Speech at the meeting with the Polish community from the province of Alberta
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed the Polish community in Alberta, Canada, during Polish Heritage Month, celebrating their cultural ties to Poland and thanking them for their historical support.
- Main themes
- Polish diaspora in Canada, Polish heritage and identity, Polish-Canadian relations, patriotism and national pride, historical Polish emigration, NATO membership support, Polish community organizations, Poland's international standing, Polish Heritage Month in Alberta, Polish cultural continuity abroad
- Duration
- ~15 min
- Words
- 1,852
- Sentences
- 106
- Readability
- 63
- Grade
- 8.8
- Syntax
- 2.98
- Vocabulary
- 1.98
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other106 sentences in 20 paragraphs
Dear Countrymen, Esteemed Ministers, Honorable Ambassador, Honorable Consul General, Esteemed Honorary Consuls, Honorable President of the Congress here in Alberta, Honorable President of the Canadian Polish Congress across Canada – the Executive Board, Esteemed Representatives of the Canadian Polish Congress, Honorable Presidents of Polish organizations, School Directors, Teachers, All Distinguished Guests, All Esteemed Individuals, led by the Parish Priests, with the Fathers, along with our Sisters, All Guardians of Youth, Scouts, All Esteemed Individuals!
Thank you very much for organizing this meeting and for the many touching words about Poland and Poles, about Polishness here in Canada. I also thank the Ambassador for the kind words regarding our – Mr. Ambassador – activities in the Chancellery of the President. Because it must be said that the Ambassador was involved in a significant part of those truly important international matters for Poland that were carried out during my two presidential terms, and many of those matters he initiated himself.
But I want to emphasize one very important thing in this context. That is why I thank the Ambassador for mentioning what we do for Poland in the international arena. Many of those things would not have been possible or perhaps would have taken incomparably longer and may not have yielded such good results, as they often do, if it were not for our compatriots who live beyond our borders – very often for generations.
It is just as the President said a moment ago: various events have carried Poles, Polish families abroad. Times when the Republic did not exist because it was torn apart by partitioners, when people had to flee from persecution, from deportation to Siberia, from Germanization, from imprisonment. Times when they followed the bread, because there was terrible poverty, there was no work, there were no chances for development.
Finally, times when we were attacked again – World War II, after which so many of our compatriots, who bled on its fronts, believed that there was nowhere to return because their homeland had not truly regained freedom, full sovereignty, independence, that it was under Soviet domination, in the shackles of a foreign power. Many of them were also persecuted in Poland by the communists when they wanted to fight for a free, sovereign, independent Poland – for it to become like the homeland they remembered, or like the one their fathers remembered.
It can be boldly said: it is a great, wonderful, patriotically infused Polish blood that has gone abroad, including here to Canada. Over a million Poles, Polish Canadians, people with Polish roots, people feeling a connection to the homeland – very often great-grandparents somewhere far away, across the ocean. And yet all the time for generations feeling that connection. People very often of different nationalities. Because not only of this nationality – we would say – purely Polish, but also Polish Jews, Polish Armenians; people who had various genes within them, but felt a connection to Polish soil, to Polishness, to the Polish language, to Polish culture, to Polish tradition – to all that has created this Polishness for centuries, for over a thousand years.
Thank you for the support that Poland has received from you during these difficult times and afterwards, when we were trying to become part of great international communities, such as the North Atlantic Alliance, that is NATO. Yes, we know this very well – we were supported by Poles in the United States, but also by Poles here in Canada; by the American and Canadian Polish Congresses. That was very strong support.
You today constitute an important part of the societies in your countries – over a million citizens. This is no joke. This is also a serious electoral force. But above all, it is very many ambitious, intelligent people performing various professions, very often constituting the intellectual elite of society, very often influential in politics, able to manage excellently. To the question of whether you can manage excellently, it is enough to look at this room. Well, there is no poverty! An extremely elegant venue. I am very proud of this. I congratulate you from the bottom of my heart. This is, on one hand – a joke, but on the other hand – not.
However, I want to emphasize one thing. We talked here about Polish Heritage Day in Alberta. But we are also talking, ladies and gentlemen, about Polish Heritage Month right now in Canada – established by the Canadian House of Commons on February 7 – along with May 3 for all of Canada as the Constitution Day of the Republic of Poland. This shows the significance of Poland and Poles – primarily those living here – for Canada and what their influences are, also in political spheres; where the most important decisions for a democratic country are made.
