- Context
- Duda addressed the Council of Europe on the 25th anniversary of Poland's membership, reflecting on democratic transformation and European unity in November 2016.
- Main themes
- Polish membership in the Council of Europe, democracy and free elections, European unity and transformation, fall of communism and Iron Curtain, Poland's democratic heritage, Constitution of May 3 1791, post-Cold War European order, recognition of Ukrainian independence, globalization and the new world order, stability in Central and Eastern Europe
- Duration
- ~23 min
- Words
- 2,758
- Sentences
- 145
- Readability
- 34
- Grade
- 13.2
- Syntax
- 2.85
- Vocabulary
- 2.27
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other145 sentences in 50 paragraphs
Mr. Secretary General,
Madam Chair of the Committee of Ministers,
Excellencies,
Ladies and gentlemen,
I stand before you at a special moment. My country is celebrating the 25th anniversary of its membership in the Council of Europe this year. The Republic of Poland joined this European organization exactly 25 years ago, in November 1991, when the greatest, or rather one could say – tumultuous changes in Europe were coming to an end, and the dust from the fall of the Iron Curtain was still rising.
What ultimately opened the way to our membership was the holding of truly free, democratic parliamentary elections in October 1991. By setting such a condition, the Council of Europe rightly confirmed that the foundation and strength of democracy is the ability of society to express its will in an unconstrained electoral act. In Poland, a parliament had already existed, but it was elected only in partially free elections; there was a president elected by popular vote, and there was also a Constitutional Tribunal established by the communists in 1986, which was supposed to create a façade of democracy. However, it was not these institutions that gave us the ticket to membership in the Council of Europe. It was the free parliamentary elections in which people entrusted governance to those they trusted. This was an extremely important moment.
Also, the decision of the Council of Europe made at that time showed that democracy is primarily determined by the act of choice, the strength of which lies in the ability of society to change the government. Therefore, such a democratically elected authority must be respected. It has its source in the will of the citizens – the only sovereign in a democratic system.
Ladies and gentlemen,
The occasion of the 25th anniversary of Poland's membership in the Council of Europe brings to mind the breakthrough that occurred on our continent at the beginning of the 1990s. At the end of 1991, the dissolution of the USSR took place, which can be considered the end of a world based on a bipolar division. The map of Europe also changed – a year earlier, Germany was reunified, and as a result of the collapse of the Soviet bloc, new independent states emerged – Lithuania, Georgia, Estonia, Latvia, Ukraine, Belarus, Moldova. Shortly thereafter, Czechoslovakia was also divided into two independent and sovereign countries.
The scale of this breakthrough is also evidenced by the fact that within a few years, Poland changed all its neighbors. A process of peaceful change of European borders was taking place around us. Poland was never opposed to this. On the contrary – we consistently supported the aspirations of other nations to achieve independent political existence. We were the first country in the world to recognize Ukraine's independence. By holding free elections, we solidified our role as a factor of stability in this part of the world. Gaining membership in the Council of Europe became a formal confirmation of our democratic identity.
However, this identity was not created by any one-time act. It did not arise from any ruling issued by some superior body. Our democratic identity has been shaped over centuries and is the result of a long-standing heritage.
How symbolic it is that Poland's entry into the Council of Europe coincided with the 200th anniversary of the adoption of the Constitution of May 3, 1791. It was the first constitution in Europe and the second in the world, after the American Constitution, and that is probably why its special edition can be seen today in the hall of the Council. The Constitution of May 3 is, however, primarily an unprecedented example of a political reform carried out by a parliament that expressed the will of all Poles who had political rights at that time. It was the Polish nation – acting through the Sejm, the organ of its political representation – that initiated the historic process of equalizing the rights of the inhabitants of the Republic, in accordance with the ideas of universal freedom and civil equality.
