President of the Republic of Poland: You have accomplished a great work in assessing the war damages.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed honorees at the Presidential Palace in Warsaw on February 28, 2024, presenting awards for their monumental work assessing Polish war damages and losses from German occupation.
- Main themes
- World War II war damage assessment, Polish reparations from Germany, historical justice for Poland, German occupation losses 1939-1945, Jan Karski Institute of War Losses, Polish national interest, historical truth and awareness, German historical policy, Warsaw destruction, scientific and political courage
- Duration
- ~13 min
- Words
- 1,549
- Sentences
- 94
- Readability
- 57
- Grade
- 9.3
- Syntax
- 2.80
- Vocabulary
- 2.19
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other94 sentences in 22 paragraphs
Dear Minister, Member of Parliament,
Esteemed Professors,
Esteemed Doctors,
All Honored Awardees,
All Highly Respected Guests,
Dear Guests!
Thank you very much for coming to the Presidential Palace for this modest ceremony, but one of extraordinary importance. I also thank you for accepting these symbolic tokens of gratitude from the Republic of Poland for the work you have done. As I have said to each of you: thank you for participating in the realization of this work, which undoubtedly constitutes an element of fulfilling Poland's national interest. I have no doubts about that.
You have accomplished great work. The work that you have prepared together – it can boldly be said – is monumental, considering its scale. Its historical value cannot be overstated, nor can its political value – also for the future. I am immensely grateful to you for that. Primarily not only because it was necessary to carry out an extremely tedious scientific, computational, and estimative task. Very often based on what today are – unfortunately – fragmentary data. But I also thank you for – how should I put it – your courage.
I know something about this, ladies and gentlemen. Once, many years ago, I had the honor of serving the Republic in the Ministry of Justice, where I dealt, among other things, with the protection of Polish property against German claims. I know what it means to find among Polish scholars, in the Polish scientific community, someone who dares to raise any claims or objections against Germany – against the German financial-scientific-political-propaganda machine. It is not easy.
Let us not deceive ourselves – many of our scholars today are dependent on German institutions, receiving various benefits and carefully avoiding anything that could disrupt the receipt of those benefits. This has been cleverly implemented for decades in the historical policy pursued by the German state, as well as in its property policy. Because, after all, this entire historical policy also boils down to property and financial issues in this report.
We know very well that so far only one – and it is partial – report has been produced in Poland. It cannot be overlooked. Especially since its inspirer, its patron, was the President of the Republic of Poland – then the President of Warsaw – Lech Kaczyński. The Professor decided to prepare such a report for Warsaw, which was devastated by the Germans during World War II, in order to make the Germans, but also the whole world, aware of the enormous losses our capital suffered as a result of brutal German aggression and the German bestiality that occurred during World War II, particularly during and after the Warsaw Uprising. 54 billion dollars – that is how the losses of the capital were valued at that time.
You have accomplished a work many times greater, estimating all Polish losses that occurred as a result of German aggression against Poland and as a result of German occupation from 1939 to 1945. Not enough! I also thank you for this co-decision to establish the Jan Karski Institute of War Losses. Yes, because in fact, war loss is not only what was directly destroyed. But it is also everything that – one could say – Poland lost after World War II as it was so far set back in development due to all the destruction; due to the losses that arose as a result of World War II and German aggression; due to what we did not have, but could have had, had it not been for the German invasion of Poland in 1939; had it not been for German bestiality; had it not been for German genocide on Polish soil and against the Polish nation; had it not been for the millions of our citizens who were brutally murdered; had it not been for our factories that were destroyed; had it not been for Polish science, which was so horrifically weakened; had it not been for everything that was stolen, taken, destroyed from us. We must work on this. Perhaps for this part of the "what if" we will not receive any compensation, but in terms of historical truth, historical justice, knowledge, and awareness, this task is extraordinarily noble. And for that, I am also immensely grateful.
Today's event is not accidental. I must say very loudly here: it is the initiative of Minister, Member of Parliament Arkadiusz Mularczyk. Ark, I also thank you immensely for the work you have done along with your team; for being able to gather a team, for pursuing this work with such determination for several years to bring it to fruition.
Ladies and gentlemen!
It is immensely important. In this context, it is even irrelevant how the political situation in our country changes, although – to my astonishment – not long ago the Prime Minister said that from a legal, formal, international standpoint, in his opinion, the issue of reparations has long been settled, outdated. I do not know on what basis he said that. Because, in fact, it is a matter today of a dispute between several countries and Germany, which – as is obvious – is trying to shield itself from paying anyone anything.
