Speech at the Opening Ceremony of the Academic Year at Recep Tayyip Erdoğan University
Recep Tayyip Erdoğan · President of Turkey
- Context
- Erdoğan addressed faculty and students at the opening ceremony of the 2014-2015 academic year at Recep Tayyip Erdoğan University in Rize, Turkey.
- Main themes
- Academic year opening, Recep Tayyip Erdoğan University, higher education in Turkey, World War I centenary, Ottoman Empire legacy, Middle East conflicts and artificial borders, regional crises in Balkans and Caucasus, Ottoman archives and historical research, Turkish universities and regional leadership, health and theology education, international student diversity, Ottoman script and archival literacy
- Duration
- ~31 min
- Words
- 3,764
- Sentences
- 245
- Readability
- 62
- Grade
- 8.3
- Syntax
- 2.60
- Vocabulary
- 2.13
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other245 sentences in 46 paragraphs
Dear Members of the Press,
Esteemed Professors,
Dear Students,
Ladies and Gentlemen,
Valued Guests,
I greet you with love and respect, and I pray to God that the 2014-2015 Academic Year at Recep Tayyip Erdoğan University will be filled with success for all our university members, especially our students.
Yesterday, we inaugurated the new academic year at Karadeniz Technical University, where I addressed the participants not only as the President but also as someone who has received an honorary doctorate from Karadeniz Technical University and has a heartfelt connection to the university. Today, I am here with you both as the President and as a son of Rize, at a university that bears my name and proudly carries the title of honorary doctorate.
Moreover, I not only have my name at this university, but I also have my signature on its establishment, which I would like to express my pride in.
We established our university in 2006. In the eight years that have passed, our university has risen to become one of the truly important educational institutions in the Black Sea Region and Turkey. Currently, we have 11 faculties, 3 institutes, 7 colleges, 7 vocational schools, and 9 research and application centers. Our university does not only cater to the Black Sea Region or Turkey; students from many friendly and brotherly countries, from the United States to Afghanistan, from Azerbaijan to Georgia, from Nigeria to Somalia, from Tajikistan to Yemen, are adding color to both the university and Rize.
Consider that the children of Rize had to leave their homes and parents not just for university, but for middle school and high school. Today, thanks to God, Rize has risen to become a city that attracts students from many countries around the world. I would like to particularly emphasize that I appreciate and support our university's ambition to be a leading institution in health and theology in Central Asia and the Caucasus. God willing, this momentum, this speed, this change will continue, and our university will write its name as a success story not only in Turkey but also in the world, especially in neighboring countries. I was also pleased to learn from our rector today that we have reached a capacity of 15,550 students, with an occupancy rate of 95%.
Esteemed Professors,
Very Valuable Participants,
We are going through a period of extremely important and critical developments in the world and in our region. In fact, we are witnessing this important and critical process at a very significant anniversary, the 100th anniversary of World War I. God willing, I will participate in the opening of the Academic Year at Marmara University in Istanbul on Monday, and I will make some evaluations regarding the 100th anniversary of World War I there. However, I believe that our universities need to focus more on this issue and delve deeper into it. A hundred years ago, World War I profoundly affected the Ottoman Empire, resulting in the birth of the Republic of Turkey. In other words, we were the ones most affected by World War I. The consequences of the war did not remain limited to those days; although the war ended in 1918, its effects, especially its pains, have continued to this day. Almost all the crises and conflicts currently existing in the Balkans, the Caucasus, and the Middle East are rooted in World War I. The Palestinian issue, the Iraq and Syria issues, the problems that occasionally arise in Lebanon, the current situation in Yemen, and the crises in North Africa and the Balkans all belong to this war that began a century ago. Sovereign powers came and divided the lands of the Ottoman Empire, drawing artificial, unrealistic borders focused on oil and conflict in the areas vacated by the Ottoman Empire. When you look at the borders on the map of the Middle East, you see that they are drawn with a ruler. Unfortunately, those borders drawn with a ruler have been the source of the blood and tears that have flowed in the region for 100 years.
Here, I must express a sadness. Unfortunately, our universities have not shown the necessary interest in this process that began 100 years ago. Look, if we were to research Iraq solely from our own resources, from the archival documents in Istanbul, I assure you we would produce the best Iraq experts in the world. If we were to research Syria, not just in Syria but even in the libraries of Istanbul, we would have the best experts in the world. No nation can understand the Israel-Palestine issue as well as we can, as the heirs of the Ottoman Empire. In fact, all the documents related to this issue are in our archives and libraries. However, there is something here; our jugular vein has been cut. What is that? We do not understand the language of that archive; we do not know the language of that archive. When we enter the archives, you see George there, but you do not see Ahmet, Mehmet, Hasan, or Hüseyin. Now we need to resolve this; we need to know this.
An important leader of a country has been proposing to me for years during my tenure as Prime Minister that he wants to take our state archives. I said, "We cannot give all of them, even if they are replicas." Why? "They have the characteristic of being secret; we can do some studies on some of them, but we cannot give all of them. Because our ancestors left us such evidence, such documents that many of them, unfortunately, were sold by those who came before us without knowing their sensitivity, and from time to time we find them in some places and retrieve them."
My brothers,
Dear Students,
Do not forget that you have a historical responsibility upon you. I had a trip to Lebanon while experiencing the problems of Lebanon. One of the opposition leaders there used a phrase that is very meaningful, and I share it because I experienced it. He said, "We actually do not understand your mediations." I asked, "Why?" He said, "There is only one solution to this issue; you need to do it like your grandfathers did, you need to come like the Ottomans, pass through here, and solve this issue." This person is currently someone in an important position in Lebanon. I am not in the mood to be like that right now, but I want to convey the perspective of that political representative on events and issues. Perhaps there are those who are doing this in the years we are in this century? Just look at what is happening in the international arena, in Africa, look at what has happened recently in Rwanda and the Central African Republic, you see the events, you see what is happening in Crimea; many things are happening.
