- Context
- Duda addressed workers and officials at KGHM Lubin during the inauguration of a new multifunctional mine shaft and a ceremony honoring mine rescuers in October 2019.
- Main themes
- KGHM mine shaft inauguration, mining safety, mine rescue operations, worker heroism, industrial investment in Poland, tragic accidents, tribute to fallen soldiers, mining technology modernization, occupational health and safety
- Duration
- ~8 min
- Words
- 965
- Sentences
- 56
- Readability
- 55
- Grade
- 9.8
- Syntax
- 2.64
- Vocabulary
- 2.24
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other56 sentences in 21 paragraphs
Esteemed Madam Marshal,
Honorable Ministers,
Ladies and Gentlemen,
Esteemed Member of Parliament,
Revered Excellency Bishop,
Esteemed Presidents, with the President of the capital group at the forefront,
Esteemed Directors,
Revered Priests,
But above all, Most Honorable Awardees,
God bless!
I am very pleased and very grateful that I have been able to symbolically inaugurate this newly commissioned shaft today, which takes on a completely new form compared to what it was before. For the shaft itself has existed for a long time – but it now assumes a completely new function. Previously, it was solely a ventilation shaft; now it becomes a multifunctional shaft that will significantly help the mine and the region to function better than before. It will be possible to transport large machines down and bring them up, it will be possible to transport large groups of workers, and it will also supply the mine with fresh air – so there will be many functions that it will now have. It is indeed very modern. We smiled, Madam Marshal, because you look around: it doesn’t look like a mine, rather like a dairy, it is so clean here. That is the truth; everything is beautifully done – it is clear that it is new, even here, please look, this is the mine's warehouse, and it indeed looks more like a dairy warehouse. If it weren't for the large machines here, one might think it serves completely different purposes.
I am very pleased that the company presents itself in such a global way and with such global standards and is developing in this manner. I sincerely thank and warmly congratulate all those who were responsible for this investment, all those who ensured that it could be carried out successfully. It is wonderful; I am very happy that a company as large and wealthy as KGHM is investing here in the country and developing. It is a great satisfaction because it also means the safety of the workers, who will now be able to be transported down and brought up more safely after work. These are extremely important issues, also for safety and hygiene at work. I sincerely congratulate you. Once again, thank you for allowing me to participate in this unveiling.
Today's ceremony can be said to be divided into two parts: a joyful and a solemn part. The joyful part is the launch of these new possibilities in the KGHM mine and the commissioning of this beautiful, completed investment. The solemn part is a symbolic thank you to the gentlemen for their courage, heroism, steadfastness, for their great, wonderful will to serve others, for that great inner strength and big heart that they possess.
I came here today to you, and unfortunately, I received information that a tragic accident has occurred. Two people have died, who, like you gentlemen, served the Republic, only as soldiers. Two sapper soldiers have died. Today, unfortunately, in Kuźnia Raciborska, there was an explosion of an unexploded ordnance; two soldiers died, and several soldiers are injured, including some seriously injured. I would ask you to stand so that we can honor those who have died with a moment of silence.
________
Thank you.
Honorable gentlemen, esteemed ladies and gentlemen!
I look at you with great emotion because I remember that very difficult day in 2016 – December 1, when I came here because your colleagues died underground. There was a tremor then. You were the closest to those who died, and although the danger of losing life is not something extraordinary for the mine, it is always a dramatic moment. When colleagues die, with whom one has worked shoulder to shoulder underground, when wives and children are left alone, when mothers cry – it is always a great tragedy.
I will say this: that day in January this year, when I received the information that there had been a very serious tremor here and that thirty-two miners were in the danger zone – I admit that I was petrified. Looking at that tragedy, I thought to myself: my God! When I later learned that it was not thirty-two, but fourteen miners who were being rescued, I thought: God, let it not be worse than then. And so, greater hope grew, better news came, and finally, the incredible news that the last miner had been found, and he was alive. I remember that I breathed a sigh of relief at that news, that he was waiting calmly in the machine – properly secured, fortunately. Just as I was told then, when I was here on that terrible first of December, that unfortunately those miners died because they were outside the machines. At that time, the president said to me: you know, if they had been in the machines, the machines are so secured that it is possible that despite the tragic tremor, some of them might have survived because the machines have special casings. And indeed, the machine saved a colleague's life, but above all, you gentlemen saved that life. It is extraordinary!
