Speech during the meeting with representatives of Churches and religious associations
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed representatives of churches, religious associations, and national minorities at the Presidential Palace in Warsaw in January 2019.
- Main themes
- Religious and ethnic pluralism in Poland, Polish national identity, centenary of Polish independence, interfaith dialogue, historical continuity of minorities, community and unity, Polish patriotism, tolerance and coexistence
- Duration
- ~16 min
- Words
- 1,954
- Sentences
- 75
- Readability
- 38
- Grade
- 14.3
- Syntax
- 3.33
- Vocabulary
- 2.14
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other75 sentences in 30 paragraphs
Your Eminences, Excellencies,
Honorable Clergy,
Representatives of Churches and Religious Associations,
Esteemed Chairpersons and Presidents,
Representatives of National and Ethnic Minorities,
All Distinguished Guests!
I am very pleased that once again at the beginning of the year we can meet at the Presidential Palace for a joint gathering of representatives of existing churches, religious associations, and national and ethnic minorities in Poland with the President of the Republic of Poland.
I am very happy because our meeting is an important element of the existence of the Polish community, but above all, it beautifully showcases what it looks like, how colorful it is, and how great the tradition of our Polish community is, the citizens of the Republic – those who live on Polish soil, in a tradition shaped here for centuries, often for over a thousand years.
I am immensely pleased because it can be confidently said that none of you – in this sense of a certain historical continuity – is new here. This is a great deep Polish tradition. This is not something that appeared in the last 10, 15, 20, 30, 50, or even 100 years. These are churches, religious associations, national and ethnic minorities that have lived on Polish soil for centuries, and together we create a great Polish community.
I am very glad that once again I can host you at the Presidential Palace along with my wife to emphasize this continuity and this community that is so incredibly important for the functioning of our state, for us as a community of people who for me constitute a nation in the understanding of people living on this land, feeling a connection with it and a community with each other, often despite differences in faith, ethnic origin, or nationality – that in this way, in such an understanding, we create a national community of the people of Polish soil.
Thank you very much for being here, but above all, I want to thank you for last year – 2018 – when we began celebrating the centenary of Poland regaining independence. I wanted to sincerely thank you that in all your communities this great historical occasion of 1918 and the centenary now, in 2018, was highlighted; that so many ceremonies took place – both community ones and those emphasizing historical continuity, as well as, of course, prayerful ones. Those prayers for the homeland that flowed from various sides, which for me personally – as a believing person – are so immensely important.
Before us stretches another year – 2019 – when we continue our celebrations of the centenary of regaining independence, the shaping of that free Poland from a hundred years ago, the shaping of its borders. We will continue to emphasize and celebrate various events over the coming years, we will commemorate events related to its defense. I always emphasize that we are here, we are a community, one, and that all of us sitting here are Polish patriots – in the sense of the source from which we come.
Let someone go to the cemetery of Polish soldiers from 1919 somewhere in Lviv or near Lviv, or here in Warsaw, let someone go to the cemetery of soldiers who fell in defense of Poland in 1920-1921 and see what signs are on those gravestones. There are crosses, Stars of David, crescents, there are various crosses, various symbols of the faith of those who lie under those tablets, who gave their lives for one common goal: for an independent Poland, for the freedom of Poland and Poles in the broadest sense of the word, which I mentioned.
It was not about specific ethnic or national origins, but about a sense of community of the nation in a very broad sense of the word: a nation as people living on this land, feeling a bond with it and wanting Poland to be here – as a country, also as a symbol of freedom, tolerance, and religious security. That for centuries it has been a country to which one could come, professing various religions, having different beliefs, cultivating various customs and traditions – whether one was a Jew, an Armenian, a Ruthenian, a Ukrainian, or a Pole by origin, one could settle here and enter into what we conventionally call Polishness.
Polishness – as a certain conglomerate of various traditions, where from everything one tried to draw what is best, most common, useful, but at the same time what is most good. For mutual living, for building mutual prosperity, for mutual understanding – for what is so important to be able to say that we are creating a society together.
Why do I emphasize this so strongly? Of course, because that is how it really is. And the proof of this is your presence here today, that Poland exists and we exist in it all the time, having different views, different personal beliefs, faith, cultivating various traditions. And it is very good that we cultivate them! Just look at various holiday customs to see how intertwined they are and how incredibly interesting that is.
But I also say this because, inevitably – through the dramatic events that have taken place, one could say, even this week, because after all, it was Sunday – the discussion about whether the boundaries of internal interpersonal relations in some aspects, especially political ones, are not being crossed among us has revived. Indeed, they are – unfortunately – being crossed. Not in a religious dimension, of course not in an international or interethnic dimension or between religious communities and associations. No – they are being crossed in the sense that some sociologists sometimes call intertribal: the division into various ideological views and the clashes that arise against this backdrop.
