- Context
- Duda delivered a lecture at the University of Copenhagen on June 10, 2016, addressing students and academic staff on Polish-Danish relations, security, and Poland's democratic transformation.
- Main themes
- Poland-Denmark historical relations, European security, NATO cooperation, Polish independence and Solidarity movement, democratic transformation of 1989, Polish-Danish friendship, communism and Cold War, historical ties and royal marriages, Central and Eastern European transition
- Duration
- ~23 min
- Words
- 2,802
- Sentences
- 137
- Readability
- 52
- Grade
- 11.0
- Syntax
- 3.01
- Vocabulary
- 2.15
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other137 sentences in 26 paragraphs
Esteemed Guests, Dear Students,
I warmly welcome, with great joy, primarily the academic staff and students of Polish studies at the University of Copenhagen.
I sincerely thank you for this invitation, which is an extraordinary honor for me. To stand here, in the historic hall of an institution founded in 1479, which is currently in its 537th academic year and is the most esteemed university in the Kingdom of Denmark, is a great honor for anyone.
It is a great honor to be able to speak here and share with you certain concepts and observations regarding not only politics but also a matter that is very important for all of us, not only in Europe but also in the world, namely the issue of security. I am immensely pleased to do this at the University of Copenhagen, in Denmark, a country that is a friend of Poland.
Not only a friend, but one could say connected to Poland for almost 1000 years. The first recorded connection between our countries is the marriage of the Polish princess Świętosawa, because that is a very difficult name to pronounce, referred to here as Gunhild, to the Danish king Sven Forkbeard. It might have been an ordinary marriage if not for the fact that the Polish princess is often called the mother of kings, Harald II Svensson and Canute the Great. It is probably then that very close ties between Poland and Denmark were born. Some chronicles mention that Świętosawa visited her homeland, and that supposedly Canute the Great himself came to Poland to meet his mother. These are beautiful histories, in which Polish-Danish military cooperation also began. As some chronicles report, Polish knights supported Danish knights during the conquest of Britain. So, this military cooperation that we are realizing today within NATO can be said to have started over 1000 years ago, as the marriage between Gunhild and Sven took place around the year 996.
Since then, the histories of Poland and Denmark have varied. Often very difficult. Poles fought for 123 years to regain independence. There were subsequent uprisings when we raised the Polish banner, fought in various armies dreaming of regaining our homeland. There were also times when Denmark did not have independence, when it was under occupation. At that time, Danes could count on the support of Poles. Just like during the Second Northern War, from 1655 to 1660, when the soldiers of Hetman Stefan Czarniecki supported the Danes in regaining independence from Swedish occupation.
So, our histories have unfolded differently over the years, but cooperation has always intertwined. We, as Poles, will never forget that we could count on you, the Danes, at times when Poland was behind the Iron Curtain, when the communists imposed martial law in Poland. When we were in a state not only of lack of sovereignty or, as some say, even slavery, in the Soviet sphere of influence. When we were a very poor society, we received help from the heart that came to Poland from Denmark. And those who fled from Poland to escape political persecution could count on a warm welcome in Denmark. Poland will never forget this.
Thanks to the firm stance of the people of "Solidarity" since 1980, despite martial law, despite persecution, despite imprisonment, despite internments, Poland managed to slowly begin to break free towards independence in 1989. Those first, not fully free elections in Poland, which took place in June 1989, gave rise to democratic, freedom-oriented transformations in Central and Eastern Europe. It was as a result of this transformation that the Berlin Wall fell. I smile slightly, but I often say that it was not the fall of the Berlin Wall that caused the fall of communism. It was the fall of communism, which began in Poland, that caused the fall of the Berlin Wall. We were given a chance by fate and by God, not only culturally, because in that sense we had always been, after 1050 years of Christianity, then we entered the cultural community of the West, of states that grew from the trunk of Judeo-Christian culture, but thanks to the transformations of 1989, we could return to the community of the West, also in a political sense. It is a beautiful moment that I remember perfectly. I was 17 years old in 1989, I was a high school student, but I knew perfectly well what it meant for us. Believe me, we were incredibly moved.