Ladies and gentlemen,
The beginning of the 1990s was a time of great hope for a new world. A world whose shape is well described by the title of the first part of the Paris Charter for a New Europe adopted in 1990 during the summit of the states of the Conference on Security and Cooperation in Europe. It reads: "A New Era of Democracy, Peace, and Unity." Some spoke directly of the end of history understood as the rivalry between opposing powers promoting different concepts of socio-political order. Others proclaimed the thesis that the world would become flat, as globalization would level developmental disparities between societies. These beliefs were reinforced by the idea of the world as a global village, where we can all be close neighbors, regardless of our geographical location, experiences, and history. We, Poles, perceived the Council of Europe as one of the essential elements of this new hope – a hope for closing the era of imperialism, domination, and confrontation.
Unfortunately – today, 25 years later, we must clearly state that history has by no means come to an end. Its wheel continues to turn, and the modern world, including our continent, is not free from serious threats. We all know well the most important of them. They are: TERRORISM, IMPERIALISM, EXPLOITATION, and NIHILISM.
The threat of imperialism has accompanied us since the dawn of history. It is associated with the desire for domination and subjugation of weaker political entities through military or economic means. Imperialism bases international reality on conflict – against the law, against customs, or at least against the most rudimentary norms of peaceful coexistence.
However, the modern world is also struggling with a new form of conflict generated by international terrorism. It is characterized by asymmetry in the choice of means – the opponent achieves its political goals primarily through killing or intimidating innocent people. Additionally, terrorism skillfully exploits all the instruments born from the process of globalization, as well as the current international situation related to mass migrations.
At the same time, our world is constantly grappling with the phenomenon of exploitation, which takes on new forms. The unjust deprivation of the opportunity to receive fair payment or to enjoy the fruits of one's own labor today affects not only individuals but one can boldly say, entire societies. This state undermines the elementary sense of justice, destroys human dignity, often perpetuating poverty and suffering. Worse still, modern societies are increasingly feeling the effects of a value crisis – the erosion of norms and values. Those values on which social relations have been founded so far. Uncertainty and disorientation – these are words that accurately describe the feelings of many people. I have the impression that the crisis of nihilism particularly affects Europe today.
Ladies and gentlemen,
There is a common denominator that connects the above phenomena. It is the lack of respect for life, contempt for the other person, and the belief that force can resolve differences of opinion or interests.
All these threats stem from particularism and egoism, which consist of placing one's own goals above empathy for other people, without understanding the world in its complexity and diversity. Such an attitude leads to a reality devoid of principles, in which language becomes a tool of manipulation. A reality based on total relativism, where those who destroy values present themselves as their defenders, while aggressors try to pose as victims.
In a political sense, this is a world where – also in Europe – changes of borders are made by force. Some are directly striving for a return to a system of division of spheres of influence and hierarchy of domination of some over others. A system based on arrangements between the strongest, the costs of which are always borne by the weaker. In such a reality, there is no place for the right of nations to decide their own fate. There is also no place for dialogue and understanding, let alone peace, democracy, or unity.
Ladies and gentlemen,
We cannot agree to a reality dominated by violence and contempt. No responsible politician whose leadership is based on a democratic mandate can accept a world in which terrorism, imperialism, exploitation, and nihilism destroy human dignity and take lives.
We must therefore build three cardinal values that are the foundation of a free world. These values are PEACE, RESPECT, and COMMUNITY. These three pillars should underpin both social and economic relations within states and the principles of cooperation on the international stage.
The fundamental condition for peace is the absolute primacy of international law in relations between states. All countries, regardless of their strength and influence, must be obliged to equally adhere to the norms of international law. This especially applies to the principle of political sovereignty and territorial integrity. We cannot allow those who seek to return to a system based on spheres of influence through the politics of force and aggression to prevail.
The idea of peace through law, which I spoke about a year ago at the 70th session of the United Nations General Assembly, is deeply rooted in Polish tradition. My compatriots have repeatedly expressed their attachment to peaceful rules of coexistence between nations, based on law, freedom, and tolerance. As early as the beginning of the 15th century, principles were formulated in Poland according to which military actions could only be conducted to ensure peace or in defense against aggression.
During that period, the idea of tolerance was also developed in my country, proclaiming that all nations – regardless of the religion they profess – have the right to peaceful coexistence, and those who wish to spread the truths of their faith should do so by word, not by sword. Poland was then an oasis of freedom and peace for all those deprived of the right to freedom of religion in their own homeland.