My brothers,
I emphasize this: We must build the past with the present and the present with the future in our universities. Because we are obliged to build and revive, and we are capable of doing so. I believe that Recep Tayyip Erdoğan University should achieve this. First of all, the opportunity to read archival documents or books in libraries has been taken away from our students and academics, you should know this. Secondly, the status quo has portrayed the Middle East as a monster, a dark world, even a swamp, and connections have been severed.
We currently have an archive in Kağıthane, Istanbul. We have built a truly high-quality modern archive there with documents in digital format. Why? Because we did not want them to decay; we wanted them to be preserved and revived in a different way. Thank God we have succeeded, we have created a beautiful work, and from now on, we need to take steps to cover this distance in a much different way.
From the United States, from England, from France, from Germany, not only soldiers and merchants come, but also academics come and work on the region, but we do not do this, we cannot do this, even though we could produce very important works just by working in Istanbul without even going to the region. Why? Because for about 100 years, we have been saying this: The Arabs stabbed us in the back. There is a dog wandering in the street, right? What did they say, remember, "Arab, Arab, Arab," they give that name to the dog. Why? To sever all ties, this was meaningless. The Middle East has always been seen as dark, the Middle East has always been shown as a swamp. In fact, why did we not play an important role in the administration of those places?
We were a great state. At that time, we had to aspire to great events. A political party that is about the same age as this country can still define the Middle East as a swamp today. Because one of the borders drawn for Turkey by World War I is this language—this must be understood very well—this discourse. After World War I, Turkey was assigned the task of turning its back on the status quo and the Middle East, and the status quo has carried this task unquestioningly. We need to grasp this well. A hundred years have passed, and there are still those who carry this task, still those who call the Middle East a swamp, still those who want Turkey to turn only to the West and completely turn its back on the Middle East. While a new Republic was being established in 1923 under the leadership of Gazi Mustafa Kemal and his friends, and while Gazi Mustafa Kemal was constantly instilling self-confidence in this nation, unfortunately, some still carry the humiliation of the defeat in World War I.
We must now break through these artificial borders produced in our minds, we must meet our past with great courage, confront it, and analyze our past with great courage and self-confidence. Those who do not know World War I cannot understand today, cannot understand Turkey's mission and vision at all. That is why I ask our universities to address this issue comprehensively, to work thoroughly on this issue, to eliminate the dark period between our youth and our past, to illuminate it, and to show the world once again what kind of state and what kind of nation we are.
My brothers, I ask you, why does a country come to Afghanistan from thousands of kilometers away? Why does it come to Iraq? Why does it come to Syria? Have we ever done any mental work on this? Why? We need to focus on this. Look, I say this very boldly, if the history of this region is to be written, no one can write it better than historians in Turkey. If the novel, the story of this region is to be written, if a film is to be made, no one can do it better than the writers and directors of this country; we must know this. No one can analyze this region better than Turkey's analysts and experts. No one can explain its international politics better than us.
We have a border of approximately 1,295 kilometers with Iraq and Syria. For a hundred years, people from every nation and every country have come to Iraq and Syria, engaged in commercial activities here, but our governments turned their backs due to the fear and threats that were pumped into them. The events currently taking place there directly affect our country as well. Sometimes it affects us as human migration, sometimes in terms of border security, sometimes in terms of the threat of terrorism. The borders have been drawn in such a way that villages have been divided, relatives have been separated. When a village is burning on the other side of the border, it is impossible for this side to watch. I am not just saying this for Kobani, which is currently on the agenda; there are relatives of our Arab citizens in Aleppo, in Damascus. There are relatives of our Turkmen citizens in Latakia, Mosul, and Kirkuk. There are relatives of our Kurdish citizens in Erbil and Kobani. There are relatives of our Yazidi citizens, our Assyrian citizens there. While these cities are burning, are we going to turn our backs? While these cities are burning, are we going to remain indifferent with ignorant and inhumane definitions like "the Middle East is a swamp"?
For decades, it has been said that "the Middle East is a swamp," "the Arabs stabbed us in the back," the Kurds were intended to be assimilated, the Arabs, Armenians, and Greeks were disregarded, but Turkey could not be a great, inclusive, compassionate state at that time. How sad it is that those who currently say "the Middle East is a swamp" have endless affection for the Damascus regime, which wants to turn the Middle East into a swamp. May your affection be abundant.
They say Turkey supports ISIS. We are being accused of such slander, such an accusation that they want to harm the Republic of Turkey from here. Those who advocate international campaigns against their own country cannot say a word against the Damascus regime that feeds and nurtures ISIS.
Esteemed Professors,
Dear Students,
Dear Participants,
The events we are experiencing today are manifestations of the problems that World War I sowed 100 years ago. Kobani is merely an excuse. The real aim, I say openly, is to subdue Turkey, to make Turkey bow down, to direct Turkey. Turkey's economy has grown, it has grown significantly, let’s wear it down. Turkey's democracy has developed greatly, let’s roll it back. Turkey is growing and strengthening rapidly, let’s stop this. This is what they want to do, and unfortunately, while doing this, they are using their pawns within Turkey. They are using the bloody terrorist organizations in the region, the political structures under the command of these terrorist organizations. They are using deceived, exploited young people and children. They are using betrayal networks like Pennsylvania. It is also unfortunate that they are mobilizing the main opposition in Turkey, the opposition, and some media organizations for this dirty purpose. To portray Turkey as a country that supports terrorism, completely contrary to reality, is only the work of Turkey's enemies. But this can also be done by the media or political parties here. In fact, some members of the judiciary and law enforcement who are intoxicated by the poison of the parallel structure are participating in this betrayal attempt, blocking the MIT trucks that were delivering aid to the Turkmen and serving lies to these Turkey-hating circles. What they do not know is that Turkey is no longer the old Turkey. Turkey is not a country where operations can be performed, where surgeries can be conducted. Turkey is not a country that will change its course due to the demonstrations of terrorist organizations and street thugs. Whoever attacks our police, our soldiers, our public and private property under the pretext of Kobani, as a tool of international forces, will receive a response in kind. From now on, it will be met with even harsher consequences. I want you to know this.