Surely many changes after 1989 could have been carried out better. Poles might have lived at a higher level, but it had to be taken into account that the transformations would take a very long time. Both economic and political. It turned out that the bloodless revolution, and it was such, because in Poland no one shot in 1989, had its price. A price that ordinary citizens paid. The price of not very successful privatization processes, certain privileged groups from the previous system that had better access to goods than the rest of the citizens. Many people lost their jobs, had to leave. But Poland is still being built, and this process continues. I hope that we will find ourselves in Europe not only at the cultural and political level but also in terms of the standard of living. And Poles will not be inclined to go abroad for work. What is most important in all this, because in this regard we can manage on our own - it is a matter of how we will conduct policy as state authorities, how Polish society will make democratic choices. But there will be no development of my country, there will be no development of the Republic, if there is no security and there is no freedom. There will be no economic cooperation between Poland and Denmark, between Poland and any other country, if there is no peace, which is guaranteed by the observance of international law.
It seemed that after 1989, 1990, 1991, 1992, when there were still political shocks, Europe was in a state of eternal peace. There was, of course, a war in the Balkans, but it ended relatively quickly thanks to the peace intervention of the free world. In the second half of the 1990s, it seemed that European societies and states were absolutely not threatened, that democracy was consolidated; that what happened during the Second World War and what later happened in the Balkans would never happen again, and everyone understood this perfectly.
It turned out that, unfortunately, as many times in history, this is a bitter illusion. Already in 2008, it was shown that the situation was changing. Not everyone noticed it, perhaps some did not want to see it, but in 2008 the rules were broken and borders in Europe were forcibly changed. This was the Russian aggression against Georgia. At that time, Polish President Professor Lech Kaczyński mobilized the presidents of Central and Eastern European countries, gathered the leaders of our region's countries, and stood in the square in Tbilisi as Russian tanks approached the city, clearly stating that there could be no agreement from the free world on such actions. President Lech Kaczyński then uttered words that are very significant today and show how insightful he was as a politician. He said, "We are here today because we must not allow imperialism to be rebuilt and begin to dominate in Europe. (...) Because today it is Georgia, tomorrow it is Ukraine, the day after tomorrow it is the Baltic States, and then perhaps it will be time for my country, for Poland."
Unfortunately, it did not take long for another act of aggressive, imperial policy to occur. Today, Ukraine is destabilized, has lost Crimea and control over part of its territory, I am thinking of the Donbas region, Luhansk. The situation is still unstable, people are fleeing, shots are fired every day. All this is happening in Europe, which was supposed to be free, where there was to be no more war.
This raises the question: what should we do? Poland has been a member of the North Atlantic Alliance since 1999, also thanks to the kindness of Denmark. Since 2004, we have been part of the European Union. By the way, it was here that the negotiations regarding Poland's accession to the European community ended. Here, in Copenhagen, the last phase took place during the Danish presidency in the EU.
Today we look at the Euro-Atlantic community, we look at NATO, and the question arises: Is NATO able to respond to the changing security situation in Europe and the world? How should NATO view the problems that affect us? And these are not only the problems of the Baltic States or the broader concept of Central and Eastern Europe. These are also the problems of Southern Europe, the issue of migration, the war in Syria, the unrest in North Africa, which are also a migration impulse. How should NATO behave in this regard? Should we, as the North Atlantic Alliance, pretend that we do not see these problems, that nothing is happening, that we are safe and nothing will happen to us?
Of course, among the 28 member states of the Alliance, there are those for whom the direct threat is certainly small, if not nonexistent. But the Alliance has several fundamental goals. The most important is to ensure security. Because the Alliance is a defensive alliance. That was the intention of its creation, and that is its character to this day. The Alliance has no imperial ambitions, but strives to maintain peace in the world to the greatest extent possible. And above all, it seeks to ensure the security of its member states. In this regard, the unity and solidarity of the Alliance are absolutely fundamental. It cannot be said that within the Alliance, if something happens in a completely different part than the one where my country is located, it does not concern me because I am safe. No. By definition, the security of the members of the Alliance is indivisible. By definition, the principle of "One for all, all for one" must apply. So anyone who finds themselves in danger must be sure that all the others will stand together with them and say: "If you pose a danger to our ally, you are thereby posing a danger to all of us. We stand together, and you have to deal with all of us because we are a unity, an alliance, a group of brotherly states that will always help each other.
This is the essence of the Alliance, and that is why, from the very beginning, when I became the President of the Republic of Poland, even as the elected president, I began meetings related to the agenda of the Warsaw Summit, which will take place in four weeks. The final countdown before this meeting is already underway, which I hope will be a breakthrough for Central and Eastern Europe and will be recorded in the annals of history.
Until now, we could say: "We, Poles, have been in NATO since 1999." The problem was that, fundamentally, NATO was not in us, i.e., the presence of allied states, NATO troops on Polish territory was literally symbolic. Of course, I cannot overlook the contribution of the Kingdom of Denmark in this aspect. It is Denmark, along with Poland and Germany, that co-created the Multinational North-East Corps, which has been based in Szczecin for several years. This was the first NATO unit to be located in Poland. But today, there is a need to secure, through Poland, primarily the Baltic states. Poland, in terms of the so-called strategic depth, is the key to the Baltic states.
The deployment of North Atlantic Treaty Organization forces in the Baltic states and in Poland is a real guarantee of security for this part of Europe, and I think that if we look at the pages of history, we can boldly say that perhaps even for most of Europe. This is a bulwark that has repeatedly protected Europe from disaster. It protected it from being flooded by the Turks when they were defeated at Vienna by Jan II Sobieski. It protected it from being flooded by Soviet communism in 1920 when Polish soldiers in the Battle of Warsaw defeated the superior Russian forces, which we Poles call the Miracle on the Vistula. Thus, as history also shows, this is a critical place.
This part of Europe is, in truth, a place of defense for the free world. Therefore, when meeting with leaders of NATO countries on both hemispheres, I say very calmly: today, the key to ensuring security, to establishing correct relations with our great neighbor, which is Russia, is to strengthen the North Atlantic Alliance by increasing the presence of NATO forces in Central and Eastern Europe. If someone asks me how to regulate relations with Russia, and I hear that the subtext is "What to do with the imperial ambitions of Russia, which is currently carrying out a series of further provocations, and which is therefore, as many politicians say, unpredictable," I respond very calmly: strengthen the defensive potential of the North Atlantic Alliance where potential threats may arise. Therefore, strengthen the deterrent element through NATO forces.
I often refer to a rather vivid example in these discussions. It is like at night, on a dark street, in a not very safe part of the city, when you are returning home from a party and you see a group of people standing to the side who feel like the masters of the street and may be dangerous and want to show who is in charge here. They may want to take your wallet or watch. You have two options if you want to avoid losses. Either you run away, simply turn around and give up on passing through, or you must walk with a very firm step, athletic, upright, brave, ready at any moment to potentially repel an attack. This creates a psychological effect on the other side. If such a group sees that someone is walking with a firm step, they will think twice before attacking because they do not know who they are dealing with. Maybe this person has a weapon, or maybe they are a martial arts expert, or maybe they are a special forces soldier, and this encounter could potentially end badly for them. And that is exactly what we call deterrence.
A firm, unwavering stance of readiness to repel any potential attack. To present such a stance, one must have a well-prepared, trained military, and the appropriate military infrastructure. This is what I discuss in meetings with NATO leaders. This is what I hope will be decided in Warsaw - that the presence of NATO troops, primarily the strongest army in the Alliance, the American army, that the presence of military infrastructure will be increased in Poland, the Baltic states, and possibly other Central and Eastern European countries that wish for it. This is a fundamental matter when it comes to guaranteeing security.
NATO cannot hesitate. NATO countries cannot say: "We understand, but we are afraid, but we do not want to provoke. Perhaps we should strengthen...". No, ladies and gentlemen. We must strengthen and make a decision, a decisive and firm one, because this is the only way to ensure peace, because this may also be an indirect way to restore peace in Ukraine. Suddenly, it will turn out that there is a firm, unyielding, brave North Atlantic Alliance right across the border, which will not allow for violations of international law, for breaches of security, which will not allow for the destruction of the free world. And which is strong enough that it cannot be defeated.