But today's date is not accidental, because I will literally go straight from your ceremony to Wanaty, which are on page 180 of your report among the places where crimes were committed during World War II, where the Germans committed atrocities. As a village that was pacified and destroyed on February 28, 1944, exactly 80 years ago. 109 residents – as you state in the report – were murdered that morning, that day, February 28, there in Wanaty. They remember it. It is a modest, small village here in Mazovia, in the Garwolin County, in the Łaskarzew commune. It is one of 817 places – Polish towns and villages – that were pacified during World War II. Just like Michniów, just like Ochotnica on the bloody Christmas Eve of 1944. So here too. These people have never received any compensation.
And today, when the Polish village looks at the German village, it knows where today's prosperity of the German village comes from – the infamous Bavarian village, for example. Also from the fact that during World War II, when they were burning, destroying, and plundering Polish villages here, Polish farmers, workers, Polish youth as slaves in those German villages were toiling away for the benefit of the Third Reich, performing slave labor. I emphasize once again: slave labor.
Is no compensation due? Is this matter settled? Excuse me – how was it settled? By the fact that one must not remember, because Germany is today powerful, strong, and has the largest economy in Europe? Is this the justice of contemporary Europe? Is this the honesty of today's times? Because someone claims that Poland supposedly said it does not want anything from the GDR? Because that was the decision in Moscow, that someone had to say that? From a power whose – in my opinion – Polishness was highly questionable? And in any case, its Polish sources – in a political sense – of any choice by Poles were none? None – I emphasize.
One can only say that it is a shame that the Prime Minister, today elected in democratic elections, allows himself to make such a statement. Because the matter has not been settled. And the matter is not closed. And the matter is also, from a financial standpoint, at least – at least! – disputed with Germany, which, as is obvious, does not want to pay. Because it is clear that no one wants to pay. But Germany attacked Poland unprovoked by anyone. Out of pure greed to seize land, to enrich itself, to increase its potential, implementing its imperial policy of Drang nach Osten. And I will say this: it costs. Simply. It costs.
And all the more I thank you for the task that has been accomplished. Because the paths are various, but "Poland has not yet perished, as long as we live." Even if now this matter is being swept under the rug and buried because it is politically inconvenient for someone, there will still come a time when it will find its way back to the table, to the desk, and will be discussed. Because there is no Polish family that did not suffer a loss during World War II. Because there is no Polish family in which someone was not killed, murdered, did not perish during the war. There is no such Polish family. And some have completely ceased to exist. Just like several families in the aforementioned Wanaty, to which I will go today; families that were completely exterminated, including small children. There is a balance of losses. Gigantic. And these losses should be compensated. No honest and just person has any doubts about that.
Thank you for being not only patriots of the Republic; for being experts who possess that spirit of readiness to realize Poland's national interest – in the best sense of the word. I also thank you primarily for being honest people who understand what justice means, including historical justice. I thank you on behalf of the Republic of Poland from the bottom of my heart.
For the glory of the homeland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Ministrze, Pośle,
Szanowni Panie i Panowie Profesorowie,
Szanowni Panie i Panowie Doktorzy,
Wszyscy Czcigodni Odznaczeni,
Wszyscy Wielce Szanowni Państwo,
Drodzy Goście!
Bardzo dziękuję za przybycie do Pałacu Prezydenckiego na tę uroczystość skromną, ale w niezwykle ważnej sprawie. Dziękuję też za przyjęcie tych symbolicznych podziękowań od Rzeczypospolitej Polskiej za dzieło, które Państwo wykonaliście. Tak jak powiedziałem każdemu z Państwa: dziękuję za udział w realizacji tego dzieła, które stanowi z całą pewnością element wypełniania polskiej racji stanu. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości.
Zrealizowaliście Państwo pracę wielką. Dzieło, które wspólnie Państwo przygotowaliście – śmiało można powiedzieć – jest monumentalne, jeżeli weźmie się pod uwagę jego rozmiary. Nie da się przecenić jego wartości historycznej, nie da się przecenić także jego wartości politycznej – również i na przyszłość. Jestem Państwu za to ogromnie wdzięczny. Przede wszystkim nie tylko dlatego, że trzeba było po prostu wykonać niezwykle żmudną pracę naukową, obliczeniową, szacunkową. Bardzo często na podstawie dzisiaj już – niestety – szczątkowych danych. Ale dziękuję także i za – co tu wiele mówić – odwagę.
