- Context
- Duda addressed miners and dignitaries at the Wieliczka Salt Mine on December 2, 2024, during the traditional Barbórka celebration of Saint Barbara's Day, his last as president.
- Main themes
- Saint Barbara's Day celebrations, Polish mining heritage, Wieliczka Salt Mine, tribute to fallen miners, mining safety and rescue services, miners' courage and sacrifice, presidential farewell, NSZZ Solidarity, historical significance of salt mining, patron saints of miners, mining community and families
- Duration
- ~13 min
- Words
- 1,553
- Sentences
- 70
- Readability
- 60
- Grade
- 10.0
- Syntax
- 3.11
- Vocabulary
- 2.10
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other70 sentences in 20 paragraphs
Dear Miners – Employees of the Wieliczka mining plant, Employees of the Company, esteemed Mr. Prime Minister, Honorable Members of Parliament, Representatives of the Parliament, esteemed Ministers, Honorable Mr. Voivode, Honorable Voivodes, Honorable Mr. Marshal, All Representatives of Local Government present – both from Wieliczka and neighboring areas, and friends, All Honorable Mayors, Heads of Municipalities, County Leaders, Honorable Representatives of trade unions led by Mr. Piotr Duda, Chairman of the National Commission of NSZZ "Solidarity," Honorable Directors of all offices, starting from central offices through regional offices, Honorable Rectors, Ladies and Gentlemen Professors, All Distinguished Guests present, All Honorable Guests led by the Hosts, by the Authorities of the mine, by the President – Dear Hosts, All Guests!
Thank you very much for the invitation to these Barbórka celebrations here, at the Salt Mine in Wieliczka, to meet with you, with this mining brotherhood connected to the Wieliczka salt mines. I thank you because – as you know – this is my last presidential Barbórka. All the next ones I will carry out as a former President of the Republic. So, in fact, I also treat this as a kind of conclusion – slowly approaching – of my active political service. And I am glad that this is happening now, here, where it once began.
Because, in fact, it was from meetings with the Wieliczka miners long ago, in 2007, that I began my political journey. Some of you still remember that. I thank you for all these years, and I am glad that today here, in Wieliczka, in the mine, below, in your presence, I can say this. Indeed, below. Thank you for meeting in this place because this is a true mine. Moreover, it is extraordinary – because among those that can be descended into, it is probably the oldest in Poland that still exists. Oh, the noise in the hall! Bochnia is older?
Ladies and Gentlemen!
But above all, we stand here today under two figures that are extremely important for all of us – including me. Under the magnificent statues and under the protection of Saint Barbara, the patroness of all miners, and Saint Kinga, the patroness of the Wieliczka miners, the patroness of the Sądecczyzna region, which I personally also consider my own. I thank you even more for this invitation, as today, here, meeting together, we can also pray for all Polish miners, that they may always be under her care.
I mention this not without reason. Anyone who has been here in Wieliczka as a tourist or as a guest and had the opportunity – never having dealt with a mine before – to descend in that lift knows perfectly well what it means to descend into the black depths of the mine. What it means when that lift is going down. And one can imagine what it means when miners go to their shift and descend every day to perform their tasks, to do their work. Work that is exceptionally hard, always. Work that is extremely dangerous, work deeply rooted in Polish, Silesian tradition – also in Wieliczka tradition – for centuries.
Here, salt was extracted in the times of princes, in the times of great kings, such as Casimir the Great, when – it is hard to imagine today – the Wieliczka salt mines brought in 1/3 of the entire budget that the king had at that time. It was a power in those times, and Wieliczka and Bochnia salt went all over Europe. And thanks to it, the Kingdom of Poland, the Republic was recognizable in the world of those times. It was a great, great treasure, and those who were engaged in the extraction of salt – this extraordinary craft – were widely respected, recognized as some of the most valuable for the Republic, because they brought great income to it. And that is still the case today.
For centuries, this profession, and indeed this service to the Polish state – but also to the nation and to fellow human beings – is associated with great respect and often also admiration, because it is connected with exceptional risk. It is also associated with exceptional courage and exceptional skills.
That risk exists. All those who have ever had the opportunity to work in a mine know it well. This risk, which is embedded in this service, in this profession, can mean giving everything for the Republic and for this work – even life. It was no different this year when 15 miners lost their lives while working in our mining plants across Poland. I bow my head in memory of them, I bow my head in respect for the toil of their work, I bow my head in mourning for the grief in which their families are immersed.
But I also want to take this opportunity to thank all the services, all the mining rescuers, all those who have watched over the safety of miners throughout the year and who are always vigilant; who take on this great responsibility and who never cease in their service. I thank you immensely for that.
