- Context
- Duda addressed a press conference in Kyiv on May 22, 2022, following his address to the Verkhovna Rada as the first foreign leader to do so since Russia's invasion.
- Main themes
- Polish-Ukrainian solidarity, Russian aggression against Ukraine, military support for Ukraine, Ukrainian heroism and resistance, international sanctions against Russia, war in Donbas, Poland-Ukraine bilateral relations, calls for international community action, nuclear threat, humanitarian aid
- Duration
- ~26 min
- Words
- 3,065
- Sentences
- 136
- Readability
- 53
- Grade
- 11.1
- Syntax
- 3.05
- Vocabulary
- 2.00
Translated from Polish
This is an interview, press conference or exchange with other speakers. It is split into sentences and counted in the corpus, but its sentences are not tagged on the twelve indices.
136 sentences in 50 paragraphs
Dear Mr. President, dear Volodymyr, esteemed ladies and gentlemen!
First of all, I would like to sincerely thank both the President and the Verkhovna Rada, its Presidium and the Chairman for inviting me today to Kyiv and for this extraordinary opportunity to speak directly before the Verkhovna Rada on behalf of the Republic of Poland, on behalf of the entire Polish nation and society – as the first of the leaders since the beginning of the Russian aggression against Ukraine.
For me personally, but also for my compatriots, for Poland, this is a great event, a great honor and also a great appreciation of our efforts to ensure that a free, independent, sovereign Ukraine survives, that it remains on the map, that it is our neighbor and that we can establish the best possible relations between our countries and nations. So I thank you very much for this opportunity – this is the most important thing here today.
But when Mr. President, when Volodymyr talks about our relations and our mutual service over the past months, I must confirm that it has indeed been so. At the very beginning, there were phone calls in the middle of the night – at two, three in the morning – when the most tragic moments of the Russian aggression were taking place here, when we talked, because it seemed that this aggression posed a threat to a large part of Europe or even the whole world, when a nuclear power plant was being attacked, when the threat seemed gigantic. Sleepless nights...
But somehow we managed to gain control over all of this and with joint efforts – with the support, of course, of a large part of the international community, but above all thanks to the extraordinary courage and heroism of Ukraine's defenders – we managed to gain control over these situations.
The war – of course – has not ended, it simply exists, it is a fact. People are dying all the time, people are dying every hour, practically every minute. The defenders of Ukraine, fighting valiantly on the front – as I mentioned in my speech – are defending their homeland against the Russians. What is happening today in the Luhansk and Donetsk regions is unimaginable for an ordinary person. Hundreds of people are giving their lives there every day in battle. So in this aspect, it is simply a war on a scale not seen by the world, by Europe, for a long time. But that is one side of the coin.
The question is: what to do to end this war? First of all, we must support Ukraine, because the defenders of Ukraine have proven to be braver than the world suspected, than the world ever assumed. It turned out that they can heroically stand against the great Russian army, which seemed that it would cover the defenders of Ukraine with its caps. Meanwhile, it turned out that they lost their caps, fleeing from some places in Ukraine and hastily abandoning their armored vehicles, fearing that the Ukrainians would simply destroy and crush them. Who could have expected such extraordinary, great heroism?
I will say this: we expected it. We are neighbors and we know that Ukrainians have always been an extremely brave nation. We did not doubt that Ukraine would be defended. Moreover, Volodymyr – especially during his recent visits and meetings with me, when a few weeks before the war began we talked in Wisła or when we talked on the eve of the war here in Kyiv – assured me every time: “Andrzej, if anyone thinks that the Russians will easily take over Ukraine, they are mistaken. The people here are more determined than ever. They will defend their homeland to the last breath.”
As you can see, that is indeed happening.
In practically three months, Russia has not achieved any of its strategic goals in full – one can confidently say that today. So in fact, this war is simply a failure for Russia.
But Russia is very strong, populous, and this war will continue if the international community does not contribute to its end.
How can it contribute to its end? Through continuous support for Ukraine – on one hand. Not only humanitarian aid, because that is immensely needed, but also military aid. Therefore, I appeal to the whole world to continuously direct military aid to Ukraine – it is extremely necessary. It is needed by the defenders of Ukraine so that they can fight.
They have immense enthusiasm, extraordinary determination. But they need modern equipment, they need to have something to fight with. And this is extremely important today in light of the enormous advantage of the opponent. Because I repeat: this advantage is still enormous. That is the first matter.
The second matter: how can the world peacefully contribute to ending the war? Only through sanctions.