Ja coś wiem, proszę Państwa, na ten temat. Kiedyś, kiedy przed wielu laty miałem zaszczyt służyć Rzeczypospolitej w Ministerstwie Sprawiedliwości, zajmowałem się między innymi sprawami ochrony polskiej własności przed roszczeniami niemieckimi. Wiem, co to znaczy znaleźć wśród polskich naukowców, w polskim świecie nauki kogoś, kto odważy się podnosić jakiekolwiek roszczenia albo sprzeciwy wobec Niemiec – wobec niemieckiej machiny finansowo–naukowo–polityczno–propagandowej. Nie jest to łatwe.
Nie oszukujmy się – wielu naszych naukowców jest dzisiaj na garnuszku instytucji niemieckich, pobierając różnego rodzaju profity i skrzętnie unikając czegokolwiek, co mogłoby pobieranie tych profitów zaburzyć. Bardzo sprytnie to jest od dziesięcioleci realizowane w tej polityce historycznej, którą realizuje państwo niemieckie, także i polityce własnościowej. Bo przecież w gruncie rzeczy cała ta polityka historyczna także i w tym raporcie do kwestii własnościowej i finansowej się sprowadza.
Wiemy znakomicie, że do tej pory w Polsce powstał tylko jeden – i to częściowy – raport. Nie można o nim nie wspomnieć. Zwłaszcza że jego inspiratorem, jego patronem był Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – wtedy Prezydent Warszawy – Lech Kaczyński. Pan Profesor dla Warszawy zmasakrowanej przez Niemców w czasie II wojny światowej taki raport postanowił sporządzić po to, by uzmysłowić Niemcom, ale również i całemu światu, jaki był ogrom strat naszej stolicy w wyniku brutalnej niemieckiej agresji i niemieckiego bestialstwa, do jakiego dopuścili się w czasie II wojny światowej, w szczególności po Powstaniu Warszawskim i w jego trakcie. 54 mld dolarów – tak zostały wtedy wycenione straty stolicy.
Państwo wykonaliście dzieło wielokrotnie większe, szacując wszystkie polskie straty, jakie zaistniały w wyniku niemieckiej agresji na Polskę i w wyniku niemieckiej okupacji w latach 1939–1945. Mało! Dziękuję Państwu również za tę współdecyzję o powstaniu Instytutu Strat Wojennych im. Jana Karskiego. Tak, dlatego że w istocie strata wojenna to nie tylko to, co zostało bezpośrednio zniszczone. Ale to także wszystko to, co – można powiedzieć – Polska straciła po II wojnie światowej jako tak dalece cofnięta w rozwoju poprzez wszystkie zniszczenia; poprzez straty, które w wyniku II wojny i niemieckiej agresji powstały; poprzez to, czego nie mieliśmy, a co mogliśmy mieć, gdyby nie niemiecka napaść na Polskę w 1939 roku; gdyby nie bestialstwo niemieckie; gdyby nie niemieckie ludobójstwo na polskiej ziemi i na polskim narodzie; gdyby nie miliony naszych obywateli, którzy zostali brutalnie pomordowani; gdyby nie nasze fabryki, które zostały zniszczone; gdyby nie polska nauka, która w tak straszliwy sposób została osłabiona; gdyby nie wszystko to, co nam ukradziono, zabrano, zniszczono. Trzeba nad tym pracować. Być może, że za tę część „gdyby” nie uzyskamy żadnych odszkodowań, ale w sensie historycznym, historycznej prawdy, historycznej sprawiedliwości, wiedzy, świadomości to zadanie jest niezwykle podniosłe. I za to również ogromnie dziękuję.
Dzisiejsze nasze wydarzenie nie jest przypadkowe. Muszę tutaj powiedzieć bardzo głośno: to inicjatywa Pana Ministra, Posła Arkadiusza Mularczyka. Arku, też dziękuję Ci ogromnie za tę pracę, którą wraz z Państwem wykonałeś; za to, że umiałeś zebrać zespół, że z taką determinacją przez kilka lat dążyłeś do tego, by to dzieło powstało.
Szanowni Państwo!
Ono jest ogromnie ważne. Nieistotne jest w tym kontekście nawet to, jak zmienia się sytuacja polityczna w naszym kraju, choć – ku mojemu zdumieniu – nie tak dawno Premier powiedział, że od strony prawnej, formalnej, międzynarodowej jego zdaniem sprawa reparacji jest od dawna załatwiona, nieaktualna. Nie wiem, na jakiej podstawie to powiedział. Bo w istocie jest to kwestia dzisiaj sporu pomiędzy kilkoma krajami a Niemcami, którzy – co oczywiste – chronią się przed tym, żeby nikomu za nic nie zapłacić.
