- Context
- Duda addressed cadets, officers, and military academy students at the Belvedere Palace in Warsaw on November 29, 2024, during the annual Cadet Day celebration marking the 1830 November Uprising.
- Main themes
- Cadet Day celebration, November Uprising of 1830, military service and sacrifice, Polish independence and sovereignty, cadets and young soldiers, historical legacy and heroism, modernization of Polish armed forces, security of Poland, uniformed services, national identity and patriotism
- Duration
- ~10 min
- Words
- 1,184
- Sentences
- 47
- Readability
- 51
- Grade
- 12.3
- Syntax
- 3.27
- Vocabulary
- 2.10
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other47 sentences in 16 paragraphs
Honorable Ministers, Honorable Generals, Commanders, Rectors, Honorable Professors, Honorable Officers, Non-Commissioned Officers, but above all, Most Honorable Cadets, Soldiers, and Officers, All Most Honorable Guests, All Guests who have come to the Cadets' Celebration at the Belvedere!
I warmly welcome you. This traditional November evening of November 29, when we celebrate Cadet Day – the holiday of our young soldiers and student officers. Thank you, dear young friends, Most Honorable Cadets, for deciding to serve the Republic and for us, its citizens, when determining the course of your professional lives. A service for its security – both external and internal – and for public order. I thank all the ladies and gentlemen cadets present here, students of military schools, students of the Fire Academy, as well as students of the Police Academy in Szczytno.
This holiday is very significant, and this meeting here has an extremely important symbolism. 194 years ago, the November Uprising – the second uprising of Poles after the Kościuszko Uprising aimed at regaining an independent homeland – was initiated by the youngest Polish soldiers, by cadets, by students, by the youth of the Infantry Cadet School studying here in Warsaw, led by Lieutenant Piotr Wysocki.
He was exactly 33 years old in 1830. Like his colleagues and subordinates, like the young officers and cadets, he had never seen a free Poland. He was born at a time when Poland was already partitioned, when the true Republic was no longer on the maps of Europe and the world, when for the young it was only a story told by grandparents and parents, merely a legend. But they were raised in the spirit of service to the nation, which had always endured here, by the Vistula, and for the great idea of Poland regaining independence one day. They believed that it could happen – or that it would happen – through their actions, through their heroism, their blood, their struggle.
And it was to this struggle that they stood for the first time in their lives on that November night of 1830, starting – in such a small group – an uprising that lasted almost a year, ending in October 1831. It ended, unfortunately, in defeat not due to their actions and not because of their fault. Due to objective reasons, but also due to various incompetencies. Nevertheless, they are remembered in memory and in history as young heroes, as those who had the determination and courage to fight for a free homeland.
I speak of this so much because you are their heirs, their successors today. It can be boldly said – how much happier you are. You were born in a free, truly independent, and truly sovereign Poland. None of you remembers the times when Poland was not fully sovereign until 1989, when the first, still semi-free elections took place, but which truly broke the iron curtain, demolished the wall that divided Poland from democratic free states, and allowed our country, and above all our nation, to break free from Soviet enslavement.
Today you serve a free, sovereign, independent Poland, standing guard over its security and that of its citizens. You are already doing this today and preparing to do so professionally for the rest of your professional lives. These last years have made us all aware of how important this work is.
And you know well that it is not so important whether you are students of a military school, or students of a fire academy, or a police academy, because – when needed – the last years have shown that all people in uniform stand and defend with their own bodies whether it is the border, or the safety of citizens, or against the onslaught of hybrid groups of dangerous individuals, often armed citizens of other countries, or finally against a natural disaster that comes unexpectedly and is difficult to deal with. And certainly, many ordinary citizens simply cannot cope with such a difficult situation.
Once again, I thank you for choosing this difficult path – the path of service, the path of many separations from family, a path often filled with anxiety, often fear that must be overcome. It is not a shame for a person to be afraid – fear is normal, anxiety is something normal. Every sane person fears for their life.
The thing is to be able to control such feelings and impulses and to perform your tasks professionally, to the best of your ability and with full dedication. I have no doubt that you are just like that and that you are being educated for this purpose.
We all have a deep hope that thanks to the modernization efforts we are implementing today in Poland – introducing new types of armaments, modern equipment into the Polish army, ensuring the modernization of the fire service and state and volunteer services, the police, and other uniformed services – we will not only enable you to serve more efficiently, better, and more safely, but above all, we will ensure certain security for our homeland. Certain security means that the presence of Polish armed forces and Polish security services will be serious enough that no one would dare to attack us, that it would not be profitable for anyone, because the probability of repelling any attack would be too high.
This is what we are implementing today. And that is why, as one of those who participates in this process – thanking all those who serve, but also all those who are also implementing this process – I want to tell you that we will continue to do everything so that you do not have to fight. So that you always only provide assistance in difficult situations, just as is happening today and will always happen. I look here primarily at the young firefighters, I look at the young police officers, but I also look at the young soldiers, because – as I said – when needed, you all stand shoulder to shoulder, for which we are immensely grateful.