In these last days before the summit in Warsaw, as the host of this summit, I express hope that NATO countries will rise to the occasion, to the height of this historic moment. This is not just about taking a step further than what was decided at the summit in Wales, in Newport. This is not just something we initially called Newport Plus. It is more, it is a new quality, it is a visible change in the Alliance's strategy, which I hope will be confirmed at the summit in Warsaw.
Ladies and gentlemen,
Security is indivisible. Poland is, and wants to continue to be, part of the free world, part of the North Atlantic Alliance, wants to be part of Europe that can overcome crises and thus becomes stronger. But for that to happen, to create ever stronger ties that allow for ever more effective actions, and therefore a safe life for all of us, we need not only political wisdom but also reason and courage. We need to wisely combine all three elements.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wszyscy Dostojni Goście, Drodzy Studenci
Bardzo serdecznie, z wielką radością witam przede wszystkim kadrę naukową i studentów polonistyki studiujących na Uniwersytecie Kopenhaskim.
Bardzo dziękuję za to zaproszenie, dla mnie niezwykle zaszczytne. Stanąć tutaj, w historycznej auli uczelni, założonej w 1479r., która prowadzi w tej chwili 537 rok akademicki i jest najbardziej szacowną uczelnią Królestwa Danii, to wielki zaszczyt dla każdego.
wersja angielska: President’s address at the University of Copenhagen>>
To wielki zaszczyt móc tu wystąpić i móc podzielić się z państwem pewnymi koncepcjami i spostrzeżeniami dotyczącymi nie tylko polityki, ale i kwestii bardzo ważnej dla nas wszystkich, nie tylko w Europie, a także i na świecie, otóż problemu bezpieczeństwa. Cieszę się ogromnie, że mogę zrobić to na Uniwersytecie Kopenhaskim, w Danii, w kraju zaprzyjaźnionym z Polską.
Nie tylko zaprzyjaźnionym, a wręcz związanym z Polską, można powiedzieć od niemal 1000 lat. Pierwszy zapisany związek pomiędzy naszymi krajami, to małżeństwo polskiej księżniczki Świętosławy, ponieważ to bardzo trudne imię do wymówienia, nazywa się ją tutaj Gunhild, z królem duńskim Svenem Widłobrodym. Może byłoby to zwykłe małżeństwo gdyby nie to, że polska księżniczka nazywana jest często matką królów, Haralda II Svenssona i Kanuta Wielkiego. To prawdopodobnie wtedy narodziły się bardzo bliskie więzi miedzy Polską, a Danią. W niektórych kronikach wspomina się, że Świętosława odwiedzała swój rodzinny kraj, i że ponoć w Polsce był też sam Kanut Wielki, który przyjechał spotkać się ze swoją matką. To piękne dzieje, w których rozpoczęła się też polsko-duńska współpraca wojskowa. Jak podają niektóre kroniki, polscy rycerze wspierali rycerzy duńskich podczas zdobywania Brytanii. A więc ta współpraca wojskowa, którą dziś realizujemy w ramach NATO, można powiedzieć rozpoczęła się ponad 1000 lat temu, bo małżeństwo między Gunhild, a Svenem nastąpiło około 996 roku.
Od tego czasu różne były dzieje Polski i Danii. Nieraz bardzo trudne. Polacy, przez 123 lata, walczyli o odzyskanie niepodległości. Były kolejne powstania kiedy wznosiliśmy polski sztandar, walczyliśmy w różnych armiach marząc o odzyskaniu Ojczyzny. Były także i czasy gdy Dania nie miała niepodległości, gdy znajdowała się pod okupacją. Wtedy Duńczycy mogli liczyć na wsparcie Polaków. Tak jak podczas drugiej wojny północnej, w latach 1655-1660 gdy żołnierze hetmana Stefana Czarnieckiego wspierali Duńczyków w odzyskaniu niepodległości spod okupacji Szwedów.
