- Context
- Duda addressed a commemoration in Płock marking the 40th anniversary of the June 1976 workers' protests against communist authorities in Poland.
- Main themes
- June 1976 workers' protests, human dignity, Polish awakening, communist repression, worker-intelligentsia solidarity, Workers' Defense Committee (KOR), resistance to communism, price increases and economic grievances, path to free Poland, Solidarity movement, peaceful protest, historical memory
- Duration
- ~10 min
- Words
- 1,172
- Sentences
- 71
- Readability
- 54
- Grade
- 9.8
- Syntax
- 2.80
- Vocabulary
- 2.39
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other71 sentences in 22 paragraphs
During his visit to Płock on Sunday, the President of the Republic of Poland laid flowers at the Monument to the Victims of the Workers' Protests and Blessed Father Jerzy Popiełuszko, and then participated in a Mass for the participants of June '76 and delivered a speech:
Esteemed Ministers,
Your Excellency Bishop Ordinary,
Esteemed Members of Parliament, Senators,
Esteemed Chairman of the NSZZ "Solidarity",
Esteemed Chairman of Płock's "Solidarity",
Esteemed President of the City of Płock,
Esteemed Mazovian Voivode!
But above all, all the Heroes of those events from 40 years ago,
The Heroes of the Płock and Radom June of 1976!
The Heroes of Ursus, the Heroes of many other places where workers then said a firm "no"!
Why did people suddenly say "no" so decisively during this time of slight stabilization, a bit of enrichment, when it seemed that the Gierek era was a better PRL?
Well, ladies and gentlemen, I think they said "no" primarily for the very reason that Chairman Piotr Duda just mentioned. They said "no" because they recognized that the authorities were trampling on their dignity. The workers of Płock, Radom, and Ursus stood up for their dignity. What does this dignity consist of? For an ordinary person, it is primarily based on two elements. On the possibility of a decent life, in terms of material conditions, in terms of the ability to support their family at a decent level. Secondly, on what our Holy Father John Paul II always emphasized so strongly, which is work, which constitutes an element of the dignity of human life.
The problem was primarily twofold. First, there was a drastic price increase, for which no social consultations were conducted, which was introduced unexpectedly, and the increase ranged from 60 to 150 percent and concerned the prices of basic food products, which truly determine the level of our lives. Secondly, because they constantly saw around them the propaganda of success, which told them about a state in which they did not actually live. They spoke of respect for workers, while at the same time constantly calling for the crossing of all norms. They called for building Poland not through modernizing industry, not through increasing work efficiency, not through increasing new technologies, but through harder and harder work, increasingly beyond their means.
People said "no," they stood up, went out into the streets, and went on strike. Once again, they were met with police batons, persecution, trials, imprisonment, but they were not afraid. Because the events in Płock, Radom, Ursus, and other cities, before the events of 1968, when students protested, after the events of 1970 on the Coast – where a sea of blood was shed, including workers' blood – were another stage of the great Polish awakening. An awakening, the culmination of which was the moment when Poles met in 1979 with their pope, who said: "Let Your Spirit descend and renew the face of the Earth, this Earth." And what happened at that moment? A process that had been building for years was realized. In 1968, students, that is, the young intelligentsia, were alone; the authorities managed to persuade them to attack workers, to protest against "rebels and ignoramuses." In 1970, workers went out on their own. The authorities attacked them, shot at them. They spoke again of rebels, of idlers. The same happened here in '76.
And finally, it happened that an alliance was formed between workers and intelligentsia. The Workers' Defense Committee was established in September 1976. It was created by Antoni Macierewicz, Jacek Kuroń, Jan Józef Lipski, and the minister Piotr Naimski, who is with us today. This was the Polish intelligentsia standing up for the workers. It was a small solidarity to help those whose families found themselves without means of subsistence or whose husbands ended up in prison. Shortly thereafter, ROPCiO was formed with Andrzej Czuma and Leszek Moczulski. This opposition grew, also among the intelligentsia with the workers, although it was still small. Its culmination became the moment when Poles saw that they were together, because they stood around the altars where Our Pope celebrated Masses. And they saw that there were millions of like-minded people. These were further steps towards a free Poland. It was not won by arms; it was won by a firm stance, a peaceful stance, a peaceful protest, the defense of basic civil rights.
And for that heroism, for that suffering, for everything that brought us to a free Poland, for your steadfastness back then, I wanted to sincerely thank you today, on behalf of the Polish state, on behalf of the Poles. Especially on behalf of those young people who do not know what communism means, what it means to lack rights, what it means for a father to end up in prison because he wanted to live with dignity. They do not know because they were born in a free Poland. Thank you for that, because you brought it about. Thank you to all those who sacrificed themselves back then. Every step was equally important. We must remember each of them. Because it was these protests that caused trade unions to be formed, that "Solidarity" was born.
"Solidarity" was created precisely to stand up for workers, their basic rights, labor rights, the right to decent work. I thank "Solidarity," I thank the chairman for constantly keeping this in memory, including for the younger generation. Thank you for standing guard over the same values; the honesty of work, the honesty of relations between the state and citizens, between employers and employees, decent, safe working conditions. This is extremely important. In a state that wants to be truly strong and modern (and this is today a condition for a strong state), it cannot be that hard work determines social prosperity. No, social prosperity is determined by the efficiency of that work.
And the efficiency of work is its safety, reasonable working hours, appropriate treatment of the employee, time for the employee to rest, an employee who has a sense of security not only in terms of working conditions but also in terms of social security, job security, which is performed honestly, and then it is known that it is certain. All of this is important today, and since then, not much has changed in this regard. Since '76, it has always been necessary and will be necessary to care for these elements. This is a condition for building prosperity in the future.
That is why I thank "Solidarity" and thank all those who today engage in true dialogue. I thank the ministers who participate in the Social Dialogue Council, I thank "Solidarity" for the initiative to establish this Dialogue Council. This is an extremely important forum. It is necessary to agree and consult on all such solutions that concern workers and Polish society.
I believe that we are able to continue building a strong, free, and sovereign Poland together, drawing on the great achievement that the heroes of '76 gave us.
Thank you once again sincerely. God bless.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Podczas wizyty w Płocku w niedzielę Prezydent RP złożył kwiaty przy Pomniku Ofiar Protestów Robotniczych i bł. ks. Jerzego Popiełuszki, a następnie uczestniczył we mszy św. w intencji uczestników Czerwca'76 i wygłosił wystąpienie:
Szanowni Państwo Ministrowie,
Ekscelencjo Księże Biskupie Ordynariuszu,
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie,
Szanowny Panie Przewodniczący NSZZ „Solidarność”,
Szanowny Panie Przewodniczący płockiej „Solidarności”,
Szanowny Panie Prezydencie Miasta Płocka,
Szanowny Panie Wojewodo Mazowiecki!
Ale przede wszystkim wszyscy Bohaterowie tamtych wydarzeń sprzed 40 lat,
Bohaterowie płockiego, radomskiego Czerwca 1976 roku!
Bohaterowie Ursusa, Bohaterowie wielu innych miejsc, w których wtedy robotnicy powiedzieli twarde „nie”!
Dlaczego w tym czasie małej stabilizacji, trochę bogacenia się, kiedy wydawało się, że epoka gierkowska to lepszy PRL, ludzie nagle tak zdecydowanie powiedzieli „nie”?
Otóż proszę Państwa, myślę, że powiedzieli „nie” przede wszystkim z tego właśnie względu, o którym mówił przed chwilą pan przewodniczący Piotr Duda. Powiedzieli „nie”, bo uznali, że władza depcze ich godność. Robotnicy Płocka, Radomia, Ursusa stanęli w obronie swojej godności. Na czym polega ta godność? Dla zwykłego człowieka przede wszystkim na dwóch elementach. Na możliwości godziwego życia, w sensie jego warunków materialnych, w sensie szans na utrzymanie swojej rodziny na przyzwoitym poziomie. Po drugie, na tym, co tak mocno zawsze podkreślał nasz Ojciec Święty Jan Paweł II, czyli na pracy, która stanowi element godności życia człowieka.
Problem przede wszystkim polegał na dwóch rzeczach. Po pierwsze, na drastycznej podwyżce, co do której nie prowadzono żadnych konsultacji społecznych, którą wprowadzono z zaskoczenia, a podwyżka była od 60 do 150 procent i była to podwyżka cen podstawowych artykułów żywnościowych, a więc tego, co warunkuje tak naprawdę poziom naszego życia. Po drugie, dlatego, że wokół siebie cały czas widzieli roztaczającą się propagandę sukcesu, która opowiadała im o państwie, w którym tak naprawdę nie żyli. Mówiło się o szacunku do robotników, a jednocześnie cały czas nawoływano do przekraczania wszystkich norm. Nawoływano do tego, żeby budować Polskę nie poprzez unowocześnianie przemysłu, nie poprzez zwiększanie wydajności pracy, poprzez zwiększanie nowych technologii, tylko poprzez coraz cięższą pracę, coraz bardziej ponad siły.
Ludzie powiedzieli „nie”, stanęli, wyszli na ulice, strajkowali. Znów spadły na nich milicyjne pałki, prześladowania, procesy, więzienie, ale się nie przestraszyli. Bo wydarzenia Płocka, Radomia, Ursusa i innych miast, przed wydarzenia z 1968 roku, kiedy protestowali studenci, po wydarzenia z 1970 roku na Wybrzeżu – gdzie polało się morze krwi, także krwi robotniczej – były kolejnym etapem wielkiego polskiego przebudzenia. Przebudzenia, którego kulminacją był ten moment w którym Polacy spotkali się w 1979 roku ze swoim papieżem, który powiedział: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze, Ziemi, Tej Ziemi”. I co się stało w tym momencie? Zrealizował się proces, który narastał przez lata. W 1968 roku studenci, czyli młoda inteligencja byli sami, robotników udało się namówić władzy do tego, by ich zaatakować, żeby protestować przeciwko „warchołom i nieukom”. W 1970 roku wyszli sami robotnicy. Władza zaatakowała ich, strzelała do nich. Mówiła znów o warchołach, nierobach. To samo było tutaj w ‘76 roku.
I stało się wreszcie to, że powstał sojusz między robotnikami a inteligencją. Powstał Komitet Obrony Robotników we wrześniu 1976 roku. Tworzyli go wtedy Antoni Macierewicz, Jacek Kuroń, Jan Józef Lipski czy obecny tu dzisiaj z nami pan minister Piotr Naimski. To była polska inteligencja, która stanęła w obronie robotników. To była taka mała solidarność, by pomagać tym, których rodziny znalazły się bez środków utrzymania albo mężowie znaleźli się w więzieniu. Zaraz potem powstał ROPCiO z Andrzejem Czumą i Leszkiem Moczulskim. Narastał ten sprzeciw, także inteligencji z robotnikami, choć jeszcze cały czas mały. Właśnie jego kulminacją stał się ten moment, kiedy Polacy zobaczyli, że są razem, bo stanęli wokół ołtarzy, na których msze święte odprawiał Nasz Papież. I zobaczyli, że są miliony tak samo myślących ludzi. To były kolejne kroki ku wolnej Polsce. Ona została zdobyta nie bronią, została zdobyta twarda postawą, pokojową postawą, pokojowym protestem, obroną podstawowych praw obywatelskich.
I za to bohaterstwo, za tamto cierpienie, za to wszystko, co doprowadziło nas do wolnej Polski, za waszą nieugiętość wtedy, chciałem wam dzisiaj serdecznie podziękować, w imieniu państwa polskiego, w imieniu Polaków. Zwłaszcza w imieniu tych młodych, którzy nie wiedzą co to znaczy komunizm, co to znaczy brak praw, co to znaczy, że ojciec znalazł się w więzieniu, dlatego, że chciał żyć godnie. Nie wiedzą, bo urodzili się w wolnej Polsce. Dziękuję wam za to, bo doprowadziliście do niej. Dziękuję wszystkim tym, którzy się wtedy poświęcili. Każdy ten krok był jednakowo ważny. O każdym z nich musimy pamiętać. Bo to właśnie te protesty właśnie spowodowały, że powstały związki zawodowe, że powstała „Solidarność”.
„Solidarność” powstała właśnie po to, żeby stanąć w obronie robotników, ich podstawowych praw, praw pracowniczych, prawa do godnej pracy. Dziękuję „Solidarności”, dziękuję panu przewodniczącemu za to, że cały czas utrwalacie to w pamięci, także i młodego pokolenia. Dziękuję Wam za to, że cały czas stoicie na straży tych samych wartości; uczciwości pracy, uczciwości relacji pomiędzy państwem a obywatelami, pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, godnych, bezpiecznych warunków pracy. To niezwykle ważne. W państwie, które chce być państwem prawdziwie silnym i nowoczesnym (a to dzisiaj warunek silnego państwa) nie może być tak, że ciężka praca warunkuje dobrobyt społeczny. Nie, dobrobyt społeczny warunkuje wydajność tej pracy.
A wydajność pracy, to jej bezpieczeństwo, to rozsądne godziny pracy, to odpowiednie traktowanie pracownika, to czas dla pracownika do wypoczynku, to pracownik, który ma poczucie bezpieczeństwa nie tylko w znaczeniu samych warunków pracy, ale także i tego bezpieczeństwa socjalnego, pewności pracy, która jest uczciwie wykonywana i wtedy wiadomo, że jest pewna. To wszystko jest dzisiaj ważne i od tamtego czasu w tym zakresie niewiele się zmieniło. Od ‘76 roku nieprzerwanie zawsze trzeba i trzeba będzie dbać o te elementy. To jest warunek budowania dobrobytu w przyszłości.
Dlatego dziękuję „Solidarności” i dziękuję wszystkim tym, którzy dzisiaj prowadzą prawdziwy dialog. Dziękuję ministrom, którzy uczestniczą w Radzie Dialogu Społecznego, dziękuję „Solidarności” za inicjatywę, aby ta Rada Dialogu powstała. To jest niezwykle ważne forum. Trzeba uzgadniać i trzeba konsultować wszystkie takie rozwiązania, które ludzi pracy i polskiego społeczeństwa dotyczą.
Wierzę w to, że jesteśmy w stanie razem budować dalej silną, wolną i suwerenną Polskę, korzystając z tego wielkiego osiągnięcia, jakie dali nam bohaterowie ‘76 roku.
Dziękuję jeszcze raz serdecznie. Szczęść Boże.