I want to say one thing: I would very much like us, as a community of people living on this land, to be able to model our conversations on how you conduct dialogue in the Polish Ecumenical Council. It is well known that there are differences between churches and religious associations. For centuries, they have often led to tragedies. From those tragedies that occurred, a great, often very painful lesson emerged. But – fortunately – churches and religious associations, people of faith have learned that lesson.
And today they know how to sit down and talk to each other in a normal way, without insulting anyone, without humiliating, without discrediting anyone even on the most difficult issues. I would very much like us – as a community of people living on Polish soil, having different views – to learn this as well. That we should be able to talk to each other – whether directly or as we often talk today through various modern tools, social media, and others, where a person is anonymous.
That even in this anonymity we should be able to talk to each other in such a way as to see behind that screen the other person, who has their pride, dignity, important beliefs, and with whom, of course, we must engage in discussion, but in such a way as to recognize those incredibly important elements. We lack this very much. If I could ask you to appeal to this during meetings in your communities.
I said to those I met with in recent days: “Ladies and gentlemen – I say this as a politician – let us start with ourselves. Let each of us, even if he considers himself the holiest, most dignified, and most delicate, take a personal inventory of conscience and consider whether he has ever written or said an unnecessary word that he later regretted. Often in emotions, sometimes in pain, in agitation. But is it not the case that we should indeed first reckon with ourselves in order to be able to relate to others?”
I myself – I even said yesterday here to the youth I met and discussed these topics with – in my inventory of conscience, I can see at least several times when I certainly regretted a word spoken or written. Although I consider myself moderate. But it happens, and we need to pay attention to it, because it is also a matter of respect for our closest ones. If we are to continue successfully building this community, we should do it in this way – and that is what I wanted to ask you. Because Your Eminences, Excellencies, Esteemed Ladies and Gentlemen, you know how to do this, on a Polish scale you are truly excellent at this – in the relationship between yourselves.
I would very much ask you to teach this to your brethren in your communities. Because – unfortunately – we do not yet know how to do this, and our reality shows this very clearly, especially recently. When there are indeed more tools that facilitate maintaining anonymity, we allow ourselves more and more. This is a very bad trend.
But above all, I also wanted to ask you to continue emphasizing all those important anniversaries that are coming up in the near future. I have already mentioned in passing the defense of Poland in 1920 – that awaits us not this year, but next. We will celebrate the great anniversary of the Battle of Warsaw, where all our brothers came together to defend Poland – our grandfathers, great-grandfathers.
But also this year we will celebrate many important anniversaries. The 450th anniversary of the Union of Lublin – a great event that, one could say, was in some sense the foundation of the European Union, an extraordinary meeting of states, nations, and ethnic groups. Together within one Republic. We will celebrate the 20th anniversary of Poland's accession to the North Atlantic Alliance, which today is a guarantor of our security, so important for all of us and for our communities. We will celebrate the 15th anniversary of joining the European Union, in which – I am convinced – we still have an extremely important role to play, and whose presence for us, as Poles, is so incredibly significant for the successful shaping of our future. We also have the extremely painful 80th anniversary of the outbreak of World War II. We also have the 30th anniversary of the first – semi-free Sejm, free Senate – elections on June 4, 1989.
So, a multitude of extremely important events that in the last century of our history – of course, setting aside the issue of the Union of Lublin 450 years ago – have great significance for the present, as a large part of society remembers those days because they experienced them themselves.
I would like you to also emphasize these anniversaries in your communities, and I ask you very much for that. Because they build not only our identity, not only our awareness of our history, the processes through which that history has passed, and how we rebuild ourselves as a state and society, but above all, they also have significant importance for shaping our future tradition, future memory.
For rebuilding our pride, also our dignity as a society that in 1989 emerged from behind the Iron Curtain poor and feeling like a society humiliated by years of communism, and today building its prosperity in the European Union and in the world and absolutely aspiring to be called – in the full meaning of those words – one of the prosperous societies of the West.
Once again, thanking you for your presence, for another meeting here at the Presidential Palace, I wanted to wish you all the best for you and your communities for the entire year of 2019. I deeply believe that it will be another successful year for the reborn, independent, and sovereign Republic of Poland.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowni Eminencje, Ekscelencje,
Czcigodni Duchowni,
Przedstawiciele Kościołów, Związków Wyznaniowych,
Szanowni Państwo Przewodniczący i Prezesi,
Przedstawiciele Mniejszości Narodowych i Etnicznych,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście!
