Speech after the awarding of decorations on the occasion of the opening of the Baltic Pipe
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed guests at the Szczecin Philharmonic on 27 September 2022 to mark the opening of the Baltic Pipe gas pipeline and present state decorations.
- Main themes
- Energy security, Baltic Pipe opening, Polish sovereignty, natural gas diversification, Norwegian gas supplies, Polish-Danish-Norwegian cooperation, historical dependency on Russian gas, infrastructure milestones, decorations ceremony, Law and Justice energy policy, Minister Piotr Naimski's role
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,471
- Sentences
- 46
- Readability
- 42
- Grade
- 15.2
- Syntax
- 3.50
- Vocabulary
- 2.12
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other46 sentences in 19 paragraphs
Dear Minister, esteemed Ministers, dear Prime Minister, esteemed Voivodes, esteemed Presidents, all distinguished guests, all highly respected ladies and gentlemen, our dear Danish and Norwegian friends!
Thank you very much. Thank you very much for the invitation to today’s ceremony. Thank you very much for the opportunity to meet here, in this spectacular, magnificent hall of the Szczecin Philharmonic, the philharmonic of West Pomerania. Thank you very much for this meeting, as you have created the occasion for it. It is an honor and a pleasure for me to present you with these awards. It is an honor and a pleasure for me that a few days ago I was able to present the Order of the White Eagle to Minister Piotr Naimski. Minister, well done!
Ladies and gentlemen, this is undoubtedly one of the absolutely most important days of the last over 30 years – since 1989, when Poland freed itself from the Soviet sphere of influence, when we stepped out from behind the Iron Curtain thanks to Solidarity. Since then, there has been a struggle – with varying degrees of success – to ensure that Poland becomes not only in name, not only in slogan, not only in constitutional provisions, but truly a fully sovereign state, fully independent, fully in control of its own affairs.
A state in which we, Poles, actually decide on our matters in as broad a scope as possible. Not only about whom we elect – whether to local councils, regional assemblies, or to our Polish parliament: the Sejm, the Senate – not only whom we elect as president, mayor, or for our cities, or as the President of the Republic, but so that we can truly make sovereign decisions also in economic matters, the most important ones, as well as in security matters.
One of those most important securities is undoubtedly – as we can see lately – energy security. For a long time – as we all know very well – in terms of gas supplies to Poland, we were completely dependent on Russia, which was a legacy of the communist era, that dependency, that presence in the Soviet sphere of influence. It was clear – especially after the blackmail that Russia perpetrated against Ukraine – that if we truly want to be sovereign in this regard, we must diversify our sources of supply.
The talk of gas supplies to Poland from the Norwegian shelf has been around for a long time. Various concepts put forward by different governments – essentially starting from the early 1990s – intersected here and subsequently fell through as those governments changed. In short: it did not succeed. There were various concepts, including those to supply this gas through Germany.
But in 2001, when Prime Minister Jerzy Buzek was in power in Poland, his then-advisor, Minister Piotr Naimski, announced the concept of simply building a gas pipeline from the Norwegian shelf to Poland and supplying gas directly through an agreement with the Norwegians, through an agreement with Denmark. At that time, it did not succeed, although discussions, and even political actions at the international level, were very advanced. Unfortunately, the next government that came after the elections – which were won by the SLD – torpedoed those plans, and no construction took place. Many of us remember that.
The idea returned after the victory of Law and Justice in the 2005 elections, when Professor Lech Kaczyński became the President of Poland – a great supporter of diversifying supplies to Poland not only of gas but of hydrocarbons in general; who had his plans that he tried to implement – specifically the construction of various pipelines to Poland, not only transporting gas but also oil; who finally also announced the idea of building a gas terminal as one that would allow our country to receive gas supplies de facto from all over the world, from wherever they wanted and could supply us with gas.
At that time, Minister Piotr Naimski was also already working in this area. Those governments lasted a short time, and it was not possible to realize this. When the power changed, the plans were again abandoned. Only the construction of the gas terminal progressed, which was finally completed in 2016.
But in 2015, when the United Right won the elections and Minister Piotr Naimski was again appointed in the Polish government as the minister responsible for energy affairs, he took action with great determination – as if aware that this might be the last chance; or perhaps this is indeed the historical momentum in which it must be realized.
I had the great honor that my compatriots elected me then as President, and I was able to support Minister Naimski's actions. And indeed, we acted from the very beginning. Later, in 2016, literally talking with the authorities of both Norway, in May, and then, in June, in Denmark. Then, all the time with the support of the Polish Ambassador in Denmark, Minister Henryka Mościcka-Dendys, whom I just had the honor and pleasure to award the Knight's Cross of the Order of Polonia Restituta on behalf of the Republic of Poland. Minister Piotr Naimski has often praised to me the great commitment and contribution of the Ambassador in overcoming the difficulties that existed.
Ladies and gentlemen, there were so many difficulties that it is hard to describe them. Everyone probably realizes what this investment meant at a time when Nord Stream 2 was being implemented, at a time when Nord Stream 1 already existed, at a time when great interests, backed by billions or even trillions of dollars, euros, or whatever currency we might mention here, were very much opposed to the construction of this gas pipeline from the Norwegian shelf to Poland and to Central Europe – because I want to emphasize this with all my strength.
Nevertheless, thanks to the determination of Minister Piotr Naimski, his government colleagues, the people you saw just a moment ago here on this stage, who were honored for their often invaluable and generally unquantifiable contribution to the realization of this investment – today, on time, which is hard to believe in these difficult times, we were able to open the gas pipeline.
I said today with a smile that it is hard to be moved by a gas installation, that it is hard to be moved by a gas valve, but – believe me, ladies and gentlemen – when I also look back, when I look at the fact that I was by the side of President Lech Kaczyński, who fought with such determination for a sovereign Poland, also in this regard, when I look at this great effort and when I see such a beautiful culmination of it, when I see that it has become a fact and that the gas is flowing, and something that is unbelievable, a huge, gigantic investment has been realized by Poland, realized through the efforts of Polish engineers, through the efforts of Polish politicians, realized through the determination of great and devoted patriots – tears come to my eyes, and I am immensely grateful to you for that.
As I said, this is a historic day. I am immensely pleased, ladies and gentlemen, that Minister Piotr Naimski has fulfilled his great mission towards the Republic, which he has carried for so many years, and undoubtedly in this way he is inscribing himself in golden letters in the history of the Republic.
I am immensely pleased that I was able to honor here, on this stage, so many young people who will work for the Republic in various positions for decades to come – it will certainly be so – and who very often in the first glimmer of their, I believe, great business, political careers, but above all great service to the Republic, are already inscribing themselves in such a beautiful way in the pages of its history.
And above all, they have the satisfaction that it is possible, that Poland and Poles can do it, that this is not just a saying, but that it is simply reality – hard, tangible. A reality in which gas flows; a reality that strengthens Poland; a reality that means that if in the future someone in our region has problems, we will also be able to supply them through our interconnectors – in the construction of which you have often participated.
I am immensely grateful for that. It is a great honor, great joy, and great pride for me to be here with you at this wonderful ceremony in Szczecin, in West Pomerania; to be able to look with you at this great work that has been realized, and to have the great honor to thank you on behalf of the Republic from the bottom of my heart for that.
Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowna Pani Minister, Szanowni Panie i Panowie Ministrowie, Szanowny Panie Premierze, Szanowne Panie i Panowie Wojewodowie, Szanowne Panie i Panowie Prezesi, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, Nasi Drodzy Duńscy i Norwescy Przyjaciele!
Bardzo dziękuję. Bardzo dziękuję za zaproszenie na tę dzisiejszą uroczystość. Bardzo dziękuję za to, że możemy się spotkać tutaj, w tej spektakularnej, wspaniałej sali Filharmonii Szczecińskiej, filharmonii Pomorza Zachodniego. Bardzo dziękuję za to, że możemy się spotkać, bo Państwo stworzyli ku temu okazję. To dla mnie honor i szczęście, że mogłem wręczyć Państwu te odznaczenia. To dla mnie honor i szczęście, że kilka dni temu mogłem wręczyć Order Orła Białego Panu Ministrowi Piotrowi Naimskiemu. Panie Ministrze, brawo!
Szanowni Państwo, to z całą pewnością jeden z absolutnie najważniejszych dni ostatniego ponad 30–lecia – od 1989 roku, odkąd Polska uwolniła się z sowieckiej strefy wpływów, odkąd wyszliśmy zza żelaznej kurtyny dzięki Solidarności. Od tamtego czasu trwała – z mniejszym lub większym powodzeniem – walka o to, by Polska stała się nie tylko z nazwy, nie tylko z zawołania, nie tylko z zapisów konstytucyjnych, ale rzeczywiście państwem w pełni suwerennym, w pełni niepodległym, w pełni decydującym o sobie.
Państwem, w którym my, Polacy, faktycznie decydujemy o naszych sprawach w jak największym ich obszarze. Nie tylko o tym, kogo wybieramy – czy to do lokalnych rad, sejmików, czy do naszego, polskiego parlamentu: Sejmu, Senatu – nie tylko, kogo wybieramy na prezydenta, wójta, burmistrza czy to naszych miast, czy to na Prezydenta Rzeczypospolitej, ale żebyśmy rzeczywiście suwerennie podejmowali decyzje także w sprawach gospodarczych, tych najważniejszych, jak również w sprawach bezpieczeństwa.
Jednym z tych najważniejszych bezpieczeństw z całą pewnością – co ostatnio widać jak na dłoni – jest bezpieczeństwo energetyczne. Przez długi czas – jak wszyscy doskonale wiemy – w zakresie dostaw gazu do Polski byliśmy całkowicie uzależnieni od Rosji, co stanowiło spuściznę czasów komunistycznych, tamtego uzależnienia, obecności w sowieckiej strefie wpływów. Jasne było – zwłaszcza po szantażach, których Rosja dopuściła się wobec Ukrainy – że jeżeli faktycznie chcemy być suwerenni w tym zakresie, musimy dokonać dywersyfikacji źródeł dostaw.
Mowa o dostawach gazu do Polski z szelfu norweskiego była już dawno. Różne koncepcje zgłaszane przez różne rządy – w zasadzie poczynając od początku lat 90. – przecinały się tutaj i kolejno padały, w miarę jak te rządy się zmieniały. Krótko mówiąc: nie udawało się to. Były różne koncepcje, także i takie, aby ten gaz dostarczać poprzez Niemcy.
Ale w 2001 roku, kiedy ster rządów sprawował w Polsce Pan Premier Jerzy Buzek, jego ówczesny doradca, Pan Minister Piotr Naimski, ogłosił koncepcję, aby po prostu zbudować gazociąg z szelfu norweskiego do Polski i aby tym gazociągiem dostarczać gaz bezpośrednio, poprzez porozumienie z Norwegami, poprzez porozumienie z Danią. Wtedy to się nie udało, chociaż rozmowy, a nawet działania polityczne już na szczeblu międzynarodowym były bardzo zaawansowane. Niestety, kolejny rząd, który przyszedł po wyborach – a kolejne wybory wygrał SLD – storpedował te plany i do żadnej budowy nie doszło. Wielu z nas to pamięta.
Idea wróciła po zwycięstwie w wyborach Prawa i Sprawiedliwości w 2005 roku, kiedy Prezydentem Polski został Profesor Lech Kaczyński – wielki zwolennik dywersyfikacji dostaw do Polski nie tylko gazu, ale w ogóle węglowodorów; który miał swoje plany, które starał się realizować – właśnie budowy różnych rurociągów do Polski, nie tylko transportujących gaz, ale także ropę naftową; który wreszcie ogłosił także ideę budowy gazoportu jako tego, który będzie dawał możliwość naszemu krajowi przyjmowanie dostaw gazu de facto z całego świata, zewsząd, skąd tylko będą chcieli i mogli ten gaz nam dostarczyć.
Wtedy już w tym zakresie działał także właśnie Pan Minister Piotr Naimski. Tamte rządy trwały krótko, nie udało się tego zrealizować. Kiedy władza się zmieniła, plany znów zostały zarzucone. Postępowała jedynie budowa gazoportu, który wreszcie udało się ukończyć w 2016 roku.
Ale w 2015 roku, kiedy Zjednoczona Prawica wygrała wybory i Pan Minister Piotr Naimski znów został w polskim rządzie ministrem odpowiedzialnym za sprawy energii, z wielką determinacją przystąpił do działania – jakby ze świadomością, że to jest może właśnie ta ostatnia szansa; a może jest to właśnie to historyczne momentum , w którym trzeba to zrealizować.
Miałem ten wielki zaszczyt, że moi rodacy wybrali mnie wtedy na Prezydenta i mogłem wspierać działania Pana Ministra. I tak rzeczywiście działaliśmy od samego początku. Później, w 2016 roku, dosłownie rozmawiając z władzami zarówno Norwegii, w maju, jak i potem, w czerwcu, w Danii. Później cały czas przy wsparciu Polskiej Ambasador w Danii, Pani Minister Henryki Mościckiej–Dendys, którą przed chwilą miałem zaszczyt i przyjemność w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej odznaczyć Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Pan Minister Piotr Naimski wielokrotnie wychwalał do mnie wielkie zaangażowanie i wkład Pani Ambasador w to, aby pokonać trudności, które były.
Proszę Państwa, trudności było tyle, że ciężko je opisać. Każdy chyba zdaje sobie sprawę, co oznaczała ta inwestycja w czasie, w którym realizowany był Nord Stream 2, w czasie, w którym istniał już Nord Stream 1, w czasie, kiedy wielkim interesom, za którymi stoją miliardy czy wręcz biliony dolarów, euro czy jakiejkolwiek waluty byśmy tutaj nie podali, bardzo było nie w smak, aby ten gazociąg z szelfu norweskiego do Polski i do Europy Środkowej – bo to chcę z całą mocą podkreślić – powstał.
Mimo wszystko dzięki determinacji Pana Ministra Piotra Naimskiego, jego współpracowników z rządu, osób, które widzieli Państwo przed chwilą tutaj, na tej scenie, które zostały odznaczone za swój często nieoceniony i w ogóle niewycenialny wkład w to, że tę inwestycję udało się zrealizować – dzisiaj, w terminie, co się nie mieści w głowie w tych trudnych czasach, mogliśmy gazociąg otworzyć.
Powiedziałem dzisiaj z uśmiechem, że trudno się wzruszać nad instalacją gazową, że trudno się wzruszać nad zaworem gazowym, ale – wierzcie mi, Państwo – kiedy popatrzę także w przeszłość, kiedy popatrzę na to, że byłem przy boku Pana Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który z taką determinacją walczył o suwerenną Polskę, także w tym zakresie, kiedy popatrzę na ten wielki wysiłek i kiedy widzę tak piękne jego zwieńczenie, kiedy widzę, że stał się on faktem i ten gaz płynie, i coś, co jest nie do uwierzenia, ogromna, gigantyczna inwestycja została przez Polskę zrealizowana, została zrealizowana wysiłkiem polskich inżynierów, wysiłkiem polskich polityków, została zrealizowana determinacją wielkich i oddanych patriotów – łzy stają mi w oczach i jestem Państwu za to ogromnie wdzięczny.
Jak powiedziałem, jest to historyczny dzień. Cieszę się ogromnie, proszę Państwa, z tego, że Pan Minister Piotr Naimski tę swoją wielką misję wobec Rzeczypospolitej, którą przez tyle lat niósł, zrealizował i niewątpliwie zapisuje się w ten sposób złotymi zgłoskami w historii Rzeczypospolitej.
Cieszę się ogromnie z tego, że mogłem dzisiaj odznaczyć tutaj, na tej scenie, tak wielu młodych ludzi, którzy jeszcze przez dziesięciolecia będą pracowali dla Rzeczypospolitej na różnych stanowiskach – na pewno tak będzie – i którzy bardzo często w pierwszym błysku swojej, wierzę w to, wielkiej kariery biznesowej, politycznej, ale przede wszystkim wielkiej służby dla Rzeczypospolitej, w tak piękny sposób już zapisują się na kartach jej historii.
A przede wszystkim mają satysfakcję, że da się, że można, że Polska i Polak potrafią, że to nie jest tylko takie powiedzonko, tylko że jest to po prostu rzeczywistość – twarda, namacalna. Rzeczywistość, którą płynie gaz; rzeczywistość, która wzmacnia Polskę; rzeczywistość, która powoduje, że jeśli w przyszłości ktoś w naszym regionie będzie miał problemy, to będziemy mogli mu także przez nasze interkonektory – w budowie których niejednokrotnie biorą Państwo udział – dostarczyć gaz, także ten z szelfu norweskiego.
Ogromnie za to dziękuję. Jest to dla mnie wielki zaszczyt, wielka radość i wielka duma, że mogę być tutaj z Państwem na tej wspaniałej uroczystości w Szczecinie, na Pomorzu Zachodnim; że mogę z Państwem patrzeć na to wielkie dzieło, które udało się zrealizować, i że mam ten wielki zaszczyt, że mogę Państwu w imieniu Rzeczypospolitej za to z całego serca podziękować.
Niech żyje Polska!