Speech at the Opening Ceremony of the Sebilürreşad Culture and Art Center
Recep Tayyip Erdoğan · President of Turkey
- Context
- Erdoğan addressed guests at the opening ceremony of the Sebilürreşad Culture and Arts Center in Ulus, Ankara, on March 12, 2024, coinciding with the 103rd anniversary of Turkey's National Anthem.
- Main themes
- Sebilürreşad Culture and Arts Center opening, Mehmet Akif Ersoy's legacy, Turkish National Anthem anniversary, national identity and civilization, Islamic morality and values, Ottoman intellectual history, national struggle, cultural preservation, unity and solidarity, Ramadan
- Duration
- ~18 min
- Words
- 2,106
- Sentences
- 100
- Readability
- 57
- Grade
- 10.5
- Syntax
- 3.00
- Vocabulary
- 2.42
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other100 sentences in 40 paragraphs
Dear Friends,
Esteemed Guests,
Valued Members of our Sebilürreşad Culture and Arts Center,
I greet you with my warmest feelings and affection. I congratulate you once again on your blessed Ramadan, which we are experiencing the second day of, a month whose beginning is mercy, middle is forgiveness, and end is salvation from eternal torment.
Today also marks the 103rd anniversary of the acceptance of our National Anthem. There is no other example in the world of the meaning expressed by our National Anthem, which begins with “Do not be afraid, the red flag that hovers in these dawns will not fade,” continues with “my friend, do not let the lowly ones into my homeland,” and ends with “it is the right of the nation that worships the One.”
We remember with gratitude and respect the poet of our National Anthem, Mehmet Akif Ersoy, who penned the powerful will of freedom that was torn from the heart of our nation.
We owe our gathering here today to the efforts surrounding the revival of another legacy gifted to our nation and culture by Mehmet Akif Ersoy. This historical building in Ulus, which houses the old values of our Ankara, has been transformed into the Sebilürreşad Culture and Arts Center and has been brought to our country.
I would like to thank the entire Sebilürreşad team for revitalizing this building, which had been left to its own devices for many years, into a cultural and artistic hub with a magazine, museum, exhibition hall, and other units.
I believe that such works and the activities to be carried out here will play a very important role in transferring the spirit of the national struggle, which permeates the stones, soil, and air of Ankara, to future generations. It is our duty to support every effort that aims to delve into the roots of our civilization, history, and culture, with the understanding that a nation that has lost its spirit will remain merely a body. Leaving a mark on history means being ready to undertake a great struggle with your teeth, nails, heart, and mind.
You will not find anyone who has made a mark in history by merely criticizing what has been done from the comfort of their seat without taking any action. The very legacies of those who have left no intellectual, practical, or material works behind are the most concrete examples of this truth. I see the Sebilürreşad Culture and Arts Center as a modest but significant step that bridges the past and the future. By nourishing their minds and hearts here, each of our children who will be educated will become candidates for the future Mehmet Akifs.
Esteemed Guests,
The Sıratı Müstakim and later named Sebilürreşad magazines are the products of the intellectual quest that can be expressed as how this country and this nation can be saved during the last period of the Ottoman Empire. The intellectuals of the time pursued this quest among the currents of Ottomanism, Islamism, Turkish nationalism, and later added Westernism, as formulated by Yusuf Akçura’s three styles of politics. The first issue of Sıratı Müstakim, published in July 1908, quickly transformed into a distinguished platform that brought together important figures under the editorship of Mehmet Akif Ersoy in this rich intellectual climate. The magazine, which had an initial print run of 70,000, changed its name to Sebilürreşad in 1912. The magazine not only witnessed all the events of the late Ottoman period but also played an active role in them, as well as in the national struggle. We see that the magazine defined its mission as preserving the unity, solidarity, and brotherhood of the nation and defending the values of the ummah against colonialists.
Sebilürreşad, which considers the morality derived from revelation as the most important characteristic that distinguishes Islamic and Western societies, is embodied in Akif’s poem:
“Neither knowledge gives elevation to morality, nor conscience,
The feeling of virtue in people comes from the fear of Allah.
Let it be assumed that the fear of the Divine has been drawn from hearts,
Neither knowledge nor conscience will have any effect at all.”
Yes, we have seen once again with every event we experience how right Akif was in saying that where there is no fear of Allah, no other value will have any effect.
Sebilürreşad is not only the magazine of Istanbul but also of Ankara. When the national struggle began, Sebilürreşad and Akif immediately moved to Ankara. When the Treaty of Sèvres was signed, the issue containing Akif’s speech made in a mosque in Kastamonu created a great stir.
In this sermon, Akif said: “O community of Muslims, nations are not destroyed by gathering arms, rifles, armored vehicles, armies, and airplanes; nations are only destroyed when their bonds are severed, and everyone falls into the pursuit of their own troubles, desires, and interests.” Yes, despite the passage of more than a century, Akif’s observations remain valid to this day.
During this period, Sebilürreşad published such effective works that copies of the Grand National Assembly Magazine were sent to the front lines and other cities to boost the morale of the army and the nation. Gazi Mustafa Kemal expressed his gratitude to Mehmet Akif and Eşref Edip, stating that Sebilürreşad had greatly contributed to strengthening our spiritual front. The first publication of our National Anthem was also featured on the cover of the magazine.
I consider the revival of Sebilürreşad, which continued intermittently until 1966, in 2016 as a delayed but commendable example of loyalty.
It has become clear that we need to be more sensitive in preserving the milestones of our civilization journey. As I see the cultural and artistic activities, technological endeavors, and intellectual and philosophical discussions carried out by our youth across the country, my confidence in our future grows. We must work harder and fight better together to sustain the generation of Asım, which was Akif’s dream. We will not give those who wish to imprison our youth in the virtual worlds of certain platforms on the internet the opportunity they seek to deprive them of their great civilizational heritage.
We will certainly thwart the recent efforts to sever our children from their faith, culture, family, identity, and even gender by making them captives of global perverse movements. We will continue our struggle by opening the way for the straight path that Mehmet Akif dedicated his life to, named his publications after, and drew inspiration from.
Again, to express it in Akif’s words;
“Rely on Allah, cling to effort, be devoted to wisdom.
If there is a way, this is it; I do not know any other way out.”
Esteemed Guests,
When you look at the writings, discussions, and evaluations within both Sıratı Müstakim and Sebilürreşad, you may feel as if nothing has changed in this country for a century. This is, on one hand, a sign of intellectual continuity, but on the other hand, it indicates that as a country and a nation, we still have not resolved certain knots. Moreover, this knot is not only theoretical but also applies to our ways of life. Speaking of which, let me continue with a Nasreddin Hodja joke. The Hodja is searching for something under a street lamp at night. Seeing this, his neighbors come over and ask him, “What’s wrong, what are you looking for? Tell us, and we’ll help.” When the Hodja replies, “I lost my key, I’m looking for it,” they all start searching the area frantically. When the key cannot be found, one of the neighbors asks the Hodja if he is sure he lost it here. The Hodja points to a distant area and says, “Actually, I lost my key over there.” The neighbors, confused and angry, ask the Hodja, “Then why are you making us search here for nothing?” The Hodja calmly replies, “Because it’s dark over there.” Yes, as a nation, we have been searching for the key we lost in a place we thought was enlightenment for the last two centuries. However, the key we think we have lost is still right where it belongs; it is not only under our soil but also under the feet of the imperialists who have trampled on our concepts. It is up to us to take that key from under the doormat and open the door. The day we can free ourselves from the grip of those who lead us to search for our key in the wrong place, we will hopefully find what we are looking for.
What Sebilürreşad has been trying to do for over a century is to fill the concepts of our exalted Book, which asks, “Can darkness and light ever be the same?” It is said that when Confucius was asked what he would do first if he were appointed to an important state position, he replied, “I would first name everything.” You know, the West is very skilled at justifying its colonialism, massacres, thefts, and injustices. So much so that it has found ways to construct each of our worlds with its own concepts to lay the groundwork for its political, economic, military, and technological domination. Aren’t they the ones who even use the oppression Israel applies in Gaza to legitimize human rights, democracy, freedom, security, and all other shiny concepts? Aren’t they the ones who drag the rest of the world into poverty, chaos, and conflict for their own security and prosperity, drowning it in blood and fire? Aren’t they the ones who, despite consuming everything, still cry out for more? Therefore, our duty is to pursue our own civilization, to build our own concepts, just as Sıratı Müstakim and Sebilürreşad tried to do a century ago. Only in this way can we escape from this vise.
Dear Friends,
Peyami Safa said 60 years ago: “This age is generally the age of small breaths and impatience. The young man who prefers to run over walking prefers to write more than he reads, to judge more than he thinks, and to find more than he seeks.” Yes, the simple ignorance that is aware of its own lack can be open to learning with humility. You cannot teach anything to the compound ignorance that does not know it is ignorant. Turkey has been subjected to such a compound ignorance tyranny under the guise of enlightened despotism for a long time. The trumpet of those who impose enmity against the faith, deeds, and sanctities of the nation under the guise of enlightenment no longer sounds as freely as it used to. The nonsense of those who deny all traces belonging to us in these lands, from the ancient ancestors who sent us signals thousands of years ago to the Seljuks and Ottomans, is no longer finding customers. The efforts of the magicians of the time cannot prevent the truths from being seen; they cannot draw the curtain.
The greatest gain of the programs we have implemented in municipalities over the last 30 years and in government over the past 21 years is precisely this. No one will be able to market darkness as light in this country anymore, nor impose ignorance as virtue on this nation. No one will be able to make this country and this nation search for what they have lost in the wrong place. By heeding the saying of our ancestors that “the lost is sought where it was lost,” we have turned our direction back to our roots. Today, the greatest feature of Mehmet Akif, whom we remember with gratitude many times, was that he never lost hope and never let go of virtue, determination, and resolve. The following lines from Orhan Gencebay, the voice of this nation and these lands, give us the best message on this matter:
“I will reach my flickering hope
Stumble and fall, my heart, strive
Let the remedy come to my knees.”
Indeed, we will never lose hope in this struggle we are undertaking, even if we stumble and fall. If necessary, we will use the last remedy in our knees to plant this blessed flag at the corner of the world. I believe that the greatest legacy we will leave to our youth is this spirit of struggle, awareness of civilization, and consciousness of quest.
With these feelings, I wish once again that the Sebilürreşad Culture and Arts Center will be beneficial to our country and our Ankara, and I congratulate all those who contributed. I pray to Allah that He grants us the opportunity to reach the holiday as He has brought us to Ramadan.
I greet you all with love and respect.
Stay healthy.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Sevgili Dostlar,
Değerli Misafirler,
Sebilürreşad Kültür ve Sanat Merkezimizin Kıymetli Mensupları,
Sizleri en kalbi duygularımla, muhabbetle selamlıyorum. İkinci gününü idrak ettiğimiz başı rahmet, ortası mağfiret, sonu ebedi azaptan kurtuluş olan Ramazan-ı Şerifinizi bir kez daha tebrik ediyorum.
Bugün aynı zamanda İstiklal Marşımızın kabulünün 103. yıl dönümü. “Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak” diye başlayan, “arkadaş, yurduma alçakları uğratma sakın” diye devam eden, hakkıdır Hakk’a tapan milletin istiklal” diye biten istiklal Marşımızın ifade ettiği mananın dünyada bir başka örneği yoktur.
Milletimizin yüreğinden sökülüp gelen güçlü bir özgürlük iradesinin yazıya dökülmüş hali olan İstiklal Marşımızın şairi Mehmet Akif Ersoy’u rahmetle ve şükranla yâd ediyoruz.
Bugün buradaki buluşmamızı da Mehmet Akif Ersoy’un milletimize ve kültürümüze armağanı olan bir diğer emanetinin ihyası etrafında yürütülen çalışmalara borçluyuz. Ankara’mızın eski değerlerini bünyesinde barındıran Ulus’taki bu tarihi bina Sebilürreşad Kültür ve Sanat Merkezi’ne dönüştürülerek ülkemize kazandırılmıştır.
Uzun yıllar kendi haline terk edilen bu binayı dergi, müze, sergi salonu ve diğer birimleriyle yeniden kültür-sanat hayatımıza kazandıran tüm Sebilürreşad ekibine teşekkür ediyorum.
Bu tür eserlerin ve buralarda yürütülecek faaliyetlerin Ankara’nın taşına, toprağına, havasına nüfuz eden milli mücadele ruhunun yeni nesillere aktarılmasında çok önemli görevler yerine getireceğine inanıyorum. Ruhunu kaybetmiş bir milletin cesetten ibaret kalacağı anlayışıyla medeniyetimizin, tarihimizin, kültürümüzün köklerine inmeyi gaye edinen her çabayı desteklemek boynumuzun borcudur. Tarihe iz bırakmak demek, dişinize, tırnağınızla, yüreğinizle, zihninizle vereceğimiz bir büyük mücadeleyi göze almak demektir.
Hiçbir aksiyona girmeden sadece oturduğu yerden yapılanları eleştirerek, tarihe mal olmuş kimse göremezsiniz. Geride ister fikri, ister fiili, ister maddi eser bırakmamış olanların yerinde yeller eseceğini söyleyen gönül sultanlarının bizatihi kendi mirasları bu hakikatin en somut örneğidir. Sebilürreşad Kültür ve Sanat Merkezi’ni maziden atiye köprü kuran mütevazı, ama önemli bir adım olarak görüyorum. Burada zihinlerini ve gönüllerini besleyerek, kendilerini yetiştirecek evlatlarımızın her biri geleceğin Mehmet Akif adayları olacaktır.
Değerli Misafirler,
Sıratı Müstakim ve sonraki ismiyle Sebilürreşad Dergileri Osmanlı’nın son dönemlerinde yaşanan bu ülke ve bu millet nasıl kurtulur diye ifade edebileceğimiz fikri arayışın mahsulüdür. Dönemin aydınları Yusuf Akçura’nın 3 tarzlı siyaset diye formüle ettiği Osmanlıcılık, İslamcılık, Türkçülük ve daha sonra ilave edilen Batıcılık akımları arasında bu arayışı sürdürmüşlerdir. İlk sayısı Temmuz 1908’de çıkan Sıratı Müstakim, bu zengin fikir ikliminde kısa sürede Mehmet Akif Ersoy’un başyazarlığında önemli isimleri bir araya getiren seçkin bir platforma dönüştü. İlk baskısı 70 bin yapılan derginin adı 1912 yılında Sebilürreşad olarak değişti. Osmanlı’nın son dönemindeki tüm hadiselere, ardından milli mücadeleye şahitlik etmekle kalmayan dergi, hepsinde etkin bir rol de oynamıştır. Derginin misyonunu, milletin birliğini, beraberliğini, kardeşliğini korumak, sömürgecilere karşı ümmetin değerlerini savunmak olarak belirlediğini görüyoruz.
Kaynağını vahiyden alan ahlakı, İslam ve Batı toplumlarını birbirinden ayıran en önemli vasıf olarak kabul eden Sebilürreşad’ın bu yaklaşımı Akif’in şu şiirinde adeta vücut bulmaktadır:
“Ne irfandır veren ahlaka yükseklik, ne vicdandır,
Fazilet hissi insanlarda Allah korkusundandır.
Yüreklerden çekilmiş farz edilsin havf-ı Yezdan'ın,
Ne irfanın kalır tesiri katiyen ne vicdanın.”
Evet, Allah korkusunun olmadığı yerde başka hiçbir değerin tesiri kalmayacağını söyleyen Akif’in ne kadar haklı olduğunu yaşadığımız her hadiseyle bir kez daha gördük, görüyoruz.
Sebilürreşad sadece İstanbul’un değil aynı zamanda Ankara’nın dergisidir. Milli mücadele başladığında Sebilürreşad ve Akif hemen Ankara’ya taşınıyor. Sevr Anlaşması imzalandığında Akif’in Kastamonu’da bir camide yaptığı konuşmanın yer aldığı sayı çok büyük ses getiriyordu.
Akif bu vaazında şöyle diyordu: “Ey cemaat-i Müslimin, milletler topla, tüfekle, zırhlılarla, ordular, tayyarelerle yıkılmaz, milletler ancak aralarındaki rabıtalar çözülerek herkes kendi başının derdine, kendi hevasına, kendi menfaatini temin etmek sevdasına düştüğü zaman yıkılır.” Evet, aradan geçen bir asrı aşkın süreye rağmen Akif’in bu tespitleri harfi harfine geçerliliğini korumaktadır.
Bu dönemde Sebilürreşad öylesine etkili yayınlar yapıyor ki, Büyük Millet Meclisi Dergisi’nin nüshalarını çoğaltarak askere ve millete moral vermesi için cephelere, diğer şehirlere gönderiliyordu. Gazi Mustafa Kemal manevi cephemizin kuvvetlenmesine Sebilürreşad’ın büyük hizmeti vardır diyerek, Mehmet Akif ve Eşref Edip’e teşekkür ediyordu. İstiklal Marşımızın ilk yayını da derginin kapağında yer alıyordu.
Aralıklarla 1966 yılına kadar gelen Sebilürreşad’ın 2016’da yeniden yayın hayatına girmesini gecikmiş, ama takdire şayan bir vefa örneği olarak değerlendiriyorum.
Medeniyet yolculuğumuzun işaret taşlarını yaşatma konusunda daha hassas olmamız gerektiği anlaşılıyor. Ülkemizin dört bir yanında gençlerimiz tarafından yürütülen kültür-sanat çalışmalarını, teknoloji faaliyetlerini, fikri, felsefi sohbet denemelerini gördükçe geleceğimize olan güvenim artıyor. Akif’in hayali olan Asım’ın neslini yaşatmak için hep birlikte daha çok çalışmalı, daha iyi mücadele etmeliyiz. Gençlerimizi internet mecralarındaki birtakım platformların sanal dünyalarına hapsederek sahip oldukları büyük medeniyet birikiminden mahrum bırakmak isteyenlere aradıkları fırsatı vermeyeceğiz.
Son dönemde iyice hız kazanan çocuklarımızı inancından, kültüründen, ailesinden, benliğinden, hatta cinsiyetinden kopartarak küresel sapkın akımların esiri yapma çabalarını mutlaka boşa çıkaracağız. Mehmet Akif’in ömrünü adadığı, çıkardığı yayınlara ismini verdiği, ilhamını aldığı dosdoğru yolun önünü açarak mücadelemize devam edeceğiz.
Yine Akif’in diliyle ifade edecek olursak;
“Allah’a dayan, sa’ye sarıl, hikmete râm ol.
Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol”
Değerli Misafirler,
Gerek sıratı müstakimin, gerek Sebilürreşad’ın içinde yazılara, tartışmalara, değerlendirmelerine bakıldığında sanki bir asır bu ülkede hiçbir şey değişmemiş hissine kapılabiliyorsunuz. Bu bir yönüyle fikri devamlılığın emaresi olmakla birlikte, bir yönüyle de ülke ve millet olarak hâlâ bazı kördüğümleri çözemediğimizin, aşamadığımızın işaretidir. Üstelik bu kördüğüm sadece teorik düzlem değil, hayat biçimlerimizde de geçerlidir. Yeri gelmişken bir Nasrettin Hoca fıkrasıyla sözümüze devam edelim. Hoca gece vakti sokak lambasının altında bir şeyler aramaktadır. Bunu gören komşuları yanına gelip Hocaya “hayırdır, ne arıyorsun, söyle biz de bakalım, yardımcı olalım” Hocanın “anahtarımı kaybettim, onu arıyorum” demesi üzerine hep birlikte etrafı didik-didik etmeye başlarlar. Anahtar bir türlü bulunamayınca komşularından biri Hocaya, burada kaybettiğine emin misin diye sorar. Hoca, uzaktaki araziyi işaret ederek, anahtarımı aslında orada kaybettim der. Komşuları şaşkın ve öfkeli bir şekilde Hocaya “öyleyse neden bizi burada boşu boşuna aratıyorsun?” diye sorarlar. Hoca sakin bir şekilde cevabı verir, “çünkü orası karanlık” Evet, millet olarak biz de kaybettiğimiz anahtarı son 2 asırdır aydınlanma sandığımız bir yerde arıyoruz. Hâlbuki kaybettiğimizi sandığımız anahtar yerli yerinde duruyor, sadece topraklarımızda değil, kavramlarımıza da musallat olan emperyalistlerin ayakları altında ezdikleri sandıkları, paspasın altındaki anahtarı oradan alıp kapıyı açmak bize kalmıştır. Bizi anahtarımızı yanlış yerde aramaya sevk edenlerin cenderesinden kendimizi kurtarabileceğimiz gün, inşallah aradığımızı bulacağız.
Sebilürreşad’ın bir asrı aşkın vakittir yapmaya çalıştığı şey, hiç karanlık ile aydınlık bir olur mu buyuran yüce Kitabımızın kavramlarının içini doldurmaktır. Konfüçyüs’e önemli bir devlet görevine getirilmesi halinde ilk ne yapılacağı sorulduğunda, önce her şeye adını bildirirdim dediği rivayet edilir. Biliyorsunuz Batı sömürgeciliğine, katliamlarına, hırsızlıklarına, haksızlıklarına kılıf uydurmakta çok mahirdir. Öyle ki siyasi, ekonomik, askeri, teknolojik tahakkümüne zemin hazırlamak için her birimizin dünyasını kendi kavramlarıyla inşa etmenin yollarını da bulmuştur. İsrail’in Gazze’de uyguladığı zulmü bile insan hakları, demokrasi, özgürlük, güvenlik ve diğer tüm parıltılı kavramlarla meşrulaştırmak için kullananlar bunlar değil mi? Kendi güvenlikleri ve refahları için dünyanın geri kalanını yoksulluğa, kargaşaya, çatışmaya sürükleyen, kan ve ateşe boğan bunlar değil mi? Her şeyi yuttuğu halde doymayıp daha yok mu diyen cehennemin aradıkları da bunlar olsa gerekir. Öyleyse bize düşen vazife tıpkı bir asır önce sıratı müstakim ve Sebilürreşad’ın yapılmaya çalışıldığı gibi kendi medeniyetimizin peşinden gitmek, kendi kavramlarımızı inşa etmektir. Bu cendereden ancak o şekilde çıkabiliriz.
Değerli Dostlar,
Peyami Safa, 60 yıl önce şöyle diyor: “Bu çağ umumiyetle küçük solukların ve sabırsızlığın çağıdır. Koşmayı yürümeye tercih eden genç, okuduğundan fazla yazmayı, düşündüğünden fazla hüküm vermeyi, aradığından fazla bulmayı tercih eder” Evet, bilmediğinin farkındaki cehl-i basit, tevazu ile öğrenmeye açık olabilir. Bilmediğini bilmeyen cehl-i mürekkebe hiçbir şey öğretemezsiniz. Türkiye, uzunca bir süre aydın despotizmi altında işte böyle bir cehl-i mürekkep zulmüne maruz kalmıştır. Milletin imanına, ameline, kutsalına düşmanlığı, aydınlık kılıfı altında topluma dayatanların borusu hamdolsun artık eskisi kadar rahat ötmüyor. Bize binlerce yıl öncesinden işaret gönderen kadim atalardan Selçuklu’ya ve Osmanlı’ya kadar bu topraklardaki bize ait tüm izleri yok sayıp kendilerine başka kökler arayanların safsataları artık müşteri bulmuyor. Zamane sihirbazlarının çabaları da hakikatlerin görülmesine engel olamıyor, perde çekemiyor.
Bizim son 30 yılda belediyelerde, geçtiğimiz 21 yılda hükümette hayata geçirdiğimiz programların, inşa ettiğimiz eserlerin, yaptığımız hizmetlerin en büyük kazanımı işte budur. Artık hiç kimse bu ülkede karanlığı aydınlık diye pazarlayamayacak, bu millete cehaleti erdem diye dayatamayacak. Artık hiç kimse bu ülkeye, bu millete kaybettiğini yanlış yerde aratamayacak. Ataların “yitik kaybedildiği yerde aranır” sözüne kulak vererek yönümüzü kendi köklerimize döndük. Bugün defalarca rahmetle yâd ettiğimiz Mehmet Akif’in en büyük özelliği, ümidi asla kaybetmemesi, sebahatı, azmi, kararlılığı elden bırakmamasıydı. Bu milletin ve bu toprakların sesi olan Orhan Gencebay’ın şu dizeleri bize bu konuda en güzel mesajı veriyor:
“Düşe kalka varacağım
Yanıp sönen ümidime
Gayret et ey deli gönlüm
Derman gelsin dizlerime”
Gerçekten de düşe kalka yürüttüğümüz bu mücadelede ümidi asla elden bırakmayacağız. Gerekirse dizlerimizdeki son dermanı da kullanarak bu kutlu bayrağı dünyanın burcuna dikeceğiz. Gençlerimize bırakacağımız en büyük mirasın işte bu mücadele ruhu, medeniyet şuuru ve arayış bilinci olduğuna inanıyorum.
Bu duygularla Sebilürreşad Kültür ve Sanat Merkezi’nin bir kez daha ülkemize ve Ankara’mıza hayırlı olmasını diliyor, emeği geçenleri tekrar tebrik ediyorum. Rabbim’den bizleri Ramazan-ı Şerife kavuşturduğu gibi, bayrama da eriştirmesini niyaz ediyorum.
Hepinizi sevgiyle, saygıyla selamlıyorum.
Kalın sağlıcakla.