Only through firm pressure on Russia, only through isolating it, excluding it from the international community – in an economic sense. Here is the issue of the sixth package of sanctions within the European Union, which must be implemented; this is an extremely necessary matter.
And here I appeal to those who today have doubts: forget about the issue of business as usual – on one hand. Of course, we realize that there are those who simply have problems related to the lack of diversification of supplies and that their market is today dominated solely by Russian supplies.
Solutions to this problem must be sought, because we must find a way to stop Russia; we must bring about a situation in which this war will no longer be profitable for Russia and will become a huge threat to it. Only then – in my conviction – will Russia stop.
In addition to economic sanctions, political-prestige sanctions are still needed: exclusion from various international organizations, exclusion from international sports associations, exclusion from important events, also in a prestigious sense. These should be coordinated actions.
Today, it is no longer enough to just support Ukraine in its defense – we are doing that. But three months have passed, the war continues, and no one can say today when it will end. And Ukraine needs support in various areas. Ukraine should already begin the process of its reconstruction. Ukraine needs funds for this reconstruction today; it needs funds to function normally.
On the other hand – the world needs Ukraine, because Ukraine is a gigantic producer of food. There are countries that are dependent on Ukraine from this point of view. These are issues we discussed today with the President, so not only the war itself as such, but also economic problems or even assistance to the world so that countries can receive at least grain and sunflower oil from Ukraine – so that they can receive those products that Ukraine traditionally exported, dominating in this area of global production.
These are great issues, great questions today. How to unblock the port in Odesa so that Ukraine can export its agricultural products from there? How to direct those agricultural products that are currently in Ukraine – in the situation of the port in Odesa being blocked – to other ports so that they can reach the countries to which they traditionally went, such as Egypt or other countries in Africa?
There are many questions now, and it is precisely on these issues that we worked with the President today. We discussed these matters in detail. Soon there will be a Polish-Ukrainian intergovernmental conference, where these topics will also be discussed in detail.
There are many issues we talked about, but in all of this, one thing is the most important: we must maintain unity with Ukraine. And we all within the European community, the European Union, within NATO – must maintain unity around Ukraine. Ukraine and the Ukrainian nation require our support today. Not only in the sense that weapons are being sent here from all over the world and humanitarian aid – they also need our support in a political, sociological, and social sense, in the sense of giving hope that Ukraine will be rebuilt.
Let programs be created that will be a clear signal that the world cares about the future of Ukraine, that the world will help in its reconstruction.
Besides the fact that it is obvious that Ukraine should be rebuilt from war reparations from the invader, namely from Russia, which should mostly be obtained from the funds that have been frozen worldwide as Russian assets, currently located in various global financial institutions. But in addition to that, various initiatives are needed that will direct assistance to Ukraine.
We also discussed this with the President, and I will be discussing it literally the day after tomorrow. Because almost from Kyiv – with a short break in Warsaw – I will go to Switzerland to participate in the conference in Davos, where many people specializing in various aspects of the global economy will be present, where the issue of Ukraine actually dominates this year's conference in Davos. These are the main topics we discussed with the President, and these are the main topics in which we must find solutions.
But above all, I will once again repeat a great, great appeal to the entire community of the European Union, to the leaders of the European Union: today Ukraine needs our signal, the opening of European doors for Ukraine as a state, for the society of Ukraine that wants to be part of the European community. This is precisely one of the reasons why they stand today and bravely defend their country against Russian aggression, because they do not want to be in the Russian sphere of influence; they want to be a free, independent, sovereign country; they want to decide for themselves; they want to be part of the European community – this is important to them.
Therefore, this signal of openness from the European leaders, the decision regarding the candidate status for the European Union for Ukraine already in June during the European Council – June 23-24 – is of immense importance, and I appeal greatly for this.
We sent a letter – nine Presidents – on this matter to the entire European community. I ask for reflection everywhere where there have been doubts so far. I have said many times that – especially after Brexit – countries aspiring to join the European Union need a clear signal that the doors to the European Union are open.
But the European Union itself also needs this; European societies need to be shown that the Union is still attractive; that the fact that the British have left does not mean that it is the twilight of the European Union. The Union has a great chance to continue being a great, wonderful European project that will lead Europe to prosperity.
But not only in a narrow group, the so-called old Union and the countries that have long been wealthy, which have always – practically speaking – been free countries that could freely prosper since the end of World War II, climbing essentially to their peak of development. But Europe is vast, and there are many nations in Europe that want to belong to it; there are nations that are ready to shed blood for this belonging to the community of the West.
