- Context
- Duda addressed a public gathering at Castle Square in Warsaw on May 3rd, 2023, commemorating the 232nd anniversary of the Polish Constitution of 1791.
- Main themes
- Constitution of May 3rd, Polish sovereignty and national identity, historical legacy of the Polish-Lithuanian Commonwealth, constitutional monarchy, Polish Armed Forces, freedom and self-governance, foreign threats and partition of Poland, liberum veto and noble privileges, political thought and modernity, patriotism and national pride
- Duration
- ~21 min
- Words
- 2,478
- Sentences
- 120
- Readability
- 55
- Grade
- 10.5
- Syntax
- 3.01
- Vocabulary
- 2.04
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other120 sentences in 25 paragraphs
Esteemed Madam Speaker of the Sejm, Honorable Mr. Speaker of the Senate, Honorable Mr. Prime Minister, Esteemed Ministers, Honorable Members of Parliament – Deputies and Senators of our Parliament and the European Parliament, Excellencies Archbishops and Bishops led by His Eminence the Cardinal, Honorable Generals of all formations of the Polish Armed Forces and uniformed services, Esteemed Representatives of Local Government – regional and local governments, All Representatives of central and supreme state administration, Honorable Presidents of courts and tribunals, All Distinguished Guests, Esteemed Ladies and Gentlemen, Dear Countrymen, Dear Guests and Neighbors!
“There are no foreign masters in Poland” – how significant a fragment of the May 3rd historical song, old from those times. A fragment that reveals the essence of what was fought for back then, 232 years ago and more. Why was that constitution adopted at all? Why was that solution developed? It can be boldly said: for centuries we have repeated that we are proud of it – we, as Poles – of this great magnificent work, of political thought. Polish political thought! And yet thoroughly modern on a global scale at that time.
After all, we proudly say: it is the second in the world after the American one, just four years older. The American – 1787, the Polish – 1791. The first in Europe. The first of its kind! So revolutionary, so extraordinary, with such deep political thought, so modern, de facto establishing the state system in the scale of contemporary Europe and the world in a new way.
Yes, we are very proud that we had a constitution then, which actually established in Poland something we would today call a constitutional monarchy. But such a monarchy, in which the king was accountable to the constitution. But such a monarchy, in which the constitution spoke of the nation as the sovereign.
In handing out general nominations this morning, I reminded the Generals that this constitution spoke of the Polish Army as a shield for the nation. For the nation! It stated that the Polish Army has the duty to defend the nation, and the duty of the nation is to be grateful to the army, to the soldiers. The nation! The nation understood then not only – as before – as that highest class, the absolutely ruling class, the magnate, the noble class. The nation also understood more broadly, as it then included the bourgeoisie. But for the first time, the peasantry was also noticed. How new all of this was back then!
And – as some historians say – precisely because it was so new, it was one of the reasons why this constitution lasted only a year. Why did Poland's enemies rush to destroy this Poland, which had just begun to have such a constitution? They rushed because they had autocracy, where the tsar was the master of life and death over his subjects, where the people were indeed a rabble, not a subject. But at the same time, this constitution posed a fear for such rulers that it might confuse the heads of the nations subject to them and that they might demand subjectivity.
Moreover, there was a fear then that Poland, which would be restructuring itself in such a way, which would re-subject itself anew, which would reshape these relations anew, would once again become a strong state by the power of the nations then forming it, would again occupy its rightful place in the middle of Europe, in its heart, serving as a dam against the greedy desire from the east and the westward ambitions. That it would be a bastion of true freedom.
I emphasize this “true,” because let us recall under what slogans those we now call traitors of the homeland stood against this constitution and its defenders. It was they who stood under the slogans of threatened freedom, it was they who defended the liberum veto, which the constitution abolished – the great noble freedom – telling the petty nobility nonsense about how this freedom was threatened.
In reality, it was about defending privileges. About defending various kinds of wealth or simply opportunities that had often been brutally wrested from the homeland. Wrested at various moments when this homeland was weak, when kings sought support and were then forced to hand over part of important matters of the homeland and its wealth into the hands of greedy magnates, for whom it did not matter where they lived – what mattered was to have wealth; what mattered was to rule over others.
It was they who led to the decay and gradual destruction of the Commonwealth – that Commonwealth of Both Nations, which had previously been so great; which had previously been able to defend its neighbors, as at Vienna, repelling the Turkish invasion; which had been able to defend Europe.
That Commonwealth could not be saved, despite the fact that wise representatives of the nations of that Commonwealth wanted it. They desired it so much. It could not be defended. The true freedom, which is life in one’s own state, in which you decide about yourself, together about your affairs, could not be defended. In which there are no foreign masters indeed.
Look at all those years of history when we are so proud of our constitution. Of its innovativeness, of its brilliance, of its modernity. 232 years! But now let us look at how long this Poland under that constitution – so I will say conventionally – was truly free. Imagine that it was only for 59 years. Counting from 1791 to the third partition of Poland – four years. Then counting from 1918 to 1939 – 21 years. In total 25. And counting now, from 1989, 34 years. Together 59 years. 59 years out of 232! Oh, how little that is! Oh, how painfully little for all the long generations of Poles since 1791.
And now let us look at ourselves, at our reality, at our world in which we live. On one hand – 34 years of free, sovereign, independent Poland. Every year many times – fulfilling the office of the President of the Republic of Poland chosen by you – I almost kneel in gratitude to all those who fought for this free Poland for generations. Also to the generation of my parents, the people of Solidarity, thanks to whom we regained this freedom, sovereignty, and independence in 1989.
How I thank from this place today all those who have worked for years to strengthen this Poland. After all, weak when it emerged from behind the Iron Curtain in 1989, economically very poor, with such terrible complexes, with old, often destroyed industry. Poland, which was at the same time such a tempting morsel with its 38 million society, enormous by European standards; with its extraordinary location in the heart of Europe; with its size of 312 thousand square kilometers; with the extraordinary developmental opportunity that it has always carried within itself, which allowed it to be that great Second Republic.
I thank all those who over the years have painstakingly built this Poland to be as strong, secure, and prosperous as possible. To all those who did this responsibly.
I thank all those who reformed Poland, changed it, removing the layers of the bad that remained after years of enslavement, dependence on the great nightmare from the East, from the Soviet Union, from Russianness, from the Russian mir. Terms that still evoke nothing but panic in many Polish homes – because they are associated with Siberian shackles, with working in mines to death in the East, with freezing barefoot in 40-degree frost, with a bullet in the back of the head in the Katyn pits, with being murdered in NKVD dungeons.
I thank all those who gradually cleansed Poland from this through painstaking years, often suffering. But I also thank those who responsibly made decisions and pushed for Poland's accession to NATO and the EU. Yes, who knows if from the point of view of our sovereignty, independence, and the possibility of maintaining it for many years, these were not some of the most fundamental decisions made over the last decades, I hope for the future of centuries, to become a political part of the free West, to become a military part of the great, powerful West.
We had historical, fatal experiences. We deeply believe in this and everything indicates that it has changed and let us hope it never returns. Today, Article 5 of the North Atlantic Treaty guarantees security, because it guarantees allied support. Its manifestation is the presence of NATO forces in Poland today, the American army, the United States of America, and the armies of other NATO countries – in those places that are most sensitive, in the vicinity of the Suwalki Gap, today also in the vicinity of the Polish-Ukrainian border, behind which Russia is waging a brutal, aggressive war against independent, sovereign Ukraine.
If there is any association with that 18th century, it is an association directed towards Ukraine. If we look at 2014, when Russia first truly attacked Ukraine, seizing part of its land, and then at 2022, when it launched a frontal attack – it looks like the old partition of Poland carried out by Tsarist Russia. First the seizure of part of the land, then again part, and then again – then together with other plunderers. Today, fortunately, there are those around Ukraine who help it, so that it can repel this one terrible aggressor. Thank you that we are indeed such a country that supports our Ukrainian neighbors today.
I thanked you a year ago, Esteemed Ladies and Gentlemen, my Dear Countrymen for the support you provided to our neighbors from Ukraine, here with us, when they arrived seeking shelter, rescue from Russian bombs and bullets. I thank you once again for this from the bottom of my heart. Yes, we are today with the United States, we are today with the West – because we are the West, also politically, something connects us with the United States. Perhaps it is precisely from that time, from those two constitutions that we should look through the prism of why they were adopted at all – then, by our compatriots. For freedom, for the freedom that the Americans wanted, for the freedom that we Poles wanted. This golden key of constitutional freedom, which our constitutions were for America, turned out to be the key to great development, to growth on the scale of a world power.
As I have already said, it is more difficult for us. But I believe that a good future lies ahead of us. I say this to emphasize that it is a matter of responsibility for Polish authorities, but also for all generations – present and future in the Republic for Poland, for Polish affairs. Here, only a strong state can exist and survive. A weak state will be subordinate. History shows this unequivocally. So either the next generations and the next politicians will build a strong, independent, truly sovereign Republic, or it will not be our Poland, or it will be a Poland where there are other masters – precisely uninvited, unwelcome, not coming here at our request, by virtue of the alliances we have made when we demand support. But uninvited guests, foreign masters, like those from that constitutional song, whom they wanted so much to expel from Poland, and who actually thrived for most of the 18th century to destroy Poland.
This is our great responsibility. I say “our,” because fortunately we are today a democratic country and in the true sense of the word. A country where power depends on the decisions of society, of the nation indeed, that is empowered in the May 3rd Constitution. That which is then recorded in every subsequent constitution of free, sovereign, and independent Poland, as the sovereign of the Republic – the one who decides. So let it decide. I appeal to you – to actually realize our democracy, to participate in elections, all of them – starting from local, self-government elections, from elections to your councils, also of districts, neighborhoods, through cities, villages, municipalities, through counties, voivodeships, up to state, parliamentary, and presidential elections. Participate in elections. This is the true measure of democracy. Democracy exists when people exercise their right to vote and to co-decide on matters – only then is it true. And only then, in fact, is the state, as a democratic one, also respected in the international arena.
We have gained immensely in recent years thanks to our attitude, our attitude as Poles, as those who today constitute the society of the Republic, citizens of the Republic. Through our attitude towards our neighbors, but also through our responsible taking of Polish affairs into our own hands. I say this with full responsibility, because I hear it many times on the international stage. High voter turnout is the measure. I ask you for this. Participate in elections, it is a responsibility for Poland. But besides that, I also ask that you engage, that you actively engage in building the Republic.
I thank all those who in recent years have joined the uniformed services, I thank all those who have joined the Polish army – voluntarily, so that when the need arises, they can stand in defense of the homeland. I thank you for agreeing to modernize the Polish armed forces and for the enormous purchases of equipment for the Polish army. Yes, enormous. Yes, of course, I realize that this money could have been allocated for other purposes. But, Ladies and Gentlemen, you know very well that today precisely for defense they must be allocated so that no one comes to seize our land. This is why we are making these purchases, so that we do not have to fight, so that this armament is sufficient to deter any potential adversary. Today, this is what is so urgently needed in Poland.
Poland today needs strength, military security, and Poland today needs so greatly the strength of our hands, our work for the Republic, our civic attitude. I thank you for this from the bottom of my heart. I believe that we will maintain this, I believe that thanks to this Poland will endure, here in Europe, free, sovereign, independent – such as our great-grandfathers and grandfathers fought for, for so many of those 232 years, since the Constitution of May 3rd. This is our great commitment, so that as the years go by and the decades add up to the anniversary of that May dawn, Poles can proudly say: there is more and more during this period of a free, sovereign, independent, strong Poland, of which we are proud, as a great European state, in which we can live safely, be at home, where there are no foreign masters. Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowna Pani Marszałek Sejmu, Szanowny Panie Marszałku Senatu, Szanowny Panie Premierze, Wielce Szanowni Panie i Panowie Ministrowie, Szanowni Panie i Panowie Parlamentarzyści – Posłowie i Senatorowie naszego parlamentu i Parlamentu Europejskiego, Ekscelencje Księża Arcybiskupi i Biskupi na czele z Eminencją Księdzem Kardynałem, Szanowni Panie i Panowie Generałowie wszystkich formacji Wojska Polskiego i służb mundurowych, Wielce Szanowni Przedstawiciele Samorządu Terytorialnego – samorządów regionalnych i samorządów lokalnych, Wszyscy Przedstawiciele centralnych i naczelnych organów administracji państwowej, Szanowni Państwo Prezesi sądów i trybunałów, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Wielce Szanowni Państwo, Drodzy Rodacy, Drodzy Nasi Goście i Sąsiedzi!
„Nie ma w Polsce obcych panów” – jakże znamienny fragment 3–majowej pieśni historycznej, starej, z tamtych czasów. Fragment ukazujący istotę tego, o co walczono wówczas, tamte 232 lata temu i więcej. Dlaczego w ogóle przyjęto tamtą konstytucję? Czemu wypracowano to rozwiązanie? Śmiało można powiedzieć: od stuleci powtarzamy, że jesteśmy z niego dumni – my, jako Polacy – z wielkiego wspaniałego dzieła, myśli politycznej. Polskiej myśli politycznej! A przecież na wskroś nowoczesnej na skalę wówczas światową.
Przecież z dumą mówimy: to druga na świecie po amerykańskiej, zaledwie o cztery lata starszej, konstytucja. Amerykańska – 1787, polska – 1791. Pierwsza w Europie. Pierwsza taka! Tak rewolucyjna, tak niezwykła, o tak głębokiej myśli politycznej, tak nowoczesnej, na nowy sposób de facto ustawiająca ustrój państwa w skali ówczesnej Europy i świata.
Tak, jesteśmy bardzo z tego dumni, że mieliśmy wtedy konstytucję, która tak naprawdę ustanawiała w Polsce coś, co byśmy nazwali dzisiaj monarchią konstytucyjną. Ale taką monarchią, w której król odpowiadał przed konstytucją. Ale taką monarchią, w której konstytucja mówiła o narodzie jako suwerenie.
Wręczając dzisiaj rano nominacje generalskie , przypomniałem Panom Generałom, że ta konstytucja mówiła o Wojsku Polskim jako o tarczy dla narodu. Dla narodu! Mówiła o tym, że Wojsko Polskie ma obowiązek narodu bronić, a obowiązkiem narodu jest być wojsku, żołnierzom wdzięcznym. Narodu! Narodu rozumianego wówczas nie tylko – tak jak wcześniej – jako ta klasa najwyższa, klasa absolutnie panująca, magnacka, szlachecka. Narodu pojmowanego także szerzej, bo do niego włączano wówczas również i mieszczaństwo. Ale również i po raz pierwszy zauważono włościaństwo. Jakże to było wtedy wszystko nowe!
I – jak niektórzy historycy mówią – właśnie dlatego, że było tak nowe, była to jedna z przyczyn, dla których ta konstytucja przetrwała tylko rok. Dlaczego z taką zapalczywością wrogowie Polski rzucili się na to, by zniszczyć tę Polskę, która taką konstytucję wtedy zaczęła mieć? Rzucili się dlatego, że oni mieli samodzierżawie, gdzie car był panem życia i śmierci swoich poddanych, gdzie lud był w istocie motłochem, a nie podmiotem. Ale zarazem ta konstytucja dla takich właśnie władców niosła obawę tego, że może namieszać w głowach podległym im narodom i że one mogą zażądać podmiotowości.
A poza tym bano się wówczas, że Polska, która w taki sposób będzie się przebudowywała, która w taki sposób upodmiotowi się na nowo, która w taki sposób ukształtuje na nowo te relacje, będzie na powrót państwem silnym mocą narodów wówczas ją tworzących, znowu będzie zajmowała należne jej miejsce w środku Europy, w jej sercu, stanowiąc tamę dla łapczywej pożądliwości ze wschodu i dla dążenia na wschód z zachodu. Że będzie ostoją prawdziwej wolności.
Akcentuję to „prawdziwej”, bo przypomnijmy sobie, pod jakimi hasłami przeciwko tej konstytucji i jej obrońcom stanęli tutaj ci, których nazywamy dzisiaj zdrajcami ojczyzny. To oni właśnie stawali pod hasłami zagrożonej wolności, to oni właśnie stawali w obronie liberum veto, które konstytucja znosiła – wielkiej wolności szlacheckiej – opowiadając drobnej szlachcie bzdury o tym, jak to ta wolność jest zagrożona.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
A w istocie chodziło o obronę przywilejów. O obronę różnego rodzaju często w brutalny sposób wcześniej wydartych ojczyźnie bogactw czy po prostu możności. Wydartych w różnych momentach, kiedy ta ojczyzna była słaba, kiedy królowie poszukiwali wsparcia i wtedy zmuszeni byli oddawać część z ważnych spraw ojczyny i jej majętności w ręce łapczywych możnowładców, dla których nie miało znaczenia to, gdzie żyją – ważne było to, by mieć bogactwo; ważne było to, by władać nad innymi.
To właśnie oni prowadzili do butwienia i stopniowego niszczenia Rzeczypospolitej – tamtej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, która wcześniej była tak wielka; która wcześniej była w stanie bronić sąsiadów, jak choćby pod Wiedniem, odpierając nawałę turecką; która była w stanie bronić Europy.
Nie udało się tamtej Rzeczypospolitej uratować, mimo tego że mądrzy przedstawiciele narodów właśnie tamtej Rzeczypospolitej chcieli. Tak bardzo tego pragnęli. Nie udało się jej obronić. Nie udało się obronić tej prawdziwej wolności, jaką jest życie we własnym państwie, w którym decydujesz o sobie, wspólnie o swoich sprawach. W którym nie ma obcych panów właśnie.
Popatrzcie na wszystkie te lata historii, kiedy jesteśmy z tej naszej konstytucji tak bardzo dumni. Z jej nowatorstwa, z jej świetności, z jej nowoczesności. 232 lata! Ale teraz popatrzmy, jak długo ta Polska pod tą konstytucją – że tak umownie teraz powiem – była rzeczywiście wolna. Otóż wyobraźcie sobie, że zaledwie przez 59. Licząc od 1791 roku do trzeciego rozbioru Polski – cztery lata. Licząc potem od 1918 roku do 1939 roku – 21 lat. W sumie 25. I licząc teraz, od 1989 roku, 34 lata. Razem 59 lat. 59 lat na 232! O, jakże to mało! O, jakże to boleśnie mało dla całych długich pokoleń Polaków od 1791 roku.
A teraz popatrzmy na nas, na naszą rzeczywistość, na nasz świat, w którym żyjemy. Z jednej strony – 34 lata wolnej, suwerennej, niepodległej Polski. Co roku wielokrotnie – realizując z Państwa wyboru urząd Prezydenta Rzeczypospolitej – niemalże na kolanach dziękuję wszystkim tym, którzy przez pokolenia o tę wolną Polskę walczyli. Także pokoleniu moich rodziców, ludzi Solidarności, dzięki którym odzyskaliśmy tę wolność, suwerenność i niepodległość w 1989 roku.
Jakże dziękuję z tego miejsca dzisiaj także wszystkim tym, którzy przez lata zabiegali o to, by tę Polskę umocnić. Przecież słabą, gdy wyszła zza żelaznej kurtyny w 1989 roku, gospodarczo biedniutką, z tak strasznymi kompleksami, ze starym, często zniszczonym przemysłem. Polskę, która była jednocześnie tak łapczywym kąskiem z jej 38–mln społeczeństwem, ogromnym jak na skalę europejską; z jej niezwykłym położeniem w sercu Europy; z jej wielkością 312 tys. km kw.; z niezwykłą szansą rozwojową, jaką zawsze od wieków w sobie nosi, która pozwoliła jej być tą wielką II Rzecząpospolitą.
Dziękuję wszystkim, którzy przez te lata żmudnie budowali to, by Polska była jak najmocniejsza, bezpieczna i jak najbardziej zamożna. Wszystkim tym, którzy czynili to odpowiedzialnie.
Dziękuję wszystkim tym, którzy Polskę reformowali, zmieniali, usuwając pokłady tego złego co zostało po latach zniewolenia, zależności od wielkiego koszmaru ze Wschodu, od Związku Sowieckiego, od ruskości, od ruskiego miru. Określenia, które do dzisiaj w wielu polskich domach nie budzą nic innego niż paniczny strach – bo kojarzą się z syberyjskimi kajdanami, z pracą w kopalni do śmierci na Wschodzie, z zamarznięciem na bosaka na 40 – stopniowym mrozie, z kulą w tyle głowy w katyńskich dołach, z zamordowaniem w katowniach NKWD.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Dziękuję wszystkim tym, którzy Polskę stopniowo z tego przez żmudne lata oczyszczali, niejednokrotnie cierpiąc. Ale dziękuję także tym, którzy odpowiedzialnie podejmowali decyzje i parli w kierunku wstąpienia Polski do NATO i do UE. Tak, kto wie, czy z punktu widzenia naszej suwerenności, niepodległości, możliwości jej zachowania na długie lata nie były to jedne z najbardziej fundamentalnych decyzji, jakie w ogóle zostały na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci, mam nadzieję na przyszłość 100–leci, podjęte. Żeby stać się polityczną częścią wolnego Zachodu, żeby stać się militarną częścią wielkiego, potężnego Zachodu.
Mieliśmy historyczne, fatalne doświadczenia. Głęboko w to wierzymy i wszystko wskazuje na to, że to się zmieniło i miejmy nadzieję, nigdy więcej nie wróci. Dzisiaj artykuł 5. Traktatu Północnoatlantyckiego gwarantuje bezpieczeństwo, bo gwarantuje sojusznicze wsparcie. Jego uzewnętrznieniem jest obecność sił NATO w Polsce dzisiaj, armii amerykańskiej, Stanów Zjednoczonych Ameryki i armii innych państw NATO – w tych miejscach, które są najbardziej wrażliwe, w okolicach przesmyku suwalskiego, dzisiaj także i w okolicach polsko–ukraińskiej granicy, za którą Rosja toczy brutalną, agresywną wojnę przeciwko niepodległej, suwerennej Ukrainie.
Jeśli gdzieś biegnie jakieś skojarzenie do tamtego XVIII w., to takie skojarzenie zmierza ku Ukrainie. Jeśli popatrzeć na 2014 r., kiedy Rosja po raz pierwszy w istocie rzuciła się na Ukrainę, zagarniając część jej ziemi, i potem na 2022 r., kiedy przypuściła frontalny atak – to to wygląda jak dawny, wykonany przez Rosję Carską rozbiór Polski. Najpierw zagarniecie części ziemi, potem znów części, a potem znów – wtedy wspólnie z innymi grabieżcami. Dzisiaj na szczęście wokół Ukrainy są tacy, którzy jej pomagają, po to, by mogła odeprzeć tego jednego, straszliwego agresora. Dziękuję Wam, że my jesteśmy właśnie takim krajem, który wspiera dziś ukraińskich sąsiadów.
Dziękowałem Wam rok temu, Wielce Szanowni Państwo, moi Drodzy Rodacy za wsparcie, którego udzielaliście naszym sąsiadom z Ukrainy, tutaj u nas, gdy przybyli, szukając schronienia, ratunku przed rosyjskimi bombami i kulami. Dziękuję jeszcze raz za to z całego serca. Tak, jesteśmy dzisiaj ze Stanami Zjednoczonymi, jesteśmy dzisiaj z Zachodem – bo jesteśmy Zachodem, także i politycznie, coś nas z tymi Stanami Zjednoczonymi łączy. Może właśnie od tamtego czasu, od tamtych dwóch konstytucji należy patrzeć przez pryzmat tego, dlaczego one zostały w ogóle uchwalone – wtedy, przez naszych Rodaków. Dla wolności, dla wolności, której chcieli Amerykanie, dla wolności której chcieliśmy i my Polacy. Ten złoty klucz ustrojowy wolności, jaką były nasze konstytucje dla Ameryki okazał się kluczem do wielkiego rozwoju, do wzrostu na skalę światowego mocarstwa.
Jak mówiłem już, u nas z tym trudniej. Ale wierzę w to, że dobra przyszłość przed nami. Mówię o tym po to, by powiedzieć, że to jest kwestia odpowiedzialności polskich władz, ale także i wszystkich pokoleń – obecnych i kolejnych w Rzeczypospolitej za Polskę, za polskie sprawy. Tutaj może istnieć i przetrwać tylko państwo silne. Państwo słabe będzie podległe. Historia jednoznacznie to pokazuje. Więc albo kolejne pokolenia i kolejni politycy będą budowali Rzeczpospolitą silną, niepodległą, rzeczywiście suwerenną, albo nie będzie to nasza Polska, albo będzie to Polska, gdzie są inni panowie –właśnie niezaproszeni, niewezwani, nieprzybywający tutaj na naszą prośbę, na mocy zawartych przez nas sojuszy, kiedy my domagamy się wsparcia. Ale nieproszeni goście, obcy panowie, jak ci z tamtej konstytucyjnej pieśni, których tak bardzo chciano wtedy z Polski wyrzucić, a którzy panoszyli się właściwie przez większość XVIII w. po to, by Polskę zniszczyć.
To nasza wielka odpowiedzialność. Mówię „nasza”, bo na szczęście jesteśmy dzisiaj krajem demokratycznym i to w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Krajem, gdzie władza zależy od decyzji społeczeństwa, narodu właśnie, tego upodmiotowionego w Konstytucji 3 maja. Tego, który jest zapisywany potem w każdej kolejnej konstytucji wolnej, suwerennej i niepodległej Polski, jako suweren Rzeczypospolitej – ten, który decyduje. Niechże więc decyduje. O to do Was apeluję – byście faktycznie realizowali tę naszą demokrację, byście brali udział w wyborach, wszystkich poszczególnych – od tych wyborów lokalnych, samorządowych poczynając, od wyborów do swoich rad, także i dzielnic, osiedli, poprzez miasta, wioski, gminy, poprzez powiaty, województwa, aż do wyborów państwowych, parlamentarnych i prezydenckich. Uczestniczcie w wyborach. To jest prawdziwy probierz demokracji. Demokracja jest wtedy, kiedy ludzie korzystają ze swojego prawa do oddania głosu i do współdecydowania o sprawach – tylko wtedy ona jest prawdziwa. I tylko wtedy w istocie państwo, jako demokratyczne, jest także w przestrzeni międzynarodowej szanowane.
Ogromnie zyskaliśmy w ostatnich latach dzięki naszej postawie, naszej jako Polaków, jako tych, którzy stanowią dzisiaj społeczeństwo Rzeczypospolitej, obywateli Rzeczypospolitej. Przez naszą postawę wobec sąsiadów, ale także i przez nasze odpowiedzialne branie w swoje ręce polskich spraw. Mówię to z całą odpowiedzialnością, bo wielokrotnie to na arenie międzynarodowej słyszę. Wysoka frekwencja wyborcza, to jest ten probierz. O to Was proszę. Uczestniczcie w wyborach, to jest odpowiedzialność za Polskę. Ale poza tym, proszę także, abyście się włączali, byście się włączali aktywnie w budowanie Rzeczypospolitej.
Dziękuję wszystkim tym, którzy w ostatnich latach zgłaszają się do służb mundurowych, dziękuję wszystkim tym, którzy zgłaszają się do polskiego wojska – ochotniczo, po to, by wtedy, kiedy będzie potrzeba, stanąć w obronie ojczyzny. Dziękuję za to, że godzicie się na modernizację polskich sił zbrojnych i na olbrzymie zakupy wyposażenia dla polskiej armii. Tak, olbrzymie. Tak, oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że te pieniądze można było przeznaczyć na inny cel. Ale, Szanowni Państwo, doskonale wiecie, że dzisiaj właśnie na obronność muszą one być przeznaczone po to, by nikt nie przyszedł zagarniać naszej ziemi. Po to te zakupy realizujemy, po to, by nie trzeba było walczyć, po to, by to uzbrojenie było dostateczne, by odstraszyć każdego potencjalnego przeciwnika. Dzisiaj to właśnie w Polsce w pierwszej kolejności jest tak bardzo potrzebne.
Polska dzisiaj potrzebuje siły, bezpieczeństwa militarnego i Polska dzisiaj potrzebuje tak ogromnie siły naszych rąk, naszej pracy dla Rzeczypospolitej, naszej obywatelskiej postawy. Dziękuję Wam za to z całego serca. Wierzę w to, że to utrzymamy, wierzę w to, że dzięki temu Polska będzie trwała, tutaj w Europie, wolna, suwerenna, niepodległa – taka o jaką walczyli nasi pradziadkowie i dziadkowie, przez tak wiele spośród tych 232 lat, od Konstytucji 3 maja. To jest nasze wielkie zobowiązanie, aby w miarę jak kolejne lata będą upływały i kolejne dziesięciolecia będą przyrastały do rocznicy tamtej jutrzenki majowej, Polacy mogli z dumą mówić: coraz więcej jest w tym okresie wolnej, suwerennej, niepodległej, silnej Polski, z której jesteśmy dumni, jako wielkiego europejskiego państwa, w którym możemy żyć bezpiecznie, być u siebie, w którym nie ma obcych panów. Niech żyje Polska!
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