Freedom and sovereignty – these two values have always been at the center of Polish political thought. Absolutism, tyranny, dictatorship – all these forms of domination are foreign to Poles.
Ladies and gentlemen,
Even peace based on international law and civil liberties may prove insufficiently durable if it is not accompanied by respect as a universal pillar of all human relations. This respect arises from the awareness that every person, regardless of their material situation or social position, deserves a dignified life and dignified treatment. A particular expression of this respect is the principle of solidarity, which is so close to us Poles.
In just a moment, after this meeting, after the Committee session, I will have the pleasure of presenting to you, on behalf of all my compatriots, a replica of the plaque with the demands of Solidarity – a social movement that led to the fall of communism in Poland. This movement was born from sensitivity to human suffering and the injustice of an externally imposed political regime. Anyone who has come to know my country even a little knows how alive the legacy of Solidarity still is. It is a political beacon for both the current government of the Republic and for me personally.
Respect and solidarity are the foundation of sustainable development of states, as well as societies – both in the domestic perspective and in the global perspective. Solidarity-based policy is based on responsibility and care for all citizens, especially those pushed into the sphere of social exclusion. The durability and stability of democracy largely depend on whether it can effectively implement the principle of equal opportunities. The feeling that one can succeed; that one can lead a life free from want and humiliation, regardless of one's background or material situation – this is the basic legitimacy of the democratic system.
I can proudly say today that the concept of solidarity-based development, development based on deep respect for every human being, lies at the heart of the policy of the Polish authorities. By limiting the sphere of poverty and exclusion, we strive to build a broad social base for developmental processes in our country. We are convinced that all citizens should be the beneficiaries of these processes. At the same time, we provide humanitarian and developmental assistance in those areas that are engulfed in crises and conflicts. We are consistently implementing the 2030 Agenda, which we adopted together last year at the United Nations.
Ladies and gentlemen,
The third value that we must realize is COMMUNITY.
I particularly mean our European community, which is today struggling with the growing threat of divisions. I want to emphasize with all my strength that my country has been and will remain an active advocate of European unity. The times when Europe was mired in internal rivalry brought us nothing good. We are beneficiaries of European unity. That is why we cannot imagine Europe without Poland or Poland without Europe.
In this context, the effective cooperation of all organizations uniting European states is of great importance, especially the Council of Europe and the European Union. One of the most important outcomes of the Third Summit of the Council of Europe in Warsaw in 2005 was the initiation of a process to deepen its cooperation with the Union. As a result, in 2007, at the session of the Committee of Ministers, a Memorandum of Understanding was signed between these organizations, which today forms the basis of their strengthened dialogue and cooperation. Undoubtedly, this is an important factor in building a Europe without divisions and strengthening European unity.
The fundamental importance, however, lies in the commitment of all member states of the Council to fulfill the obligations arising from membership. A sense of equal rights and responsibilities is, after all, a basic condition for any community. Unfortunately, in some countries belonging to the Organization, the rights of the Polish national minority, which rightly belong to it, are not guaranteed. Changing this state of affairs should be our common concern ‒ both in the Council forum and in dialogue between states.
Ladies and Gentlemen,
Peace, respect, and community – these three values define the shape of Polish policy not only in the internal dimension but also on the international stage.
We are a consistent advocate of the concept of peace through law. We emphasize with determination that the foundation of the international order must be the respect for the principle of territorial integrity of every state. In a situation where this principle is not respected, sanctions remain the only legal instrument for restoring peace.
We advocate for a policy towards migrants and refugees that respects human rights, including the right to freedom of settlement. That is why we oppose the concept of forced relocations, countering it with the concept of "flexible solidarity." This takes into account both the will of the newcomers and the socio-economic conditions prevailing in individual countries. We are deeply convinced that the ultimate goal and ambition of the policy towards refugees should be the rebuilding of their communities destroyed by war catastrophes. Out of respect for their dignity, their right to live in their own homeland should be restored.