These nations must be shown respect, even if the situation is difficult, even if there are doubts. This gesture must be shown – I have no doubt that the great, wealthy European Union can afford this gesture. I have absolutely no doubt about it, and I deeply believe that the European leaders who make these decisions within the European Council will make the right decision, opening the European Union to Ukraine.
Mr. President, once again thank you for the invitation. Dear Volodymyr, I am immensely grateful on behalf of the Republic of Poland, on behalf of the entire Polish society for appreciating Rzeszów, for the decision to grant our city – which is not the largest in Poland, but indeed heroic – the title of City of Rescuer.
Someone may smile, perhaps it is a symbol – but it is a very important symbol today. I thank you for this on behalf of all the residents of Rzeszów, I thank you for this on behalf of the region of Poland of which Rzeszów is the capital – I thank you for this on behalf of Subcarpathia, the entire region bordering Ukraine. I thank you for this on behalf of my compatriots.
Paweł Buszko, Polish Radio: Mr. President, did the Ukrainians hear from you today what they are also very much expecting from Poland – perhaps a promise of further batches, further types of Polish armaments here, for the fighting Ukraine?
First of all, I want to thank the President for the initiative of this special law regarding Poles, which I would like to be just a symbol – I deeply believe that it will never be used in the way that the law adopted by the Polish parliament regarding refugees, our guests from Ukraine, is being used today.
We want them to have a temporary place of residence during the time they are with us – until Ukraine wins, until it drives out the Russian aggressor. We wanted to create the best possible conditions for them to live as normally as possible in this whole difficult situation, to function in Polish conditions, having the best possible opportunities created for that.
What I want to emphasize very much – these are people, primarily women, who are saying: “We would like to work because we do not want to be on that proverbial support. We do not want someone to support us. We want to support ourselves. We have two hands. We would like to work.”
And we, following this voice, have created this act to enable them to do so to the greatest extent possible – on one hand. And on the other – to secure them as much as possible through access to healthcare, through social programs that are provided for our citizens, through the right to work and a whole range of various other aspects.
Thank you very much for that, Mr. President. I hope that this will have, above all, symbolic significance. But certainly for my compatriots, whom you, Ukrainians, know very well – because as nations we have been neighbors for hundreds and hundreds of years, you know that we are also very sentimental and emotional – a sign, signal, symbol is also extremely important. So thank you very much for that.
As for the question – we talked for a long time with Mr. President, we noted very carefully everything that Mr. President told us about the current situation and – of course – we will diligently take the notes with us to Poland.
Mateusz Mikowski, PAP: A question essentially for both Presidents. During today’s speech, President Andrzej Duda mentioned that a new treaty on good neighborliness between our countries is needed. Hence my question: when could this initiative come into effect? At what stage of preparation is it? And above all – what solutions should be introduced first within its framework?
As for the timing of when this initiative could be on the table and be introduced into the political circulation that would ultimately result in a concluded treaty, I told Mr. President today that historically and symbolically, it would be beautiful if we could achieve this by January of next year.
Please note that in January 2023, it will be the 160th anniversary of the outbreak of the January Uprising, in which both our nations fought against the Tsarist regime, wanting to throw off the yoke. So that would be a symbolic moment. It is hard for me to say at this moment whether we will definitely manage to develop new solutions by that time, but I am certain of one thing: we are today in a completely new situation.
This new situation, in light of the facts we are currently observing – which we just talked about a moment ago – creates a new picture, but above all creates a completely new perspective. I would like us to prepare – of course together with experts – a new treaty that will be an accelerator for realizing new perspectives and potentially new opportunities that arise from them.
I think it would be a shame and a great historical mistake if we did not take advantage of this opportunity to build a platform for intensifying Polish-Ukrainian relations at essentially every level. I believe that this is very important. We do not know what the future will bring, we cannot predict it, but we should do everything to ensure that it brings the best possible outcomes for both our nations. If so, then today our responsibility – as politicians – is to create the conditions for that. Therefore, the treaty is precisely an opportunity to build such new conditions.
I do not want to say that the one that has been in place for 30 years is bad – no. It has indeed been a treaty for 30 years. Has it fulfilled its purpose? Considering what has happened in recent days, one can say 100 percent: yes, it has fulfilled its purpose excellently. It built a relationship that allowed for such a response in a situation when a moment of trial occurred.
But if so, let us now take a step further, let us move to a higher level. I would like this new treaty to be an entry into a higher level.