A więc te nasze dzieje przez lata różnie się układały, ale wszędzie przeplatała się współpraca. Nigdy nie zapomnimy, jako Polacy, tego że mogliśmy na Państwa, na Duńczyków liczyć w czasach gdy polska znajdowała się za Żelazną Kurtyną, kiedy w Polsce komuniści wprowadzili stan wojenny. Kiedy znajdowaliśmy się w stanie nie tylko braku suwerenności czy jak niektórzy mówią wręcz niewoli, w sowieckiej strefie wpływów. Kiedy byliśmy społeczeństwem bardzo biednym, otrzymywaliśmy wtedy pomoc serca, która przychodziła do Polski z Danii. A ci, którzy uciekali z Polski przed politycznym prześladowaniem, mogli liczyć w Danii na życzliwe przyjęcie. Polska tego nigdy nie zapomni.
Polsce, w wyniku twardej postawy ludzi „Solidarności” od ’80 roku, mimo stanu wojennego, mimo prześladowań, mimo przetrzymywania w więzieniu, mimo internowań, udało się w 1989 roku zacząć powoli wybijać na niepodległość. Te pierwsze, nie w pełni wolne wybory w Polsce, które nastąpiły w czerwcu 1989 roku, dały początek demokratycznym, wolnościowym przemianom w Europie Środkowo-Wschodniej. To właśnie w wyniku tej przemiany upadł Mur Berliński. Lekko się uśmiecham, ale mówię często, że to nie upadek Muru Berlińskiego spowodował upadek komunizmu. To upadek komunizmu, który rozpoczął się w Polsce, spowodował upadek Muru Berlińskiego. Dostaliśmy szansę od losu i od Boga, by nie tylko kulturowo, bo w tym sensie byliśmy zawsze, po 1050 latach chrześcijaństwa, wtedy weszliśmy do wspólnoty kulturowej zachodu, państw wyrosłych z pnia kultury judeo-chrześcijańskiej, ale dzięki tym przemianom 89. roku mogliśmy wrócić do wspólnoty Zachodu, także w sensie politycznym. To piękny moment, który doskonale pamiętam. Maiłem wtedy, w 1989 roku 17 lat, byłem uczniem liceum, ale doskonale wiedziałem co to dla nas oznacza. Proszę mi wierzyć, byliśmy niezwykle wzruszeni.
Pewnie wiele zmian po 1989 roku można było przeprowadzić lepiej. Polacy może żyliby na wyższy poziomie, ale trzeba było się liczyć z tym, że przemiany będą trwały bardzo długo. I te gospodarcze, i te polityczne. Okazało się, że bezkrwawa rewolucja, a taką ona była, bo w Polsce nikt nie strzelał w 1989 roku, miała swoją cenę. Cenę, którą ponieśli zwykli obywatele. Cenę niezbyt udanych procesów prywatyzacyjnych, pewnych uprzywilejowanych grup z poprzedniego systemu, które miały lepszy dostęp do dóbr niż reszta obywateli. Wielu ludzi straciło pracę, musieli wyjechać. Ale Polska wciąż się buduje i ten proces trwa. Mam nadzieje, że znajdziemy się w Europie nie tylko na poziomie kulturowym, politycznym, ale również jeśli chodzi o poziom życia. I Polacy nie będą skłonni wyjeżdżać do pracy za granice. Co jest w tym wszystkim najważniejsze, bo w powyższym zakresie możemy sobie radzić sami - to kwestia tego jak będziemy prowadzili politykę, jako władze państwa, tego jakich polskie społeczeństwo będzie dokonywało demokratycznych wyborów. Ale nie będzie rozwoju mojego kraju, nie będzie rozwoju Rzeczypospolitej, jeśli nie będzie bezpieczeństwa i nie będzie wolności. Nie będzie współpracy gospodarczej pomiędzy Polską a Danią, pomiędzy Polską, a jakimkolwiek innym krajem, jeśli nie będzie pokoju, którego gwarantem jest przestrzeganie prawa międzynarodowego.