We are actively working for the unity of the European community and the growth of trust among nations in this great project. Poland has been a consistent advocate of the open-door policy of the European Union for years, so that all states meeting the relevant conditions can enjoy the fruits of the integration process. However, the coherence and balance of this process remain crucial, as they determine social trust in community institutions. Therefore, the cooperation of those states that are connected by both geographical location and history plays such an important role. I am especially referring to the Visegrad Group formula, as well as the broader Three Seas Initiative, of which Poland is an active advocate. Through cooperation in these regional formats, we want to strengthen and deepen the European Community.
Ladies and Gentlemen,
Europe today faces increasingly serious challenges. I deeply believe that if we focus on real problems and – respecting each other – cooperate, the once hopeful words about the birth of an era of democracy, peace, and unity will become a reality.
Ladies and Gentlemen,
I represent a country that gave Europe and the world Nicolaus Copernicus. This famous astronomer made one of the greatest revolutions in science in the 16th century. As we say in Poland, Copernicus stopped the Sun, but he moved the Earth.
If one of us could achieve something like that individually, then acting together – for us, Europeans, nothing is impossible.
Thank you for your attention.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Panie Sekretarzu Generalny,
Pani Przewodnicząca Komitetu Ministrów,
Ekscelencje,
Szanowni Państwo,
Stoję przed Państwem w momencie szczególnym. Mój kraj obchodzi bowiem w tym roku ćwierćwiecze swojego członkostwa w Radzie Europy. Rzeczpospolita wstąpiła do tej europejskiej organizacji dokładnie 25 lat temu, w listopadzie 1991 roku, kiedy kończyły się te największe, a w zasadzie można powiedzieć – gwałtowne zmiany w Europie i kiedy unosił się jeszcze cały czas pył po upadku żelaznej kurtyny.
Tym, co ostatecznie otworzyło drogę do naszego członkostwa, było przeprowadzenie prawdziwie wolnych, demokratycznych wyborów parlamentarnych w październiku 1991 roku. Stawiając wówczas taki warunek, Rada Europy słusznie potwierdziła, że fundamentem i siłą demokracji jest możliwość wyrażenia przez społeczeństwo swojej woli w nieskrępowanym akcie wyborczym. W Polsce już wcześniej funkcjonował parlament wybrany, ale tylko w częściowo wolnych wyborach, był prezydent pochodzący z powszechnego wyboru, był także Trybunał Konstytucyjny ustanowiony jeszcze przez komunistów w 1986 roku, który miał tworzyć niby-fasadę demokracji. To jednak nie te instytucje dały nam przepustkę do członkostwa w Radzie Europy. Były nią dopiero wolne wybory parlamentarne, w których ludzie powierzyli rządy tym, których obdarzyli zaufaniem. To był niezwykle ważny moment.
Także ta decyzja Rady Europy, która wówczas została podjęta – pokazała ona bowiem, że o demokracji decyduje przede wszystkim akt wyboru, którego siła leży w możliwości zmiany przez społeczeństwo władzy. Dlatego taką demokratycznie wybraną władzę należy szanować. Ma ona swoje źródło w woli obywateli – jedynego suwerena w ustroju demokratycznym.
Szanowni Państwo,
Okoliczność 25-lecia członkostwa Polski w Radzie Europy przywodzi na myśl przełom, jaki wtedy dokonał się na naszym kontynencie na początku lat 90. ubiegłego stulecia. Pod koniec 1991 roku nastąpiło rozwiązanie ZSRR, co można uznać za koniec świata opartego na podziale dwubiegunowym. Zmieniła się także mapa Europy – rok wcześniej doszło do zjednoczenia Niemiec, na skutek rozpadu bloku sowieckiego powstały nowe niepodległe państwa – Litwa, Gruzja, Estonia, Łotwa, Ukraina, Białoruś, Mołdawia. Niedługo później nastąpił także podział Czechosłowacji na dwa niepodległe i suwerenne kraje.
O skali tego przełomu świadczy także fakt, że w ciągu kilku lat Polska zmieniła wszystkich swoich sąsiadów. Wokół nas dokonywał się proces pokojowej zmiany europejskich granic. Polska nigdy nie była temu przeciwna. Wręcz odwrotnie – konsekwentnie wspieraliśmy dążenia innych narodów do uzyskania samodzielnego bytu politycznego. Byliśmy pierwszym krajem na świecie, który uznał niepodległość Ukrainy. Przeprowadzając wolne wybory, ugruntowaliśmy swoją rolę czynnika stabilności w tej części świata. Uzyskanie członkostwa w Radzie Europy stało się formalnym potwierdzeniem naszej demokratycznej tożsamości.
Tożsamości tej nie tworzył jednak żaden jednorazowy akt. Nie powstała ona również na podstawie żadnego orzeczenia wydanego przez jakiś nadrzędny organ. Nasza demokratyczna tożsamość kształtowała się bowiem przez wieki i była efektem wielusetletniego dorobku.
Jakże symboliczny jest fakt, że wejście Polski do Rady Europy splotło się z 200. rocznicą uchwalenia Konstytucji 3 maja w 1791 roku. Była to pierwsza w Europie, zaś druga na świecie, po konstytucji amerykańskiej, spisana konstytucja i zapewne właśnie dlatego jej specjalne wydanie można dzisiaj zobaczyć w holu Rady. Konstytucja 3 maja to jednak przede wszystkim bezprecedensowy przykład reformy politycznej przeprowadzonej przez parlament, który wyrażał wolę wszystkich posiadających wówczas prawa polityczne Polaków. To właśnie polski naród – działając poprzez Sejm, organ swojej politycznej reprezentacji – rozpoczął historyczny proces zrównywania mieszkańców Rzeczypospolitej w ich prawach, zgodnie z ideami powszechnej wolności i równości cywilnej.
Szanowni Państwo,
Początek lat 90. ubiegłego stulecia to czas wielkiej nadziei na nowy świat. Na świat, którego kształt dobrze opisuje tytuł pierwszej części Paryskiej Karty Nowej Europy uchwalonej w 1990 roku podczas szczytu państw Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Brzmi on: „Nowa era demokracji, pokoju i jedności”. Niektórzy wprost mówili o końcu historii rozumianej jako rywalizacja pomiędzy przeciwstawnymi potęgami forsującymi odmienne koncepcje porządku społeczno-politycznego. Inni głosili tezę, że świat stanie się płaski, gdyż globalizacja wyrówna dysproporcje rozwojowe pomiędzy społeczeństwami. Te przeświadczenia wzmacniała idea świata jako globalnej wioski, w której wszyscy możemy być bliskimi sobie sąsiadami, niezależnie od naszego położenia geograficznego, doświadczeń i historii. My, Polacy, postrzegaliśmy Radę Europy jako jeden z istotnych elementów tej nowej nadziei – nadziei na zamknięcie ery imperializmu, dominacji i konfrontacji.
Niestety – dzisiaj, 25 lat później, musimy powiedzieć sobie jasno, że historia bynajmniej się nie skończyła. Jej koło toczy się dalej, a współczesny świat, w tym także nasz kontynent, nie jest wolny od poważnych zagrożeń. Wszyscy dobrze znamy najważniejsze z nich. To: TERRORYZM, IMPERIALIZM, WYZYSK i NIHILIZM.
Zagrożenie imperializmemtowarzyszy nam od zarania dziejów. Wiąże się z dążeniem do dominacji i podporządkowania sobie słabszych podmiotów politycznych za pomocą sposobów militarnych albo ekonomicznych. Imperializm opiera rzeczywistość międzynarodową na konflikcie ‒ wbrew prawu, wbrew obyczajom bądź przynajmniej tym najbardziej rudymentarnym normom pokojowego współżycia.
Współczesny świat zmaga się dziś jednak także z nową formą konfliktu, wygenerowaną przez międzynarodowy terroryzm. Cechuje go asymetria w doborze środków – przeciwnik realizuje swe cele polityczne przede wszystkim poprzez zabijanie bądź zastraszanie niewinnych ludzi. Dodatkowo terroryzm sprawnie wykorzystuje wszystkie instrumenty zrodzone w procesie globalizacji, a także szczególną dziś sytuację międzynarodową związaną z masowymi migracjami.