Maksim Zborowskij, Rada TV: Mr. President, esteemed Mr. Andrzej Duda, you said that Ukraine will win if it is supported with weapons. I will specify the question that my colleague already posed, which concerned the supply of weapons. Is Poland currently considering – at least at some level – assisting Ukraine with combat aircraft, especially after the words of the British Minister of Defense that [his] government will help those countries that will help Ukraine.
We talked today with Mr. President for a long time about various forms of assistance. As I said – we made detailed notes from this conversation, which we are taking to Poland. I can say this: there are no discrepancies, differences, or doubts between Mr. President and me today.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Prezydencie, Drogi Wołodymyrze, Wielce Szanowni Państwo!
Przede wszystkim chcę bardzo serdecznie podziękować zarówno Panu Prezydentowi, jak i Werchownej Radzie, jej Prezydium i Przewodniczącemu za zaproszenie dzisiaj do Kijowa i za tę niezwykłą możliwość wystąpienia bezpośrednio przed Werchowną Radą w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, w imieniu całego polskiego narodu i społeczeństwa – jako pierwszy z przywódców od czasu rozpoczęcia agresji rosyjskiej na Ukrainę.
Dla mnie osobiście, ale także dla moich rodaków, dla Polski, jest to wielkie wydarzenie, wielki zaszczyt i także wielkie docenienie naszego starania o to, aby wolna, niepodległa, suwerenna Ukraina przetrwała, aby była na mapie, aby była naszym sąsiadem i abyśmy mogli układać najlepiej jak to możliwe relacje pomiędzy naszymi krajami i narodami. Tak że bardzo dziękuję za tę możliwość – to jest tutaj dzisiaj rzecz najważniejsza.
Ale kiedy Pan Prezydent, kiedy Wołodymyr opowiada o naszych relacjach i o naszej wzajemnej służbie przez te ostatnie miesiące, to muszę potwierdzić, że rzeczywiście tak było. Na samym początku bywały telefony zupełnie w środku nocy – godzina druga, trzecia nad ranem – wtedy, kiedy tutaj były najtragiczniejsze momenty rosyjskiej agresji, kiedy rozmawialiśmy, dlatego że wydawało się, że ta agresja w jakimś sensie rodzi zagrożenie dla wielkiej części Europy czy wręcz całego świata, kiedy atakowana była elektrownia atomowa, kiedy zagrożenie wydawało się gigantyczne. Nieprzespane noce...
Ale udało się nad tym wszystkim jakoś zapanować i wspólnymi siłami – przy wsparciu, oczywiście, ogromnej części także wspólnoty międzynarodowej, ale przede wszystkim dzięki niezwykłemu męstwu i bohaterstwu obrońców Ukrainy – udało się nad tymi sytuacjami zapanować.
Wojna – oczywiście – się nie skończyła, ona po prostu jest, jest faktem. Ludzie giną cały czas, ludzie giną w każdej godzinie, praktycznie w każdej minucie. Obrońcy Ukrainy, niezwykle dzielnie walcząc na froncie – jak mówiłem w swoim wystąpieniu – bronią swojej ojczyzny przed Rosjanami. To, co dzieje się dzisiaj w okręgach ługańskim i donieckim, dla zwykłego człowieka jest niewyobrażalne. Setki ludzi dziennie oddają tam życie w walce. Więc w tym aspekcie jest to po prostu wojna na skalę dawno niewidzianą już przez świat, przez Europę. Ale to jedna strona medalu.
Pytanie: co zrobić, żeby tę wojnę zakończyć? Przede wszystkim trzeba wspierać Ukrainę, bo obrońcy Ukrainy okazali się mężniejsi, niż podejrzewał świat, niż świat to w ogóle zakładał. Okazało się, że potrafią stanąć bohatersko przeciwko wielkiej rosyjskiej armii, która wydawało się, że czapkami przykryje obrońców Ukrainy. Tymczasem okazało się, że pogubili czapki, uciekając z niektórych miejsc na Ukrainie i w pośpiechu opuszczając swoje pojazdy opancerzone, bojąc się, że Ukraińcy po prostu zniszczą ich i zmiażdżą. Kto mógł się tego spodziewać – tak niezwykłego, wielkiego bohaterstwa?