Dear Professors,
Dear Youth,
This is not a banana republic. You will receive instructions from abroad and come here to disturb the peace. Our peace will not be disturbed. But those who do this, and their puppets, will face severe consequences for disturbing the peace. We will never be lenient against attacks on our sovereignty, our flag— as you can see, they have broken and destroyed many Atatürk busts— our land, our common values, and most importantly, our brotherhood and unity.
I want to express this clearly from here: These terrorists on the streets, these spoiled delinquents, have nothing to do with our Kurdish brothers and Kurdish citizens. It is inhumane, morally wrong, and fundamentally incorrect to accuse all our Kurdish brothers based on these street delinquents.
Look, an important point has been overlooked in the past few days. Who are these vandals and looters attacking? Our bearded citizens, our sisters in headscarves, even bearded guests from Syria and Saudi Arabia, headscarf-wearing women. If you don't know Kurdish, you're in trouble. They are attacking our sacred and Islamic values. My Kurdish brother, my Kurdish citizen would never condone such a cowardly act, would never stand with these traitors. The PKK terrorist organization has attacked our lands and the sacred values of this land for thirty years. Today, it is once again revealing its true face. It targets Islamic values. We have seen this many times in Turkey in the past years. Those who grew beards, greeted others, wore headscarves were labeled as reactionary, bigoted, and were insulted. Many were deprived of opportunities. Right now, the PKK and its puppet political party are treating those who greet, grow beards, wear headscarves, and pray among my Kurdish brothers as if they are ISIS members, lynching them in a cowardly manner. What difference is there between you and ISIS? They are terrorists, and you are terrorists too. “If it’s your kind, it’s a good terrorist; if it’s theirs, it’s a bad terrorist”— there is no such logic. All terrorism and terrorists are bad. The ones who have suffered the most from terrorism have actually been our Kurdish brothers. Once again, it is our Kurdish brothers who are suffering from the terrorism being staged right now. I believe that after these events, our Kurdish citizens will distance themselves from the blood merchants disguised as politicians. They will.
Dear Brothers and Sisters,
In the past, there was a military airport beyond Diyarbakır. Have you heard of an airport in Ağrı, Muş, Kars, Iğdır, or Şırnak? Have you heard of a proper divided road? Have you heard of a university? We have done all of these. We have done all of them. Now I ask, did we do something wrong? Did we do something wrong while building these airports, these roads, these schools, and these hospitals? We had only one concern. There are my citizens there. I said, “It is our duty to serve them,” and that is why we did these things. All of these are 780 thousand square kilometers of Turkey.
Look, right now in Hakkâri, we were supposed to finish the airport by the end of 2013, but we couldn’t. Why? Because construction machinery was constantly being burned. Contractors were constantly threatened, and we kept changing. Look, we still haven’t finished it. Just think, we are building an airport in Hakkâri, in Yüksekova, in the same way. Why? Because that is the land of this homeland. Even if it is at the farthest point, my brother from Hakkâri has the right to travel by plane, and that is why we did these things. There is no discrimination. There is no discrimination. But unfortunately, they do not want to understand all of this, and they do not want to comprehend it.
Brothers and Sisters, along with all of this, look, we built two luxury hospitals. One in Yüksekova, one in central Hakkâri. Two luxury hospitals with one hundred fifty beds each. I personally went to inaugurate them. I was the Prime Minister at that time. Very interestingly, they threatened the people in Yüksekova. The people could not go there, and I was visiting patients. One of the young female doctors came to me. “Mr. Prime Minister,” she said, “We are under threat.” “What do you want?” I asked. “Please,” she said, “Save us from the city. Build us a campus and dormitories within the campus so that we can at least go from our homes to the hospital and from the hospital back home.” And we immediately made a decision. We said we would build dormitories for all the doctors and nurses, turning the hospitals into a campus, and we did. We applied the same thing to our teachers. We had started with our police officers, and we continued that. The military already has dormitories in this regard, and that continues.
Do you see what has been done? They even threaten the doctors who serve the country. Especially, the wife of a police officer is pregnant. She came close to me. I was getting into the car, and I saw her eyes were filled with tears. “Mr. Prime Minister,” she said. “There were incidents here last night. Incidents occurred because you were coming here. My husband was on duty. They harassed me at home.” How can they come before this nation and engage in politics with such a face? Their political representatives still talk about freedom, still talk about peace. Where is the peace in this, where is the freedom, I ask you. Some want to stir up our universities. Let’s be sensitive against this. Of course, while our professors have important duties, our students also have very important responsibilities. Our universities must not let their dark shadow fall on this peace.
What does it mean to burn a school? It means you cannot read in the East, in the Southeast. What does it mean to burn a hospital, an ambulance, a blood vehicle? It means that the citizens in the East and Southeast should be deprived of health services as they were before, or even die. The feelings of those who tortured in the dungeons of Diyarbakır, the feelings of the perpetrators of the unsolved murders are the same as those of this terrorist organization and this political party. Unfortunately, it is our Kurdish citizens who suffer every time. That is why we will continue the Resolution Process with determination despite these sabotages. We will uphold this process to free our Kurdish brothers from the oppression, cruelty, and murders of terrorism.