I am always very moved when I look at the mining rescuers. You know, I had the sad opportunity to be here after the disaster, and I met with you here at the rescue station, but I was also in "Halemba" during the rescue operation – I spoke with and saw rescuers who were coming out from below – exhausted, tired people, black from dust, who were sitting on the curb before exiting the shaft. They sat, their heads tucked into their arms, but they were ready to go back down. They said: Mr. President, we will rest just a little and then we will go back down. I thank all Polish rescuers for such extraordinary heroism. I extend these thanks to you.
God bless!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowna Pani Marszałek,
Szanowni Państwo Ministrowe,
Panie i Panowie,
Szanowna Pani Poseł,
Czcigodny Ekscelencjo Księże Biskupie,
Szanowni Państwo Prezesi z Prezesem grupy kapitałowej na czele,
Szanowni Państwo Dyrektorzy,
Czcigodni Księża,
Ale przede wszystkim Wielce Szanowni Panowie Odznaczeni,
Szczęść Boże!
Bardzo się cieszę i bardzo dziękuję, że dane mi było dzisiaj dokonać symbolicznego uruchomienia tego nowo oddanego szybu, który przyjmuje zupełnie nową w stosunku do tego, co było do tej pory formę. Bo sam szyb istniał od dawna – ale przyjmuje obecnie zupełnie nową funkcję. Dawniej był wyłącznie szybem wentylacyjnym, w tej chwili staje się szybem wielofunkcyjnym, który w znaczącym stopniu pomoże kopalni i zagłębiu lepiej funkcjonować niż dotychczas. Będzie można nim zwozić na dół i wywozić do góry duże maszyny, będzie można nim zwozić i wywozić duże grupy pracowników, będzie nim można także i zasilać kopalnię w świeże powietrze – a więc tych funkcji, których będzie on miał teraz będzie bardzo wiele. Jest rzeczywiście bardzo nowoczesny. Uśmiechaliśmy się z panią marszałek, bo pani marszałek rozgląda się: przecież to nie wygląda jak kopalnia, raczej jak mleczarnia, tak tu czysto. Taka prawda, rzeczywiście pięknie to wszystko jest zrobione – widać, że jest nowe, nawet tu proszę spojrzeć, to jest magazyn kopalni, a rzeczywiście wygląda bardziej jak magazyn mleczarni. Gdyby nie te wielkie maszyny tutaj, można byłoby pomyśleć, że służy zupełnie innym celom.
Bardzo się cieszę, że spółka w taki właśnie światowy sposób i taki światowy standard prezentuje i tak właśnie się rozwija. Bardzo dziękuję i serdecznie gratuluję wszystkim tym, którzy ponosili odpowiedzialność za tę inwestycję, wszystkim tym, którzy dbali, żeby udało się ją przeprowadzić, żeby zakończyła się powodzeniem. Wspaniale, cieszę się bardzo, że firma, która jest firmą tak wielką i tak zamożną jak KGHM inwestuje tutaj w kraju, rozwija się. To wielka satysfakcja, bo to przecież także i bezpieczeństwo pracowników, że będą mogli bezpieczniej być teraz zwożeni na dół i wywożeni do góry po pracy. To są kwestie ogromnie ważne, także i dla bezpieczeństwa i higieny pracy. Bardzo serdecznie gratuluję. Jeszcze raz dziękuję, że mogłem uczestniczyć w tym odsłonięciu.
Ta dzisiejsza uroczystość dzieli się można powiedzieć na dwie części: na część radosną i podniosłą. Ta radosna to właśnie uruchomienie tych nowych możliwości w kopalni KGHM i oddanie do użytku tej pięknej, zakończonej inwestycji. Natomiast ta podniosła to jest podziękowanie – symboliczne podziękowanie Panom za ich odwagę, bohaterstwo, niezłomność, za ich wielką, wspaniałą wolę służenia drugiemu człowiekowi, za tą wielka siłę wewnętrzną i wielkie serce, które mają.
