- Context
- Erdoğan addressed the 2nd International Social Sciences Congress in Turkey on September 20, 2019, themed 'Language of Cities.'
- Main themes
- Language of cities, civilization and urban identity, human-centered urban philosophy, Ottoman heritage, architecture and arts, geography and destiny, virtuous cities, historical Islamic cities, Istanbul's significance, cultural and aesthetic values, relationship between humans and cities
- Duration
- ~16 min
- Words
- 1,859
- Sentences
- 98
- Readability
- 52
- Grade
- 10.7
- Syntax
- 2.78
- Vocabulary
- 2.38
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other98 sentences in 22 paragraphs
Esteemed Rectors,
Valued Guests,
Precious Members of Our Academic World,
Ladies and Gentlemen,
I greet you with my warmest feelings and affection. I congratulate the valuable administrators of our universities, the Union of Turkish Municipalities, and the Turkish Language and Literature Association who contributed to the realization of the main theme of the second International Social Sciences Congress, the "Language of Cities Program."
I express my gratitude to all the scholars, literary figures, and artists from a wide geography ranging from Europe to Asia who contributed to this meeting with their presentations.
Cities are, as we know, places where space meets humanity. Civilizations have also been built in cities. Each civilization has defined and shaped the city within the framework of its own beliefs, morals, art, and philosophy. For this reason, cities have been likened to a vessel shaped by those who live within them. When we look at history, we see that some cities are known for their arenas where people were slaughtered for entertainment. Some cities have gained fame for their squares where people were burned on witchcraft charges. Some cities, on the other hand, have been recorded in the pages of history for their massive structures that rose at the cost of countless lives. Our civilization, however, has been built as a product of a vision that prioritizes humanity. According to Yahya Kemal, we have three great arts that surpass the world average, aside from state-building and military service. These are architecture, poetry, and music. "The skill is to establish a city; the heart of the subjects is to be made prosperous," Fatih expresses the purpose of our cities' establishment with these lines. We are talking about a civilization that states that the way to sustain the state and the city is through sustaining humanity. Farabi refers to this as "virtuous cities." We are the descendants of an ancestor who built and developed cities known for their mosques, madrasas, libraries, and hospitals. We are different; as I mentioned, arenas and so forth, I have told some friends about this; do we ever think when we name an indoor sports hall an arena? And we have changed the names of many of these things, what does arena mean? We know Rome for its arenas, but our ancestors did not build such things. All our cities that have become historical, especially Istanbul, Edirne, Bursa, and Konya, have been established with a human-centered approach. Our cities, shaped by an understanding that reflects humanity in every street, every avenue, and even every stone, are manifestations of the rich culture, deep thought, and truly unique aesthetic understanding we possess. Those who know that understanding, recognizing, and raising good people cannot be imagined independently of space have elevated these cities. For this reason, Bukhara, Samarkand, Tabriz, Jerusalem, Medina, Baghdad, Damascus, Cordoba, in short, all the cities of our civilization have attracted scholars and virtuous, knowledgeable people from all over the world. When Fatih Sultan Mehmet Han conquered Istanbul, this city was severely wounded due to the Latin invasion in the 13th century. It was our ancestors, with their administrators, architects, and cultural and artistic figures, who revived Istanbul and turned it into an unparalleled city. Long before America was discovered, long before Paris and London were even mentioned, Istanbul was the center of the world in every field. While people in Europe were being burned alive, claiming there was a devil inside them, in Istanbul, not only people but even pigeons, cats, and dogs were embraced with compassion.
Today, we are speaking the language of cities from within such a great treasure. Here we see Süleymaniye, here Gülhane Park, and here we see the pigeon houses. Our ancestors envisioned these in their architecture and incorporated them into it.
Valued Guests,
Ibn Khaldun used this beautiful expression: "Geography is destiny." It is indeed a fact that the most important element that instills these qualities in a person is the geography in which they live. The interaction between humans and cities has always been bidirectional. Again, Hacı Bayram Veli Hazretleri says: "Suddenly I arrived at that city, I saw it being built / I too was made of stone and soil." Just as a person builds and beautifies the city, the city has also constructed and developed the person within it. Eşrefoğlu Rumi also says: "Everything is like a ladder; a person can go up or down with it." Thus, we are born in a city that suits our destiny, we live in a city, and our lives come to an end there. Whether the city elevates us or pulls us down depends on our choices. For this reason, we can liken our cities to schools and their inhabitants to the students of that school. If we seek to learn something from the city rather than to dominate it, we will develop ourselves. Each of our ancient cities, especially Istanbul, is a school, a place of learning for those who know how to take lessons. Cities established by the most accurate meeting of space and humanity facilitate both human construction activities and the formation of civilization. The livable cities we call "ümran" have a harmony that goes far beyond merely meeting safety, shelter, and food needs. When you disrupt this harmony, that place ceases to be a livable city.
If I were to describe the ideology and actions of the party I founded with a symbolic word, we would call it "ümran," just like Ibn Khaldun, and that is how we started. Wherever we took responsibility, we have been striving to make both hearts and minds, as well as the space and environment, livable. In doing so, we have tried to ensure the most ideal meeting of nature and humanity, city and environment. We must do this to raise good people. The city is like the soil in which a person is nurtured. For this, we first need to know ourselves. "He who knows himself knows his Lord."
So, how can a person know themselves? Although the word "city" does not warm our hearts as much as the word "city," we can say with a rhymed expression: One who wants to know themselves must know their city. It is the people who give soul to the cities, who are associated with those cities. The language of monumental personalities develops each personality's own style. The shadow of great figures is the safest harbor of cities. You can see this in all the cities of Anatolia. If we are talking about an Anatolian wisdom based on manners and etiquette today, it is thanks to our great figures like Hacı Bektaş-ı Veli from Kırşehir, Hacı Bayram-ı Veli from Ankara, and Şeyh Şaban-i Veli from Kastamonu. For example, Bursa is primarily known for its Ulu Mosque, its greenery, Emir Sultan, Emir Buhari, and Somuncu Baba. The Selimiye Mosque in Edirne, the Halilurrahman Mosque in Urfa, the Alaaddin Mosque in Sinop, the Ulu Mosque in Malatya, and the Hazreti Süleyman Mosque in Diyarbakır are all marked by monumental figures that give spirit to our cities.
I wish Ahmet Hamdi Tanpınar had not limited himself to five cities; I wish he had written about our other cities alongside Erzurum, Konya, Bursa, Istanbul, and Ankara. Then we would have at least a treasure of 75 cities instead of five unmatched cities among the world's city monographs. Even today, there are certainly personalities who bring different colors and harmonies to each of our cities with their knowledge, experience, and struggles.
However, it is a fact that since the Mongol invasions, the ancient cities of our civilization have been under constant attack and have suffered great destruction. Especially in the last century, the troubles we have experienced have significantly faded the color and harmony of our cities. A civilization that has cities that have become ugly, soulless, and physically and spiritually devastated cannot stand out. I sincerely believe that we can quickly compensate for these losses thanks to the strength of our thousands of years of civilizational heritage. Indeed, I am pleased to see that a serious sensitivity in urbanism has developed throughout our country in recent years.
The reason for our ambitious entry into the national gardens, as Ekrem Bey just expressed, stems from this. We always say it is a way out against concrete. Just as national gardens are a way out against this concrete, we want them to be places where all families and children can truly lie down and roll around, and we want there to be national reading houses in a corner where they can come and read their books and study their lessons; this is a way out. Inshallah, from now on, we will witness a much greater rise, change, and progress.
Valued Friends,
Our nation knows best that cities have a spirit and a common consciousness. If there were no such consciousness, Antep would not be Gaziantep, Maraş would not be Kahramanmaraş, and Urfa would not be Şanlıurfa. Similarly, Samsun, Erzurum, Sivas, and Ankara would not go down in history as cities where the national will is manifested. If this were not the case, we would not be able to hold victory and foundation celebrations every year all over Anatolia from Malazgirt to İznik. Since the foundation is solid, and since the yeast is solid, this nation can build something much better on it.
We must act as we look at and care for our cities and ourselves. We must not forget that the real skill is to build cities that will construct the hearts, souls, and identities of people and provide them with peace. For this purpose, we have been saying for a while that we need brand cities, livable cities, and horizontal architecture instead of vertical architecture; this is the reason, and we are explaining the virtue of being close to the ground rather than the sky. Yes, we will definitely establish livable cities, brand cities. There is no logic that says it can only be built vertically; it is also possible to build this with the formation of horizontal architecture. We will build cities that will preserve the traces of our civilization, adapt to the conditions of the modern era, and be able to say, "I exist" in a globalizing world.
In the future world, while renewing their cities, we will be among the states that have preserved the culture, consciousness, and spirit of the city. For this, we must first discover, embrace, and digest our treasure in all its elements. To have generations that take pride in their past means raising generations that set much greater goals for their future. By using the resources we have in the most efficient and effective way in line with our goals, we will first lead our country to achieve the 2023 targets and then continue to walk towards our 2053 and 2071 visions.
Esteemed Professors,
Valued Friends,
With these feelings, I once again congratulate those who contributed to the organization of the Language of Cities Program on behalf of myself and my nation, and I extend my thanks to everyone who contributed. I greet you with love and respect, and I wish you good health.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Saygıdeğer Rektörler,
Değerli Misafirler,
Akademi Dünyamızın Kıymetli Mensupları,
Hanımefendiler, Beyefendiler,
Sizleri en kalbi duygularımla, muhabbetle selamlıyorum. Uluslararası Sosyal Bilimler Kongresi’nin ikincisinin ana teması olan ‘Şehirlerin Dili Programı’nın gerçekleştirilmesinde emeği geçen üniversitelerimizin, Türkiye Belediyeler Birliğimizin, Türkiye Dil ve Edebiyat Derneğimizin kıymetli yöneticilerini tebrik ediyorum.
Avrupa’dan Asya’ya kadar geniş bir coğrafyadan bildirileriyle bu toplantıya katkı sağlayan tüm bilim, edebiyat ve sanat insanlarımıza şükranlarımı sunuyorum.
Şehirler malum mekanla insanın buluştuğu yerlerdir. Medeniyetler de şehirlerde inşa edilmiştir. Her medeniyet kendi inanç, ahlak, sanat ve felsefe anlayışı çerçevesinde şehri tanımlamış ve şekillendirmiştir. Bu sebeple şehirler içinde yaşayanların kendi şeklini verdiği bir kaba benzetilmiştir. Tarihe baktığımızda kimi şehirlerin içinde eğlence için insanların katledildiği arenalarıyla öne çıktığını görüyoruz. Kimi şehirler cadı suçlamasıyla insanların yakıldığı meydanlarıyla üne kavuşmuştur. Kimi şehirler ise, yüzbinlerce canın telef edilerek yükseltildiği devasa yapılarıyla tarihin sayfalarına kaydedilmiştir. Bizim medeniyetimiz ise, önce insan diyen bir tasavvurun eseri olarak inşa edilmişlerdir. Yahya Kemal’e göre bizim devlet kurma ve askerlik dışında dünya ortalamasının fevkinde olan üç büyük sanatımız vardır. Bunlar; mimari, şiir, musikidir. “Hüner bir şehr bünyâd etmektir; reâyâ kalbin âbâd etmektir” Fatih bu mısralarıyla aslında bizim şehirlerimizin kuruluş amacını da ifade ediyor. Devleti ve şehri yaşatmanın yolunun insanı yaşatmaktan geçtiğini ifade eden bir medeniyetten söz ediyoruz. Farabi buna, “erdemli şehirler” diyor. Camileriyle, medreseleriyle, kütüphaneleriyle, şifahaneleriyle anılan şehirleri inşa ve imar eden bir ecdadın torunlarıyız biz. Biz farklıyız, bizim öyle dediğim gibi arenalar vesaire, bununla ilgili olarak da bazı dostlara öyle dedim; kapalı spor salonuna arena adını veriyorsunuz, hiç düşünüyor muyuz bu ismi verirken? Ve bunların birçoğunun ismini böyle değiştirdik, ne demek arena? Roma’yı biz arenalarıyla tanıyoruz, ama bizim ecdadımız bu şeyleri inşa etmedi. İstanbul, Edirne, Bursa, Konya başta olmak üzere tarihe mal olmuş bütün şehirlerimiz insan merkezli olarak kurulmuştur. Her sokağı, her caddesi, hatta her taşı insanı yansıtan bir anlayışla şekillenen şehirlerimiz sahip olduğumuz zengin kültürün, derin fikriyatın ve bu noktada gerçekten özgün, estetik anlayışın bir tezahürüdür. İnsanı tanımanın, anlamanın, iyi insan yetiştirmenin mekandan bağımsız bir şekilde tahayyül edilemeyeceğini bilen eller bu şehirleri yükseltmiştir. Bu sebeple Buhara, Semerkand, Tebriz, Kudüs, Medine, Bağdat, Şam, Kurtuba, hülasaten medeniyetimizin tüm şehirleri dünyanın her tarafından alimleri, fazilet ve irfan sahibi insanları kendisine çekmiştir. Fatih Sultan Mehmet Han İstanbul’u fethettiğinde bu şehir 13. yüzyıldaki Latin istilası sebebiyle ağır yara almış durumdaydı. İstanbul’u yeniden ayağa kaldıran ve eşi bulunmaz bir şehir haline getiren yöneticileriyle, mimarlarıyla, kültür ve sanat erbabıyla bizim ecdadımızdır. Daha Amerika keşfedilmemişken, daha Paris’in, Londra’nın esamesi dahi okunmazken İstanbul her alanda dünyanın merkeziydi. Avrupa’da insanlar içlerinde şeytan var, diye cayır cayır yakılırken, İstanbul’da bırakınız insanları güvercinler, kediler-köpekler bile şefkatle bağırlara basılıyordu.
Bugün işte böylesine büyük bir hazinenin içinden şehirlerin dilini konuşuyoruz. İşte şurada Süleymaniye, şurada Gülhane Parkı, buralarda güvercinlikleri görüyoruz. Ecdadımız bunları mimarisinde tasavvur etmiş ve mimarinin içerisine onu da yerleştirmiş.
Değerli Misafirler,
İbn-i Haldun şu güzel ifadeyi kullanıyordu: “Coğrafya kaderdir” diyor. İnsana bu hasletleri kazandıran en önemli unsurun da yine yaşadığı coğrafya olduğu bir vakadır. İnsan ve şehir arasındaki etkileşim her zaman çift yönlü olmuştur. Yine Hacı Bayram Veli Hazretleri ne diyor: “Nâgehân ol şâra vardım ol şârı yapılır gördüm / Ben dahî bile yapıldım taş ü toprak âresinde.” İnsanın şehri kurması, güzelleştirmesi gibi şehir de içindeki insanı inşa etmiş ve geliştirmiştir. Eşrefoğlu Rumî de şöyle diyor: “Her şey bir merdiven gibidir, kişi onunla yukarı da çıkabilir aşağı da inebilir.” İşte bizler de kaderimize uygun şekilde bir şehrin içinde doğarız, bir şehrin içinde yaşarız, orada hayatımız nihayete erer. Şehrin bizi yukarı çıkarması veya aşağı çekmesi bizim tercihlerimize bağlıdır. Bu sebeple şehirlerimizi birer mektebe, sakinlerini de o mektebin talebelerine benzetebiliriz. Şehre hakim olmayı değil ondan bir şeyler öğrenmeyi talep ettiğimiz takdirde kendimizi geliştiririz. İstanbul başta olmak üzere kadim şehirlerimizin her biri ders almasını bilenler için birer okuldur, birer mekteptir. Mekan ile insanın en isabetli yerde buluşmasıyla kurulan şehirler, insanın imar faaliyetlerine de, medeniyet teşekkülüne de kolaylık sağlar. Ümran dediğimiz yaşanabilir şehirler sadece emniyet, barınma ve gıda ihtiyacını karşılayan mekanların çok ötesinde bir ahenge sahiptir. Bu ahengi, yani şehir ile sosyal hayat, şehir ile tabiat arasındaki uyumu bozduğunuz zaman o belde ümran olmaktan çıkar.
Kurucusu olduğum partinin fikriyatını ve icraatını eğer sembol bir kelimeyle anlatmak gerekirse, biz de buna İbn-i Haldun gibi ümran derdik, böyle başladık. Sorumluluk üstlendiğimiz her yerde hem gönülleri ve zihinleri, hem de mekanı ve çevreyi ümran kılmanın gayreti içinde olduk. Bunu yaparken de tabiat ile insan, şehir ile çevre buluşmasını en ideal şekilde sağlamaya çalıştık. İyi insan yetiştirmek için buna mecburuz. Şehir de insanın yetiştiği toprağa benzer. Bunun için önce kendimizi tanımamız gerekiyor. “Men arefe nefsehu, fekad arefe rabbehu”, yani kendini tanıyan Rabbini de tanır.
Peki, bir insan kendini nasıl tanıyabilir? Kent kelimesi şehir kelimesi kadar içimizi ısıtmasa da, kafiyeli bir ifadeyle şöyle söyleyebiliriz: Kendini tanımak isteyen kentini tanımalı. Şehirlere ruh veren, o şehirlerle birlikte anılan insanlardır. Abide şahsiyetlerin diliyle, şahsiyetlerin her biri kendi üslubunu geliştirir. Ulu zatların gölgesi şehirlerin en güvenli limanlarıdır. Anadolu şehirlerinin tamamında bunu görebilirsiniz. Bugün edep ve erkan üzerine kurulu bir Anadolu irfanından bahsediyorsak, Kırşehirli Hacı Bektaş-ı Veli, Ankaralı Hacı Bayram-ı Veli, Kastamonulu Şeyh Şaban-i Veli gibi büyüklerimiz sayesindedir. Mesela Bursa, evvel emirde Ulu Camiidir, yeşildir, Emir Sultan’dır, Emir Buhari’dir, Somuncu Baba’dır. Edirne’nin Selimiye, Urfa’nın Halilurrahman, Sinop’un Alaaddin Camii, Malatya’nın Ulu Camii, Diyarbakır’ın Hazreti Süleyman Camii ve oralara adeta ruh veren abide zatlar şehirlerimize damgalarını vurur.
Keşke Ahmet Hamdi Tanpınar beş şehirle kalmasaydı, Erzurum, Konya, Bursa, İstanbul ve Ankara’nın yanında diğer şehirlerimizi de yazsaydı. İşte o zaman dünya şehir monografileri arasında eşi bulunmayan beş şehir yerine en az 75 şehirlik hazinemiz olurdu. Günümüzde de bilgisi, tecrübesi, mücadelesiyle her şehrimize farklı bir renk ve ahenk kazandıran şahsiyetler mutlaka vardır.
Bununla birlikte, Moğol saldırılarından bu yana medeniyetimizin kadim şehirlerinin sürekli saldırı altında kaldığı ve büyük bir tahribat gördüğü bir hakikattir. Bilhassa son bir asırdır yaşadığımız sıkıntılar, şehirlerimizin rengini ve ahengini epeyce soldurmuştur. Şehirleri çirkinleşmiş, ruhsuzlaşmış, fiziki ve manevi olarak yıkıma uğramış bir medeniyetin öne çıkma imkanı yoktur. Elimizdeki binlerce yıllık medeniyet mirasının gücü sayesinde bu kayıpları kısa sürede telafi edebileceğimize ben yürekten inanıyorum. Nitekim son yıllarda ülkemizin her yerinde şehircilik alanında çok ciddi bir hassasiyetin geliştiğini görmekten memnuniyet duyuyorum.