I have a request from our universities, especially from our professors. It is in your hands for the students to analyze the events well. It is in your hands for them to see the real owners behind the events. It is in your hands for them to stay away from racism and hate crimes, to be alert against provocations, and I believe they can be reasonable, dear professors. I wholeheartedly believe that you will succeed.
As I conclude my remarks with these thoughts, I pray to God that the 2014-2015 Academic Year of our University will be filled with success for all our students and university members. May God grant all our students clarity of mind.
With the hope of reuniting and meeting again, I greet you all with love and respect, and I entrust you to God.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Değerli Basın Mensupları,
Değerli Hocalarımız,
Sevgili Öğrenciler,
Hanımefendiler, Beyefendiler,
Değerli Konuklar,
Sizleri sevgiyle saygıyla selamlıyor, Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi 2014-2015 Akademik Yılı’nın tüm üniversite mensuplarımız, özellikle de öğrencilerimiz için başarılarla dolu olmasını Rabbim’den niyaz ediyorum.
Dün Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde yeni akademik yılın açılışını yaptık ve orada sadece Cumhurbaşkanı olarak değil, Karadeniz Teknik Üniversitesi’nden fahri doktora almış, Üniversiteye gönül bağı olan biri olarak da katılımcılara hitap ettim. Bugün ise hem Cumhurbaşkanı olarak hem Rize’nin bir evladı olarak hem ismimi taşıyan hem de fahri doktora unvanını gururla taşıdığım bir üniversitede sizlerle bir aradayım.
Ayrıca bu Üniversitede sadece ismim yok, aynı zamanda kuruluşunda imzam var ki, bununla da ayrıca iftihar ettiğimi ifade etmek isterim.
2006 yılında Üniversitemizi kurduk. Aradan geçen sekiz yılda üniversitemiz Karadeniz Bölgemizin ve Türkiye’nin gerçekten çok önemli eğitim kurumlarından biri konumuna yükseldi. Şu anda 11 fakültemiz, 3 enstitümüz, 7 yüksekokulumuz, 7 meslek yüksekokulumuz ve 9 araştırma-uygulama merkezimiz bulunuyor. Üniversitemiz sadece Karadeniz Bölgesi’ne, sadece Türkiye’ye hitap etmiyor; Amerika Birleşik Devletleri’nden Afganistan’a, Azerbaycan’dan Gürcistan’a, Nijerya’dan, Somali’den, Tacikistan’dan Yemen’e kadar birçok dost ve kardeş ülkeden öğrenci hem Üniversiteye hem Rize’ye renk katıyor.
Düşünün ki Rize’nin çocukları değil üniversite için, ortaokul, lise için evlerinden, anne babalarından ayrılmak zorunda kalıyorlardı. Bugün ise Rize hamdolsun dünyanın birçok ülkesinden kendisine öğrenci çeken bir şehir konumuna yükseldi. Üniversitemizin Orta Asya ve Kafkasya’da sağlık ve ilahiyat alanında iddia sahibi bir üniversite olmasını da takdirle karşıladığımı, desteklediğimi burada özellikle vurgulamak isterim. İnşallah bu ivme, bu hız, bu değişim devam edecek ve Üniversitemiz sadece Türkiye’ye değil, başta bölge ülkeleri olmak üzere, dünyaya bir başarı öyküsü olarak ismini yazdırmış olacak. Hele bugün rektörümüzden 15 bin 550 öğrenci kapasitesine ulaşmış olduğunu, %95 gibi bir doluluk oranına sahip olduğunu öğrenmek beni ayrıca mutlu etti.
Değerli Hocalarım,
Çok Değerli Katılımcılar,
Dünyada ve bölgemizde son derece önemli ve kritik gelişmelerin yaşandığı bir süreçten geçiyoruz. Aslında bu önemli ve kritik sürece çok önemli bir yıl dönümünde, I. Dünya Savaşı’nın 100. yıl dönümünde şahitlik ediyoruz. İnşallah Pazartesi günü İstanbul’da Marmara Üniversitemizin Akademik Yıl açılışına katılacak ve I. Dünya Savaşı’nın 100. yıl dönümü ile ilgili orada bazı değerlendirmelerim olacak. Ancak üniversitelerimizin bu konuya daha fazla eğilmeleri, daha fazla yoğunlaşmaları gerektiğine inanıyorum. Yüz yıl önce I. Dünya Savaşı, o dönemde Osmanlı Cihan Devleti’ni çok köklü şekilde etkilemişti, sonucunda da Türkiye Cumhuriyeti Devleti doğmuştu. Yani I. Dünya Savaşı’ndan en fazla etkilenen bizler olduk. Savaşın sonucu da elbette o günlerle sınırlı kalmadı, savaş 1918 yılında bitmiş olmasına rağmen etkisi, özellikle de sancısı bugünlere kadar devam etti. Şu anda Balkanlar’da, Kafkasya’da ve Ortadoğu’da var olan hemen tüm krizlerin, anlaşmazlıkların temelinde I. Dünya Savaşı vardır. Filistin meselesi, Irak, Suriye meselesi, Lübnan’da zaman zaman ortaya çıkan sorunlar, şu anda Yemen meselesi, Kuzey Afrika’da, Balkanlar’da ortaya çıkan krizler, yüz yıl önce başlayan bu savaşa aittir. Egemen güçler gelmiş Osmanlı Devleti’nin topraklarını parçalamış, Osmanlı Devleti’nin boşalttığı alanlara da yapay, gerçekçi olmayan petrol ve çatışma odaklı sınırlar çizmişlerdir. Ortadoğu haritasında sınırlara baktığınızda, sınırların cetvelle çizildiğini görürsünüz. Ne yazık ki, cetvelle çizilen o sınırlar 100 yıl boyunca bölgede akan kanın ve gözyaşının da kaynağı olmuştur.
Burada bir üzüntümü de ifade etmek durumundayım. Maalesef bizim üniversitelerimiz işte bu 100 yıl önce başlayan bu sürece gerekli hak ettiği ilgiyi göstermemiştir. Bakınız, Irak’ı sadece kendi kaynaklarımızdan, sadece İstanbul’daki arşiv belgelerinden araştırsak, inanın dünyanın en iyi Irak uzmanlarını biz yetiştirmiş oluruz. Suriye’yi değil Suriye’de, İstanbul kütüphanelerinde dahi araştırsak dünyanın en iyi uzmanlarına biz sahip oluruz. İsrail-Filistin meselesini -bunu Osmanlı varisleri olarak söylüyorum- bizim kadar anlayabilecek başka bir millet yoktur. Hatta bu meselenin de tüm belgeleri bizim arşivlerimizde, bizim kütüphanelerimizde vardır. Ancak burada bir şey var, bizim şahdamarımız kesildi. Nedir o? Biz o arşivin dilini anlamıyoruz, o arşivin dilini bilmiyoruz. Arşivlere girdiğimizde, bakıyorsunuz orada George var, ama orada Ahmet, Mehmet, Hasan, Hüseyin yok. Şimdi bizim bunu halletmemiz lazım, bunu bilmemiz lazım.
Bir ülkenin önemli bir lideri yıllardır bana Başbakanlığım döneminde hep bizim devlet arşivlerini almak istediğini teklif ediyor. Dedim ki “Biz hepsini bunların veremeyiz, velev ki replika olsa dahi veremeyiz.” Niye? “Bunların sır olma özelliği var, bazıları noktasında bazı çalışmalar yapabiliriz, ama hepsini veremeyiz. Çünkü ecdat bize öyle deliller, öyle belgeler bırakmış ki, bunların birçoğunu maalesef bizden önce gelen birileri hassasiyetini bilmeden bunları maalesef satmışlar ve zaman, zaman bazı yerlerde bunları buluyoruz ve geri alıyoruz.”
Kardeşlerim,
Sevgili Öğrenciler,
Üzerinizde, şunu unutmayın, tarihi bir sorumluluk var. Lübnan sorunlarını yaşarken Lübnan’a bir seyahatim oldu. Oradaki muhalefet liderlerinden bir tanesi bana orada bir ifade kullandı, çok manidardır, yaşadığım için söylüyorum. “Biz” dedi, “Aslında sizin bu arabuluculuklarınızı filan pek anlamıyoruz.” “Niye?” dedim. Dedi ki “Bu işin tek çözümü var, sizin dedeleriniz gibi yapmanız lazım, Osmanlı gibi geleceksiniz, buralardan şöyle gelip geçeceksiniz, bu işi çözeceksiniz” dedi. Şu anda bu zat, yine Lübnan’da önemli bir mevkide olan bir zat. Şu anda yine biz böyle olalım havasında değilim, ama yani o siyasi temsilcinin hadiselere, olaylara bakışını anlatmak istiyorum. Belki şu anda, bu asırda bulunduğumuz yıllar içerisinde bu işi yapanlar yok mu? İşte çevremizde uluslararası camiada, Afrika’da olanlara bakın, son dönemlerde Ruanda’da Orta Afrika Cumhuriyeti’nde olanlara bakın, yaşananları görüyorsunuz, Kırım’da olanları görüyorsunuz, birçok şeyler yaşanıyor.
Kardeşlerim,
Şunu altını çizerek ifade ediyorum: Biz bu üniversitelerimizde tarihle bugünü, bugünle yarını inşa etmeye mecburuz. Çünkü biz inşa ve ihya ile mecburuz ve bunu yapacak kalitedeyiz. Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi inşallah bunu başarmalıdır diye düşünüyorum. Öncelikle arşiv belgelerini ya da kütüphanelerdeki kitapları okuma imkânı bizim öğrencilerimizin ve akademisyenlerimizin elinden alındı, bunu bilesiniz. İkincisi statüko tarafından özellikle Ortadoğu hep bir öcü gibi, karanlık bir dünya gibi, hatta bataklık gibi gösterildi, bağlar koparıldı.
Bizim şu anda Kâğıthane’de, İstanbul’da bir arşivimiz var. Dijital ortamda belgeleri ile gerçekten çok kalite modern bir arşiv orada inşa ettik. Niye? Çünkü bunların çürümesini istemiyorduk, bunların farklı bir şekilde yapılmasını, ihyasını istiyorduk. Hamdolsun bunu başardık, güzel bir eser meydana getirdik ve bundan sonra çok daha farklı bir şekilde bu mesafeyi almamız, adımları atmamız gerekiyor.
Amerika Birleşik Devletleri’nden, İngiltere’den, Fransa, Almanya’dan sadece askerler ve tüccarlar değil, aynı zamanda akademisyenler de geliyor, bölge üzerinde çalışmalar yapıyorlar, ama biz bölgeye bile gitmeden sadece İstanbul’da çalışarak dahi çok önemli eserler çıkarabilecekken bunu yapmıyoruz, yapamıyoruz. Neden? Çünkü yaklaşık 100 yıldır bizde şu söyleniyor: Araplar bizi sırtımızdan vurdu. Sokakta köpek dolaşıyor değil mi? Ne diyorlardı hatırlayın, “Arap, Arap, Arap”, köpeğe o ismi veriyor. Niye? Hep bağları koparmak, bu anlamsızdı. Ortadoğu’yu hep karanlık, Ortadoğu’yu hep bataklık olarak gördük, gösterdiler. Aslında niçin oraların sevki idaresinde biz önemli rol oynamadık?