Powiem tak: myśmy się spodziewali. Jesteśmy sąsiadami i wiemy, że Ukraińcy zawsze byli narodem niezwykle dzielnym. Nie wątpiliśmy w to, że Ukraina będzie broniona. Zresztą Wołodymyr – zwłaszcza w czasie swoich ostatnich wizyt i spotkań ze mną, kiedy parę tygodni przed rozpoczęciem wojny rozmawialiśmy w Wiśle czy kiedy rozmawialiśmy w przeddzień wojny tutaj, w Kijowie – za każdym razem zapewniał mnie: „Andrzej, jeżeli ktoś myśli, że Rosjanom łatwo przyjdzie opanowanie Ukrainy, to jest w błędzie. Tutaj ludzie są zdeterminowani jak nigdy. Będą bronili swojej ojczyzny do upadłego”.
Jak Państwo widzą, tak się dzieje.
W praktycznie trzy miesiące Rosja nie zrealizowała w zasadzie żadnego swojego celu strategicznego w całości – chyba można śmiało dzisiaj tak powiedzieć. Więc w istocie ta wojna jest po prostu porażką Rosji.
Ale Rosja jest bardzo silna, ludna i ta wojna będzie trwała, jeżeli wspólnota międzynarodowa nie przyczyni się do jej zakończenia.
W jaki sposób może się przyczynić do jej zakończenia? Poprzez nieustanną pomoc Ukrainie – z jednej strony. Nie tylko pomoc humanitarną, bo ta jest ogromnie potrzebna, ale także pomoc militarną. Dlatego apeluję do całego świata o to, by tę pomoc militarną do Ukrainy cały czas kierować – ona jest niezwykle potrzebna. Ona jest potrzebna obrońcom Ukrainy, by mogli walczyć.
Oni mają ogromny zapał, niezwykłą determinację. Ale potrzebują nowoczesnego sprzętu, potrzebują mieć czym walczyć. I to jest dzisiaj niezwykle ważne wobec ogromnej przewagi przeciwnika. Bo powtarzam: ta przewaga cały czas jest ogromna. To jest pierwsza sprawa.
Druga sprawa: w jaki sposób świat pokojowo może się przyczynić do zakończenia wojny? Tylko poprzez sankcje.
Tylko poprzez twardy nacisk wobec Rosji, tylko poprzez jej izolowanie, wykluczanie ze wspólnoty międzynarodowej – w sensie gospodarczym. Tutaj jest kwestia szóstego pakietu sankcji w ramach Unii Europejskiej, który musi być wprowadzony, to sprawa niezwykle potrzebna.
I tutaj apeluję do tych, którzy dzisiaj mają wątpliwości: zapomnijcie, Państwo, o kwestii business as usual – z jednej strony. Oczywiście zdajemy sobie sprawę, że są tacy, którzy mają po prostu problemy związane z brakiem możliwości dywersyfikacji dostaw i tym, że ich rynek jest dzisiaj zdominowany tylko i wyłącznie przez dostawy rosyjskie.
Trzeba szukać rozwiązań tego problemu, bo musimy znaleźć sposób na zatrzymanie Rosji, musimy doprowadzić do sytuacji, w której ta wojna całkowicie przestanie się Rosji opłacać i stanie się dla niej samej ogromnym zagrożeniem. Dopiero wtedy – w moim przekonaniu – Rosja się zatrzyma.
Oprócz sankcji gospodarczych cały czas [są potrzebne] sankcje o charakterze polityczno–prestiżowym: wykluczanie z różnego rodzaju międzynarodowych organizacji, wykluczanie z międzynarodowych związków sportowych, wykluczanie z ważnych, także w sensie prestiżowym, wydarzeń. To powinny być działania skoordynowane.
Dzisiaj nie wystarczy już tylko wspierać Ukrainę w jej obronie – to czynimy. Ale minęły trzy miesiące, wojna trwa i nikt nie umie dzisiaj powiedzieć, kiedy się zakończy. A Ukraina potrzebuje wsparcia w różnych obszarach. Ukraina już powinna zacząć proces swojej odbudowy. Ukraina potrzebuje dzisiaj środków na tę odbudowę, potrzebuje środków do normalnego funkcjonowania.
Z drugiej strony – świat potrzebuje Ukrainy, bo Ukraina jest gigantycznym producentem żywności. Są kraje, które z tego punktu widzenia są od Ukrainy zależne. To są zagadnienia, o których mówiliśmy dzisiaj z Panem Prezydentem, więc nie tylko sama wojna jako taka, ale także problemy gospodarcze czy wręcz pomoc dla świata, aby kraje mogły otrzymać chociażby zboże i olej słonecznikowy z Ukrainy – aby mogły otrzymać te produkty, które Ukraina tradycyjnie eksportowała, dominując w tym zakresie produkcję światową.
Są to dzisiaj wielkie zagadnienia, wielkie pytania. Jak odblokować port w Odessie, tak żeby Ukraina mogła stamtąd eksportować swoje produkty rolne? W jaki sposób te produkty rolne, które dzisiaj są na Ukrainie – w sytuacji zablokowania portu w Odessie – skierować do innych portów, tak żeby mogły trafić do krajów, do których tradycyjnie trafiały, choćby do Egiptu czy innych krajów Afryki.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Tych pytań jest teraz bardzo wiele i właśnie nad tymi kwestiami dzisiaj z Panem Prezydentem pracowaliśmy. Szczegółowo omawialiśmy te zagadnienia. Już niebawem będzie polsko–ukraińska konferencja międzyrządowa, na której również w szczegółach będą omawiane te tematy.
Zagadnień, o których mówiliśmy, jest bardzo dużo, ale w tym wszystkim jedna rzecz jest najważniejsza: musimy zachować jedność z Ukrainą. A my wszyscy w ramach wspólnoty europejskiej, Unii Europejskiej, w ramach NATO – musimy zachować jedność wokół Ukrainy. Ukraina i naród ukraiński wymagają dzisiaj naszego wsparcia. Nie tylko polegającego na tym, że wysyłana jest tutaj broń z całego świata i pomoc humanitarna – potrzebują także naszego wsparcia w znaczeniu politycznym, socjologicznym, właśnie społecznym, w znaczeniu dania nadziei, że Ukraina będzie odbudowana.
Niech więc zostaną stworzone programy, które będą jasnym sygnałem, że świat troszczy się o przyszłość Ukrainy, że świat pomoże w jej odbudowaniu.
Poza tym, że oczywistą sprawą jest, że Ukraina powinna zostać odbudowana z reparacji wojennych od najeźdźcy, czyli od Rosji, które w większości powinny zostać uzyskane ze środków, które zostały zamrożone na świecie jako środki rosyjskie, dzisiaj znajdujące się w różnego rodzaju światowych instytucjach finansowych. Ale oprócz tego potrzebne są różnego rodzaju inicjatywy, które będą właśnie kierowały pomoc na Ukrainę.
O tym też rozmawialiśmy z Panem Prezydentem, o tym ja będę rozmawiał już dosłownie pojutrze. Bo prawie z Kijowa – z krótką przerwą w Warszawie – udam się do Szwajcarii, by wziąć udział w konferencji w Davos, gdzie będzie właśnie wielu ludzi specjalizujących się w różnych aspektach światowej gospodarki, gdzie kwestia Ukrainy właściwie dominuje całą tegoroczną konferencję w Davos. To są te główne tematy, o których z Panem Prezydentem mówiliśmy, i to są te główne tematy, w których musimy znaleźć rozwiązania.
Ale przede wszystkim po raz kolejny powtórzę wielki, wielki apel do całej wspólnoty Unii Europejskiej, do przywódców Unii Europejskiej: dzisiaj Ukraina potrzebuje naszego sygnału, otwarcia europejskich drzwi dla Ukrainy jako państwa, dla społeczeństwa Ukrainy, które chce być częścią wspólnoty europejskiej. To właśnie między innymi dlatego dzisiaj stają i dzielnie bronią swojego kraju wobec rosyjskiej agresji, bo nie chcą być rosyjską strefą wpływów, chcą być wolnym, niepodległym, suwerennym krajem, chcą sami decydować o sobie, chcą być częścią europejskiej wspólnoty – jest to dla nich ważne.
W związku z czym ten sygnał otwarcia ze strony europejskich przywódców, to podjęcie decyzji w sprawie statusu kandydata do Unii Europejskiej dla Ukrainy już w czerwcu w czasie Rady Europejskiej – 23–24 czerwca – ma ogromne znaczenie, i o to ogromnie apeluję.
Wystosowaliśmy list – dziewięciu Prezydentów – w tej sprawie do całej wspólnoty europejskiej. Proszę o refleksję wszędzie tam, gdzie do tej pory były wątpliwości. Wiele razy mówiłem, że – zwłaszcza po brexicie – kraje, które aspirują do Unii Europejskiej, potrzebują wyraźnego sygnału, że drzwi do Unii Europejskiej są otwarte.
Ale potrzebuje tego także sama Unia Europejska, społeczeństwa europejskie – potrzebują pokazania, że Unia nadal jest atrakcyjna; że to, że opuścili ją Brytyjczycy, nie oznacza, że jest to zmierzch Unii Europejskiej. Unia ma wielką szansę nadal być wielkim, wspaniałym europejskim projektem, który będzie prowadził Europę do rozkwitu.
Ale nie tylko w wąskiej grupie, tzw. starej Unii i państw, które od dawna są zamożne, które zawsze – praktycznie rzecz biorąc – były państwami wolnymi, które mogły się swobodnie bogacić od zakończenia II wojny światowej, wdrapując się w zasadzie na swój szczyt rozwojowy. Ale Europa jest wielka i jest wiele narodów w Europie, które chcą do niej przynależeć; są narody, które gotowe są za tę przynależność do wspólnoty Zachodu przelewać krew.
Trzeba tym narodom okazać szacunek, nawet jeżeli sytuacja jest trudna, nawet jeżeli są wątpliwości. Ten gest musi zostać pokazany – nie mam żadnych wątpliwości, że wielką, bogatą Unię Europejską na ten gest stać. Nie mam co do tego absolutnie cienia wątpliwości i wierzę w to głęboko, że europejscy przywódcy, którzy te decyzje podejmują w ramach Rady Europejskiej, podejmą decyzję słuszną, otwierając Unię Europejską dla Ukrainy.
Panie Prezydencie, jeszcze raz dziękuję za zaproszenie. Drogi Wołodymyrze, ogromnie jestem wdzięczny w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, w imieniu całego polskiego społeczeństwa za docenienie Rzeszowa, za tę decyzję o przyznaniu naszemu miastu – przecież nie największemu w Polsce, ale jakże rzeczywiście bohaterskiemu – tytułu Miasta Ratownika.
Ktoś się uśmiechnie, może to symbol – ale jest to dzisiaj symbol bardzo ważny. Dziękuję za to w imieniu wszystkich mieszkańców Rzeszowa, dziękuję za to w imieniu tego regionu Polski, którego Rzeszów jest stolicą – dziękuję za to w imieniu Podkarpacia, całego tego regionu przy granicy z Ukrainą. Dziękuję za to w imieniu moich rodaków.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Paweł Buszko, Polskie Radio: Panie Prezydencie, czy Ukraińcy usłyszeli dzisiaj od Pana rzecz, której oczekują bardzo mocno też od Polski – obietnicę być może kolejnych partii, kolejnych rodzajów polskiego uzbrojenia tutaj, dla walczącej Ukrainy?
Przede wszystkim chcę bardzo podziękować Panu Prezydentowi za inicjatywę tej specjalnej ustawy o Polakach, która chciałbym, żeby była tylko symbolem – wierzę w to głęboko, że nigdy nie zostanie wykorzystana w taki sposób, w jaki dzisiaj jest wykorzystywana ustawa przyjęta przez polski parlament, a dotycząca uchodźców, naszych gości z Ukrainy.
Chcemy, żeby przez ten czas, kiedy u nas przebywają – dopóki Ukraina nie zwycięży, nie wyprze rosyjskiego agresora – mieli czasowe miejsce pobytu. Chcieliśmy im stworzyć jak najlepsze warunki, by mogli po prostu w miarę normalnie żyć w tej całej trudnej sytuacji, by mogli funkcjonować w polskich warunkach, mając ku temu stworzone jak najlepsze możliwości.
Co bardzo chcę podkreślić – to są osoby, przede wszystkim kobiety, które właśnie mówią: „My byśmy chciały pracować, bo nie chcemy być na tym przysłowiowym garnuszku. Nie chcemy, żeby ktoś nas utrzymywał. Chcemy utrzymać się same. Mamy po dwie ręce. Chciałybyśmy pracować”.
I my, idąc za tym głosem, właśnie stworzyliśmy ten akt, by im to umożliwić w jak największym stopniu – z jednej strony. A z drugiej – w jak największym stopniu je zabezpieczyć poprzez dostęp do ochrony zdrowia, poprzez programy społeczne, które są przewidziane dla naszych obywateli, poprzez właśnie prawo do pracy i cały szereg, cały wachlarz różnych innych aspektów.
Tak że bardzo za to dziękuję, Panie Prezydencie. Mam nadzieję, że będzie to miało przede wszystkim znaczenie symboliczne. Ale z całą pewnością dla moich rodaków, których Wy, Ukraińcy, doskonale znacie – bo jako narody jesteśmy przecież sąsiadami od setek, setek lat, wiecie, że jesteśmy też bardzo sentymentalni i emocjonalni – znak, sygnał, symbol także jest niezwykle ważny. Tak że bardzo za to dziękuję.
