- Context
- Erdoğan addressed a Turkish Red Crescent medal ceremony and iftar dinner on June 26, 2015, honoring donors and celebrating the organization's humanitarian work during Ramadan.
- Main themes
- Turkish Red Crescent humanitarian work, Ramadan and charitable giving, Turkey's global humanitarian aid, donor and benefactor recognition, refugee assistance, Islamic duty and generosity, Somalia and international operations, civil society organizations, Turkey's economic growth and aid ranking
- Duration
- ~20 min
- Words
- 2,380
- Sentences
- 115
- Readability
- 54
- Grade
- 10.8
- Syntax
- 2.93
- Vocabulary
- 2.12
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other115 sentences in 28 paragraphs
Mr. President,
Valuable members of the Turkish Red Crescent,
Esteemed participants,
Ladies and gentlemen,
I greet you with my warmest feelings.
I would like to thank everyone who has contributed to the efforts of the Turkish Red Crescent, including the President and the members of the Board of Directors. I especially express my gratitude to our benefactors and donors who are with us today and have been awarded the gold medal.
May Allah bless our month of Ramadan, and I particularly wish that our fasts, our prayers, and our acts of worship are accepted and deemed worthy by our Lord. I pray for mercy from Allah for all those who have served under the roof of the Red Crescent since 1868 and for those who have lost their lives in this noble cause.
Dear brothers and sisters,
The Red Crescent and the red crescent symbol it represents hold a very important place in the hearts of our nation. This crescent has been a gateway of security where victims and the oppressed have sought refuge in every disaster, every wave of refugees, and every significant event that has occurred in our country. The Red Crescent's crescent now waves not only in our country but also around the world as a symbol of hope. Thank God, our Red Crescent is no longer alone in this struggle; it continues its humanitarian activities shoulder to shoulder with our AFAD, our TIKA, and our civil society organizations. The fact that our Red Crescent's flag is waving in places where no one dares to go or reach truly makes us proud. We have every right to take pride in having such an organization that operates in every corner of the world, from Pakistan to Somalia, from Gaza to Haiti. It is not easy to take on such a responsibility. I believe that the managers and employees at all levels of our Red Crescent act with this awareness. When I visited Somalia, I saw the work of our brothers and sisters under that heat and in those sands, from the president of the local branch to all the staff, which truly made us proud. For this reason, I especially pray for their gratitude in this world and for them to be valued in the exalted presence of my Lord in the eternal realm.
The month of Ramadan is the month of helping one another, of winning hearts, and of extending a hand to those in need; therefore, this month is also the month of the Red Crescent. I believe that in addition to routine aid, the spiritual significance and blessings of Ramadan are being utilized through appropriate activities during these blessed days. We have millions of brothers and sisters in Syria, Iraq, and Palestine who are in need of all kinds of assistance, and similarly, there are millions of people in various parts of the world who have fallen into victimhood for various reasons. The ability of the Red Crescent to hold as many hands as possible that are extended for help is proportional to the support that benefactors provide to it. Today, we are with some of our benefactors who have donated to the Red Crescent. But there are many more hands that the Red Crescent needs to hold, many more lives it needs to touch; I wish we could embrace all the needy and all the oppressed in the world... We must strive to fulfill our duty by reaching as many people as possible, if not everyone. For this reason, I invite our benefactors to support our Red Crescent even more. Remember; "the hand that gives is above the hand that takes." With this understanding, we must stand much stronger beside our Red Crescent. The divine command to "compete in good deeds" should be our guide. As members of a belief where even a smile is considered charity, we should think carefully about the reward of contributing to helping hundreds of thousands, millions of people both within and outside our country. There is a beautiful saying: "A generous person is one who rejoices in what they give, not just in giving." I believe that the benefactors here are among those who rejoice in what they give.