Równolegle nasz świat nieustannie zmaga się ze zjawiskiem wyzysku, który przybiera coraz nowe formy. Nieuprawnione pozbawienie możliwości uzyskania sprawiedliwej zapłaty bądź korzystania z owoców własnej pracy dotyczy dziś przecież nie tylko jednostek, ale można powiedzieć śmiało, że całych społeczeństw. Stan ten podważa elementarne poczucie sprawiedliwości, niszczy godność ludzką, często utrwalając ubóstwo i cierpienie. Co gorsza, współczesne społeczeństwa coraz dotkliwiej odczuwają także efekty kryzysu aksjologicznego – erozji norm i wartości. Tych wartości, na których ufundowane były dotychczas relacje społeczne. Niepewność i dezorientacja – to słowa, które trafnie opisują uczucia wielu ludzi. Odnoszę wrażenie, że kryzys nihilizmu w szczególnym stopniu dotyka dziś właśnie Europę.
Szanowni Państwo,
Istnieje wspólny mianownik, który łączy powyższe zjawiska. Jest nim brak szacunku dla życia, pogarda dla drugiego człowieka oraz przekonanie, że siłą można rozwiązać różnicę zdań bądź interesów.
Wszystkie te zagrożenia wynikają z partykularyzmu i egoizmu polegającego na przedkładaniu własnych celów ponad empatię wobec innych ludzi, bez zrozumienia dla świata w jego złożoności i różnorodności. Taka postawa prowadzi do rzeczywistości pozbawionej zasad, w której język staje się narzędziem manipulacji. Rzeczywistości opartej nacałkowitym relatywizmie, gdzie ci, którzy niszczą wartości, przedstawiają się jako ich obrońcy, zaś agresorzy próbują występować w roli ofiar.
W sensie politycznym jest to świat, w którym – także w Europie – dokonuje się zmian granic za pomocą siły. Niektórzy wprost dążą do powrotu systemu podziału stref wpływów i hierarchii dominacji jednych nad drugimi. Systemu opartego na układach między najsilniejszymi, których koszty zawsze ponoszą słabsi. W takiej rzeczywistości nie ma miejsca na prawo narodów do decydowania o własnym losie. Nie ma też miejsca na dialog i porozumienie, nie mówiąc już o pokoju, demokracji czy jedności.
Szanowni Państwo,
Nie możemy się zgodzić na rzeczywistość opanowaną przez przemoc i pogardę. Żaden odpowiedzialny polityk, którego przywództwo opiera się na demokratycznym mandacie, nie może przystać na świat, w którym terroryzm, imperializm, wyzysk i nihilizm niszczą ludzką godność i odbierają życie.
Musimy zatem budować trzy kardynalne wartości będące podstawą wolnego świata. Te wartości to POKÓJ, SZACUNEK i WSPÓLNOTA. Na tych trzech filarach należy oprzeć zarówno stosunki społeczno-gospodarcze wewnątrz państw, jak i zasady współpracy na arenie międzynarodowej.
Podstawowym warunkiem pokoju jest bezwzględny prymat prawa międzynarodowego w relacjach pomiędzy państwami. Wszystkie kraje, niezależnie od ich siły i wpływu, muszą być zobligowane do równego przestrzegania norm prawa międzynarodowego. Dotyczy to zwłaszcza zasady suwerenności politycznej i integralności terytorialnej. Nie możemy pozwolić na zwycięstwo tych, którzy poprzez politykę siły i agresji dążą do powrotu systemu opartego na strefach wpływu.
Idea pokoju przez prawo, o której mówiłem przed rokiem, na 70. sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, jest głęboko wpisana w polską tradycję. Moi rodacy wielokrotnie dawali wyraz swojego przywiązania do pokojowych reguł współżycia między narodami, w oparciu o prawo, swobodę i tolerancję. Już na początku XV wieku formułowano w Polsce zasady, zgodnie z którymi działania zbrojne prowadzić można jedynie dla zapewnienia pokoju bądź w obronie przed napaścią.