Thank you from the bottom of my heart for the mission you perform here. For how you represent us, Poles, here, so many kilometers from Poland. Thank you from the bottom of my heart, I am moved and immensely proud that we could meet with you and that my wife and I are the first Presidential Couple here in Western Canada. Thank you from the bottom of my heart for the invitation. But that is one side of the coin – this current strength, also the strength of influence and penetration of Polish, Polish diaspora, the Canadian Polish Congress, Polish organizations, all of you.
But I also want to thank you for how beautifully you think about the future, in which there is also no lack of memory of Poland, of our tradition, of our culture. I am talking about children, about youth. A few hours ago, Agata, my wife, and I were at a meeting with scouts. I must tell you that I was – and I was there on site – immensely moved when the youth, when the children sang scout songs just like we sing around campfires in Poland. About Poland, about the homeland, about its beauty, about the trails, about our mountains, about what is important to us, about our values, about God, about honor, about virtue, about respect for another person, about brotherhood. Thank you from the bottom of my heart for that.
They sang in Polish, beautifully. We talked with them. They speak Polish at home. They learn the Polish language in Polish schools. This is your immense merit – all of you. And the scout instructors who lead them. But above all the homes, the parents, the grandparents, as well as the teachers, the directors running the schools, the entire communities that maintain these schools. And finally – last but not least – the priests, the sisters, the spiritual guardians. Thank you from the bottom of my heart for that, ladies and gentlemen.
I know that this is a great effort. We know very well and understand what it means that on the weekend – instead of going to the mountains or to the lake, or just simply resting, I apologize, lying in front of the television, or sitting in front of the computer and playing – the children go to Polish school. Parents dedicate the weekend, they also stay so that the children can go to school. They often drive them far so that for those few hours they can engage with the Polish language, learning it, its rules, grammar, spelling, learning Polish history, geography, or learning religion in Polish. Thank you from the bottom of my heart to the parents, to the teachers, to the educators, and finally to the children.
To the children, that – I apologize – they do not bang their fists on the table and say: “I’m not going there anymore, because I don’t want to!” This is the merit of the children, but it is also the merit of upbringing, that at the right moment they were explained what is important and what is a value in a person's life, which one must remember and which is worth nurturing within oneself. Thank you from the bottom of my heart to all of you on behalf of the Republic of Poland. We handed out Polish flags a moment ago with Agata. As I said: freshly brought straight from Warsaw. Ladies and gentlemen, this is a certain symbol – small, though important state-wise. But in essence small. Nevertheless, I would like it to have the meaning here that in my intention, in our intention is assigned to it. Just like our presence here today, with you. I want you to have the feeling that not only do you remember the Republic – Poland, your homeland. But I want you to know that Poland remembers you too. Because this is very important to me.
I want you to know that you matter. And I want you to know that we are immensely grateful to you for all that I just mentioned. In every inch and in every one of those matters – both small and great. Because each of them contributes to this great edifice, which is building Polishness and Polish heritage here, far from the Republic. In fact, Polish Heritage Day and Month are your day and month. They are your day and month, they are the day and month of your families, of this history, of those Polish graves scattered throughout Canada, of which – it can be boldly said – so many have remained here for centuries. And thank you for remembering them. Thank you from the bottom of my heart.
I wish you all the best. I invite you to Poland as often as possible. The children said that some have not been for five years. That’s a scandal! Please come as often as possible. Of course, I encourage you to move to Poland. But above all, for you to visit us. Each person will decide for themselves at the right moment what they want to do. However, I care very much that you come, take your children, so that you co-create a community with us in Poland as well. In the literal sense – through mutual interaction, through mutual presence.
Thank you for beautifully creating this community here – in Edmonton, in Calgary. Together. We just handed flags to representatives from both Edmonton and Calgary. And today at the meeting with the scouts, there were scouts from Calgary who came specially. Yes, yes, the scout is smiling nicely at me – I see him. Just from Calgary.
Ladies and gentlemen, thank you from the bottom of my heart. I wish you all the best. I wish you all beautiful days. To everyone in Canada, because not every day is always sunny here in Canada. We already know that, we have learned that. But here, in Edmonton – supposedly very often.