Biz büyük bir devlettik. O zaman büyük olaylara talip olmaya mecburduk. Bu ülkenin yaklaşık yaşındaki bir siyasi partisi dahi bugün bile çıkıp Ortadoğu’yu bataklık olarak tanımlayabiliyor. Çünkü I. Dünya Savaşı’nın Türkiye’ye çizdiği sınırlardan biri de işte bu dildir, -bunun çok önemle kavranması lazım- bu söylemdir. I. Dünya Savaşı’nın ardından Türkiye’de statükoya, Ortadoğu’ya sırtını dönme vazifesi verilmiştir ve statükoda sorgusuz, sualsiz bu vazifeyi taşımıştır. Bunu iyi yakalamamız lazım. Aradan 100 yıl geçti hala bu vazifeyi taşıyanlar var, hala Ortadoğu’ya bataklık diyenler, hala Türkiye yüzünü sadece batıya dönsün, Ortadoğu’ya da tam olarak sırtını dönsün diyenler var. Gazi Mustafa Kemal ve arkadaşları öncülüğünde 1923’te yeni bir Cumhuriyet kurulmuşken, Gazi Mustafa Kemal tarafından bu millete sürekli sürekli özgüven aşılanmışken, birileri maalesef hala I. Dünya Savaşı yenilgisinin ezikliğini üzerinde taşıyor.
Artık zihinlerde üretilen bu yapay sınırları aşmak zorundayız, geçmişimizle çok cesur bir şekilde tanışmak, yüzleşmek, geçmişimizi çok cesur ve özgüvenli şekilde analiz etmek zorundayız. I. Dünya Savaşı’nı bilmeyen inanın bugünü anlayamaz. Türkiye’nin misyonunu ve vizyonunu asla anlayamaz. İşte onun için üniversitelerimizden rica ediyorum, bu meseleyi etraflıca ele alalım, bu mesele üzerinde etraflıca çalışalım, gençliğimiz ile geçmişimiz arasındaki o karanlık dönemi ortadan kaldıralım, aydınlatalım ve nasıl bir devlet, nasıl bir millet olduğumuzu tüm dünyaya bir kez daha gösterelim.
Kardeşlerim soruyorum sizlere, acaba binlerce kilometre uzaklıktan bakıyorsunuz, bir ülke niye Afganistan’a gelir? Niye Irak’a gelir? Niye Suriye’ye gelir? Bunun üzerinde acaba hiç zihinsel bir çalışma yapıyor muyuz? Neden? Bunun üzerinde durmamız lazım. Bakın çok iddialı söylüyorum, eğer bu bölgenin tarihi yazılacaksa bunu Türkiye’deki tarihçilerden daha iyi hiç kimse yazamaz. Eğer bu bölgenin romanı, hikâyesi yazılacaksa, filmi yapılacaksa bunu bu ülkenin yazarlarından, yönetmenlerinden daha iyi hiç kimse yapamaz, bunu böyle bilmemiz lazım. Bu bölge üzerine Türkiye’nin analistlerinden, uzmanlarından daha iyi hiç kimse analiz yapamaz. Uluslararası politikasını hiç kimse bizden daha iyi anlatamaz.
Bizim Irak ve Suriye ile yaklaşık 1295 kilometre sınırımız var. Yüz yıldır Irak’a, Suriye’ye her milletten her ülkeden insan geldi, buralarda ticari faaliyette bulundu, ama bizde hükümetler pompalanan o korku ve tehdit nedeniyle sırtlarını döndüler. İşte şu anda orada yaşanan hadiseler doğrudan doğruya bizim ülkemizi de etkiliyor. Kimi zaman insan göçü olarak etkiliyor, kimi zaman sınır güvenliği açısından, kimi zaman terör tehdidi açısından etkiliyor. Sınırlar öyle çizilmiş ki, köyler ikiye ayrılmış, akrabalar birbirinden koparılmış. Sınırın öte yanında bir köy yanarken, bu tarafın seyretmesi asla mümkün değil. Bunu sadece bugünlerde gündemde olan Kobani için söylemiyorum, Halep’te, Şam’da, Arap vatandaşlarımızın akrabaları var. Lazkiye’de, Musul’da, Kerkük’te Türkmen vatandaşlarımızın akrabaları var. Erbil’de, Kobani’de Kürt vatandaşlarımızın akrabaları var. Ezidi vatandaşlarımızın, Süryani vatandaşlarımızın oralarda akrabaları var. Bu şehirler yanarken biz sırtımızı mı döneceğiz? Bu şehirler yanarken “Ortadoğu bataklıktır” şeklinde cahilce ve insanlık dışı tanımlar yapıp ilgisiz mi kalacağız?
Onlarca yıl “Ortadoğu bataklıktır” denildi, “Araplar bizi sırtımızdan vurdu” denildi, Kürtler asimile edilmek istendi, Araplar, Ermeniler, Rumlar yok sayıldı, ama Türkiye o zaman büyük devlet, kucaklayıcı, şefkatli devlet olamadı. Ne acıdır ki, şu anda “Ortadoğu bataklıktır” diyenler, Ortadoğu’yu bir bataklığa çevirmek isteyen Şam rejimine karşı sonsuz muhabbet besliyorlar. Muhabbetiniz bol olsun.
Türkiye IŞİD'e destek veriyormuş. Bize öyle bir iftira, öyle bir ithamda bulunuluyor ki, buradan şu anda Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni yaralamak istiyorlar. Kendi ülkesi aleyhine uluslararası kampanyaların sözcülüğünü yapanlar, IŞİD'i besleyen, büyüten Şam rejimine karşı en küçük bir söz söyleyemiyorlar.