Wydawało się, że po 1989, 1990, 1991, 1992 roku, kiedy następowały jeszcze wstrząsy polityczne, że Europa jest w stanie wiecznego spokoju. Była co prawda wojna na Bałkanach, ale względnie szybko się skończyła dzięki interwencji pokojowej wolnego świata. W tej drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych wydawało się, że społeczeństwom i państwom europejskim nic już absolutnie nie grozi, że demokracja się ugruntowała; że to co stało się podczas drugiej wojny światowej i to co później stało się na Bałkanach, nigdy się nie powtórzy i wszyscy to doskonale rozumieją.
Okazało się, że niestety, jak wiele razy w historii, jest to przykrą iluzją. Już 2008 rok pokazał, że sytuacja się zmienia. Nie wszyscy to dostrzegali, być może niektórzy nie chcieli tego dostrzec, ale w 2008 roku złamano zasady i dokonano siłą zmian granic w Europie. To była rosyjska agresja na Gruzję. Wtedy polski prezydent prof. Lech Kaczyński zmobilizował prezydentów państw Europy Środkowo-Wschodniej, zebrał przywódców państw naszego regionu, stanęli na placu w Tbilisi gdy do miasta zbliżały się rosyjskie czołgi i jasno powiedzieli, że nie może być zgody państw wolnego świata na takie działania. Pan prezydent Lech Kaczyński wypowiedział wtedy słowa, które dziś są bardzo znamienne i pokazują jak przenikliwym był politykiem. Powiedział „Jesteśmy tutaj dzisiaj bo nie wolno nam dopuścić do tego, by w Europie znów odbudował się i zaczął dominować imperializm. (…) Bo dziś jest Gruzja, jutro Ukraina, pojutrze Państwa Bałtyckie, a później może i czas na mój kraj, na Polskę”.
Niestety, nie trzeba było bardzo długo czekać, kiedy nastąpił kolejny akt agresywnej, imperialnej polityki. Dziś Ukraina jest zdestabilizowana, utraciła Krym i kontrolę nad częścią swojego terytorium, myślę o okręgu Donbasu, Ługańska. Sytuacja jest wciąż niespokojna, uciekający ludzie, codziennie strzały. To wszystko dzieje się w Europie, która miała być wolna, w której nigdy więcej miało nie być wojny.
Pojawia się w związku z tym pytanie: co powinniśmy robić. Polska od 1999 roku, także dzięki życzliwości Danii, jest członkiem Sojuszu Północnoatlantyckiego. Od 2004 roku należymy do Unii Europejskiej. Nawiasem mówiąc, to tutaj zakończyły się negocjacje dotyczące przyjęcia Polski do Europejskiej wspólnoty. Tutaj właśnie, w Kopenhadze, toczyła się ich ostatnia faza podczas duńskiej prezydencji w UE.
Dziś patrzymy na wspólnotę euroatlantycką, patrzymy na NATO i pojawia się pytanie: Czy NATO jest w stanie odpowiedzieć na zmieniającą się sytuację bezpieczeństwa w Europie i na świecie. W jaki sposób NATO powinno patrzeć na problemy, które nas dotykają. A to nie tylko problemy państw bałtyckich czy szerzej pojętej Europy Środkowo-Wschodniej. To także problemy południa Europy, to problem migracji, to wojna w Syrii, to niepokoje w północnej Afryce, które także są impulsem migracyjnym. W jaki sposób w związku z tym NATO powinno się zachować. Czy powinniśmy, jako Sojusz Północnoatlantycki udawać, że nie widzimy tych problemów, że nic się nie dzieje, że jesteśmy bezpieczni i nic nam się nie stanie?
Oczywiście, wśród tych 28 państw Sojuszu są takie, dla których zagrożenie bezpośrednie z całą pewnością jest niewielkie, jeśli nie żadne. Ale Sojusz ma kilka zasadniczych celów. Najważniejszym jest to, by zapewnić bezpieczeństwo. Bo Sojusz jest sojuszem obronnym. Taka była intencja jego utworzenia i taki jest jego charakter do dzisiaj. Sojusz nie ma żadnych ambicji imperialnych, ale dąży do tego, by pokój na świecie, w jak największym stopniu był zachowany. A przede wszystkim dąży do zapewnienia bezpieczeństwa państw członkowskich. Pod tym względem, jedność i solidarność Sojuszu mają znaczenie absolutnie fundamentalne. Nie można powiedzieć, że w ramach Sojuszu, jeśli dzieje się coś w zupełnie innej części niż ta, w której znajduje się mój kraj, to mnie nie interesuje, bo ja jestem bezpieczny. Nie. Z założenia bezpieczeństwo członków Sojuszu jest niepodzielne. Z założenia musi obowiązywać zasada „Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”. A więc ktokolwiek znajdzie się w niebezpieczeństwie, musi być pewien tego, że wszyscy pozostali ustawią się razem z nim i powiedzą: „Jeżeli stwarzasz niebezpieczeństwo dla naszego alianta, to stwarzasz tym samym niebezpieczeństwo dla nas wszystkich. My stajemy razem i masz z nami wszystkimi do czynienia, bo jesteśmy jednością, sojuszem, grupą bratnich państw, które będą zawsze niosły sobie pomoc.
To jest istota Sojuszu i dlatego, od samego początku, kiedy zostałem prezydentem RP, jeszcze jako prezydent elekt, rozpocząłem spotkania związane z agendą szczytu warszawskiego, który odbędzie się za cztery tygodnie. Trwa już ostatnie odliczanie przed tym spotkaniem, które mam nadzieje będzie miało charakter przełomowy dla Europy Środkowo-Wschodniej i zapisze się na kartach historii.
Do tej pory mogliśmy mówić: "My, Polacy, od 1999 roku jesteśmy w NATO. Problem polegał tylko na tym, że tak zasadniczo to NATO nie było w nas, tzn. obecność państw sojuszniczych, wojsk państw NATO na terytorium Polski była dosłownie symboliczna. Rzecz jasna, nie mogę w tym aspekcie pominąć wkładu Królestwa Danii. To Dania z Polską i Niemcami współtworzy wielonarodowy Korpus Północ-Wschód, który od kilku lat ma siedzibę w Szczecinie. To była pierwsza jednostka natowska, która znalazła się w Polsce. Ale dziś, istnieje konieczność zabezpieczenia, poprzez Polskę, przede wszystkim państw bałtyckich. Polska, jeśli chodzi o tzw. głębie strategiczną, jest kluczem do państw bałtyckich.
Rozmieszczenie sił Sojuszu Północnoatlantyckiego w państwach bałtyckich i w Polsce jest rzeczywistą gwarancją bezpieczeństwa tej części Europy, a myślę, że gdyby spojrzeć w karty historii, to można śmiało powiedzieć, że być może nawet większości Europy. To jest przedmurze, które kilkakrotnie uchroniło Europę przed nieszczęściem. Uchroniło ją przed zalaniem przez Turków, kiedy zostali pokonani pod Wiedniem przez Jana II Sobieskiego. Uchroniło przed zalaniem przez sowiecki komunizm w dwudziestym roku, kiedy polscy żołnierze w Bitwie Warszawskiej pokonali przeważające siły rosyjskie, co my Polacy nazywamy Cudem nad Wisłą. Jest to więc, co pokazuje także i historia, newralgiczne miejsce.
Ta część Europy jest, po prawdzie, miejscem obrony wolnego świata. Dlatego spotykając się z przywódcami państw NATO, na obydwu półkulach, mówię bardzo spokojnie: dzisiaj kluczem do zapewnienia bezpieczeństwa, ułożenia poprawnych relacji z naszym wielkim sąsiadem, jakim jest Rosja, jest wzmocnienie Sojuszu Północnoatlantyckiego poprzez zwiększenie obecności sił NATO w Europie Środkowo-Wschodniej. Jeżeli ktoś mnie pyta, jak uregulować stosunki z Rosją, a ja słyszę, że podtekstem jest „Co zrobić z imperialnymi zakusami Rosji, która przeprowadza dzisiaj szereg kolejnych prowokacji, i która jest w związku z tym, jak mówi wielu polityków, nieprzewidywalna”, odpowiadam bardzo spokojnie: wzmocnić potencjał obronny Sojuszu Północnoatlantyckiego, tam gdzie może wystąpić potencjalne zagrożenie. A zatem wzmocnić element odstraszania przez siły NATO.
Często w tych dyskusjach przywołuje taki dość plastyczny przykład. To jest tak, jak w nocy, w ciemnej ulicy, w niezbyt bezpiecznej części miasta, kiedy wracasz z imprezy do domu i widzisz, że z boku stoi grupka ludzi, którzy czują się panami ulicy i być może są niebezpieczni i będą chcieli pokazać, kto tutaj rządzi. Być może będą ci chcieli zabrać portfel lub zegarek. Masz dwa wyjścia jeśli chcesz uniknąć strat. Albo uciekniesz, odwrócisz się po prostu i zrezygnujesz z przejścia, albo musisz iść bardzo twardym krokiem, wysportowany, wyprężony, odważny, gotowy w każdej chwili do ewentualnego odparcia ataku. To powoduje efekt psychologiczny po drugiej stronie. Jeśli taka grupa widzi, że ktoś idzie twardym krokiem, dwa razy się zastanowią zanim go zaatakują, bo nie wiedzą z kim mają do czynienia. Może ten człowiek ma broń, a może jest specjalistą w zakresie sztuk walki, a może jest żołnierzem sił specjalnych i to spotkanie może się potencjalnie źle dla nich skończyć. I to jest właśnie to, co nazywamy odstraszaniem.
Twarda, nieugięta postawa gotowości do odparcia ewentualnego ataku. Żeby taką postawę móc prezentować, trzeba mieć dobrze przygotowane, wyćwiczone wojsko, trzeba mieć odpowiednią infrastrukturę militarną. To jest to, o czym mówię na spotkaniach z przywódcami państw NATO. To jest to, na co liczę, że zostanie zdecydowane w Warszawie - że obecność wojsk Sojuszu Północnoatlantyckiego, w tym przede wszystkim najsilniejszej w Sojuszu armii amerykańskiej, że obecność infrastruktury militarnej zostanie zwiększona w Polsce, państwach bałtyckich i ewentualnie innych państwach Europy Środkowo-Wschodniej, które będą tego chciały. To jest rzecz podstawowa jeśli chodzi o zagwarantowanie bezpieczeństwa.
NATO nie może hamletyzować. Państwa NATO nie mogą mówić: „Rozumiemy, ale się obawiamy, ale nie chcemy prowokować. Może należałoby wzmocnić…”. Nie, proszę państwa. Trzeba wzmocnić i podjąć decyzję, zdecydowaną i twardą, bo to jest jedyna droga do zapewnienia pokoju, bo to jest może także przy okazji pośrednia droga do tego, aby wrócił pokój na Ukrainie. Nagle okaże się, że jest tuż za granicą twardy, nieustępliwy, odważny Sojusz Północnoatlantycki, który nie pozwoli na łamanie prawa międzynarodowego, na naruszanie bezpieczeństwa, który nie pozwoli na niszczenie wolnego świata. I który jest na tyle silny, że nie da się go pokonać.
W tych w ostatnich dniach przed szczytem w Warszawie, jako gospodarz tego szczytu, wyrażam nadzieję, że państwa NATO staną na wysokości zadania, na wysokości tej chwili historycznej. To nie tylko pójście krok dalej niż zdecydował szczyt w Walii, w Newport. To nie jest tylko coś, co nazywaliśmy na początku Newport Plus. To więcej, to nowa jakość, to widoczna zmiana strategii Sojuszu, która mam nadzieje, zostanie potwierdzona na szczycie w Warszawie.
Szanowni Państwo,
Bezpieczeństwo jest niepodzielne. Polska jest, i chce dalej być, częścią wolnego świata, częścią Sojuszu Północnoatlantyckiego, chce być częścią Europy, która potrafi przełamać kryzysy i staje się dzięki temu co raz silniejsza. Ale żeby tak było, żeby udało się tworzyć co raz silniejsze związki pozwalające na co raz skuteczniejsze działania, a zatem bezpieczne życie nam wszystkim, trzeba nie tylko mądrości politycznej, ale trzeba też rozsądku i odwagi. Trzeba te wszystkie trzy elementy mądrze ze sobą połączyć.
Dziękuję bardzo.