Natomiast co do pytania – długo rozmawialiśmy z Panem Prezydentem, odnotowaliśmy bardzo uważnie wszystko, co Pan Prezydent mówił nam na temat aktualnej sytuacji i – oczywiście – notatkę skrzętnie zabierzemy ze sobą do Polski.
Mateusz Mikowski, PAP: Z pytaniem w zasadzie do dwóch Panów Prezydentów. Podczas dzisiejszego przemówienia Pan Prezydent Andrzej Duda wspomniał, powiedział, że potrzebne jest podpisanie pomiędzy naszymi państwami nowego traktatu o dobrym sąsiedztwie. Stąd też moje pytanie: kiedy ta inicjatywa mogłaby wejść w życie? Na jakim etapie przygotowań ona jest? A przede wszystkim – jakie rozwiązania w pierwszej kolejności powinny zostać wprowadzone w jej ramach?
Jeżeli chodzi o termin, kiedy ta inicjatywa mogłaby się znaleźć na stole i być wprowadzana w polityczny obieg, który ostatecznie skutkowałby zawartym traktatem, to mówiłem właśnie dzisiaj do Pana Prezydenta, że w sensie historycznym, symbolicznym byłoby pięknie, gdyby udało się to zrobić do stycznia przyszłego roku.
Proszę zwrócić uwagę, że w styczniu 2023 roku będzie 160. rocznica wybuchu powstania styczniowego, w którym oba nasze narody de facto walczyły przeciwko caratowi, chcąc zrzucić niewolę. Więc to byłby taki symboliczny moment. Trudno mi w tej chwili powiedzieć, czy na pewno do tego czasu uda się wypracować nowe rozwiązania, ale pewność mam co do jednego: jesteśmy dzisiaj w zupełnie nowej sytuacji.
Ta nowa sytuacja wobec faktów, które właśnie obserwujemy – o których przed sekundą mówiliśmy – tworzy pewien nowy obraz, ale przede wszystkim tworzy zupełnie nową perspektywę. Chciałbym, żebyśmy przygotowali – oczywiście wspólnie z ekspertami – taki nowy traktat, który będzie akceleratorem do realizacji nowych perspektyw i otwierających się w związku z nimi potencjalnie nowych możliwości.
Wydaje mi się, że byłoby żal i byłoby wielkim historycznym błędem, gdybyśmy nie wykorzystali tej szansy, budując płaszczyznę do intensyfikacji relacji polsko–ukraińskich w zasadzie na każdym poziomie. Uważam, że to bardzo ważne. Nie wiemy, co przyniesie przyszłość, nie umiemy tego przewidzieć, ale powinniśmy czynić wszystko, żeby dla obu naszych narodów przyniosła rzeczy jak najlepsze. Jeżeli tak, to dzisiaj naszą odpowiedzialnością – jako polityków – jest stwarzać ku temu warunki. W związku z tym traktat jest właśnie szansą do budowy takich nowych warunków.
Nie chcę przez to powiedzieć, że ten, który jest od 30 lat, jest zły – nie. On jest właśnie traktatem od 30 lat. Czy spełnił swoje zadanie? Biorąc pod uwagę to, co stało się w ostatnich dniach, można 100–proc. powiedzieć: tak, znakomicie spełnił swoje zadanie. Zbudował taką relację, która pozwoliła na taką, a nie inną reakcję w sytuacji, kiedy doszło do momentu próby.
Ale jeżeli tak, to pójdźmy teraz krok dalej, wejdźmy na wyższy poziom. Chciałbym, żeby ten nowy traktat był właśnie wejściem na wyższy poziom.
Maksim Zborowskij, Rada TV: Panie Prezydencie, Szanowny Panie Andrzeju Dudo, powiedział Pan, że Ukraina zwycięży, jeśli będzie wspierana bronią. Skonkretyzuję to pytanie, które postawił już mój kolega, dotyczyło dostaw broni. Czy Polska obecnie rozpatruje – przynajmniej na jakimś poziomie – pomoc Ukrainie samolotami bojowymi, szczególnie po słowach ministra obrony Wielkiej Brytanii, że [jego] rząd będzie pomagał tym krajom, które będą pomagać Ukrainie.
Rozmawialiśmy dzisiaj z Panem Prezydentem długo na temat różnych form pomocy. Tak jak powiedziałem – sporządziliśmy z tej rozmowy szczegółowe notatki, które zabieramy do Polski. Mogę powiedzieć tak: nie ma dzisiaj pomiędzy Panem Prezydentem a mną żadnych rozbieżności, różnic ani wątpliwości.