Ladies and gentlemen, but above all, we wish you success, health, happiness. May you be happy, may all matters go well. We will joyfully welcome you in Poland every time you come to any place you visit. This invitation is always, constantly open at any time of day and night.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Drodzy Rodacy, Wielce Szanowni Panowie Ministrowie, Szanowny Panie Ambasadorze, Szanowna Pani Konsul Generalna, Szanowni Panowie Konsulowie Honorowi, Szanowna Pani Prezes Kongresu tutaj, w Albercie, Szanowny Panie Prezesie Kongresu Polonii Kanadyjskiej w całej Kanadzie – Zarządu Głównego, Wielce Szanowni Wszyscy Przedstawiciele Kongresu Polonii Kanadyjskiej, Szanowni Państwo Prezesi polskich organizacji, Dyrektorzy Szkół, Nauczyciele, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo na czele z Księżmi Proboszczami, z Ojcami, na czele z naszymi Siostrami Zakonnymi, Wszyscy Opiekunowie Młodzieży, Harcerze, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo!
Bardzo dziękuję za zorganizowanie tego spotkania i za wiele wzruszających słów o Polsce i o Polakach, o polskości tutaj, w Kanadzie. Dziękuję też Panu Ambasadorowi za miłe słowa dotyczące naszej – Panie Ambasadorze – działalności w Kancelarii Prezydenta. Bo trzeba powiedzieć, że Pan Ambasador w ogromnej części tych rzeczywiście ważnych dla Polski spraw międzynarodowych, które były realizowane w okresie moich dwóch kadencji prezydenckich, brał udział i wielu spośród tych spraw własną ręką dawał początek.
Ale chcę podkreślić w tym kontekście jedną rzecz bardzo ważną. Dlatego dziękuję Panu Ambasadorowi, że o tym, co robimy dla Polski w przestrzeni międzynarodowej, powiedział. Wielu z tych rzeczy nie dałoby się zrobić albo być może trwałyby nieporównywalnie dłużej i może nie dawałyby tak dobrego efektu, jak często dają, gdyby nie nasi rodacy, którzy mieszkają poza granicami – bardzo często od pokoleń.
To tak, jak mówiła przed chwilą Pani Prezes: różne wydarzenia niosły Polaków, polskie rodziny za granicę. Czasy, kiedy Rzeczypospolitej nie było, bo była rozdarta między zaborców, ludzie musieli uciekać przed prześladowaniami, przed wywózką na Sybir, przed germanizacją, przed więzieniem. Czasy, kiedy podążali za chlebem, bo była straszliwa bieda, nie było pracy, nie było szans rozwoju.
Wreszcie czasy, kiedy znowu byliśmy napadani – II wojna światowa, po której tak bardzo wielu naszych rodaków, którzy krwawili się na jej frontach, uważało, że nie ma dokąd wracać, bo ich ojczyzna tak naprawdę nie odzyskała wolności, pełnej suwerenności, niepodległości, że jest w dominacji sowieckiej, w okowach obcego mocarstwa. Wielu z nich potem było też prześladowanych w Polsce przez komunistów, kiedy chcieli walczyć o wolną, suwerenną, niepodległą Polskę – o to, by ona się stała taka, jak ojczyzna, którą pamiętali, czy taka, którą pamiętali ich ojcowie.
Śmiało można powiedzieć: to wielka, wspaniała, przesycona patriotyzmem polska krew, która wyjechała za granicę także tutaj, do Kanady. Ponad milion Polaków, polskich Kanadyjczyków, ludzi z polskimi korzeniami, ludzi czujących związek z ojczyzną – bardzo często pradziadków gdzieś daleko, za oceanem. A jednak cały czas od pokoleń czujących związek. Ludzi bardzo często różnej narodowości. Bo nie tylko narodowości tej – powiedzielibyśmy – czysto polskiej, ale też polskich Żydów, polskich Ormian; ludzi, którzy mieli w sobie różne geny, ale czujących związek z polską ziemią, z polskością, z polskim językiem, z polską kulturą, z polską tradycją – z tym wszystkim, co tę polskość przez stulecia, przez ponad tysiąc lat tworzyło.
Dziękuję za wsparcie, które Polska od Państwa otrzymywała w tych trudnych czasach i potem, kiedy staraliśmy się o to, by stać się częścią wielkich wspólnot międzynarodowych, takich jak Sojusz Północnoatlantycki, czyli NATO. Tak, znakomicie o tym wiemy – byliśmy wspierani przez Polaków w Stanach Zjednoczonych, ale także przez Polaków tutaj, w Kanadzie; przez Kongresy Polonii Amerykańskiej i Kanadyjskiej. To było bardzo silne wsparcie.