Dear brothers and sisters,
What is given does not diminish; what you give increases. You know; Turkey is not the richest or most developed country in the world. Today, we are the 17th largest economy in the world. But do you know what support we provided as Turkey 12 years ago? 45 million dollars. Now, with 4.5 billion dollars in humanitarian aid, we have risen to third place in the world in this area. Having come to be the third in humanitarian aid rankings after America and England, as a country that used to wait for aid from abroad and request assistance, is certainly a source of joy for us. After America, England, Turkey is in third place... But this also shows that many wealthy, developed countries are not fulfilling their humanitarian aid responsibilities properly. Here is Syria, here is Iraq, over 2 million people who have sought refuge from there, and we have provided over 6 billion dollars in support to them. Dear brothers and sisters, the total aid sent to us from all over the world is 363 million dollars. This is very important in terms of showing where Turkey stands.
What we have experienced on our southern borders in the last four years is enough to demonstrate the insensitivity of wealthy countries, especially European states, regarding this issue. Today, these approximately 2 million refugees all say Turkey, Turkey. We are hosting some of them in the camps we have established, meeting all their needs; others are also finding shelter within the country with various supports provided by the state and their own means. The amounts we have spent on our guests so far are praised when the West comes to us; however, when we say, "Come on, you too," unfortunately, we see nothing. All these figures, this support, thank God, does not cost us anything; we continue on this path saying, "If the fish does not know the sea, the Creator knows."
Dear brothers and sisters,
Recently, I visited the temporary shelter center in Mardin Midyat with the United Nations High Commissioner for Refugees, Guterres. He stated that the standards of the services provided there are extraordinarily high and said, "I am ashamed; there is no such camp anywhere in the world; this is above all praise." Our guests there also sincerely expressed their satisfaction to both us and him. Turkey's being left alone by both Western countries and the United Nations while providing such beautiful humanitarian services has, believe me, embarrassed High Commissioner Guterres as well.
Western countries still think they can keep this issue outside their borders. By leaving refugee boats to sink in the Mediterranean, you cannot protect the security and welfare of your own country and people; the way to do this is to ensure security and welfare for the whole world. Those who have the means must realize that by closing their doors to the rest of the world, they are actually endangering their own future. The amount of food wasted in the West is enough to feed all the hungry in Africa. If it has reached this level, there is a problem here. The world cannot endure such injustice for long. Throughout history, there have been many great, powerful, prosperous states and societies, all of which collapsed because they thought of no one but themselves. We have no regrets whatsoever about hosting 2 million people in our country or being the third country in the world that provides the most humanitarian aid with our limited resources. On the contrary, we will strive to do even more whenever we have the opportunity.
We are a nation that believes in the blessings of sharing, a culture that shares even the last piece of bread in its pantry with its guests and those in need. No one should doubt that we will continue to act this way to the end. However, we also believe that it is unfair to place almost the entire burden of this humanitarian drama on Turkey and the neighboring countries of Syria. I ask; do those who send weapons to Syria, those who send bombs to Syria, have even the slightest support for these poor people? Do they have any support for these orphans and widows? No. But let us not forget this: "Do not take the curse of the oppressed; it will come back to you slowly..." You cannot thrive through oppression; they will all pay the price sooner or later. I invite developed countries to show more sensitivity on this issue.
Dear brothers and sisters,
While Turkey's goodwill and sacrifices regarding the crises in Syria and Iraq are evident, some circles both inside and outside are persistently trying to project a different image. Previously, there was an issue with Kobani; conflicts that have been ongoing in dozens of cities and hundreds of towns in Syria and Iraq also occurred in Kobani, also known as Ayn al-Arab. Some circles that used this incident as an excuse caused events in many places in Turkey on October 6-7-8, 2014, and during these events, 50 people lost their lives. Now, once again, events are taking place in the same city, and the same circles are trying to use this as an excuse to set Turkey on fire once more.
I address those who tweet "Terrorist Turkey" without shame or embarrassment; if you have any dignity, if you have any honor, from where do you derive the right to call a country that shelters those fleeing from Kobani a terrorist? The degrees you obtain by tweeting will not cleanse your dark faces; you must know this very well. I want to express once again; to associate Turkey's name with any terrorist organization is the greatest slander against this country and this nation.
Turkey certainly supports the freedom struggle in Syria and approaches those defending their rights in Iraq with goodwill, but Turkey never aligns itself with terrorist organizations while doing these things. No one can show Turkey alongside the Assad regime, which perpetrates state terrorism, or with other terrorist organizations there.
When Kobani was under attack from ISIS, it was we who extended a helping hand to this place, and despite the threats and opposition from the separatist organization, we delivered this aid there. In fact, we wanted to help the people there much more, but those who directed those accusations at us, the PYD, and the PKK, are the ones who prevented this. And we are the ones who extend humanitarian aid to the oppressed inside through operations. The infamous Hatay incident, the Adana incident... Everyone now sees much more clearly who the bandits are that stopped our trucks going to the Bayırbucak Turkmen. They used the suffering of the people in the region to create their own "PR" for themselves. Nevertheless, we opened our borders to all those fleeing the conflicts, approximately 200,000 people, and provided them with all kinds of humanitarian aid.
In recent days, they are distorting events that have been proven to have no connection or relevance to Turkey for the same purpose. On one hand, the Assad regime, on the other hand, the spokespeople of the separatist organization, and also the spokespeople of a political party in our country are speaking with the same mouth, repeating the same things. The purpose is very clear; it is an operation to manipulate public perception worldwide... With such accusations, they want to force Turkey to remain outside the events happening right next to it and complete the operation to change the demographics of the region.
Dear brothers and sisters,
I call out to my entire nation from here, I call out to the whole world: We will never allow a state to be established in northern Syria, to our south; I want this to be known. Regardless of the cost, we will continue our struggle on this issue. We know where the terrorist groups in the region get their support from; everyone involved knows very well. When we look at the final results, we see that Assad, ISIS, and the separatist organization are walking the same line. While this obvious truth is before us, associating Turkey's name with terrorism can only be explained by malice. The real support for terrorism is to leave the burden of 2 million people on our shoulders while pretending that "you cannot control your borders well." It is not a sincere approach to expect us to solve this problem within our own borders while those who do not prevent the exit of terrorists from their own countries. I strongly condemn the efforts of both the separatist organization and international powers to turn the humanitarian drama occurring in the region into an opportunity to corner Turkey.
By taking the curse of the oppressed, by playing with ethnic balances, and by excluding Turkey, it is not possible to establish a sustainable order of security and welfare in the region. I say openly; in such a situation, it will not be possible to carry out any commercial activity in that region. We will not allow the demographic change in the region. Regardless of which ethnic group, which belief, or which sect they belong to; all the people of Syria and Iraq have suffered greatly and have been subjected to immense destruction. This inhumane process needs to end as soon as possible. We are absolutely ready to do our part to ensure peace in Syria and Iraq as soon as possible, and we are already doing so to a large extent.
I pray that these blessed days will lead to the end of conflicts, deaths, and oppression in the region. With these thoughts, I once again thank the benefactors who support our Red Crescent with their in-kind and cash donations. I wish all members of our Red Crescent ease and success in their work.
As my final words to you, O Lord, just as You have brought us to the holy month of Ramadan, I say, let us also reach the Ramadan Feast in the same way. And I extend my respects and love to you; stay healthy.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Sayın Başkan,
Türk Kızılay’ının değerli mensupları,
Kıymetli katılımcılar,
Hanımefendiler, beyefendiler,
Sizleri en kalbi duygularımla selamlıyorum.
Başkanı ve Yönetim Kurulu üyeleri olmak üzere Türk Kızılay’ının çalışmalarına emek veren, katkı sağlayan herkese teşekkür ediyorum. Bilhassa bugün aramızda bulunan ve altın madalya ile ödüllendirilen hayırseverlerimize, bağışçılarımıza şükranlarımı sunuyorum.
Allah Ramazan ayımızı mübarek etsin, tuttuğumuz oruçların yaptığımız ibadetlerin, ettiğimiz duaların Rabbim katında kabul ve karin olmasını özellikle diliyorum. 1868 yılından beri Kızılay çatısı altında hizmet veren, bu uğurda hayatlarını kaybeden herkese
Allah’tan rahmet diliyorum.
Değerli kardeşlerim,
Kızılay’ın ve onu temsil eden şu kırmızı hilalin, bizim milletimizin gönlünde çok önemli bir yeri var. Bu hilal ülkemizde yaşanan her afette, her mülteci akınında, yaşanan her önemli hadisede mağdurların, mazlumların gölgesine sığındıkları bir güven kapısı
olmuştur. Kızılay’ın bu hilali, artık sadece ülkemizde değil, dünyanın dört bir yanında umudun sembolü olarak dalgalanıyor. Hamdolsun, Kızılay’ımız bu mücadelesinde artık yalnız değil, AFAD’ımızla, TİKA’mızla, sivil toplum kuruluşlarımızla omuz omuza yardım
faaliyetlerini sürdürüyor. Hiç kimsenin ulaşamadığı, girmeye cesaret edemediği yerlerde Kızılay’ımızın bayrağının dalgalanıyor oluşu açıkçası bizleri gururlandırıyor. Pakistan’dan Somali’ye, Gazze’den Haiti’ye kadar dünyanın her köşesinde faaliyet gösteren
böyle bir kuruma sahip olmakla övünmekte haklıyız. Böyle bir sorumluluğu üstlenmek kolay değil. Kızılay’ımızın tüm kademelerindeki yönetici ve çalışanlarının bu bilinç içinde hareket ettiklerine inanıyorum. Somali’ye gittiğimde görmüştüm; oradaki şubenin başkanından
tüm elemanlarına, o sıcağın altında, o kumların içerisinde kardeşlerimizin çalışmaları gerçekten bizleri gururlandırmıştır. Bundan dolayı kendilerine bu dünyada şükranlarımı, ebedi alemde de Rabbimin yüce katında değerlendirilmelerini özellikle niyaz ediyorum.
Ramazan ayı, yardımlaşmanın, gönül almanın, ihtiyaç sahiplerine el uzatmanın ayıdır, dolayısıyla bu ay aynı zamanda Kızılay’ın ayıdır. Rutin yardımların yanında Ramazan’ın manevi önemine ve bereketine uygun faaliyetlerle bu mübarek günlerin değerlendirildiğini
düşünüyorum. Suriye’de, Irak’ta, Filistin’de her türlü yardıma muhtaç milyonlarca kardeşimiz var, aynı şekilde dünyanın pek çok bölgesinde çeşitli sebeplerle mağdur duruma düşmüş milyonlarca insan bulunuyor. Kızılay’ın, yardım için uzatılan ellerden mümkün
olan en çoğunu tutabilmesi, hayırseverlerin kendisine sağlayacağı destekle orantılıdır. Bugün Kızılay’a bağışta bulunan hayırseverlerimizin bir kısmıyla birlikteyiz. Ama Kızılay’ın tutması gereken daha çok el, dokunması gereken daha çok hayat var, keşke imkan
olsa da dünyadaki tüm garipleri, tüm mazlumları kucaklayabilsek... Herkese değilse de, mümkün olan en fazla sayıda insana ulaşarak görevimizi yerine getirmenin çabası içinde olmalıyız. Bunun için hayırseverlerimizi Kızılay’ımıza daha çok destek olmaya davet
ediyorum. Unutmayın; ‘veren el alan elden üstündür’. Bu anlayışla Kızılay’ımızın yanında çok daha güçlü durmalıyız. ‘Hayırda yarışın’ ilahi emri, kılavuzumuz olmalıdır. Gülümsemenin bile sadaka olarak kabul edildiği bir inancın mensupları olarak, ülke içinde
ve dışında yüz binlerce, milyonlarca insana yardım edilmesine katkı sağlamanın mükafatını iyi düşünmeliyiz. ‘Cömert, verene değil, verdiğine sevinene denir’; böyle güzel bir söz var. Buradaki hayırseverlerimizin de verdikleri için sevinenlerden olduklarına
inanıyorum.
Değerli kardeşlerim,
Verilen eksilen değildir, verdiğiniz artandır. Biliyorsunuz; Türkiye dünyanın en zengin, en gelişmiş ülkesi değil. Bugün dünyanın 17’nci büyük ekonomisi durumundayız. Ama 12 yıl önce Türkiye olarak bizim verdiğimiz destek neydi biliyor musunuz? 45 milyon
dolar. Şimdi 4,5 milyar dolarlık insani yardımla bu alanda dünyada 3’üncü sıraya çıktık. Yıllarca dışarıdan yardım bekleyen, yardım talep eden bir ülke olarak, bugün insani yardım sıralamasında 3’üncü sıraya gelmiş olmak, elbette bizim için sevindiricidir.
Amerika, İngiltere veya İngiltere, Amerika’dan sonra, 3’üncü sırada Türkiye… Ama bu aynı zamanda pek çok zengin, kalkınmış ülkenin insani yardım görevini hakkıyla yerine getirmediğini de gösteriyor. İşte Suriye, işte Irak, oralardan bize iltica eden 2 milyon
insan, 6 milyar doların üzerinde onlara verdiğimiz destek var. Değerli kardeşlerim, tüm dünyanın bize gönderdiği yardım 363 milyon dolar. Bu, Türkiye’nin nerede olduğunu göstermesi bakımından çok önemli.
Türkiye’nin bu güney sınırlarında son 4 yıldır yaşadıklarımız, Avrupa devletleri başta olmak üzere, zengin ülkelerin bu konudaki duyarsızlıklarını göstermeye tek başına yeter. Bugün 2 milyon civarındaki bu mülteci, hep Türkiye Türkiye diyor. Bunların bir
kısmını, tüm ihtiyaçlarını karşılayarak kurduğumuz kamplarda misafir ediyoruz; bir kısmı da yine devletin sağladığı çeşitli desteklerle ve kendi imkanlarıyla ülke içinde barınıyorlar. Bugüne kadar misafirlerimiz için harcadığımız bu rakamları, Batı yanımıza
geldiği zaman övüyor; ama ‘hadi siz de’ dediğimiz zaman maalesef bir şey görmüyoruz. Bütün bu rakam, bu destek, hamdolsun bizlere bir şey kaybettirmiyor; ‘at denize balık bilmezse Halik bilir’ deyip böyle yürüyoruz.
Değerli kardeşlerim,
Geçtiğimiz yine günlerde Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiseri Guterres’le birlikte Mardin Midyat’taki geçici barınma merkezini ziyaret ettim. Kendisi burada verilen hizmetlerin standartlarını fevkalade yüksek olduğunu açıkladı ve ‘Utanıyorum, dünyanın
hiçbir yerinde böyle bir kamp yok; burası her türlü takdirin üstünde.’ dedi. Zaten orada bulunan misafirlerimiz de memnuniyetlerini hem bize, hem kendisine samimiyetle ifade ettiler. Türkiye’nin; böylesine güzel insani hizmetler verirken hem Batı ülkeleri,
hem Birleşmiş Milletler tarafından yalnız bırakılması, inanın bana Yüksek Komiser Guterres’i de mahcup etti.
Batı ülkeleri bu meseleyi hala kendi sınırları dışında tutabileceklerini sanıyorlar. Mülteci teknelerini Akdeniz’de batmaya terk etmekle, kendi ülkenizin, kendi halkın güvenliğini ve refahını koruyamazsınız, bunun yolu tüm dünyayı güvene ve refaha kavuşturmaktan
geçer. Bu imkana sahip olanlar, kapılarını dünyanın kalanına kapatarak aslında kendi gelecekleri tehlikeye attıklarını artık görmelidirler. Batıda çöpe dökülen yiyecek miktarı Afrika’daki tüm açları doyuracak miktardadır. Eğer bu düzeye ulaşmışsa burada bir
sorun var demektir. Dünya böyle bir adaletsizliği uzun süre kaldıramaz. Tarihte nice büyük, güçlü, müreffeh devletler ve toplumlar vardı, hepsi de kendilerinden başka kimseyi düşünmedikleri için yıkılıp gittiler. Bizim ne 2 milyon insanı ülkemizde misafir
etmekten, ne sınırlı kaynaklarımızla dünyanın en çok insani yardım yapan 3’üncü ülkesi olmaktan dolayı en küçük bir hayıflanmamız asla söz konusu değildir. Tam tersine, imkân buldukça daha fazlasını yapmanın gayreti içerisinde olacağız.
Biz, paylaşmanın bereketine inanan, kilerindeki son ekmeğe kadar misafiriyle, ihtiyaç sahipleriyle bölüşme kültürüne sahip bir milletiz. Sonuna kadar bu şekilde davranacağımızdan da kimsenin şüphesi olmasın. Fakat bu insani dramın neredeyse tüm yükünü Türkiye’nin
ve Suriye’ye komşu ülkelerin omuzlarına yüklemenin de haksızlık olduğunu düşünüyoruz. Soruyorum; Suriye’ye silah gönderenlerin, Suriye’ye bomba gönderenlerin acaba bu fakir fukaraya zerre kadar bir destekleri var mı? Bu yetimlere, öksüzlere zerre kadar bir
destekleri var mı? Yok. Ama şunu unutmayalım: Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste… Zulüm ile abat olunmaz, bunun bedelini er-geç hepsi ödeyecekler. Gelişmiş ülkeleri bu konuya daha fazla hassasiyet göstermeye davet ediyorum.
Değerli kardeşlerim,
Türkiye’nin Suriye ve Irak’ta yaşanan krizler konusunda sergilediği iyi niyet ve yaptığı fedakârlık ortadayken, içeride ve dışarıda bir takım çevreler ısrarla farklı bir görüntü yansıtmanın çabası içinde. Daha önce bir Kobani meselesi yaşandı, Suriye ve
Irak’ın onlarca şehrinde, yüzlerce kasabasında süren çatışmalar, Kobani, diğer adıyla Ayn el-Arab’da da yaşandı. Bu olayı bahane eden birtakım çevreler 6-7-8 Ekim 2014 tarihlerinde Türkiye’nin pek çok yerinde olaylar çıkardılar, bu hadiseler sırasında 50 kişi
hayatını kaybetti. Şimdi yine aynı şehirde birtakım olaylar yaşanıyor ve aynı çevreler bunu bir kez daha Türkiye’yi ateşe vermek için bahane olarak kullanmaya çalışıyor.
Utamadan, sıkılmadan ‘Terörist Türkiye’ diye ‘tweet’ atanlara sesleniyorum; eğer sizlerde haysiyet varsa, onur varsa, bu Kobani’den kaçıp gelenleri burada kamplarda barındıran bir ülkeye terörist deme hakkını siz nereden elde ediyorsunuz? Tweet atarak elde
ettiğiniz dereceler, sizin o kapkara yüzlerinizi beyaza çıkarmayacaktır, bunu çok iyi bilmeniz lazım. Şunu bir kez daha ifade etmek isterim; Türkiye’nin ismini herhangi bir terör örgütüyle yan yana zikreden bu ülkeye ve bu millete en büyük iftirayı atıyor.
Türkiye, Suriye’deki özgürlük mücadelesine elbette destek veriyor, Irak’ta haklarını savunan insanlara elbette iyi niyetle yaklaşıyor, ama Türkiye bu işleri yaparken asla terör örgütleriyle yan yana gelmiyor. Ne devlet terörü estiren Esad rejimiyle, ne de
diğer oradaki terör örgütleriyle Türkiye’yi kimse yan yana gösteremez.
Kobani DEAŞ saldırısı altındayken buraya yardım elini uzatan yine bizdik, üstelik bölücü örgütünün tehditlerine, karşı çıkmasına rağmen bu yardımları oraya ulaştırdık. Esasen biz oradaki insanlara çok daha fazla yardımcı olmak istiyorduk, buna engel olan
bize o suçlamaları yöneltenlerdir, PYD’dir, PKK’dır. Ve biz burada yarma harekatları yaparak içerideki mazlumlara insani yardım elini uzatanlarız. İşte meşhur Hatay olayı, Adana olayı… Bayırbucak Türkmenlerine giden tırlarımızı çevirenlerin, o yol kesen eşkıyaların
kimler olduğunu herkes şu anda çok daha açık ve net olarak görüyor. Bölgedeki insanların mağduriyetini, dünyaya kendi ‘PİAR’larını yapmak için kullandılar. Buna rağmen çatışmalardan kaçanların tamamına, yaklaşık 200 bin kişiye sınırlarımızı açtık, kendilerine
her türlü insani yardımı yaptık.
Son günlerde yine Türkiye’yle ilgili hiçbir ilgisi, alakası olmadığı belgeleriyle ispatlanmış olan hadiseleri aynı amaçla çarpıtıyorlar. Bir yandan Esad rejimi, bir yandan bölücü örgüt sözcüleri, bir yandan da ülkemizdeki bir siyasi partinin sözcüleri aynı
ağızla konuşuyor, aynı şeyleri tekrarlıyorlar. Amacın, dünya kamuoyuna yönelik bir algı operasyonu olduğu çok açık... Bu tür ithamlarla Türkiye’yi yanı başında olup biten olayların dışında kalmaya zorlayarak, bölgenin demografisini değiştirme operasyonunu
tamamlamak istiyorlar.
Değerli kardeşlerim,
Buradan tüm milletime sesleniyorum, tüm dünyaya sesleniyorum: Suriye’nin kuzeyinde, güneyimizde bir devlet kurulmasına asla müsaade etmeyeceğiz, bunun bilinmesini istiyorum. Bedeli ne olursa olsun bu konudaki mücadelemizi sürdüreceğiz. Bölgedeki terörist
grupların, desteği nereden aldığını biz de biliyoruz, ilgili herkes de çok iyi biliyor. Nihai sonuçlara baktığımızda, Esad’ın, DEAŞ’ın ve bölücü örgütün aynı çizgide yürüdüğünü görüyoruz. Bu açık gerçek ortadayken Türkiye’nin adını terörle birlikte anmak,
ancak art niyetle izah edilebilir. Teröre asıl destek, bir yandan 2 milyon insanın yükünü omuzlarımıza bırakırken, diğer yandan da ‘sınırlarınızı iyi kontrol edemiyorsunuz’ tafrası yapmaktır. Kendi ülkelerinden terörist çıkışını engellemeyenlerin, bu sorunu
bizim kendi sınırlarımızda çözmemizi beklemesi samimi bir yaklaşım değildir. Hem bölücü örgütün, hem de uluslararası güçlerin bölgede yaşanan insani dramı Türkiye’yi köşeye sıkıştırmak için bir fırsata dönüştürme gayretlerini şiddetle kınıyorum.
Mazlumun ahı alınarak, etnik dengelerle oynanarak ve Türkiye dışarıda bırakılarak, bölgede sürdürülebilir bir güven ve refah düzeni kurulması mümkün değildir. Açık söylüyorum; böyle bir durumda o bölgede herhangi bir ticari faaliyetin yürütülebilmesi söz
konusu olmaz. Biz bölgedeki demografinin değiştirilmesine göz yummayacağız. Hangi etnik gruba, hangi inanca, hangi mezhebe mensup olursa olsun; tüm Suriye halkı, Irak halkı çok büyük acılar çekti, çok büyük yıkımlara maruz kaldı. Bu insanlık dışı süreci bir
an önce sona erdirmek gerekiyor. Biz Suriye’de ve Irak’ta huzurun bir an önce sağlanması için üzerimize düşenleri kesinlikle yapmaya hazırız, zaten büyük ölçüde de yapıyoruz.
Şu mübarek günlerin bölgede çatışmaların, ölümlerin, zulümlerin sona ermesine vesile olmasını Allah’tan temenni ediyorum. Bu düşüncelerle bir kez daha ayni ve nakdi yardımlarıyla Kızılay’ımıza destek olan hayırseverlerimize teşekkür ediyorum. Kızılay’ımızın
tüm mensuplarına, çalışmalarında kolaylıklar ve başarılar diliyorum.
Sizlere son söz olarak, ya Rab, bizleri nasıl Ramazan-ı şerife kavuşturduysan, aynı şekilde Ramazan Bayramına da kavuştur diyorum. Ve saygılarımı, sevgilerimi sunuyorum; kalın sağlıcakla.