I wanted to thank your rectors, commanders, leaders, your officers, professors – all those who carry out the process of education with you on a daily basis and prepare you to serve the homeland as best as you can. I wanted to thank you and your loved ones for taking on this difficult task of serving the Republic alongside you.
I wanted to wish you to joyfully and successfully complete your education with the best results. And with joy, as well as satisfaction, find your place in the formations for which you are training and preparing.
I wish you all the best in your studies and in your future professional lives. But above all, I wish you success in your personal lives, so that you can always look back with satisfaction at the developing homeland, at the guard of which you stood for years, serving us, its citizens.
May God bless the Republic of Poland, our homeland! May God bless the cadets! May God bless all soldiers and officers, all those who serve the homeland! Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Panowie Ministrowie, Szanowni Panowie Generałowie, Komendanci, Rektorzy, Szanowni Panie i Panowie Profesorowie, Szanowni Panie i Panowie Oficerowie, Podoficerowie, ale przede wszystkim Wielce Szanowni Panie i Panowie Podchorążowie, Żołnierze i Funkcjonariusze, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, Wszyscy Goście przybyli na Święto Podchorążych do Belwederu!
Bardzo serdecznie witam Państwa. Ten tradycyjny listopadowy wieczór 29 listopada, kiedy obchodzimy Dzień Podchorążego – święto młodych naszych żołnierzy i funkcjonariuszy studentów. Dziękuję Wam, drodzy młodzi przyjaciele, Wielce Szanowni Panie i Panowie Podchorążowie, że decydując o losach zawodowych swojego młodego życia, podjęliście służbę dla Rzeczypospolitej i dla nas, jej obywateli. Służbę dla jej bezpieczeństwa – tego zewnętrznego i wewnętrznego – oraz porządku publicznego. Dziękuję wszystkim obecnym tutaj paniom i panom podchorążym, studentom szkół wojskowych, studentom Akademii Pożarniczej, a także studentom Akademii Policji w Szczytnie.
To święto jest bardzo znamienne i to spotkanie tutaj ma swoją niezwykle ważną symbolikę. 194 lata temu powstanie listopadowe – drugi po powstaniu kościuszkowskim zryw Polaków ku odzyskaniu niepodległej ojczyzny – rozpoczęte zostało przez najmłodszych polskich żołnierzy, przez podchorążych właśnie, przez studentów, przez młodzież ze Szkoły Podchorążych Piechoty studiującą tutaj, w Warszawie, na czele spisku której stanął wtedy podporucznik Piotr Wysocki.
Miał w 1830 roku dokładnie 33 lata. Tak jak jego koledzy i podkomendni, tak jak młodzi oficerowie i podchorążowie nigdy nie widział wolnej Polski. Urodził się w czasach, kiedy Polska była już pod zaborami, kiedy prawdziwej Rzeczypospolitej już nie było na mapach Europy i świata, kiedy dla młodych była ona już tylko opowieścią dziadków i rodziców, już tylko legendą. Ale wychowano ich w duchu służby dla narodu, który cały czas tutaj trwał, nad Wisłą, i dla wielkiej idei odzyskania kiedyś przez Polskę niepodległości. Oni wierzyli, że stać się to może – czy że stanie się – za ich sprawą, za sprawą ich bohaterstwa, ich krwi, ich walki.
I do tej walki właśnie stanęli po raz pierwszy w swoim życiu tamtej nocy listopadowej 1830 roku, rozpoczynając – w tak przecież niewielkiej grupie – powstanie, które trwało prawie rok, bo skończyło się w październiku 1831 roku. Skończyło się, niestety, przegraną nie za ich przyczyną i nie z ich winy. Z przyczyn obiektywnych, ale także i z przyczyn różnych nieudolności. Niemniej oni zapisali się w pamięci i w historii jako młodzi bohaterowie, jako ci, którzy mieli determinację i odwagę, by walczyć o wolną ojczyznę.
Mówię o tym tyle, bo jesteście dzisiaj ich spadkobiercami, ich następcami. Śmiało jednak można powiedzieć – jakże bardziej szczęśliwymi. Urodziliście się w wolnej, naprawdę niepodległej i naprawdę suwerennej Polsce. Nikt z Was nie pamięta czasów, kiedy Polska nie była w pełni suwerenna do 1989 roku, kiedy to doszło do pierwszych, jeszcze półwolnych wyborów, ale tak naprawdę, które przełamały żelazną kurtynę, zburzyły ten mur, który dzielił Polskę od demokratycznych wolnych państw, i pozwoliły wyrwać się naszemu krajowi, a przede wszystkim naszemu narodowi spod sowieckiego zniewolenia.
Dzisiaj służycie wolnej, suwerennej, niepodległej Polsce, stojąc na straży bezpieczeństwa jej i jej obywateli. Już dziś to czynicie i przygotowujecie się do tego, by profesjonalnie czynić to przez resztę swojego zawodowego życia. Te ostatnie lata uświadamiają nam wszystkim, jak bardzo to jest ważne dzieło.
I wiecie dobrze, że nie jest istotne tak bardzo, czy jesteście studentami szkoły wojskowej, czy jesteście studentami szkoły pożarniczej, czy policyjnej, bo – gdy trzeba – to ostatnie lata pokazały, że wszyscy ludzie w mundurach stają i własną piersią bronią czy to granicy, czy bezpieczeństwa obywateli czy przed naporem kierowanych ku nam hybrydowo grup niebezpiecznych, często uzbrojonych obywateli innych państw, czy wreszcie przeciwko żywiołowi, który nadchodzi niespodziewanie i z którym trudno sobie poradzić. A z całą pewnością wielu zwykłych obywateli po prostu w ogóle nie jest sobie w stanie poradzić z tą trudną sytuacją.
Jeszcze raz Wam dziękuję, że wybraliście tę trudną drogę – drogę służby, drogę wielu rozstań z rodziną, drogę często niepokoju, często obawy i strachu, który trzeba przełamać. To nie jest wstyd, że człowiek się obawia – obawa jest normalna, strach jest czymś normalnym. Każdy zdrowy na umyśle człowiek obawia się o swoje życie.
Rzecz tylko polega na tym, by umieć nad tego typu odczuciami i odruchami zapanować i wykonać swoje zadania profesjonalnie, najlepiej jak się potrafi i z pełnym oddaniem. Nie mam wątpliwości, że tacy właśnie jesteście i że ku temu właśnie jesteście kształceni.
Wszyscy mamy głęboką nadzieję, że dzięki działaniom modernizacyjnym, które realizujemy dzisiaj w Polsce – wprowadzając nowe rodzaje uzbrojenia, nowoczesny sprzęt na stan polskiej armii, zapewniając modernizację straży pożarnej i państwowej, i ochotniczych, policji i innych służb mundurowych – nie tylko umożliwimy Wam bardziej wydajną, lepszą i bezpieczniejszą służbę, ale przede wszystkim zapewnimy pewne bezpieczeństwo naszej ojczyźnie. Pewne bezpieczeństwo to znaczy, że ładunek polskich sił zbrojnych i polskich służb bezpieczeństwa będzie na tyle poważny, by nikt nie odważył się nas zaatakować, by nikomu się to nie opłacało, bo prawdopodobieństwo odparcia każdego ataku byłoby zbyt wysokie.
To dzisiaj realizujemy. I dlatego jako jeden z tych, który uczestniczy w tym procesie – dziękując wszystkim tym, którzy służą, ale i wszystkim tym, którzy także realizują ten proces – chcę Wam powiedzieć, że nadal będziemy czynili wszystko, byście walczyć nie musieli. Byście zawsze nieśli tylko pomoc w trudnych sytuacjach, tak jak to się dzisiaj dzieje i jak będzie się działo zawsze. Patrzę tu przede wszystkim na młodych strażaków, patrzę na młodych policjantów, ale patrzę także i na młodych żołnierzy, bo – jak powiedziałem – gdy trzeba, wszyscy stajecie ramię w ramię, za co ogromnie Wam jesteśmy wdzięczni.
Chciałem podziękować Waszym rektorom, komendantom, dowódcom, Waszym oficerom, profesorom – wszystkim tym, którzy realizują na co dzień z Wami proces kształcenia i doskonalą Was do tego, byście jak najlepiej mogli służyć ojczyźnie. Chciałem podziękować Wam i Waszym najbliższym za to, że w istocie wraz z Wami podejmują to trudne zadanie służenia Rzeczypospolitej.
Chciałem życzyć Wam, byście z radością i powodzeniem zakończyli proces swojej edukacji z jak najlepszymi wynikami. I z radością, także i satysfakcją odnaleźli swoje miejsce w Waszych formacjach, do których się szkolicie i przygotowujecie.
Życzę Wam wszelkiego powodzenia i na studiach, i w Waszym przyszłym życiu zawodowym. Ale przede wszystkim życzę Wam powodzenia w życiu osobistym, byście zawsze do samego końca swojej służby, a potem w starszych latach z satysfakcją mogli patrzeć na rozwijającą się ojczyznę, na straży której staliście przez lata, służąc nam, jej obywatelom.
Niech Pan Bóg ma w swojej opiece Rzeczpospolitą Polską, naszą ojczyznę! Niech Pan Bóg ma w swojej opiece podchorążych! Niech Pan Bóg ma w swojej opiece wszystkich żołnierzy i funkcjonariuszy, wszystkich tych, którzy służą ojczyźnie! Niech żyje Polska!