Stanowicie dzisiaj Państwo ważną część społeczeństw w swoich krajach – ponad milion obywateli. To nie są żarty. To także poważna siła wyborcza. Ale to przede wszystkim bardzo wielu ambitnych, inteligentnych ludzi wykonujących rozmaite zawody, bardzo często stanowiących elitę intelektualną społeczeństwa, bardzo często wpływowych w polityce, umiejących sobie znakomicie radzić. Na pytanie, czy umiecie sobie Państwo znakomicie radzić, wystarczy popatrzeć na tę salę. No biedy nie ma! Niezwykle elegancki obiekt. Bardzo jestem z tego dumny. Gratuluję Państwu z całego serca. To z jednej strony – żart, ale z drugiej strony – nie.
Natomiast chcę jedną rzecz podkreślić. Mówiliśmy tutaj o Dniu Dziedzictwa Polskiego w Albercie. Ale mówimy też, proszę Państwa, o Miesiącu Dziedzictwa Polskiego w tej chwili w Kanadzie – ustanowionym przez kanadyjską Izbę Gmin 7 lutego – wraz z 3 maja dla całej Kanady jako Dzień Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. To pokazuje, jakie jest znaczenie Polski i Polaków – przede wszystkim tych mieszkających tutaj – dla Kanady i jakie są ich wpływy, także w sferach politycznych; tam, gdzie podejmuje się najważniejsze decyzje dla demokratycznego kraju.
Dziękuję za to z całego serca, że Państwo taką misję tutaj wykonujecie. Że Państwo tak reprezentujecie nas, Polaków, tutaj, tyle kilometrów od Polski. Dziękuję za to z całego serca, jestem wzruszony i ogromnie dumny, że mogliśmy się z Państwem spotkać i że jesteśmy wraz z żoną pierwszą Parą Prezydencką, która tutaj, w zachodniej Kanadzie, jest. Dziękuję z całego serca za zaproszenie. Ale to jest jedna strona medalu – ta aktualna siła, także siła wpływów i przebicia środowisk polskich, polonijnych, Kongresu Polonii Kanadyjskiej, polskich organizacji, wszystkich Państwa.
Ale ja chcę także podziękować za to, jak pięknie myślicie Państwo o przyszłości, w której nie brakuje także i pamięci o Polsce, o naszej tradycji, o naszej kulturze. Mówię o dzieciach, o młodzieży. Byliśmy dzisiaj z Agatą, z żoną, kilka godzin temu na spotkaniu z harcerzami. Muszę Państwu powiedzieć, że jestem – i byłem tam na miejscu – ogromnie wzruszony, kiedy młodzież, kiedy dzieci śpiewały harcerskie piosenki takie same, jak my śpiewamy przy ogniskach w Polsce. O Polsce, o ojczyźnie, o jej pięknie, o szlakach, o naszych górach, o tym, co dla nas ważne, o naszych wartościach, o Bogu, o honorze, o cnocie, o szacunku dla drugiego człowieka, o braterstwie. Z całego serca za to dziękuję.
Śpiewali po polsku, pięknie. Rozmawialiśmy z nimi. Mówią w domu po polsku. Uczą się języka polskiego w polskich szkołach. To ogromna Państwa zasługa – wszystkich. I instruktorów harcerskich, którzy ich prowadzą. Ale przede wszystkim domów, rodziców, dziadków, także i nauczycieli, dyrektorów prowadzących szkoły, całych środowisk, które te szkoły utrzymują. I wreszcie – last but not least – księży, sióstr, opiekunów duchowych. Dziękuję za to z całego serca, proszę Państwa.
Ja wiem o tym, że to jest wielki wysiłek. My znakomicie wiemy i rozumiemy, co to znaczy, że w weekend – zamiast pojechać w góry czy nad jezioro, czy w ogóle po prostu odpocząć, przepraszam, leżeć przed telewizorem, czy siedzieć przed komputerem i grać – dzieci idą do polskiej szkoły. Rodzice poświęcają weekend, też zostają po to, by dzieci mogły iść do szkoły. Często dowożą je daleko po to, by te kilka godzin mogły obcować z polskim językiem, ucząc się go, jego zasad, gramatyki, ortografii, ucząc się polskiej historii, geografii czy ucząc się religii po polsku. Dziękuję za to z całego serca i rodzicom, i nauczycielom, i wychowawcom, i wreszcie dzieciom.
Dzieciom, że – przepraszam – nie walną pięścią w stół i nie powiedzą: „Ja tam więcej nie pójdę, bo mi się nie chce!”. To zasługa dzieci, ale to także zasługa wychowania, tego, że w odpowiednim momencie wytłumaczono im, co jest ważne i co jest wartością w życiu człowieka, o której trzeba pamiętać i którą warto w sobie pielęgnować. Dziękuję za to z całego serca wszystkim Państwu w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Wręczyliśmy dzisiaj z Agatą przed chwilą polskie flagi. Jak powiedziałem: świeżo przywiezione prosto z Warszawy. Proszę Państwa, to jest pewien symbol – drobny, choć ważny państwowo. Ale w istocie drobny. Niemniej jednak chciałbym, żeby miał tutaj to znaczenie, które w mojej intencji, w naszej intencji jest mu nadane. Tak jak nasza obecność dziś tu, u Państwa. Chcę, żebyście Państwo mieli to poczucie, że nie tylko Wy pamiętacie o Rzeczypospolitej – o Polsce, o swojej ojczyźnie. Ale chcę, żebyście wiedzieli, że Polska pamięta też o Was. Bo dla mnie jest to bardzo ważne.
Chcę, żebyście wiedzieli, że się liczycie. I chcę, żebyście Państwo wiedzieli, że jesteśmy Państwu ogromnie wdzięczni za to wszystko, o czym przed chwilą powiedziałem. W każdym calu i w każdej z tych spraw – i drobnej, i wielkiej. Bo każda z nich składa się na ten wielki gmach, jakim jest budowanie polskości i polskiego dziedzictwa tutaj, z daleka od Rzeczypospolitej. Tak naprawdę Dzień i Miesiąc Polskiego Dziedzictwa to są Państwa dzień i miesiąc. To są dzień i miesiąc Wasz, to są dzień i miesiąc Waszych rodzin, tej historii, tych polskich grobów rozsianych po całej Kanadzie, których przez – śmiało można już mówić – stulecia tak wiele tutaj zostało. I dziękuję, że Państwo o nich pamiętacie. Dziękuję z całego serca.
Życzę Państwu wszelkiego powodzenia. Zapraszam do Polski jak najczęściej. Dzieci mówiły, że niektórzy nie byli od pięciu lat. To skandal! ( śmiech ). Proszę przyjeżdżać jak najczęściej. Oczywiście namawiam do przeniesienia się do Polski. Ale przede wszystkim do tego, żebyście Państwo nas odwiedzali. Każdy sam w odpowiednim momencie zdecyduje, co chce ze sobą robić. Natomiast bardzo mi zależy na tym, żebyście Państwo przyjeżdżali, zabierali dzieci, żebyście Państwo współtworzyli wspólnotę także z nami w Polsce. W sensie dosłownym – poprzez wzajemne obcowanie, poprzez wzajemne przebywanie.
Dziękuję za to, że tak pięknie tworzycie Państwo tę wspólnotę tutaj – w Edmonton, w Calgary. Razem. Właśnie wręczaliśmy przed chwilą flagi przedstawicielom i Edmonton, i Calgary. I dzisiaj też na spotkaniu z harcerzami byli harcerze z Calgary, którzy przyjechali specjalnie. Tak, tak, druh się tam ładnie uśmiecha do mnie – widzę go. Właśnie z Calgary.
Proszę Państwa, dziękuję z całego serca. Życzę Państwu wszelkiego, wszelkiego powodzenia. Życzę Państwu samych pięknych dni. Wszystkim w Kanadzie, bo nie wszędzie dni są zawsze słoneczne tutaj, w Kanadzie. To już wiemy, zdążyliśmy się już tego nauczyć. Ale akurat tu, w Edmonton – podobno bardzo często.
Proszę Państwa, ale przede wszystkim życzymy Państwu powodzenia, zdrowia, szczęścia. Żebyście Państwo byli szczęśliwi, żeby wszystkie sprawy dobrze się układały. Będziemy Państwa z radością za każdym razem witali w Polsce w każdym miejscu, w które Państwo przyjedziecie. To zaproszenie jest zawsze, nieustannie otwarte o każdej porze dnia i nocy.
Dziękuję bardzo.
_________________________________________________________________
Więcej o wizycie Prezydenta RP i Małżonki w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie: