,
The greatest injustice is the injustice in education, because it is very difficult to remedy this injustice. Since the day we took office, we have been striving to provide the best possible educational opportunities for all our children.
What does Niyâzî-i Mısrî say:
“I sought a remedy for my ailment,
My ailment was the remedy for me.
I sought proof for my essence,
My essence was the proof for me.”
Yes, we too sought the remedy for our troubles within ourselves. First, we transformed the 12 years of compulsory education into a 4+4+4 system, thereby broadening the options for our children and families. In addition, we are rapidly expanding preschool education.
By eliminating the injustices in the university entrance coefficient system, we ensured that our students start the competition under the same conditions.
In line with the demands of our nation, we ensured that the courses of the Quran and the Life of the Prophet are offered as electives in all middle schools.
We have increased the education budget, including higher education, from around 10 billion lira to over 161 billion lira this year, a 16-fold increase. We have brought the number of classrooms close to 577 thousand with an additional 309 thousand. We have raised the number of teachers to over 937 thousand with an additional 632 thousand. We have increased the number of sports halls in all our schools from fewer than 3 thousand to nearly 10 thousand 500.
Again, while the number of laboratories in all our schools was below 22 thousand, today this number has reached 54 thousand. We provide textbooks to all our students free of charge, without any discrimination. From a time when children were not allowed into schools due to their clothing, and where persuasion rooms were set up at the doors of universities in Turkey, we have come to a democratic, free, and science-oriented educational structure today.
While changing our country's governance system, one of the areas we have shown the most sensitivity to is education. The Education and Teaching Policies Board we established within the Presidency is an expression of this understanding. Of course, all our problems and difficulties have not been resolved. Like life itself, the field of education is also a dynamic process. A gradual change is necessary in all stages of education, from preschool to university, according to developments in the world, the needs of our country, and the demands of our nation. The important thing is to realize this change with the participation, contribution, and decision of all parties involved. However, we cannot focus properly on other issues without seeing and accepting the distance our country has covered in the field of education. For this reason, the issue of education will continue to be our top priority in the coming period. We are open-hearted and open-eared to everyone who has something to say on this matter, starting from our academics, teachers, and administrators of public and private educational institutions, to our parents and students. As members of a civilization that commands the pursuit of knowledge wherever it may be, I believe that we can only reach our goals in this way.
Valued Guests,
Turkey has achieved great success in higher education, especially in the last 17 years. The number of our universities has increased from 76 to 207, the number of academic staff from 70 thousand to 168 thousand, and the number of students from 1.6 million to 8 million, which is the most evident expression of this success. Do you know how many higher education students there are in Germany? 3 million; we have 8 million. Germany's population is almost the same as ours, and when the Chancellor learned this, he said he did not know. There is undoubtedly a distance we need to cover in terms of quality. But pay attention, we are continuously increasing the number of our faculty members.
Now our desire is to increase the quality of our students while also ensuring that our professors' quality increases and that they take care of their children and students to the same extent, so that we can take pride in both our professors and our students. Can we take this step? We can, this nation can achieve this too.
In an environment where the entire education system flows like a funnel towards higher education from primary education, it was impossible for Turkey to lower the quality of its science. First, we changed this distorted system, establishing an infrastructure where almost every high school graduate can continue to higher education. What was our rate of entering university during high school? Let me tell you, it was 1 in 10, meaning 1 out of 10 students could enter university, but now nearly all of them can.
Now some say: What will happen if they enter? A lot will happen. God willing, when these 8 million university students fully grasp their work… Well, there is unemployment. That may be the case; it is not guaranteed that everyone will have a job upon graduation, and you cannot find such a thing anywhere in the world. But what will they do? They will produce; that is another aspect. As the country develops, it will already prepare the ground for all kinds of investment and employment, and investment and employment will encourage each other.
About 13 years ago, when we decided to establish a university in every city in our country, some harshly criticized us. They said there could be no university in Ardahan, Bilecik, Rize, Burdur, Hakkari, or Karabük.
Dear friends,
Could the poor and destitute from Hakkari send their children to Istanbul or Ankara? Was it possible for them to seize such an opportunity? But what did we do? Instead of sending their children to Istanbul, we brought the university to Hakkari, thus bringing institutions and physical facilities to our children’s feet. In this way, the opportunities for education have come to the families. This also reduced the cost of education, as education has a cost, and it made it easier to access education.
That is why you see that now in many of our provinces in the Southeast, the success rate has increased. Have our top students started to emerge? They have. Now you can see students coming from Şırnak at the top level. This shows that if opportunities are prepared, students can emerge from Şırnak, Iğdır, Muş, and Hakkari as well. It gives us additional joy to see that our students can compete with those from Ankara, Istanbul, and Izmir. This is the best expression of our children's capabilities and especially their efforts in reaching where they can.
Of course, I would like to express one more thing here; on this occasion, I want to remind all our rectors, especially the administrators of our newly established universities, of the weight of the responsibilities they have undertaken. Just as in every place, a good administrator can advance their institution a quarter of a century in four years. I know that there are universities that have made truly commendable leaps in this way. However, some of our universities have still not reached the level we expect from them. I expect our rectors to show much more effort, especially in integrating universities with their cities.
I would also like to state that in the upcoming period, we will raise the criteria for rector appointments significantly and that candidates will undergo a very rigorous examination process in both academic and administrative terms.
While we are expanding our universities, we have not forgotten the accommodation and living issues of our students. We have increased the bed capacity of our dormitories to 677 thousand and plan to raise this number to 865 thousand in the coming years. Because I say that the high rents students pay to live in houses and apartments also require a cost analysis, and for that reason, we will strive to reduce these costs.
Secondly, I believe that the quality of education in dormitories is higher. Because the solidarity and cooperation among students there… I have experienced dorm life myself; moreover, I did not enter the dorm during my university years; I entered when I was a student in an imam hatip school after finishing elementary school for 7 years. And I know very well what it has given us in every aspect, and I believe this is also very beneficial in our universities, as the figures I just provided are the clearest expression of this.
As you know, we provide 500 lira monthly as a scholarship or loan to undergraduate students, and now there will be a new increase; we give 1000 lira to graduate students and 1500 lira to doctoral students. The number of students benefiting from this opportunity is 1 million 613 thousand.
Are there any tuition fees? Did we abolish them? We abolished them. Where are those who caused an uproar when tuition fees were charged? They are nowhere to be found now. But as a state, we have fulfilled our duty to our nation. Moreover, despite all these historic steps we have taken, Turkey is still in a rather modest position in terms of the number of universities relative to its population.
The increasing number of international students each year indicates that Turkey is progressing towards becoming a global brand in this field. The number of international students has risen from 15 thousand to 170 thousand. I see international students among us. And this is, of course, the best proof of how Turkey has opened up to the world. The significant increase in the number of students coming to our various universities with their own means, alongside Turkey scholarships, also shows that our country's attractiveness in higher education has increased. Our expectation is for our country to become attractive for qualified foreign faculty members as well. In other words, to become one of the centers of attraction for brain drain.
In the project for training doctoral human resources in 100 priority areas of our scientific life, which is determined anew each year by our Higher Education Council, we have reached 4 thousand students. In our new development plan, we have decided to further develop and expand this project. We will continue to work together to advance the field of higher education with an innovative understanding.
We must ensure that our scientific research projects are carried out in harmony with the needs and goals of our country, and we must coordinate this within our Higher Education Council.
To prevent our universities from making redundant investments in research infrastructure, we must immediately create an inventory and prepare an action plan based on efficiency.
We must especially ensure that our foundation universities turn more towards scientific research to prevent the perception of being commercial institutions that cling more and more to them. Especially for quality-oriented development, they are called foundations, but forgive me, they have ceased to be foundations and are operating entirely commercially. When we say foundation, we understand different things. It is not about what will come out of the student's pocket; on the contrary, how did our ancestors define it? They say, ‘by paying from the imperial treasury.’ Now, of course, the patrons of our foundation universities are not paying from their imperial treasury; they are trying to fill it; we need to look at this.
We need to reassess the missions and operations of all our institutions from top to bottom. In this context, so far, 160 of our universities have been evaluated by the Higher Education Quality Board. I believe we must strengthen the structure of our Higher Education Quality Board, which I believe has a truly important function, and especially reinforce its independence.
Undoubtedly, the path to success in higher education passes through preserving the general qualities of being a university while specializing, becoming an expert, and branding in certain areas. Since not every university can provide education and training in every field and at the same standard, this situation is inevitable. The more we encourage our universities towards specialization, the more efficiently and effectively the resources we allocate to them will be utilized. I see initiatives such as research universities and regionally focused universities as important steps taken in this direction. I hope that the ongoing efforts with 10 specialized universities, 11 research universities, and 5 candidate research universities will reach their goals as soon as possible.
Valued Guests,
The expansion of educational opportunities in our country, especially the increase in the number of our university graduates, has brought about a new situation. In times when our skilled workforce was limited, a diploma was roughly synonymous with competence. However, in today's world, where all our children have this opportunity, a diploma alone does not hold much meaning. The saying from the past, "I can do any job," is a product of the same understanding that today refers to those with diplomas but who are ineffective.
Science certainly requires long-term and patient work. But since not every student going to university can become a scientist, we must seek ways to ensure that they find more effective responses in the real world. In this regard, we must develop methods that will equip our youth not only with diplomas but also with knowledge and skills. I see it as equally important for our country to achieve a productive, competitive, and stable labor market as our numerical successes in this area. In this context, it is essential to re-evaluate vocational education and make it attractive for our youth.
The vocational colleges established in organized industrial zones are an important step in this context. Similar methods should be developed for vocational high schools and other vocational colleges. Likewise, pathways should be found for engineering and science students to continue their education in close relation with the industry. Especially in the fields that our youth show intense interest in and are referred to as career expertise, the standards in competency exams are increasingly rising. The situation is no different in the private sector. In both the public and private sectors, the definitions made for the positions opened have made the diploma just one factor. Such jobs can only be reached by meeting many additional requirements, including proficiency and skills in a foreign language. The specialization in our universities can meet this need, but what we really need to do is perhaps change our education system as a whole in this direction, starting from preschool.
We trust in the intelligence, abilities, diligence, productivity, and determination of each of our children, our youth, and every individual of our nation. What we need to do is to educate and guide this great potential through education in a way that will lead to results beneficial for both our individuals, our nation, and our state. Inshallah, together we will discuss these issues with much less, and we will achieve success in accordance with our goals.
Dear Friends,
While we are making the largest investments and the greatest leaps in the history of the Republic in fundamental service areas such as education, health, justice, transportation, and energy, we are also making significant progress on critical issues concerning our survival.
Yesterday, we held the 5th Summit of the Astana platform with Russian President Mr. Putin and Iranian President Mr. Rouhani, as you know, in Ankara. In the bilateral and trilateral meetings we held at the Ankara Summit, we made very important decisions regarding the resolution of the humanitarian and political crisis in Syria. One of the most important gains of the summit is the approval of the members of the constitutional committee, which will bring new dynamism to the political process, thus resolving all the obstacles in the formation of the committee.
Another issue is that an agreement has been reached to at least alleviate the troubled situation in Idlib, which also harbors the potential for a large wave of migration. We saw that our concerns regarding the separatist terrorist organization that occupies more than a quarter of Syrian territory in the east of the Euphrates are significantly shared by our counterparts. This situation particularly strengthened the urgency of concluding the safe zone studies we are conducting with the United States. As we expressed during and after the summit, if no results emerge from here within two weeks, we will activate our own action plans.
We expect much stronger support from European countries regarding both Idlib and the east of the Euphrates. Words no longer satisfy us; we are not interested in mere talk, we expect action. Currently, we are hosting 3 million 600 thousand refugees in our country, which has no equivalent in the world; therefore, the West must do something similar. If we do not quickly establish peace in Idlib, we clearly state that we will not be able to bear the burden of the 4 million people living in that region.
By securing the east of the Euphrates, we can settle between 2 to 3 million Syrian refugees who are currently living in our country and Europe, depending on the depth of the safe zone here. Both issues concern Europe as closely as they concern us. The sincerity and scale of the support given to Turkey's struggle will lead to either the resolution or deepening of these problems.
While we guarantee our border security, we have never given up on making sincere efforts for a solution based on the territorial integrity and political unity of Syria. However, it is also a fact that not every country active in the region shares the same attitude. While our country's approach is so humanitarian and solution-oriented, we cannot accept that obstacles are still being put in our way on every issue, from burden-sharing to collusion with terrorist organizations. The developments that will take place in the coming months will be decisive in whether the Syrian crisis will be resolved peacefully or deepen.
As Turkey, we are determined to continue our principled and active stance to the end, both for our own security and for the future of our Syrian brothers. In this historic struggle we are conducting, we expect support from all segments of our public, including our academic world.
With these feelings, I once again pray that the 2019-2020 academic year brings blessings to our teachers and students.
I extend my love and respect to you, stay healthy.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Yükseköğretim Kurulumuzun ve Üniversitelerimizin Kıymetli Yöneticileri,
Değerli Hocalarım,
Sevgili Öğrenciler,
Hanımefendiler,
Beyefendiler,
Sizleri en kalbi duygularımla, muhabbetle, hürmetle selamlıyorum. Üniversitelerimizin 2019-2020 akademik yılının ülkemiz ve milletimiz için hayırlara vesile olmasını diliyorum. Yeni akademik yılda hocalarımıza ve öğrencilerimize Rabbimden başarılar temenni ediyorum. Bireysel ve kurumsal başarı ödüllerine layık görülen, ödüllerini biraz sonra takdim edeceğimiz bilim adamlarımızı ve üniversitelerimizi de ayrıca şahsım, milletim adına tebrik ediyorum.
Değerli Misafirler,
En büyük adaletsizlik eğitim-öğretim hayatındaki adaletsizliktir, çünkü bu adaletsizliğin telafisi çok zordur. Bunun için göreve geldiğimiz günden beri öncelikle tüm evlatlarımıza eğitim-öğretim konusunda mümkün olan en iyi imkanları sağlamanın gayreti içinde olduk.
Niyâzî-i Mısrî ne diyor:
“Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş.
Burhan arardım aslıma,
Aslım bana burhan imiş.”
Evet, biz de dertlerimize dermanı kendi içimizde aradık. Öncelikle 12 yıllık zorunlu eğitimi 4+4+4 sistemine dönüştürerek çocuklarımızın ve ailelerimizin tercih seçeneklerini genişlettik. Buna ilave olarak okul öncesi eğitimi de hızla yaygınlaştırıyoruz.
Üniversiteye girişteki katsayı adaletsizliklerini ortadan kaldırarak hem öğrencimizin yarışa aynı şartlarda başlamasını sağladık.
Milletimizin talebi doğrultusunda Kur'an-ı Kerim ve Siyer-i Nebi derslerinin tüm ortaokullarda seçmeli olarak alınabilmesini temin ettik.
Yükseköğrenim dâhil eğitim-öğretim bütçesini, burası çok önemli, 10 milyar lira civarında aldık ve bu rakamı içerisinde bulunduğumuz yıl itibarıyla 161 milyar liranın üzerine çıkardık, 16 kat. Derslik sayımızı 309 bin ilaveyle 577 bine yaklaştırdık. Öğretmen sayımızı 632 bin ilaveyle 937 binin üzerine yükselttik. Tüm okullarımızdaki toplam sayısı 3 bini bile bulmayan spor salonu sayısını 10 bin 500’e yaklaştırdık.
Yine tüm okullarımızdaki laboratuvar sayısı 22 binin altındayken bugün bu sayı 54 bini buldu. Hiçbir ayrım gözetmeksizin tüm öğrencilerimizin ders kitaplarını ücretsiz olarak veriyoruz. Bir dönem evlatları kıyafetlerinden dolayı okullara alınmayan, üniversitelerinin kapılarında ikna odaları kurulan Türkiye’den, bugünkü demokratik, özgür ve bilim odaklı eğitim-öğretim yapısına geldik.
Ülkemizin yönetim sistemini değiştirirken en çok hassasiyet gösterdiğimiz alanlardan biri de eğitim-öğretimdir. Cumhurbaşkanlığı bünyesinde kurduğumuz Eğitim ve Öğretim Politikaları Kurulu bu anlayışın bir ifadesidir. Elbette bütün sorunlarımız, sıkıntılarımız bitmiş değildir. Hayatın bizatihi kendisi gibi eğitim-öğretim alanı da dinamik bir süreç. Dünyadaki gelişmelere, ülkemizin ihtiyaçlarına, milletimizin taleplerine göre okul öncesinden üniversiteye kadar eğitim-öğretimin tüm aşamalarında tedrici bir değişim şart. Önemli olan bu değişimi konunun tüm taraflarının katılımı, katkısı ve kararıyla gerçekleştirebilmektir. Ama ülkemizin eğitim-öğretim alanında kat ettiği mesafeyi görmeden ve kabul etmeden diğer konulara doğru şekilde odaklanamayız. Bunun için eğitim-öğretim meselesi önümüzdeki dönemde de önceliklerimiz arasında ilk sırada yer almaya devam edecektir. Akademisyenlerimizden, öğretmenlerimizden, resmi ve özel eğitim-öğretim kurumları yöneticilerimizden başlayarak, velilerimiz ve öğrencilerimiz dâhil bu konuda söyleyecek sözü olan herkese gönlümüz ve kulağımız açıktır. Nerede olursa olsun ilmi aramayı emreden bir medeniyetin mensupları olarak ancak bu şeklide hedeflerimize ulaşabileceğimize inanıyorum.
Değerli Misafirler,
Türkiye yükseköğrenim alanında da özellikle son 17 yılda çok büyük bir başarıya imza atmıştır. Üniversite sayımız 76 idi, 207’ye, öğretim elemanı sayımızın da 70 binden 168 bine, öğrenci sayımızın da 1,6 milyondan 8 milyona yükselmiş olması bu başarının en bariz ifadesidir. Almanya’da yükseköğrenim öğrenci sayısı ne biliyor musunuz? 3 milyon, bizde 8 milyon. Almanya’nın nüfusu bizim nüfusumuzla hemen hemen aynı ve Sayın Şansölye bunu öğrenince, ben bunu bilmiyordum dedi. Nitelik noktasında aşmamız gereken şüphesiz ki bir mesafe var. Ama dikkat edin, öğretim üyelerimizin de sayısını ne yapıyoruz, sürekli artırıyoruz.
Şimdi bizim arzumuz, öğrencimizin niteliğini artırırken, şüphesiz ki hocalarımızın da niteliğinin artması ve evlatlarına, öğrencilerine de o denli sahip çıkması gerekir ki, biz hem hocalarımızla, hem de öğrencilerimizle ayrıca iftihar edelim. Bu adımı atabilir miyiz? Atarız, bu millet bunu da başarır.
İlköğretimden itibaren tüm eğitim-öğretim sisteminin adeta bir huni biçiminde yükseköğrenime doğru aktığı bir iklimde, Türkiye’nin bilim kalitesini düşürebilmesi mümkün değildi. Biz öncelikle bu çarpık sistemi değiştirerek, neredeyse isteyen her lise mezunu gencimizin yükseköğrenime devam edebileceği bir altyapı kurduk. Bizim lise çağlarında üniversiteye girmedeki oran neydi? Onu da söyleyeyim, 10’da 1, yani 10 öğrenciden 1 tanesi üniversiteye ne yapıyordu, girebiliyordu, ama şimdi neredeyse tamamı girebiliyor, bu noktaya geldi.
Şimdi birileri şunu diyor: Girecek de ne olacak? Çok şey olacak. Allah’ın izniyle işte bu 8 milyon üniversiteli diyorum ya, işte bu 8 milyon üniversiteli işi tam manasıyla kavradığı zaman… Efendim, işte işsizlik var. Olabilir, yani her üniversiteyi bitirdiği zaman iş sahibi olacak diye de bir şey yok, bunu dünyanın hiçbir yerinde bulamazsınız. Ama bir de kendisi bunu ne yapacak? Üretecek, bir de bu var. Bu imkanlarda ülke geliştikçe zaten zeminini hazırlamış olacak, her türlü yatırım da, istihdam da ne olacak? Yatırım, istihdamla iç içe bunu da birbiriyle teşvik edecek.
Bundan yaklaşık 13 yıl önce ülkemizdeki her şehre üniversite kurma kararı aldığımızda bazıları bizi kıyasıya eleştirmişti. Ardahan’da, Bilecik’te, Rize’de, Burdur’da, Hakkari’de, Karabük’te üniversite olamayacağını söylüyorlardı.
Değerli arkadaşlar,
Fakir-fukara, garip-gurebanın Hakkâri’den evladını acaba İstanbul’a, Ankara’ya göndermesi mümkün müydü? Böyle bir imkanı yakalaması mümkün müydü? Ama biz ne yaptık? Evladını İstanbul’a göndermeyi değil, ya, üniversiteyi Hakkari’ye getirmek suretiyle müesseseleri, fiziki imkanları yavrularımızın ayağına getirmiş olduk. Böylece ilim tedris etme noktasında imkanlar ailelerimizin ayağına gelmiş oldu. Bu aynı zamanda maliyet noktasında, ilmin de bir maliyeti var, işte bu ilişkiyi adeta yoğunluğu itibarıyla düşürdü ve rahatlıkla ilmi tedris edebilme imkanını da yakaladı.
Bundan dolayıdır ki, bakıyorsunuz şimdi Güneydoğu’da birçok ilimizde başarı oranı yükseldi. İlk sıralara giren öğrencilerimiz olmaya başladı mı? Oldu. Şimdi Şırnak’tan ilk derecede bakıyorsunuz öğrenci çıkabiliyor. Demek ki imkanlar hazırlanırsa Şırnak’tan da çıkar, Iğdır’dan da çıkar, Muş’tan da çıkar, Hakkari’den de çıkar. Ankara’sıyla, İstanbul’uyla, İzmir’iyle yarış edebilen öğrencilerimizi buralardan da çıkardığımızı görmek bize ayrıca bir mutluluk veriyor. Bu, evlatlarımızın bu noktada kabiliyetinin, bu noktadaki özellikle gayretleriyle nereye ulaşabileceğinin en güzel ifadesidir.
Tabii ben burada bir şeyi ayrıca ifade edeceğim; bu vesileyle tüm rektörlerimize, özellikle de yeni kurulan üniversitelerimizin yöneticilerine üstlendikleri görevin ağırlığını bir kez daha hatırlatmak istiyorum. Her yerde olduğu gibi üniversite de iyi bir yönetici dört yılda kurumunu çeyrek asır ileriye taşıyabilir. Bu şekilde gerçekten takdire şayan sıçramalar gerçekleştiren üniversitelerimiz olduğunu da biliyorum. Ancak bazı üniversitelerimiz hâlâ kendilerinden beklediğimiz yere ulaşamamış durumda. Rektörlerimizden özellikle üniversitelerle şehri bütünleştirme konusunda çok daha fazla gayret göstermelerini bekliyorum.
Önümüzdeki dönemde rektör atamalarımızın kriterlerini çok daha yükseğe çıkartacağımızı ve adayları akademik ve idari bakımdan çok sıkı bir inceleme sürecinden geçireceğimizi de belirtmek istiyorum.
Üniversitelerimizi yaygınlaştırırken öğrencilerimizin barınma ve geçinme sorunlarını da unutmadık. Yurtlarımızın yatak kapasitesini 677 bine çıkarttık ve bu sayıyı önümüzdeki yıllarda 865 bine kadar yükseltiyoruz. Çünkü öğrencilerimizin evlerde, dairelerde yüksek kiralarla oturmasının da bir maliyet analizi gerektirdiğini söylüyorum, ondan dolayı da bu maliyetleri düşürmenin gayreti içerisinde olacağız.
İki, yurtlardaki eğitim-öğretim noktasında ben kalitenin daha yüksek olduğuna inanıyorum. Zira öğrencilerin birbiriyle dayanışması, birbiriyle yardımlaşması, oradaki… Çünkü yurt hayatını ben de yaşadım, üstelik ben üniversite çağında değil, ben imam hatipte öğrenciyken 7 yıl daha ilkokulu bitirdim yurda girdim. Ve oranın bize kazandırdıklarını her yönüyle çok iyi biliyorum, üniversitelerimizde de bunun çok çok isabetli olduğuna inanıyorum, nitekim az önce verdiğim rakamlar da bunun en açık ifadesi.
Kredi veya burs olarak aylık lisans öğrencilerimize biliyorsunuz 500 lira ödüyoruz, şimdi yeni tabii bir zam daha gelecek, yüksek lisans öğrencilerimize 1000 lira, doktora öğrencilerimize 1500 lira veriyoruz. Bu imkandan faydalanan öğrenci sayısı 1 milyon 613 bindir.
Harç falan var mı, kaldırdık mı? Kaldırdık. Harç verildiği zaman kıyamet koparanlar acaba şimdi nerede? Şimdi ortada yoklar. Ama biz devlet olarak milletimize karşı olan o görevi de yerine getirdik. Üstelik Türkiye attığımız tüm bu tarihi adımlara rağmen nüfusa göre üniversite sayısı bakımından hala oldukça mütevazı bir yerde bulunuyor.
Uluslararası öğrenci sayımızın her geçen yıl artıyor olması, Türkiye’nin bu alanda da küresel bir marka olma yolunda ilerlediğine işaret ediyor. Uluslararası öğrenci sayımız 15 bindi, şimdi 170 bine ulaştı. Aramızda öğrencileri görüyorum uluslararası. Ve bu da tabi Türkiye’nin bu noktada dünyaya nasıl açıldığının en güzel ispatı. Türkiye bursları yanında kendi imkanlarıyla çeşitli üniversitelerimize gelen öğrenci sayısındaki bu büyük yükseliş, ülkemizin yükseköğrenimdeki cazibesinin arttığını da gösteriyor. Beklentimiz, ülkemizin nitelikli yabancı öğretim elemanları için de cazip hale gelmesi. Bir başka ifadeyle, beyin göçünün çekim merkezlerinden biri durumuna dönüşmesidir.
Yükseköğretim Kurulumuzca her yıl yeniden belirlenen ülkemiz bilim hayatının 100 öncelikli alanına yönelik doktoralı insan kaynağı yetiştirilmesi projesinde 4 bin öğrenciye ulaşıldı. Yeni kalkınma planımızda bu projeyi daha da geliştirme ve genişletme kararı aldık. Yükseköğretim alanını yenilikçi bir anlayışla sürekli daha da ileriye götürmek için hep birlikte çalışmaya devam edeceğiz.
Bilimsel araştırma projelerimizin ülkemizin ihtiyaçları ve hedefleriyle uyumlu şekilde yürütülmesini, Yükseköğrenim Kurulumuz nezdinde de koordine etmeliyiz.
Üniversitelerimizin araştırma altyapılarına mükerrer yatırımlar yaparak, kaynak israfına gitmelerinin önüne geçmek için de hemen bir envanter çıkarmalı, verimlilik esasına dayalı bir eylem planını da hazırlamalıyız.
Vakıf üniversitelerimizin üzerlerine giderek daha çok yapışan ticaret kurum algısının önüne geçmek için bilimsel araştırmalara daha çok yönelmelerini özellikle sağlamalıyız. Bilhassa kalite odaklı gelişme için, adı vakıf, vakıf, ama kusura bakmasınlar, vakıf olmaktan çıkmışlar, tamamen ticari çalışıyorlar. Vakıf dediğimiz zaman farklı şeyler biz anlıyoruz. Öğrencisinin cebinden ne çıkacak, o değil, tam aksine vakıfta, ecdat nasıl tanımlıyor? ‘Ceb-i hümayunundan ödemek suretiyle’ diyor. Şimdi de bizim tabii vakıf üniversitelerinin patronları kendi ceb-i hümayunlarından değil, orayı doldurmak için gayret ediyorlar; buna bakmamız lazım.
Tepeden tırnağa tüm kurumlarımızın misyonlarını ve işleyişlerini yeniden gözden geçirmemiz gerekiyor. Bu kapsamda şu ana kadar 160 üniversitemiz Yükseköğretim Kalite Kurulu tarafından değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Gerçekten önemli bir işleve sahip olduğuna inandığım Yükseköğretim Kalite Kurulumuzun yapısını güçlendirmeli ve özellikle bağımsızlığını tahkim etmeliyiz.
Hiç şüphesiz yükseköğrenimde başarının yolu, üniversite olmanın genel niteliklerini muhafaza ederek belirli alanlarda ihtisaslaşmadan, uzmanlaşmadan, markalaşmadan geçiyor. Her üniversite her alanda ve aynı standartta eğitim-öğretim veremeyeceğine göre, bu durum kaçınılmazdır. Üniversitelerimizi ihtisaslaşma yolunda ne kadar cesaretlendirirsek, buralara tahsis ettiğimiz kaynakların o derece verimli ve etkin değerlendirileceğini düşünüyorum. Araştırma üniversiteleri ve bölgesel kalkınma odaklı üniversiteler gibi girişimleri bu doğrultuda atılmış önemli adımlar olarak görüyorum. Halen 10 ihtisas üniversitesi, 11 araştırma üniversitesi ve 5 de aday araştırma üniversitesiyle yürütülen çalışmaların bir an önce hedefine ulaşmasını diliyorum.
Değerli Misafirler,
Ülkemizde eğitim öğretim imkânlarının genişlemesi, bilhassa da üniversite mezunlarımızın sayısının artması yeni bir durumu beraberinde getirmiştir. Yetişmiş insan gücümüzün sınırlı sayıda olduğu dönemlerde diploma ile ehliyet aşağı yukarı eşanlamlıydı. Ama tüm evlatlarımızın artık bu imkana sahip olduğu günümüzde diploma tek başına bir anlam ifade etmiyor. Geçmişin ne iş olsa yaparım sözü, bugünkü diplomalı, ama işe yaramaz dokundurması aynı anlayışın ürünüdür.
Bilim elbette uzun soluklu ve sabırlı bir çalışma gerektirir. Ama üniversiteye giden her öğrencimiz bilim adamı olamayacağına göre, bunların reel dünyada daha etkin karşılık bulmasının sağlamasının yollarını aramak durumundayız. Bu bakımdan gençlerimizi sadece diploma değil, aynı zamanda birikim ve beceri sahibi yapacak yöntemler geliştirmeliyiz. Ülkemizin üretken, rekabetçi ve istikrarlı bir istihdam piyasasına kavuşmasını, en az bu alandaki sayısal başarılarımız kadar önemli görüyorum. Bu çerçevede mesleki eğitimin yeniden ele alınması ve gençlerimiz için cazip hale getirilmesi şarttır.
Organize sanayi bölgelerinde açılan meslek yüksekokulları bu çerçevede önemli bir adımdır. Meslek liseleri ve diğer meslek yüksekokulları için de benzer yöntemler geliştirilmelidir. Aynı şekilde mühendislik ve fen bilimleri öğrencilerinin de eğitim-öğretim hayatlarını sektörle yakın ilişki içinde sürdürebilecekleri yollar bulunmalıdır. Özellikle gençlerimizin yoğun ilgi gösterdiği ve kariyer uzmanlığı olarak ifade edilen alanlardaki yeterlilik sınavlarında çıta giderek yükseliyor. Özel sektörde de durum farklı değildir. Hem kamuda, hem özel sektörde açılan pozisyonlar için yapılan tanımlarda diploma sadece bir faktör haline gelmiştir. Bu tür işleri ancak yabancı dilden birikime ve beceriye kadar pek çok ilave şartın karşılanmasıyla ulaşılabilmektedir. Üniversitelerimizdeki ihtisaslaşma bu ihtiyacını karşılayabilir, ancak asıl yapmamız gereken eğitim-öğretim sistemimizi belki de okul öncesinden başlayarak bir bütün olarak bu yönde değiştirmek olmalıdır.