Jechałem tutaj dzisiaj do Państwa i niestety doszły do mnie informacje, że zdarzył się tragiczny wypadek. Zginęło dwóch ludzi, którzy także – tak jak i panowie – służyli Rzeczypospolitej, tylko jako żołnierze. Zginęło dwóch saperów. Dzisiaj niestety w Kuźni Raciborskiej doszło do wybuchu niewypału, dwóch żołnierzy zginęło, kilku żołnierzy jest rannych, w tym są też ciężko ranni. Prosiłbym, żebyście Państwo powstali, żebyśmy uczcili tych, którzy zginęli minutą ciszy.
________
Dziękuję.
Szanowni Panowie, Szanowni Państwo!
Patrzę na Panów z wielkim wzruszeniem, bo pamiętam ten bardzo trudny dzień w 2016 roku – pierwszy grudnia, kiedy przyjechałem tutaj, dlatego że Panów koledzy zginęli na dole. Wtedy było tąpnięcie. Byliście Panowie, byli najbliżsi tych, którzy zginęli i mimo że niebezpieczeństwo utraty życia nie jest dla kopalni czymś nadzwyczajnym, to jest zawsze dramatyczna chwila. Kiedy giną koledzy, z którymi ramię w ramię pracowało się na dole, kiedy żony, dzieci zostają sami, kiedy matki płaczą – to jest zawsze wielka tragedia.
Powiem tak, wtedy, tamtego dnia stycznia tego roku, kiedy doszła do mnie ta informacja, że tutaj doszło do bardzo poważnego tąpnięcia i że trzydziestu dwóch górników jest w rejonie zagrożenia – to przyznaję się, że struchlałem. Patrząc na tamtą tragedię, pomyślałem sobie: rany Boskie! Kiedy potem się dowiedziałem, że nie trzydziestu dwóch, tylko czternastu górników jest ratowanych, pomyślałem sobie: Boże, żeby nie było gorzej niż wtedy. I tak coraz większa nadzieja, coraz większa, coraz lepsze wiadomości i wreszcie ta niesamowita wiadomość, że ostatni górnik został odnaleziony, i też żyje. Pamiętam, że odetchnąłem wtedy z ulgą na tę wiadomość, że spokojnie czekał w maszynie – odpowiednio zabezpieczonej na całe szczęście. Tak jak wtedy mi opowiadano, kiedy byłem tutaj tego strasznego pierwszego grudnia, że niestety zginęli tamci górnicy, bo byli poza maszynami. Wtedy pan prezes powiedział do mnie: wie Pan, gdyby byli w maszynach, to maszyny są tak zabezpieczone, że niewykluczone, że mimo tego, że było to tak tragiczne tąpnięcie, to być może niektórzy z nich by przeżyli, bo maszyny mają specjalne obudowy. I tu rzeczywiście maszyna uratowała koledze życie, ale przede wszystkim Panowie uratowaliście to życie. To niezwykłe!
Zawsze jestem bardzo wzruszony, kiedy patrzę na ratowników górniczych. Wiecie Państwo, miałem tą smutną możliwość bycia tutaj po katastrofie i spotkałem się wtedy tutaj z panami na stacji ratownictwa, ale byłem też w „Halembie”, w czasie, kiedy trwała akcja ratownicza – rozmawiałem i widziałem ratowników, którzy wyjeżdżali z dołu – wykończonych, zmęczonych ludzi, czarnych od pyłu, którzy siedzieli na krawężniku przed wyjściem z szybu. Siedzieli, głowy mieli wtulone w ramiona, ale gotowi byli jeszcze wracać na dół. Powiedzieli: Panie Prezydencie, odpoczniemy tylko trochę i zaraz wracamy na dół. Dziękuję wszystkim polskim ratownikom za tak niezwykłe bohaterstwo. Składam te podziękowania na Panów ręce.
Szczęść Boże!