Bardzo się cieszę, że po raz kolejny z początkiem roku możemy się zobaczyć w Pałacu Prezydenckim na wspólnym spotkaniu przedstawicieli istniejących, działających w Polsce kościołów, związków wyznaniowych oraz mniejszości narodowych i etnicznych z Prezydentem Rzeczypospolitej.
Cieszę się bardzo, bo to nasze spotkanie jest ważnym elementem istnienia polskiej wspólnoty, ale przede wszystkim jest pięknym pokazaniem tego, jak ona wygląda, jak jest barwna i jak wielka jest tradycja naszej polskiej wspólnoty, obywateli Rzeczypospolitej – tych, którzy żyją na polskiej ziemi, w tradycji ukształtowanej tutaj od stuleci, bardzo często od ponad tysiąca lat.
Cieszę się ogromnie, bo można śmiało powiedzieć, że nikt z Państwa – w tym znaczeniu pewnej ciągłości historycznej – nie jest tutaj nowy. To wielka polska głęboka tradycja. To nie jest coś, co pojawiło się w ostatnim 10-, 15-, 20-, 30-, 50- czy nawet 100-leciu. Są to kościoły, związki wyznaniowe, mniejszości narodowe i etniczne, które żyją na polskiej ziemi od stuleci i razem tworzymy wielką polską wspólnotę.
Bardzo się cieszę, że po raz kolejny mogę Państwa gościć w Pałacu Prezydenckim wraz z moją małżonką po to, by podkreślić tę ciągłość i tę wspólność tak niezwykle ważną dla funkcjonowania naszego państwa, nas jako społeczności ludzi, którzy dla mnie stanowią naród w rozumieniu ludzi mieszkających na tej ziemi, czujących z nią łączność i wspólność ze sobą nawzajem, właśnie często mimo różnicy wiary, pochodzenia etnicznego, narodowego – że właśnie w ten sposób, w takim rozumieniu tworzymy narodową wspólnotę
ludzi polskiej ziemi.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Bardzo dziękuję, że są Państwo tutaj, ale przede wszystkim bardzo chcę podziękować za zeszły rok – 2018 – gdy rozpoczęliśmy obchodzenie stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości. Chciałem bardzo serdecznie podziękować, że we wszystkich Państwa wspólnotach ta wielka dla nas wszystkich okoliczność historyczna 1918 roku i stulecia teraz, w roku 2018, została podkreślona; że odbyło się tak wiele uroczystości – i wspólnotowych, i właśnie podkreślających ciągłość historyczną, a także oczywiście i modlitewnych. Tych modlitw za ojczyznę, które płynęły z różnych stron, a które dla mnie osobiście – jako człowieka wierzącego – są tak ogromnie ważne.
Przed nami rozpościera się kolejny rok – 2019 – gdy kontynuujemy nasze obchody stulecia odzyskania niepodległości, kształtowania się tamtej wolnej Polski sprzed stu lat, kształtowania się jej granic. Będziemy to jeszcze podkreślali i obchodzili różne wydarzenia przez kolejne lata, będziemy obchodzili wydarzenia związane z jej obroną. Zawsze podkreślam, że tu jesteśmy, jesteśmy wspólnotą, jednym i że wszyscy, jak tutaj siedzimy, jesteśmy polskimi patriotami ‒ w znaczeniu właśnie tego źródła, z którego pochodzimy.
Niech ktoś pójdzie na cmentarz polskich żołnierzy z 1919 roku gdzieś we Lwowie czy pod Lwowem, czy tutaj, w Warszawie, niech ktoś pójdzie na cmentarz żołnierzy poległych w obronie Polski w latach 1920-1921 i zobaczy, jakie znaki są na tych nagrobkach. Są krzyże, gwiazdy Dawida, półksiężyce, są różne krzyże, różne symbole wiary tych, którzy pod tymi tablicami leżą, a którzy oddali życie w jednym wspólnym celu: za niepodległą Polskę, za wolność Polski i Polaków właśnie w tym najszerszym tego słowa znaczeniu, o którym wspominałem.
Nie chodziło o konkretne pochodzenie etniczne czy narodowościowe, tylko o poczucie wspólnoty narodu w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu: narodu jako ludzi mieszkających na tej ziemi, czujących z nią więź i chcących, żeby tutaj była Polska – jako kraj, także jako symbol wolności, tolerancji, bezpieczeństwa religijnego. Tego, że przez stulecia był to kraj, do którego można było przyjechać, wyznając różne religie, mając różne przekonania, kultywując różne zwyczaje i tradycje – czy było się Żydem, czy Ormianinem, Rusinem, Ukraińcem, czy Polakiem z pochodzenia, tu można było zamieszkać i wejść w to, co umownie nazywamy polskością.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Polskość ‒ jako pewien konglomerat różnego rodzaju tradycji, gdzie ze wszystkiego starano się zaczerpnąć to, co najlepsze, najbardziej wspólne, użyteczne, ale zarazem to, co najbardziej dobre. Dla wzajemnego życia, dla budowania wzajemnej pomyślności, dla wzajemnego zrozumienia – dla tego, co tak ważne, by móc mówić o tym, że tworzymy razem społeczeństwo.
Dlaczego tak mocno to akcentuję? Oczywiście dlatego, że tak w rzeczywistości jest. I dowodem na to jest Państwa obecność tu dzisiaj, to, że Polska istnieje i my dzisiaj istniejemy w niej cały czas, właśnie mając różne poglądy, różne przekonania osobiste, wiarę, kultywując różne tradycje. I bardzo dobrze, że je kultywujemy! Wystarczy spojrzeć choćby na różnego rodzaju zwyczaje świąteczne, by zobaczyć, jak bardzo one się ze sobą zaplotły i jak niezwykle jest to ciekawe.
Ale mówię o tym także dlatego, że siłą rzeczy ‒ poprzez dramatyczne wydarzenia, które miały miejsce, można powiedzieć, jeszcze w tym tygodniu, bo przecież to była niedziela ‒ znowu odżyła u nas dyskusja na temat tego, czy granice wewnętrznych relacji międzyludzkich w niektórych aspektach, zwłaszcza politycznych, nie są u nas przekraczane. Otóż tak, są – niestety – przekraczane. Nie w wymiarze religijnym, oczywiście nie w wymiarze międzynarodowościowym, międzyetnicznym czy między wspólnotami religijnymi i związkami wyznaniowymi. Nie – one są przekraczane w tym ujęciu, które czasem niektórzy socjologowie nazywają międzyplemiennym: podziału na różnego rodzaju poglądy ideologiczne i pojawiających się na tym tle starć.
Otóż pragnę powiedzieć jedno: bardzo bym chciał, abyśmy my, jako wspólnota ludzi żyjących na tej ziemi, umieli w rozmowie ze sobą wzorować się na tym, jak Państwo prowadzą choćby dialog w Polskiej Radzie Ekumenicznej. Przecież wiadomo, że pomiędzy kościołami i związkami wyznaniowymi są różnice. Przez wieki bardzo często prowadziły one do tragedii. Z tych tragedii, które się zdarzyły, wypłynęła wielka, często bardzo bolesna lekcja. Ale – na szczęście – kościoły i związki wyznaniowe, ludzie wiary tę lekcję odrobili.
I dzisiaj umieją usiąść i rozmawiać ze sobą w normalny sposób, nie obrażając nikogo, nie poniżając, nie postponując nikogo nawet w kwestiach najtrudniejszych. Bardzo bym chciał, abyśmy my – jako wspólnota ludzi żyjących na polskiej ziemi, mających różne poglądy – też się tego nauczyli. Żebyśmy umieli z sobą rozmawiać – czy to w sposób bezpośredni, czy tak jak dzisiaj często rozmawiamy ze sobą za pośrednictwem różnego rodzaju nowoczesnych narzędzi, portali społecznościowych i innych, gdzie przecież człowiek jest anonimowy.
Żebyśmy nawet w tej anonimowości umieli rozmawiać ze sobą w taki sposób, by za tym ekranem dostrzegać drugiego człowieka, który ma swoją dumę, godność, ważne dla niego przekonania i z którym trzeba oczywiście prowadzić dyskusję, ale w taki sposób, by dostrzegać właśnie te tak niezwykle ważne elementy. Tego u nas bardzo brakuje. Gdybym mógł Państwa prosić, by także w czasie spotkań w swoich wspólnotach jednak o to apelować.
Powiedziałem do tych, z którymi spotkałem się w ostatnich dniach: „Proszę państwa – mówię to jako polityk – zacznijmy od siebie. Niech każdy z nas, choćby uważał się za najświętszego, najgodniejszego i najdelikatniejszego, zrobi sobie sam rachunek sumienia i zastanowi się, czy zdarzyło mu się napisać lub powiedzieć niepotrzebne słowo, którego potem żałował. Często w emocjach, czasem w bólu, we wzburzeniu. Ale czy nie jest tak, że rzeczywiście powinniśmy najpierw sami porachować się ze sobą po to, by dopiero móc odnosić się do innych?”.