Biz çocuklarımızın, gençlerimizin, milletimizin her bir ferdinin zekasına, kabiliyetine, çalışkanlığına, üretkenliğine, azmine güveniyoruz. Yapmamız gereken, bu büyük potansiyeli eğitim-yoluyla hem bireylerimizin, hem milletimizin, hem devletimizin hayrına neticelere vesile olacak şekilde eğitmek, yönlendirmektir. İnşallah hep birlikte bu meseleleri çok daha azla konuşacak, tartışacak ve hedeflerimize uygun şekilde başarıya ulaştıracağız.
Değerli Arkadaşlar,
Eğitim, sağlık, adalet, ulaştırma, enerji gibi temel hizmet alanlarında Cumhuriyet tarihinin en büyük yatırımlarını, en büyük atılımlarını gerçekleştirirken, bekamız ilgilendiren kritik konularda da çok önemli mesafeler kat ediyoruz.
Dün Rusya Devlet Başkanı Sayın Putin ve İran Cumhurbaşkanı Sayın Ruhani’yle Astana platformunun 5. Zirvesi’ni, biliyorsunuz Ankara’da gerçekleştirdik. Ankara Zirvesi’nde yaptığımız ikili ve üçlü görüşmelerde Suriye’deki insani ve siyasi krizin çözümü konusunda çok önemli kararlar aldık. Zirve’nin en önemli kazanımlarından biri, siyasi sürece yeni bir dinamizm kazandıracak olan anayasa komitesi üyelerinin onaylanmasıdır, böylece komitenin oluşumundaki tüm pürüzler giderilmiştir.
Bir diğer husus ise, büyük bir göç dalgası potansiyelini de içinde barındıran İdlib’deki sıkıntılı durumun en azından bir parça rahatlamasını sağlayacak görüş birliğine varılmış olmasıdır. Suriye topraklarının 4’te birinden fazlasını işgal eden Fırat’ın doğusundaki bölücü terör örgütüyle ilgili endişelerimizin muhataplarımız tarafından da önemli ölçüde paylaşıldığını gördük. Bu durum Amerika’yla yürüttüğümüz güvenli bölge çalışmalarının bir an önce sonuçlanmasını özellikle güçlendirdi. Zirve sırasında ve sonrasında yaptığımız açıklamalarda da ifade ettiğimiz gibi, iki hafta içinde buradan bir sonuç çıkmazsa kendi hareket planlarımızı devreye sokacağız.
Avrupa ülkelerinden hem İdlib, hem Fırat’ın doğusu konusunda çok daha güçlü bir destek bekliyoruz. Artık laf bizi doyurmuyor, laf ola beri gele yok, icraat bekliyoruz. Zira şu anda bizler 3 milyon 600 bin mülteciyi ülkemizde ağırlıyoruz, dünyada bunun benzeri yok; öyleyse Batı da bunun benzerini yapması lazım. Şayet İdlib’de sükuneti hızla sağlamazsak bu bölgede yaşayan 4 milyon insanın yükünü kaldıramayacağımızı açıkça söylüyoruz.
Fırat’ın doğusunu güvenli hale getirmek suretiyle buraya güvenli bölgenin derinliğine bağlı olarak 2 ila 3 milyon arasında halen ülkemizde ve Avrupa’da yaşayan Suriyeli sığınmacıyı iskan edebiliriz. Her iki husus bizim kadar Avrupa’yı da yakından ilgilendiriyor. Türkiye’nin mücadelesine verilen desteğin samimiyeti ve boyutu bu sorunların çözümüne veya derinleşmesine yol açacaktır.
Biz kendi sınır güvenliğimizi garantiye alma yanında, özellikle Suriye’nin toprak bütünlüğü ve siyasi birliği temelinde bir çözüm için samimi çaba göstermekten asla vazgeçmedik. Buna karşılık, bölgede etkinlik gösteren her ülkenin aynı tavır içinde olmadığı da bir gerçektir. Ülkemizin yaklaşımı böylesine insani ve çözüm odaklıyken, hala önümüze külfet paylaşımından terör örgütleriyle dirsek temaslarına kadar her konuda engeller çıkartılmasını kabul edemeyiz. Önümüzdeki aylarda yaşanacak gelişmeler Suriye krizinin suhuletle mi çözüleceği, yoksa derinleşeceğimi hususunda belirleyici olacaktır.
Türkiye olarak hem kendi güvenliğimiz, hem de Suriyeli kardeşlerimizin geleceği için ilkeli ve aktif tutumumuzu sonuna kadar devam ettirmekte kararlıyız. Yürüttüğümüz bu tarihi mücadelede kamuoyumuzun tüm kesimleri gibi akademi dünyamızdan da destek bekliyoruz.
Bu duygularla bir kez daha 2019-2020 yılı akademik yılımızın hocalarımıza ve öğrencilerimize hayırlar getirmesini Rabbimden diliyorum.
Sizlere sevgilerimi, saygılarımı sunuyorum, kalın sağlıcakla.