I also thank all the communities, especially the families of miners, who support each other, taking care of the families of those who have gone to their eternal shift, of those who have died, of those who have passed away. I thank the families, I thank the authorities of the mines and mining companies for treating the families of the deceased and fallen miners with dignity. I thank you from the bottom of my heart. This is immensely important for the ethos of this extraordinary work, for the ethos of this extraordinary professional group, but also for the Republic, which I want to emphasize with all my strength – as its President.
Ladies and Gentlemen!
A lot is being said now about the changes taking place in the economic and energy landscape of the world, Europe, and our country. It is a fact. It is said that we need to move away from coal, as well as from other fossil fuels. I always say this very calmly: everything must be carried out in accordance with the principles of common sense, the interests of the Republic, but above all and most importantly, with the interests of Polish society and the principle that we presented and which was adopted during the COP24 conference in 2018 in Katowice – the principle of Just Transition. What does it mean?
It means that the transition – including the energy transition – must be conducted in such a way that it is beneficial, not harmful to people, including workers. Or perhaps primarily for them – including miners and all those connected with the mining industry. It must be conducted in such a way that the families of miners and families of people connected with the mining industry do not fall into poverty. It must be conducted in such a way that the localities where mining plants currently exist do not become impoverished; that they develop, that they receive alternative opportunities for their development.
The previous government signed an agreement with miners in this regard, stipulating that the phasing out of coal mining in Poland would occur by 2049 in accordance with the rhythm of the agreements and climate commitments we signed – both European and global. This is a long cycle, which – we all had and have hope – would allow for such a just transition; calm, consistent, but realized with benefits for all of us resulting from environmental protection, climate, participation in our lives and in our professional matters also with modern technologies, development of research in our country. It would also allow many people who might want to connect with mining, perhaps due to family tradition, to find new attractive jobs; that these opportunities would be created for them.
Thus, such statements are concerning when we hear that these processes would have to occur in our country faster – by 2035 or even by 2030. It is hard for me to imagine a just transition from today within six years to such an extent as it is needed, considering that today the mining industry employs 70,000 people. Therefore, this is still a large professional group.
Ladies and Gentlemen!
Mining, any mining – because there are many types of mining service; it is not only salt extraction, it is not only hard coal extraction, it is also sulfur extraction, stone extraction, extraction of many other materials, metal ores – is a great, great Polish tradition. It is a wonderful tradition that has built many important elements of our culture – both regional and national culture. It is to a great extent an element shaping the social consciousness of our regions, and one could say that it shapes Polish consciousness. Because that is indeed the case. We once fought, and Poles died for the places where we can extract important resources to be part of the Republic.
May God bless all Polish miners! May Saint Barbara always watch over them whenever they go to their service and work! May Saint Kinga also always bless the Wieliczka miners, the salt miners! May God take care of the families of miners! May God take care of all those connected with the mining industry!
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Panowie Górnicy – Pracownicy wielickiego zakładu górniczego, Pracownicy Spółki, spółek, Wielce Szanowny Panie Premierze, Szanowni Państwo Posłowie, Przedstawiciele Parlamentu, Wielce Szanowni Panowie Ministrowie, Szanowny Panie Wojewodo, Szanowni Państwo Wojewodowie, Szanowny Panie Marszałku, Wszyscy przybyli Przedstawiciele Samorządu Terytorialnego – i wielickiego, i ościennych, i zaprzyjaźnionych, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo Burmistrzowie, Wójtowie, Starostowie, Wielce Szanowni Przedstawiciele związków zawodowych z Panem Przewodniczącym Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” Piotrem Dudą na czele, Szanowni Panowie Dyrektorzy wszystkich urzędów, poczynając od urzędów centralnych poprzez urzędy regionalne, Wielce Szanowni Panowie Rektorzy, Szanowni Panie i Panowie Profesorowie, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo na czele z Gospodarzami, z Władzami kopalni, z Panem Prezesem – Drodzy Gospodarze, Wszyscy Goście!
Bardzo dziękuję za zaproszenie na te uroczystości barbórkowe tutaj właśnie, do Kopalni Soli w Wieliczce, na spotkanie z Państwem, z tą bracią górniczą związaną z wielickimi solnymi żupami. Dziękuję, bo – jak Państwo wiecie – to jest moja ostatnia prezydencka Barbórka. Wszystkie następne już będę realizował jako były Prezydent Rzeczypospolitej. Więc w istocie traktuję to także jako swoiste zakończenie – powoli nadchodzące – mojej czynnej służby politycznej. I cieszę się, że dzieje się to teraz także i tutaj, gdzie ona się kiedyś rozpoczynała.
Bo tak naprawdę od spotkań z wielickimi górnikami kiedyś dawno temu, w 2007 roku, zaczynałem swoją polityczną drogę. Niektórzy z Państwa to jeszcze pamiętają. Dziękuję za te wszystkie lata i cieszę się, że dzisiaj tu, w Wieliczce, w kopalni, na dole, w Państwa obecności mogę to powiedzieć. No właśnie na dole. Dziękuję za spotkanie w tym miejscu, bo to jest prawdziwa kopalnia. Zresztą niezwykła – bo z takich, do których można zejść, chyba najstarsza w Polsce, jakie w ogóle jeszcze istnieją. O, szum na sali! Bochnia starsza? ( śmiech )
Szanowni Państwo!
Ale przede wszystkim stoimy dzisiaj tutaj pod dwoma niezwykle ważnymi dla nas wszystkich – także dla mnie – postaciami. Pod wspaniałymi figurami i pod opieką Świętej Barbary, patronki wszystkich górników, i Świętej Kingi, patronki górników wielickich, patronki ziemi sądeckiej, którą ja osobiście także i za swoją uważam. Tym bardziej dziękuję za to zaproszenie, że właśnie dzisiaj, tutaj spotykając się, możemy także i w modlitwie westchnąć za wszystkimi polskimi górnikami o to, by zawsze miały ich w swojej opiece.
Mówię o tym nie bez przyczyny. Każdy, kto tutaj, w Wieliczce, był jako turysta czy jako gość i miał sposobność – nigdy nie mając do czynienia wcześniej z kopalnią – zjechać tą windą, wie doskonale, co to znaczy zjechać w czarne czeluście kopalni. Co to znaczy, kiedy ta winda jedzie. I może sobie wyobrazić, co to znaczy, gdy górnicy idą na swoją szychtę i codziennie zjeżdżają w dół po to, by wykonać swoje zadania, wykonać swoją pracę. Pracę wyjątkowo ciężką, od zawsze. Pracę niezwykle niebezpieczną, pracę wrośniętą w polską, w śląską tradycję – także i w wielicką tradycję – od stuleci.
Tutaj wydobywano sól w czasach książąt, w czasach wielkich królów, takich jak Kazimierz Wielki, kiedy – trudno to sobie dzisiaj w ogóle wyobrazić – wielickie żupy solne przynosiły 1/3 całego budżetu, jakim wtedy dysponował król. To była potęga na owe czasy, a sól wielicka, bocheńska szła na całą Europę. I dzięki niej także i Królestwo Polskie, Rzeczpospolita była w świecie tamtych czasów rozpoznawalna. To był wielki, wielki skarb, a ci, którzy trudnili się wtedy wydobywaniem soli – tym niezwykłym kunsztem – byli powszechnie szanowani, uznani jako jedni z najcenniejszych dla Rzeczypospolitej, bo przynoszący jej wielki dochód. I tak jest do dziś.
Przez stulecia ten zawód, a w istocie ta służba dla polskiego państwa – ale także i dla narodu, i dla bliźnich – wiąże się z wielkim szacunkiem i bardzo często także i podziwem, dlatego że związana jest z wyjątkowym ryzykiem. Wiąże się też z wyjątkową odwagą i wyjątkowymi umiejętnościami.
To ryzyko jest. Wszyscy ci, którzy kiedykolwiek mieli sposobność pracować w kopalni, znakomicie je znają. To ryzyko, które jest wrośnięte w tę służbę, w ten zawód może oznaczać oddanie dla Rzeczypospolitej i dla tej pracy wszystkiego – także i życia. Nie inaczej było w tym roku, kiedy w naszych zakładach górniczych w całej Polsce w czasie pracy zginęło 15 górników. Pochylam czoło wobec ich pamięci, pochylam czoło wobec trudu ich pracy, pochylam czoło wobec żałoby, w jakiej pogrążone są ich rodziny.
Ale chcę z tego miejsca także i podziękować wszystkim służbom, wszystkim ratownikom górniczym, wszystkim tym, którzy czuwali przez cały rok nad bezpieczeństwem górników i którzy czuwają nad nim cały czas; którzy biorą na siebie tę wielką także i odpowiedzialność i którzy nigdy w swojej służbie nie ustają. Dziękuję za to ogromnie.
Dziękuję też wszystkim środowiskom, zwłaszcza środowiskom rodzin górniczych, które wspierając się nawzajem, opiekują się rodzinami po tych, którzy odeszli na wieczną szychtę, po tych, którzy zginęli, po tych, którzy zmarli. Dziękuję rodzinom, dziękuję władzom kopalń i spółek górniczych za to, że w godny sposób traktują rodziny zmarłych i poległych na służbie górników. Dziękuję za to z całego serca. To ogromnie ważne dla etosu tej niezwykłej pracy, dla etosu tej niezwykłej grupy zawodowej, ale także i dla Rzeczypospolitej, co z całą mocą – jako jej Prezydent – chcę podkreślić.
Szanowni Państwo!
Wiele mówi się teraz o zmianach, które następują w przestrzeni gospodarczej, energetycznej świata, Europy także i naszego kraju. To fakt. Mówi się o tym, że trzeba odejść od węgla, tak jak i od innych paliw kopalnych. Ja na to mówię zawsze bardzo spokojnie: wszystko musi być zrealizowane zgodnie z zasadami zdrowego rozsądku, interesami Rzeczypospolitej, ale przede wszystkim i nade wszystko z interesami polskiego społeczeństwa i zasadą, którą przedstawiliśmy i która została przyjęta w czasie konferencji COP24 w 2018 roku w Katowicach – zasadą Just Transition, zasadą sprawiedliwej transformacji. Co ona oznacza?
Ona oznacza, że transformację – także i tę energetyczną – prowadzić musimy w taki sposób, aby była ona z pożytkiem, a nie ze szkodą dla ludzi, także i ludzi pracy. A może właśnie przede wszystkim dla nich – także i dla górników, i wszystkich tych, którzy z przemysłem wydobywczym są związani. Tak ona musi być prowadzona, aby nie pogrążyły się w biedzie rodziny górników i rodziny ludzi związanych z przemysłem wydobywczym. Tak ona musi być prowadzona, aby nie spauperyzowano miejscowości, w których dzisiaj istnieją zakłady górnicze; aby one się rozwijały, aby otrzymały alternatywne możliwości swojego rozwoju.
Poprzedni rząd podpisał w tym zakresie umowę z górnikami, przewidując, że wygaszenie wydobycia węgla w Polsce nastąpi do 2049 roku zgodnie z rytmem podpisanych przez nas porozumień i zobowiązań klimatycznych – i tych europejskich, i tych światowych. To długi cykl, który – mieliśmy wszyscy i mamy nadzieję – że pozwoliłby właśnie na taką sprawiedliwą transformację; spokojną, konsekwentną, ale zrealizowaną z pożytkiem dla nas wszystkich wynikającym z ochrony środowiska, klimatu, udziałem w naszym życiu i w naszych sprawach zawodowych także i nowoczesnych technologii, rozwoju badań w naszym kraju. Pozwoliłby znaleźć także nową atrakcyjną pracę wielu ludziom, którzy być może chcieliby się z górnictwem związać, choćby z rodzinnej tradycji, ale będą dla siebie szukali innych możliwości; że te możliwości zostaną im stworzone.
Niepokoją zatem takie stwierdzenia, kiedy słyszymy, że te procesy miałyby w naszym kraju nastąpić szybciej – do 2035 czy nawet do 2030 roku. Trudno mi sobie wyobrazić sprawiedliwą transformację od dzisiaj w ciągu sześciu lat w tak ogromnym zakresie, w jakim jest ona potrzebna, zważywszy że dzisiaj przemysł wydobywczy to 70 tys. ludzi. W związku z powyższym to jest cały czas wielka grupa zawodowa.
Szanowni Państwo!
Górnictwo, każde górnictwo – bo przecież tych rodzajów służby górniczej jest wiele; to nie tylko wydobycie soli, to nie tylko wydobycie węgla kamiennego, to także wydobycie siarki, wydobycie kamienia, wydobycie wielu innych materiałów, rud metali – to wielka, wielka nasza polska tradycja. To wspaniała tradycja, która zbudowała wiele ważnych elementów naszej kultury – zarówno tej regionalnej, jak i tej kultury ogólnopolskiej. To w ogromnym stopniu element kształtujący także i świadomość społeczną całych naszych regionów, a można w jakimś sensie powiedzieć, że kształtujący polską świadomość. Bo tak to w istocie jest. Walczyliśmy kiedyś i Polacy ginęli za to, by te miejsca, gdzie możemy wydobywać ważne dla nas surowce, były częścią Rzeczypospolitej.
Niech Bóg błogosławi wszystkim polskim górnikom! Niech Święta Barbara zawsze ma ich w swojej opiece, ile razy idą do swojej służby i pracy! Niech górnikom wielickim, górnikom solnym błogosławi także zawsze i Święta Kinga! Niech Pan Bóg ma w swojej opiece rodziny górników! Niech Pan Bóg ma w swojej opiece wszystkich związanych z przemysłem wydobywczym!
Dziękuję bardzo.