Ale dzisiejsza data nie jest przypadkowa, bo ja dosłownie prosto z Państwa uroczystości pojadę do Wanatów, które są na stronie 180 w Państwa raporcie wśród miejsc, w których dokonano zbrodni w okresie II wojny światowej, w których Niemcy dokonali zbrodni. Jako wieś, która została spacyfikowana i zniszczona 28 lutego 1944 roku, dokładnie 80 lat temu. 109 mieszkańców – jak Państwo podajecie w raporcie – zostało zamordowanych tego poranka, tego dnia, 28 lutego, tam wtedy, w Wanatach. Oni to pamiętają. To skromna, mała wioska tutaj, na Mazowszu, w powiecie garwolińskim, w gminie Łaskarzew. To jedno z 817 miejsc – miejscowości, wsi polskich – które zostały spacyfikowane w okresie II wojny światowej. Tak jak Michniów, tak jak Ochotnica w krwawą Wigilię 1944 roku. Tak i tutaj. Nigdy ci ludzie nie otrzymali żadnego zadośćuczynienia.
I dzisiaj, kiedy polska wieś patrzy na niemiecką wieś, to wie o tym, skąd się bierze dzisiejszy dobrobyt wsi niemieckiej – osławionej wsi bawarskiej chociażby. Także z tego, że w okresie II wojny światowej, kiedy oni tutaj polskie wsie palili, niszczyli i grabili, polscy rolnicy, robotnicy, polska młodzież jako niewolnicy w tamtych niemieckich wsiach u bauerów harowali po to, by budować dobrobyt Trzeciej Rzeszy, wykonując niewolniczą pracę. Podkreślam jeszcze raz: niewolniczą pracę.
Nie należy się żadne zadośćuczynienie? Ta sprawa została załatwiona? Przepraszam – jak została załatwiona? Poprzez to, że nie wolno pamiętać, bo Niemcy są dzisiaj potężni, silni i mają największą gospodarkę w Europie? To jest sprawiedliwość współczesnej Europy? To jest uczciwość dzisiejszych czasów? Bo ktoś twierdzi, że Polska niby powiedziała, że nie chce niczego od NRD? Bo taka była decyzja w Moskwie, że ktoś musi tak powiedzieć? Z władzy, której – w moim przekonaniu – polskość była wysoce wątpliwa? A już w każdym razie jej polskie źródła – w sensie politycznym – jakiegokolwiek wyboru przez Polaków były żadne? Żadne – podkreślam.
To można powiedzieć tylko tyle, że to wstyd, że Premier dzisiaj wybrany w demokratycznych wyborach pozwala sobie na takie stwierdzenie. Bo sprawa nie została załatwiona. I sprawa nie jest zamknięta. I sprawa również od strony finansowej jest co najmniej – co najmniej! – sporna z Niemcami, którzy, co oczywiste, nie chcą zapłacić. Bo jasną sprawą jest, że nikt nie chce płacić. Ale Niemcy zaatakowali Polskę niesprowokowani przez nikogo. Z czystej pazerności na to, by zagarnąć ziemie, by się bogacić, by zwiększać swój potencjał, realizując swoją imperialną politykę Drang nach Osten . A ja powiem tak: to kosztuje. Po prostu. To kosztuje.
I tym bardziej Państwu dziękuję za to zadanie, które zostało wykonane. Bo koleje są różne, ale „jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy”. Nawet jeżeli teraz tę sprawę próbuje się zamieść pod dywan i zakopać, bo komuś jest politycznie niewygodna, to jeszcze spokojnie przyjdzie czas, że znajdzie się na powrót na stole, na biurku i będzie dyskutowana. Bo nie ma takiej polskiej rodziny, która nie poniosła straty w II wojnie światowej. Bo nie ma takiej polskiej rodziny, w której ktoś nie został zabity, zamordowany, nie zginął w czasie wojny. Nie ma takiej polskiej rodziny. A niektóre w ogóle przestały istnieć. Tak jak kilkanaście rodzin we wspomnianych przeze mnie Wanatach, do których pojadę dzisiaj; rodzin, które zostały wymordowane w całości, z maleńkimi dziećmi włącznie. Jest bilans strat. Gigantyczny. I te straty powinny zostać wyrównane. Nikt uczciwy i sprawiedliwy nie ma co do tego żadnych wątpliwości.
Dziękuję Państwu za to, że jesteście Państwo nie tylko patriotami Rzeczypospolitej; że jako eksperci macie Państwo w sobie tego ducha gotowości do realizacji polskiej racji stanu – w najlepszym tego słowa rozumieniu. Dziękuję Państwu również za to przede wszystkim, że jesteście Państwo uczciwymi ludźmi, którzy rozumieją, co to znaczy sprawiedliwość, także ta sprawiedliwość dziejowa. Dziękuję w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej z całego serca.
Ku chwale ojczyzny!
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie