- Context
- Duda addressed the public on January 23, 2024, defending his 2015 presidential pardon of imprisoned MPs Kamiński and Wąsik amid a major political and legal controversy in Poland.
- Main themes
- Presidential pardon controversy, imprisonment of Mariusz Kamiński and Maciej Wąsik, anti-corruption efforts in Poland, Central Anti-Corruption Bureau, constitutional authority of the president, rule of law and judicial disputes, political persecution of anti-corruption officials, corruption in Polish public life, land affair scandal, selective enforcement of justice
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,442
- Sentences
- 68
- Readability
- 47
- Grade
- 11.8
- Syntax
- 3.08
- Vocabulary
- 2.19
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other68 sentences in 23 paragraphs
Good morning, ladies and gentlemen!
Ladies and gentlemen, as everyone knows perfectly well, public opinion in Poland – and not only public opinion – has been electrified for some time now, but on the other hand, it has caused great concern, at least for a large part of Polish society, regarding the case of Ministers, Members of Parliament Mariusz Kamiński and Maciej Wąsik, who are currently both incarcerated in correctional facilities; because they are in two different ones.
I want to remind you that this case has its roots in 2007, when, right after the establishment of the Central Anti-Corruption Bureau in the wake of the then terrible plague of corruption that was in Poland, culminating in the infamous Rywin affair, the Central Anti-Corruption Bureau was created to eliminate this corruption, this social cancer that was destroying our public life and poisoning the lives of so many people. Because we know it was everywhere – in healthcare, in education, everywhere. It was sometimes difficult to get anything done in an office without the so-called envelope. Older people remember those times very well.
The Central Anti-Corruption Bureau, led by Minister Mariusz Kamiński at that time, indeed took up an absolutely determined, ruthless fight against this terrible phenomenon. A fight that was victorious at that time. But the fight also took place at the highest levels of power, because Mariusz Kamiński is such an upright man, a man of such character, that he did not limit the fight against corruption solely to ordinary citizens, to those proverbial petty bribe-takers from small offices or various institutions.
The fight against corruption took place at every level, it also took place at the highest level, including in the then ruling coalition. And such a situation was the famous land affair. This corruption at the highest levels of power affected and terrified many elites, who – well, what more can I say – probably had a lot to do with corruption and derived significant benefits from it. The consequence of this were later criminal cases brought against those who fought against corruption in a – yes! – truly ruthless manner. But effective.
Today, corruption is a margin in Poland, fortunately. And we all hope that it will not return. We take pride in this today in the European Union. This is a great merit of Minister Mariusz Kamiński and his collaborators.
Some people still do not like this. Unfortunately, as a result of actions taken in various ways, there was a fight against Mariusz Kamiński, a fight against those who stood in the way of corrupt behaviors, especially at the highest levels of power. And in 2015, after many years of trial, they were sentenced to prison terms.
At that time, I was just elected in the presidential elections. I could not come to terms with that verdict. I believed that it was something incredibly destructive to the Polish state – that people who stood up to fight against corruption, who stood up to defeat this terrible phenomenon, were punished for fighting corruption, while for years we observed how various individuals accused of corruption were released from custody, released from prison, acquitted under very strange circumstances.
I did not agree to this and immediately, as soon as it was possible, I issued a pardon – a presidential act based on Article 139 of the constitution. The constitution states briefly: The President applies the right of pardon, the application of the right of pardon is excluded only in relation to judgments of the State Tribunal. It is not excluded in the constitution in relation to any – I repeat: any! – judgments or court rulings, especially those of common courts. Therefore, I applied the right of pardon.
The District Court in Warsaw had no doubts about the effectiveness of the President's action and the act of pardon at that time. Later, the Constitutional Tribunal also had no doubts about this and confirmed the constitutionality of the presidential action – and this several times in its rulings. The common courts had a different opinion on this matter. This is still a legal dispute today.
I want to emphasize this with all my strength: for me, since 2015, from the moment I issued the act of pardon confirmed as to its constitutionality and effectiveness by the Constitutional Tribunal and by the District Court in Warsaw – the gentlemen were pardoned, covered by the right of pardon with all its normal consequences. Unfortunately, the courts have questioned this.
And the fact is that not long ago, the gentlemen – to the astonishment of many specialists who know that there are people in Poland who wait for years to be sent to correctional facilities – were immediately incarcerated, which does not actually happen in our country – people wait, as I said, for months and years to be incarcerated and serve their sentences imposed by the courts – in this case, the speed of justice and law enforcement was incredible, to incarcerate them in prison immediately. And so it happened.
The Ministers, Members of Parliament, in a deep sense of being wronged and injustice, began a hunger strike. The situation became, ladies and gentlemen – as you know perfectly well – very tense, as it also raised doubts among a large part of Polish society. I protested against this as well, I do not hide it. Because I still stand by the position that the gentlemen are pardoned and that the pardon from 2015 was an effective pardon. I emphasize once again: in accordance with the constitution, as confirmed several times by the Constitutional Tribunal.
Nevertheless – considering the social unrest that arose in connection with the incarceration of the Ministers, with how they were treated by the Polish state and by the current Polish authorities – I decided, at the request of the wives of the Ministers, to initiate pardon proceedings; proceedings in the manner specified in Article 567 § 2 of the Code of Criminal Procedure. It was conducted in its entirety. I want to emphasize this with all my strength. I requested the submission of files and opinions to the Attorney General. This opinion was delivered to me today after almost two weeks.
I regret that despite my appeals and directly articulated written requests, the Attorney General did not apply the norm from Article 568 – the authority he has to suspend the execution of the sentence. He could have done this for humanitarian reasons, for the sake of ensuring social peace – simply to temporarily release both Ministers from prison until the pardon proceedings were concluded.
Despite my appeals, despite the increasingly difficult health situation of Minister Mariusz Kamiński, despite the ongoing hunger strike, despite the hospitalization of Minister Mariusz Kamiński – Adam Bodnar did not do this. I regret this, Minister.
From a human perspective, it is incomprehensible to me that you could not behave as a former Commissioner for Human Rights and a person who worked for years at the Helsinki Foundation for Human Rights. I regret that you could not afford this human gesture.
The files returned today from the Ministry of Justice along with the opinion of the Attorney General, Minister Bodnar – a negative opinion regarding the pardon. Nevertheless, this opinion exists. The procedure has been completed. I want to say that the decision regarding the right of pardon has been issued. The gentlemen are pardoned. I confirm this with all my strength.
I appeal to you, Minister, to the Attorney General for immediate further proceedings in this matter, because we are immediately sending the documents for execution to the Minister of Justice, to the Attorney General.
I appeal for the immediate execution of the President of the Republic's decision and consequently the immediate release of both Ministers from prison.
In particular, Minister Mariusz Kamiński, primarily due to his health condition – in an absolutely immediate manner. We all know that yesterday he was transferred from the prison hospital to a regular hospital due to his dramatically deteriorating health condition.
I appeal for this for humanitarian, human, and state reasons. For this little bit of decency in the compromising situation in which the Polish state finds itself, when those who serve the interests of this state, fighting against corruption, are in prison, while those against whom corruption charges have been brought are heading to the European Parliament as a result of decisions made by their colleagues from the same political class. This is simply a disgrace. I hope that this disgrace will be removed as soon as possible, because it is simply shameful. I appeal to you, Minister, once again.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Dzień dobry Państwu!
Szanowni Państwo, jak wszyscy znakomicie wiedzą, opinię publiczną w Polsce – i nie tylko opinię publiczną – od pewnego czasu elektryzuje, ale z drugiej strony ogromnie niepokoi, a przynajmniej dużą część polskiego społeczeństwa, sprawa Panów Ministrów, Posłów Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika, którzy są w tej chwili obydwaj osadzeni w zakładach karnych; bo przebywają w dwóch różnych.
Chcę przypomnieć, że jest to sprawa, która ma swoje korzenie w 2007 roku, kiedy zaraz po powstaniu Centralnego Biura Antykorupcyjnego na kanwie ówczesnej straszliwej plagi korupcji, jaka była w Polsce, a której zwieńczeniem była tak słynna wówczas afera Rywina, powstało Centralne Biuro Antykorupcyjne po to, by tuż po wejściu Polski do Unii Europejskiej [wyeliminować] tę korupcję, tego raka społecznego, który wtedy niszczył nasze życie publiczne i który zatruwał życie tak wielu ludziom. Bo wiemy, że był wszędzie – w służbie zdrowia, że był w edukacji, wszędzie. Trudno było czasem załatwić cokolwiek w urzędzie bez tak zwanej koperty. Starsi pamiętają te czasy znakomicie.
Centralne Biuro Antykorupcyjne na czele z Panem Ministrem Mariuszem Kamińskim wówczas stanęło rzeczywiście do absolutnie zdecydowanej, bezpardonowej walki z tym straszliwym zjawiskiem. Walki, która była w tamtym czasie walką zwycięską. Ale walki, która odbyła się również i na szczytach władzy, ponieważ Mariusz Kamiński jest człowiekiem tak prawym, jest człowiekiem takiego charakteru, że nie ograniczał walki z korupcją wyłącznie do zwykłych obywateli, do tych przysłowiowych zwykłych łapówkarzy gdzieś tam z drobnych urzędów czy z różnych instytucji.
Walka z korupcją odbywała się na każdym poziomie, odbywała się również na tym najwyższym poziomie, również w ówczesnej koalicji rządzącej. I taką właśnie sytuacją była słynna afera gruntowa. Ta korupcja na szczytach władzy dotknęła i przeraziła bardzo wiele elit, które – no cóż tu wiele mówić – prawdopodobnie miały z korupcją sporo wspólnego i czerpały z niej istotne korzyści. Skutkiem tego były później sprawy karne, które zostały wytoczone tym, którzy z tą korupcją walczyli w sposób – tak! – rzeczywiście bezwzględny. Ale skuteczny.
Dzisiaj korupcja jest marginesem w Polsce, na szczęście. I mamy nadzieję wszyscy, że już nie wróci. Szczycimy się dzisiaj tym w Unii Europejskiej. To jest wielka zasługa Pana Ministra Mariusza Kamińskiego i jego współpracowników.
Niektórym do dzisiaj się to nie podoba. Niestety, w wyniku spraw, które były podjęte na różne sposoby, walczono z Mariuszem Kamińskim, walczono z tymi, którzy stanęli na drodze zachowaniom korupcyjnym, zwłaszcza na szczytach władzy. I w 2015 roku po długich latach procesu zostali skazani na kary pozbawienia wolności.
Ja wówczas akurat zostałem wybrany w wyborach prezydenckich. Nie mogłem się z tym wyrokiem pogodzić. Uważałem, że jest to coś nieprawdopodobnie niszczącego polskie państwo – że ludzie, którzy stanęli do walki z korupcją, stanęli do pokonania tego strasznego zjawiska, zostali właśnie ukarani za to, że z korupcją walczyli, podczas gdy przez lata obserwowaliśmy, jak różnych oskarżanych o korupcję wypuszczano z aresztu, wypuszczano z więzienia, uniewinniano w różnych bardzo dziwnych okolicznościach.
Nie zgodziłem się na to i natychmiast, kiedy to tylko było możliwe, wydałem akt ułaskawienia – prezydencki akt na podstawie art. 139 konstytucji. Konstytucja mówi krótko: Prezydent stosuje prawo łaski, stosowanie prawa łaski jest wykluczone wyłącznie w odniesieniu do wyroków Trybunału Stanu. Nie jest w konstytucji wyłączone w stosunku do żadnych – powtarzam: żadnych! – wyroków ani orzeczeń sądowych, zwłaszcza sądów powszechnych. Zastosowałem w związku z tym prawo łaski.
Sąd Okręgowy w Warszawie nie miał wątpliwości co do skuteczności wówczas działania Prezydenta i aktu ułaskawienia. Później nie miał co do tego również żadnych wątpliwości i potwierdził zgodność z konstytucją działania prezydenckiego Trybunał Konstytucyjny – i to kilkakrotnie w swoich orzeczeniach. Sądy powszechne miały inne zdanie na ten temat. Jest to do dzisiaj spór prawny.
Chcę to podkreślić z całą mocą: dla mnie zawsze od 2015 roku, od momentu wydania przeze mnie aktu łaski potwierdzonego co do jego zgodności z konstytucją i skuteczności przez Trybunał Konstytucyjny i przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Panowie byli ułaskawieni, objęci prawem łaski ze wszystkimi tego normalnymi konsekwencjami. Niestety, sądy to zakwestionowały.
I sfera faktów jest taka, że nie tak dawno Panowie – ku zdumieniu na pewno wielu specjalistów, którzy wiedzą o tym, że są ludzie w Polsce, którzy latami czekają na to, by zostali skierowani do zakładów karnych – w trybie natychmiastowym, co się de facto nie zdarza w naszym kraju – ludzie czekają, tak jak powiedziałem, miesiącami i latami na to, by być osadzonymi w zakładzie karnym i wykonać swoją karę orzeczoną przez sądy – w tym przypadku rychliwość wymiaru sprawiedliwości i organów ścigania była nieprawdopodobna, żeby osadzić ich w więzieniu natychmiast. Tak się też stało.
Panowie Ministrowie, Posłowie w głębokim poczuciu skrzywdzenia i niesprawiedliwości rozpoczęli strajk głodowy. Sytuacja zrobiła się, proszę Państwa – jak wiecie doskonale – bardzo napięta, albowiem wzbudziło to również wątpliwości dużej części polskiego społeczeństwa. Protestowałem wobec tego również i ja, nie ukrywam. Albowiem cały czas stoję na stanowisku, że Panowie są ułaskawieni i że ułaskawienie z 2015 roku było ułaskawieniem skutecznym. Podkreślam jeszcze raz: zgodnym z konstytucją, co potwierdził kilkakrotnie Trybunał Konstytucyjny.
Niemniej – biorąc pod uwagę niepokoje społeczne, które się pojawiły w związku z zamknięciem Panów Ministrów do więzienia, z tym, w jaki sposób zostali potraktowani przez polskie państwo i przez obecne polskie władze – zdecydowałem się na wniosek małżonek Panów Ministrów wszcząć postępowanie ułaskawieniowe; postępowanie w trybie określonym w art. 567 par. 2 kodeksu postępowania karnego. Zostało ono w całości przeprowadzone. Chcę to z całą mocą podkreślić. Wystąpiłem o przesłanie akt i opinii do Prokuratora Generalnego. Opinia ta dzisiaj po prawie dwóch tygodniach została do mnie dostarczona.
Ubolewam nad tym, że mimo moich apeli i wprost wyartykułowanych pisemnie wniosków Prokurator Generalny nie zastosował normy z art. 568 – uprawnienia, które ma do tego, aby zawiesić wykonywanie kary. Mógł to zrobić chociażby ze względów humanitarnych, chociażby ze względu na zapewnienie spokoju społecznego – do czasu zakończenia postępowania ułaskawieniowego po prostu czasowo zwolnić z zakładu karnego obu Panów Ministrów.
Mimo moich apeli, mimo coraz trudniejszej sytuacji zdrowotnej, w jakiej znalazł się Pan Minister Mariusz Kamiński, mimo trwającego strajku głodowego, mimo hospitalizacji Pana Ministra Mariusza Kamińskiego – Adam Bodnar tego nie zrobił. Ubolewam nad tym, Panie Ministrze.
Z punktu widzenia ludzkiego jest to dla mnie niezrozumiałe, że nie umiał Pan się zachować jako były rzecznik praw obywatelskich i człowiek, który przez lata pracował w Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Ubolewam nad tym, że nie było Pana stać na ten ludzki gest.
Akta wróciły dzisiaj z Ministerstwa Sprawiedliwości wraz z opinią Prokuratora Generalnego, Pana Ministra Bodnara – opinią negatywną w przedmiocie ułaskawienia. Niemniej jednak ta opinia jest. Procedura została dopełniona. Chcę w związku z tym powiedzieć, że postanowienie w przedmiocie prawa łaski zostało wydane. Panowie są ułaskawieni. Potwierdzam to z całą mocą.
Apeluję do Pana Ministra, do Prokuratora Generalnego o natychmiastowe procedowanie w tej sprawie dalej, ponieważ w trybie natychmiastowym odsyłamy dokumenty do wykonania do Ministra Sprawiedliwości, do Prokuratora Generalnego.
Apeluję o natychmiastowe wykonanie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej i natychmiastowe w związku z tym zwolnienie obydwu Panów Ministrów z zakładu karnego.
W szczególności Pana Ministra Mariusza Kamińskiego z uwagi przede wszystkim na jego stan zdrowia – w trybie absolutnie natychmiastowym. Wszyscy wiemy o tym, że wczoraj ze szpitala więziennego był przeniesiony do zwykłego szpitala z uwagi na dramatycznie pogarszający się stan zdrowia.
Apeluję o to ze względów humanitarnych, ludzkich i państwowych. O tę odrobinę przyzwoitości w kompromitującej sytuacji, w jakiej znajduje się polskie państwo, kiedy ci, którzy realizują interesy tego państwa, walcząc z korupcją, znajdują się w więzieniu, podczas gdy ci, wobec których postawiono zarzuty korupcyjne, wędrują do Parlamentu Europejskiego na skutek decyzji ich kolegów z tej samej klasy politycznej. To po prostu jest kompromitacja. Mam nadzieję, że ta kompromitacja zostanie jak najszybciej usunięta, bo po prostu zwyczajnie wstyd. Apeluję do Pana, Panie Ministrze, jeszcze raz.
Dziękuję bardzo