Az önce Ekrem Bey’in ifade ettiği millet bahçelerine bu kadar iddialı girişimizin sebebi buradan kaynaklanıyor. Hep söylüyoruz ya, betonlaşmaya karşı bir çıkış. İşte millet bahçeleri bu betonlaşmaya karşı bir çıkış olduğu gibi, bütün ailelerin, çocukların gerçekten yatıp yuvarlanabilecekleri yerler ve onların da bir köşesinde millet kıraathaneleri olsun ki oralarda da gelsinler kitaplarını okusunlar, derslerini çalışsınlar istiyoruz; bu bir çıkıştır. İnşallah bundan sonra çok daha büyük bir yükselişe, değişime, ilerlemeye şahit olacağız.
Değerli Arkadaşlar,
Şehirlerin ruhu ve ortak bir şuuru olduğunu en iyi bizim milletimiz bilir. Eğer öyle bir şuur olmasaydı Antep Gaziantep olmazdı, Maraş Kahramanmaraş olmazdı, Urfa Şanlıurfa olmazdı. Aynı şekilde Samsun, Erzurum, Sivas, Ankara milli iradenin tecelli ettiği şehirler olarak tarihe geçmezdi. Böyle olmasaydı her yıl Malazgirt’ten İznik’e kadar Anadolu’nun dört bir yanında zafer ve kuruluş şenlikleri yapamazdık. Madem temel sağlam, madem maya sağlam, öyleyse bunun üzerinde çok daha iyisini bu millet inşa edebilir.
Şehirlerimize, kendimize nasıl bakıyor, ihtimam gösteriyorsak öyle davranmalıyız. Asıl marifetin insanların kalbini, ruhunu, benliğini inşa edecek, onlara huzur verecek şehirler imar etmek olduğunu unutmamalıyız. Bu amaçla bir süredir marka şehirler diyoruz, yaşanabilir şehirler diyoruz, dikey mimari değil, yatay mimari diyoruz, sebebi bu ve göğe değil toprağa yakın olmanın faziletini anlatıyoruz. Evet, yaşanabilir şehirler, marka şehirler mutlaka kuracağız. Bu dikey olursa kurulur, diye bir mantık yok, yatay mimarinin oluşuyla da bunu inşa etmemiz mümkün. Hem medeniyetimizin izlerini koruyacak, hem modern dönemin şartlarına uyum sağlayacak, hem de küreselleşen dünyada ben de varım diyebilen şehirler kuracağız.
Geleceğin dünyasında şehirlerini yenilerken şehir kültürünü, şuurunu ve ruhunu korumuş devletlerin arasında yer alacağız. Bunun için önce kendi hazinemizi tüm unsurlarıyla keşfedecek, sahiplenecek, hazmedeceğiz. Geçmişiyle gurur duyan nesiler demek, geleceği için çok daha büyük hedefler belirleyen nesillerin yetişmesi demektir. Elimizdeki imkanları hedeflerimiz doğrultusunda en verimli, en etkin şekilde kullanarak önce ülkemizi 2023 hedeflerine ulaştıracak, ardından 2053 ve 2071 vizyonlarımıza doğru yürümeye devam edeceğiz.
Saygıdeğer Hocalarım,
Değerli Dostlar,
Bu duygularla bir kez daha Şehirlerin Dili Programının düzenlenmesinde emeği geçenleri şahsım, milletim adına tebrik ediyor, katkı veren herkese teşekkürlerimi sunuyorum. Sizleri sevgiyle, sayıyla selamlıyorum, kalın sağlıcakla.