W tamtym okresie rozwijano też w moim kraju ideę tolerancji głoszącą, że wszystkie narody – bez względu na wyznawaną przez siebie religię – mają prawo do pokojowej koegzystencji, zaś ci, którzy chcą szerzyć prawdy swej wiary, powinni robić to słowem, a nie mieczem. Polska stanowiła wówczas oazę swobody i pokoju dla tych wszystkich, których pozbawiono prawa do wolności wyznania w ich własnej ojczyźnie.
Wolność i suwerenność – te dwie wartości były zawsze w centrum polskiego myślenia politycznego. Absolutyzm, tyrania, dyktatura – wszystkie te formy dominacji są Polakom obce.
Szanowni Państwo,
Nawet pokój oparty na prawie międzynarodowym i wolnościach obywatelskich może się okazać niedostatecznie trwały, jeżeli nie będzie za nim szedł szacunek jako uniwersalny filar wszystkich relacji międzyludzkich. Ten szacunek bierze się ze świadomości, że każdy człowiek, niezależnie od swej sytuacji materialnej czy pozycji społecznej, zasługuje na godne życie i godne traktowanie. Szczególnym wyrazem tego szacunku jest zasada solidarności tak bliska nam, Polakom.
Już za chwilę, po tym spotkaniu, po posiedzeniu Komitetu, będę miał przyjemność przekazać Państwu w imieniu wszystkich moich rodaków replikę tablic z postulatami Solidarności –ruchuspołecznego, który doprowadził do upadku komunizmu w Polsce. Ruch ten zrodziła wrażliwość na ludzką krzywdę i niesprawiedliwość narzuconego z zewnątrz reżimu politycznego. Każdy, kto choć trochę poznał mój kraj, dobrze wie, jak żywe jest w nim wciąż dziedzictwo Solidarności. Jest ono politycznym drogowskazem zarówno dla obecnego rządu Rzeczypospolitej, jak i także dla mnie osobiście.
Szacunek i solidarność są podstawą zrównoważonego rozwoju państw, a także społeczeństw ‒ tak w perspektywie wewnątrzkrajowej, jak i w perspektywie globalnej. Polityka solidarna opiera się na odpowiedzialności i trosce o wszystkich obywateli, zwłaszcza zaś tych, zepchniętych w sferę społecznego wykluczenia. Trwałość i stabilność demokracji zależy bowiem w dużej mierze od tego, czy jest ona w stanie efektywnie realizować zasadę równości szans. Poczucie, że można odnieść sukces; że można wieść życie wolne od niedostatku i upokorzenia, niezależnie od swego pochodzenia czy sytuacji materialnej – to podstawowa legitymacja systemu demokratycznego.
Mogę dziś z dumą powiedzieć, że koncepcja solidarnego rozwoju, rozwoju opartego na głębokim szacunku wobec każdej osoby ludzkiej, leży u podstaw polityki polskich władz. Ograniczając sferę ubóstwa i wykluczenia, staramy się budować szeroką podstawę społeczną dla procesów rozwojowych w naszym kraju. Jesteśmy przekonani, że ich beneficjentami powinni być wszyscy obywatele. Jednocześnie zapewniamy pomoc humanitarną i rozwojową w tych obszarach, które ogarnięte są kryzysami i konfliktami. Konsekwentnie realizujemy Agendę 2030, którą przyjęliśmy wspólnie w zeszłym roku na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Szanowni Państwo,
Trzecią wartością, którą musimy urzeczywistnić, jest WSPÓLNOTA.
Szczególnie mam tu na myśli naszą europejską wspólnotę, która zmaga się dziś z rosnącym zagrożeniem podziałami. Chcę z całą mocą podkreślić, że mój kraj był i pozostanie aktywnym rzecznikiem europejskiej jedności. Czasy, gdy Europa pogrążała się w wewnętrznej rywalizacji, nie przyniosły nam nic dobrego. Jesteśmy beneficjentem europejskiej jedności. Właśnie dlatego nie wyobrażamy sobie Europy bez Polski ani Polski bez Europy.
W tym kontekście bardzo istotne znaczenie ma efektywne współdziałanie wszystkich organizacji zrzeszających europejskie państwa, szczególnie zaś Rady Europy i Unii Europejskiej. Jednym z najważniejszych efektów Trzeciego Szczytu Rady Europy w Warszawie w 2005 roku było zainicjowanie procesu pogłębienia jej współpracy z Unią. W rezultacie, w 2007 roku, na sesji Komitetu Ministrów podpisano Memorandum o Porozumieniu między tymi organizacjami, które stanowi dziś podstawę ich wzmocnionego dialogu i współpracy. Bez wątpienia jest to ważny czynnik budowania Europy bez podziałów i wzmacniania jedności europejskiej.
Podstawowe znaczenie zachowuje jednak zaangażowanie wszystkich państw zrzeszonych w Radzie na rzecz realizacji zobowiązań wynikających z członkostwa. Poczucie równych praw i obowiązków to bowiem podstawowy warunek każdej wspólnoty. Niestety, w niektórych państwach należących do Organizacji prawa polskiej mniejszości narodowej, które słusznie się jej należą, nie są zapewnione. Zmiana tego stanu rzeczy powinna być naszą wspólną troską ‒ zarówno na forum Rady, jak i w dialogu pomiędzy państwami.
Szanowni Państwo,
Pokój, szacunek i wspólnota – te trzy wartości określają kształt polskiej polityki nie tylko w wymiarze wewnętrznym, lecz również na arenie międzynarodowej.
Jesteśmy konsekwentnym rzecznikiem koncepcji pokoju przez prawo. Z determinacjąpodkreślamy, że podstawą międzynarodowego ładu musi być respektowanie zasady integralności terytorialnej każdego państwa. W sytuacji, gdy zasada ta nie jest przestrzegana, sankcje pozostają jedynym prawnym instrumentem przywrócenia pokoju.
Opowiadamy się za takim kształtem polityki wobec migrantów i uchodźców, który szanuje prawa człowieka, w tym ‒ prawo do swobody osiedlania się. Właśnie dlatego sprzeciwiamy się koncepcji przymusowych relokacji, przeciwstawiając jej koncepcję „elastycznej solidarności”. Uwzględnia ona zarówno wolę przybyszów, jak i społeczno-ekonomiczne uwarunkowania panujące w poszczególnych krajach. Jesteśmy głęboko przekonani, że ostatecznym celem i ambicją polityki wobec uchodźców powinna być odbudowa ich wspólnot zniszczonych przez wojenny kataklizm. Z szacunku dla ich godności należy przywrócić im prawo do życia we własnej ojczyźnie.
Aktywnie działamy na rzecz jedności europejskiej wspólnoty i wzrostu zaufania narodów do tego wielkiego projektu. Polska od lat pozostaje konsekwentnym adwokatem polityki otwartych drzwi Unii Europejskiej, tak aby wszystkie państwa spełniające stosowne warunki mogły się cieszyć owocami procesu integracji. Kluczowe znaczenie zachowują jednak spójność i zrównoważenie tego procesu, gdyż właśnie od nich zależy społeczne zaufanie do instytucji wspólnotowych. Dlatego tak istotną rolę pełni współpraca tych państw, które łączy zarówno położenie geograficzne, jak i historia. Mam tu na myśli zwłaszcza formułę wyszehradzką, jak i szerszą inicjatywę Trójmorza, której Polska jest aktywnym rzecznikiem. Poprzez współpracę w tych regionalnych formatach chcemy umacniać i pogłębiać Europejską Wspólnotę.
Szanowni Państwo,
Europa stoi dziś w obliczu coraz poważniejszych wyzwań. Głęboko wierzę, że jeżeli będziemy skupiać się na realnych problemach i – szanując się nawzajem – współpracować, niegdysiejsze słowa nadziei o narodzinach ery demokracji, pokoju i jedności staną się rzeczywistością.
Szanowni Państwo,
Reprezentuję kraj, który dał Europie i światu Mikołaja Kopernika. Ten słynny astronom w XVI wieku dokonał jednego z największych przewrotów w nauce. Jak mawiamy w Polsce, Kopernik wstrzymał Słońce, a poruszył Ziemię.
Jeżeli czegoś takiego mógł dokonać indywidualnie jeden z nas, to działając razem – dla nas, Europejczyków, nie ma rzeczy niemożliwych.
Dziękuję za uwagę.