Ja sam – wczoraj nawet powiedziałem tutaj młodzieży, z którą spotkałem się i dyskutowaliśmy na te tematy – w moim rachunku sumienia mogę dostrzec co najmniej kilka razy, gdy na pewno żałowałem wypowiedzianego czy napisanego słowa. Chociaż uważam siebie za umiarkowanego. Ale tak się zdarza i trzeba na to zwracać uwagę, bo jest to także kwestia szacunku dla naszych najbliższych. Jeżeli mamy nadal z powodzeniem budować tę wspólnotę, powinniśmy ją robić właśnie w taki sposób – i o to Państwa chciałem prosić. Bo Eminencje, Ekscelencje, Wielce Szanowni Państwo umiecie to robić, w skali polskiej jesteście w tym naprawdę doskonali – w tej relacji pomiędzy sobą.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Bardzo bym prosił, byście nauczyli tego swoich pobratymców w swoich wspólnotach. Bo – niestety – my tego jeszcze nie umiemy i nasza rzeczywistość pokazuje to bardzo wyraźnie, zwłaszcza ostatnimi czasy. Gdy właśnie więcej jest tych narzędzi ułatwiających zachować anonimowość, pozwalamy sobie coraz bardziej. To bardzo zła tendencja.
Ale przede wszystkim chciałem też prosić, by nadal podkreślali Państwo te wszystkie ważne rocznice, które nadchodzą w najbliższym czasie. Wspominałem już między zdaniami o obronie Polski w 1920 roku – to nas czeka nie w tym roku, ale w następnym. Będziemy obchodzili wielką rocznicę Bitwy Warszawskiej, gdzie wszyscy nasi bracia spotkali się razem, by bronić Polski – nasi dziadkowie, pradziadkowie.
Ale także w tym roku będziemy obchodzili wiele ważnych rocznic. 450. unii lubelskiej – wielkiego wydarzenia, które, można powiedzieć, było w jakimś sensie podwalinami Unii Europejskiej, niezwykłego wtedy spotkania państw, narodów i grup etnicznych. Razem w ramach jednej Rzeczypospolitej. Będziemy obchodzili 20-lecie wejścia Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego, który dzisiaj jest gwarantem naszego bezpieczeństwa, tak ważnego przecież dla nas wszystkich i dla naszych społeczności. Będziemy obchodzili 15-lecie wejścia do Unii Europejskiej, w której – jestem przekonany – mamy cały czas niezwykle ważną rolę do odegrania, a w której obecność dla nas, jako Polaków, jest tak niezwykle istotna dla pomyślnego kształtowania naszej przyszłości. Mamy też niezwykle bolesną 80. rocznicę rozpoczęcia II wojny światowej. Mamy też 30. rocznicę pierwszych – co do Sejmu półwolnych, co do Senatu wolnych – wyborów 4 czerwca 1989 roku.
A więc mnóstwo niezwykle ważnych wydarzeń, które w ostatnim stuleciu naszej historii – oczywiście pomijając kwestię unii lubelskiej 450 lat temu – mają ogromne znaczenie także i dla współczesnych, albowiem ogromna część społeczeństwa pamięta te dni, ponieważ sama je przeżyła.
Chciałbym, abyście Państwo te rocznice także w swoich wspólnotach podkreślali i o to bardzo proszę. Bo budują one nie tylko naszą tożsamość, nie tylko świadomość naszej historii, procesów, w jakich ta historia przebiegała, i tego, w jaki sposób odbudowujemy się jako państwo i społeczeństwo, ale przede wszystkim mają one także istotne znaczenie właśnie dla kształtowania naszej przyszłej tradycji, przyszłej pamięci.
Dla odbudowywania naszej dumy, także naszej godności jako społeczeństwa, które w 1989 roku wyszło zza żelaznej kurtyny biedne i czujące się społeczeństwem poniżonym przez lata komunizmu, a dzisiaj budujące swoją pomyślność w Unii Europejskiej oraz na świecie i absolutnie aspirujące do tego, by się nazywać – w pełnym znaczeniu tych słów – jednym z pomyślnych społeczeństw Zachodu.
Jeszcze raz dziękując Państwu za obecność, za kolejne spotkanie tutaj, w Pałacu Prezydenckim, chciałem życzyć wszystkiego dobrego Państwu i Waszym wspólnotom na cały rok 2019. Wierzę głęboko, że będzie on kolejnym pomyślnym rokiem dla odrodzonej, niepodległej i suwerennej Rzeczypospolitej Polskiej.
Dziękuję bardzo.