Değerli Hocalarım,
Sevgili Öğrenciler,
Sevgili Katılımcılar,
Bugün yaşanan olaylar, 100 yıl önce I. Dünya Savaşı’nın tohumlarını ektiği sorunların tezahürüdür. Kobani tamamen bahanedir. Asıl amaç bakın açık söylüyorum, Türkiye'yi dize getirme, Türkiye'ye boyun eğdirme, Türkiye'ye istikamet çizdirme gayretidir. Türkiye'nin ekonomisi büyüdü, çok büyüdü, yıpratalım. Türkiye'nin demokrasisi çok gelişti, geriletelim. Türkiye çok hızlı büyüyor, güçleniyor, bunu durduralım. İşte bunu yapmak istiyorlar ve ne acıdır ki, bunu yaparken Türkiye içindeki piyonlarını kullanıyorlar. Bölgedeki kanlı terör örgütlerini, bu terör örgütlerinin emrindeki siyasi yapıları kullanıyorlar. Kandırılmış, istismar edilmiş gençleri, çocukları kullanıyorlar. Pensilvanya gibi ihanet şebekelerini kullanıyorlar. Yine acıdır k, Türkiye içindeki ana muhalefeti, muhalefeti, bazı medya kuruluşlarını, işte bu kirli amaç uğruna harekete geçiriyorlar. Türkiye'yi gerçeğe tamamen aykırı olarak, teröre destek veren ülke gibi göstermek, ancak ve ancak Türkiye düşmanlarını yapacağı iştir. Ama bunu burada medya ya da siyasi partiler de yapabiliyorlar. Hatta paralel yapının zehiri ile uyuşmuş bazı yargı mensupları, bazı emniyet mensupları bu ihanet girişiminin içinde yer alıp, Türkmenlere yardım götüren MİT tırlarının önünü kesip, bu Türkiye düşmanı çevrelere yalan servis yapabiliyorlar. Bilmedikleri bir şey var, Türkiye artık eski Türkiye değil. Türkiye üzerinde ameliyat yapılacak, üzerinde operasyon yapılacak bir ülke değil. Türkiye terör örgütlerinin, sokak serserilerinin gösterileriyle istikametini değiştirecek bir ülke hiç değil. Uluslararası odakların maşası olarak, Kobani bahanesi ile polisimize, askerimize, kamu ve özel mülke saldıran her kim olursa olsun, misli ile karşılığını alır. Bundan sonra daha da sert olarak alacaktır. Bunu da bilmenizi istiyorum.
Sevgili Hocalarım,
Sevgili Gençler,
Burası muz cumhuriyeti değil. Dışarıdan talimat alacaksın, gelip burada huzuru bozmaya kalkışacaksın. Bizim huzurumuz bozulmaz. Ama bunu yapanların da, onların maşalarının da, huzuru çok kötü bozulacak. Egemenliğimize, bayrağımıza, -gördüğünüz gibi birçok yerde Atatürk büstlerini kırdılar, yıktılar- toprağımıza, ortak değerlerimize, en önemlisi de kardeşliğimize ve birliğimize yönelik saldırıların, bütün bunların karşısında asla müsamahakâr davranmayız.
Şunu da buradan açık açık ifade ediyorum: Sokaktaki bu teröristlerin, şımarık serserilerin, Kürt kardeşlerimizle, Kürt vatandaşlarımızla uzaktan yakından ilgisi yoktur. Bu sokak serserilerine bakıp tüm Kürt kardeşlerimizi itham etmek, insanen, vicdanen ve imanen yanlıştır.
Bakın bir kaç gündür çok önemli bir nokta gözden kaçırılıyor. Bu vandallar bu yağmacılar kimlere saldırıyor. Sakallı vatandaşlarımıza, başörtülü kardeşlerimize, hatta Suriye’den, Suudi Arabistan'dan gelmiş sakallı misafirlere, başörtülü kadınlara. Kürtçe bilmiyorsan yandın. Kutsal ve İslami değerlerimize saldırıyorlar. Benim Kürt kardeşim, Kürt vatandaşım böyle bir alçaklığa asla prim vermez, bu hainlerin yanında asla durmaz. PKK terör örgütü otuz yıl boyunca bizim topraklarımızla birlikte, bu toprakların kutsal değerlerine saldırdı. İşte bugün de gerçek yüzünü bir kez daha ortaya koyuyor. İslami değerleri hedef alıyor. Biz bunu Türkiye'de geçmiş yıllarda çok gördük. Sakal bırakan, selam veren, başörtüsü takan, gerici, yobaz diye yaftalandı, tahkir edildi. Birçok imkândan mahrum bırakıldı. İşte şu anda da PKK ve onun kuklası olan siyasi parti Kürt kardeşlerimden selam verene, sakal bırakana, başörtüsü takana, namaz kılana hiçbir irtibatı olmadığı halde IŞİD'ci muamelesi yapıp, alçakça linç ediyor. Sizin IŞİD'den ne farkınız var? O da terörist, sen de teröristsin. “Seninki olursa iyi terörist, onunki olursa kötü terörist”, böyle bir mantık yok. Terörün ve teröristin hepsi kötüdür. Terörden bugüne kadar en fazla zararı gören aslında Kürt kardeşlerimiz oldu. Şu anda sahnelenen terörden zarar gören yine Kürt kardeşlerimiz. İnanıyorum ki bu olayların ardından Kürt vatandaşlarımız, siyasetçi görünümündeki kan tüccarları ile aralarına bir mesafe koyacaklardır. Koyacaklardır.
Değerli Kardeşlerim,
Ya geçmişte siz Diyarbakır'ın ötesindeki ortada bir askeri havalimanı var. Ağrı’da, Muş’ta, Kars’ta, Iğdır'da Şırnak’ta havalimanı duydunuz mu? Doğru dürüst bir bölünmüş yol duydunuz mu? Üniversite duydunuz mu? Ya biz bunların hepsini yaptık. Hepsini yaptık. Şimdi soruyorum ya biz yanlış mı yaptık? Yani biz bu havalimanlarını yaparken, bu yolları, okulları yaparken, hastaneleri yaparken yanlış mı yaptık? Bizim tek derdimiz vardı ya. Orada benim vatandaşım var. “Ona da hizmet götürmek bizim görevimizdir” dedim, onun için bunları yaptık. Bütün buralar 780 bin kilometrekare Türkiye'dir.
Bakın şu anda Hakkâri’de biz 2013 sonu itibari ile havalimanını bitirecektik, bitiremedik. Neden? Durmadan iş makinaları yakıldı. Müteahhitler durmadan tehdit edildi ve durmadan değiştirdik. Bakın hala bitiremedik. Düşünün biz Hakkâri’ye bile, Yüksekova'ya aynı şekilde havalimanı yapıyoruz. Neden? Çünkü orası bu vatan topraklarıdır. En uçta bile olsa Hakkârili kardeşimin de uçakla gitmek-gelmek hakkıdır diye bunları yaptık. Ayrımcılık yok. Ayrımcılık yok. Ama bunlar bütün bunları anlamak da maalesef hiç işlerine gelmiyor ve anlamak da istemiyorlar.
Kardeşlerim, bütün bunlarla birlikte bakın iki tane lüks hastane yaptık. Birisi Yüksekova, birisi Hakkâri merkez. Yüz ellişer yataklı iki lüks hastane. Bizzat açılışlarını gittim yaptım. O zaman Başbakan’dım. Çok enteresan, Yüksekova'da halkı tehdit ettiler. Halk oraya gelemedi ve hasta ziyareti yapıyorum. Yanıma genç hanım doktorlardan bir tanesi geldi. “Başbakanım” dedi, “Tehdit altındayız.” “Ne istiyorsunuz?” dedim. “Ne olur” dedi, “Bizi şehir içinden kurtarın. Bizi burada bir kampüs ve kampüsün içerisinde lojmanlar yapın ki biz hiç olmazsa evimizden hemen hastaneye, hastaneden hemen evimize geçelim” ve hemen bir karar aldık. Dedik ki, doktorların, hemşirelerin hepsinin lojmanlarını da biz kalkacağız, hastaneleri bir kampüs haline getirip oralara yapacağız ve yaptık. Aynı şeyi öğretmenlerimize uyguladık. Emniyet mensuplarımıza başlamıştık, aynen onu devam ettirdik, ettiriyoruz. Zaten askerin bu noktada lojmanları var, o devam ediyor.
Şu yapılanı görüyor musunuz? Yani ülkenin kendisine hizmet veren doktorunu dahi tehdit ediyorlar. Hele hele bir polis kardeşimizin hanımı hamile. Yanıma sokuldu. Arabaya biniyorum, baktım gözleri yaşlı. “Başbakanım” dedi. “Dün gece burada olaylar vardı. Siz geleceksiniz diye burada olaylar meydana geldi. Beyim de görevdeydi. Beni evimde taciz ettiler” dedi. Ya bunlar hangi yüzle bu milletin karşısına çıkıp da siyaset yapıyorlar. Bunların siyasi temsilcileri hala özgürlük diyorlar, hala barış diyorlar. Bunun neresinde barış var, neresinde özgürlük var, soruyorum sizlere. Bazıları üniversitelerimizi karıştırmak istiyorlar. Bunlara karşı duyarlı olalım. Tabii burada hocalarımıza önemli görevler düştüğü gibi, öğrencilerimize de çok önemli görevler düşüyor. Üniversitelerimize, asla bu barışa onların bu karanlık gölgesi düşmemeli.
Okul yakmak ne demek? Doğudaki, Güneydoğu’daki okuyamasın demek. Hastane yakmak, ambulans, kan aracı yakmak ne demek? Doğudaki, Güneydoğu’daki vatandaş eskiden olduğu gibi sağlık hizmetlerinden mahrum kalsın, hatta ölsün demek. Diyarbakır zindanlarında işkence yapanların, faili meçhullerin faillerinin hissiyatı neyse, inanın bu terör örgütünün de, bu siyasi partinin de hissiyatı aynı. Ne yazık ki zarar gören her seferinde Kürt vatandaşlarımız oluyor. İşte onun için Çözüm Süreci’ni bu sabotajlara rağmen kararlılıkla sürdüreceğiz. Kürt kardeşlerimizi terörün baskısından, zulmünden ve cinayetlerinden kurtarmak için bu sürece sahip çıkacağız.
Üniversitelerimizden, özellikle de hocalarımızdan benim bir ricam var. Öğrencilerin yaşanan olayları iyi analiz edebilmeleri sizlerin elinde. Hadiselerin arkasındaki asıl sahipleri görebilmeleri sizlerin elinde. Irkçılıktan, nefret suçlarından uzak durabilmeleri, tahrikler karşısında uyanık olabilmeleri, inanıyorum ki sağduyulu olabilmeleri, değerli hocalarım, sizlerin elinde. Bunu başaracağınıza gönülden inanıyorum.
Doğrusu ben bu düşüncelerle sözlerime son verirken, Üniversitemizin 2014-2015 Akademik Yılı’nın tüm öğrenci ve üniversite mensuplarımız için başarılarla dolu geçmesini Allah'tan niyaz ediyorum. Rabbim bütün öğrencilerimize zihin açıklığı versin.
Yeniden kavuşmak, yeniden buluşmak umuduyla, hepinizi sevgiyle ve saygıyla selamlıyor, Allah'a emanet ediyorum.