Sierpc. Meeting of the President of the Republic of Poland with the residents.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed residents of Sierpc on Poland's National Day of Remembrance of the Cursed Soldiers, honoring local wartime heroes and reflecting on Polish sovereignty.
- Main themes
- Cursed Soldiers commemoration, Polish sovereignty and independence, national remembrance, NATO security contributions, presidential elections gratitude, COVID-19 pandemic recovery, Russian invasion of Ukraine, local community recognition, Polish military missions abroad, Mazovia regional identity
- Duration
- ~20 min
- Words
- 2,380
- Sentences
- 94
- Readability
- 55
- Grade
- 11.4
- Syntax
- 3.36
- Vocabulary
- 1.98
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other94 sentences in 29 paragraphs
Most Honorable Mr. Minister, Most Honorable Ministers, Honorable Mr. Starosta, Mr. Mayor of Sierpc, Honorable Mayors, All Most Honorable Ladies and Gentlemen Chairpersons, Honorable Mayors, Honorable Councilors, Esteemed Dean, Most Honorable Police and Fire Commanders, Brothers from volunteer fire brigades, All Most Honorable Ladies and Gentlemen, Dear Youth, Dear Residents of Sierpc, Dear Residents of the Sierpc County and Dear Neighbors from the surrounding counties, as well as Dear Guests from Ukraine!
Thank you very much for the extraordinarily warm welcome.
I am immensely pleased that on this very important day for Poland – free, sovereign, independent – the National Day of Remembrance of the Cursed Soldiers, the Indomitable Soldiers, whose tradition is so important in this land, in Mazovia, I can be here with you.
Thank you for being with me when I began my visit today, here in your city, at the boulder, at the monument commemorating General August Emil Fieldorf "Nil" and symbolically commemorating the struggle of the Indomitable Soldiers for a truly free Poland, for their true Republic, which they wanted to regain after World War II. You surrounded me at that moment when I paid tribute to them, laying flowers there. It was extremely symbolic. But it also showed the significance of today’s ceremony and this place for you, for your city, for your local community. Thank you for that from the bottom of my heart.
I thank Mr. Starosta for mentioning among those 400 Indomitable Soldiers known here from the history of the city, the county, and your area, those most distinguished, most heroic, of whom practically all perished. They gave their lives for Poland, for which they wanted to regain its true freedom, sovereignty, and independence.
They died for Poland – I believe – just as we have it today. Poland, which is sovereign, is independent, which decisively and effectively conducts its affairs, which knows how to take care of its interests around the world. Poland, which finally not only receives security from its great, important allies today, but which, thanks to your efforts, your work, your attitude, has become strong enough to also provide its security to others. It can be a provider of that security.
It can, in some sense, share its potential, just as today we share with our neighbors from the Baltic states, for example, by sending our planes on Air Policing missions; as we share with them when our soldiers are stationed there as part of NATO's enhanced presence in Latvia or in the south, in Romania – when our soldiers, when needed, go on various missions, whether within the European Union community, or within the North Atlantic Alliance, or finally, as we have returned to peacekeeping missions of the United Nations, where today our soldiers serve, bringing peace, calm, and security in Lebanon.
Ladies and Gentlemen, I think that is exactly the Poland they fought for back then. For a Poland that will be independent; in which a Pole will be able to decide for himself about his affairs. That is why I want to thank you from the bottom of my heart here in Sierpc, as well as throughout this land and in Mazovia, for participating so massively in the elections – both parliamentary and especially in the recent presidential elections. I am immensely grateful – personally – from the bottom of my heart, that you supported me again; that also thanks to your votes I continue to hold the office of President of the Republic.
The results of the last presidential elections in 2020 were at least the same, and in most cases here even better than in the elections in 2015. I am immensely grateful for that trust. Thank you for believing that I am capable of fulfilling this important presidential mission for another term.
And above all, thank you for trusting that I will do everything to – first – fulfill my electoral commitments, and second – to conduct Polish interests in the way I committed to do.
All this happened in a difficult time. It happened during the coronavirus pandemic in the summer of 2020, which at that moment eased, but which brought us many problems, worries, and in many families also enormous tragedies, illnesses, and the loss of loved ones. We survived it with the hope that soon it would be better, that we would be able to return to the path of normal development, rejoicing that so few people in Poland lost their jobs, rejoicing that thanks to support from the state, thanks to the wise and very brave policy that was being implemented at that time, among others, simply sharing funds from the public purse, from our taxes among our Polish companies to maintain jobs, to maintain production, to – in short – sustain the economic situation and be able to return to the normal path of development as quickly as possible.
We did not foresee then – and certainly very few of us foresaw – that what happened a little over a year ago, on February 24, 2022, when Russia brutally, savagely, in a way not seen since World War II, attacked Ukraine. Today we look with horror at how Russian rockets, bombs, and artillery are destroying blocks in Ukraine – normal residential blocks, like those in our country; those in which we commonly live, ordinary single-family homes, but in fact entire villages and towns. President Volodymyr Zelensky, when he recently described the situation in the Donetsk and Luhansk regions to me, said: "Listen, there is practically nothing left there. All the towns and villages have been practically destroyed. One big sea of ruins." This is the reality of Ukraine today.
I thank Mr. Starosta for mentioning the efforts we are making – not only I, we as those responsible today for Polish affairs – to mobilize the world to support the defenders of Ukraine; to ensure that Ukrainians defend themselves; but above all to repel the Russian invasion, to defeat the Russian aggressor, to break the fist that today strikes Ukraine, and tomorrow may strike other countries in Europe, to blunt the blade of the returning after decades Russian imperial doctrine, whose ambition is to subjugate other states and nations and to draw from them, to parasitize on others, to seize their natural resources, forces, and means in order to unjustifiably build itself up and enrich itself at the expense of others. And this not for the benefit of the whole society, but for a chosen class – for that is today’s Russia. It has always been like that – a state of poor, oppressed people and unbridled, savage brutal power.
Today our neighbors from Ukraine said to that Russia: "No! We do not want your Russian peace. Take it back to yourselves and realize it for yourselves, and live in that Russian peace. Do not impose it on others. We want to live in a culture of justice, honesty, democracy, and normalcy, in a fair, normally governed and normally governed world." Thank you for all supporting them for that. I say "everyone," because your attitude has added credibility and authenticity to our efforts to support Ukraine.
It is precisely because for the guests from Ukraine, for all those fleeing from war, from death, from bombs, you opened your homes, your businesses, you finally opened your wallets, your refrigerators, sharing with them what you had, and what you have, giving them housing, work, giving them the means to survive in this very difficult time.
By often simply sharing the warmth of the home hearth, at which you allowed them to sit for a few days, when they were on the road, going elsewhere, where they were heading, reaching out to them, supporting them, praying for them and with them. Thank you for that from the bottom of my heart.
I am convinced that not only do they appreciate it. The world has also appreciated it, astonished to see that Poles are able to immediately, suddenly take in millions of incoming people. That it is not necessary – as in so many other places in the world – to build special camps for refugees, that they do not live in tents, in barracks behind barbed wire, but have been welcomed into homes, in guesthouses, in hotels by ordinary private people who went to the border to take in refugees, whom they saw for the first time, sometimes only after many kilometers learning their names, where they are from – because they did not ask them that.
Thank you for this extraordinary gesture – neighborly, brotherly, Christian – after very difficult decades of our common history, in which there was so much suffering, pain, and often still unhealed wounds.
Thank you for being able to look into the future with extraordinary wisdom and insight, having awareness of all this. And it must be a common future, because otherwise there will be none, and today’s Russian aggression makes this very clear to us. It makes it clear that when centuries ago we were together and created a great community, we were able to stop and repel every Russian aggression, as well as other aggressions that came against the Republic. And as long as we were together, as long as we created a monolith, as long as we could not be divided and separated, we were able to defeat practically every aggressor and they feared us.
It is time to return to that, to make them respect us again. It is time to return to that, to let them know that we can be together. It is time to return to that, to let them see that – despite various actions, whispers, attempts to sow discord, to divide – we leave all that behind, because we understand that there are values that are more important. That is what is happening today before the eyes of the world. You are realizing this – all together and each individually.
Thank you for that from the bottom of my heart. If it were not for your attitude, if it were not for what you do, we would not have today such an international position as we have.
Perhaps the President of the United States would have chosen another country as the target of his last trip; perhaps in another capital, and not in the capital of Poland, he would once again have spoken words about the guarantees of Article 5 of the North Atlantic Treaty – about security guarantees. Perhaps American troops would be stationed elsewhere. But because we are able to show responsibility, we are able to show an attitude worthy of a human being, worthy of a strong, cohesive nation, we are respected – certainly more than we were. That is your great merit.
Thank you for volunteering for the Territorial Defense Forces. Many people are signing up there – not only very young ones. Sometimes even those as young as I am. But believe me, the times are such that every presence there is valuable. And also every experience – including your own professional experience, which you can share there and which you can provide for the security of Poland. Thank you to all who do this every day with their attitude and their service, and thank you to all who support them, including their loved ones, who tolerate this and agree to it. Thank you from the bottom of my heart to all the wives, husbands, children, parents. Thank you for that!
Ladies and Gentlemen, I also thank you for calmly enduring the enormous expenditures on defense that we have been implementing recently.
I think just like you: I would probably prefer to spend that money on more roads, on even faster development of railways in Poland, on even faster development of healthcare infrastructure and all that which is and will always be needed, on further improving the quality and level of schools, on more kindergartens, nurseries, on even greater financial support for local governments and for those in need, on even more social programs that in recent years have caused many people to live in a completely different way, at a different level – finally normally.
But we all, ladies and gentlemen, realize that our programs and our modernization efforts will be worth nothing if there is no Poland – free, sovereign, and independent, in which we decide for ourselves. That is the most important. And today, when we see so clearly that independence is not given once and for all, we must strengthen ourselves – and that is exactly what we are doing. We are strengthening ourselves. Poland must have a strong, well-equipped, modern army. We are realizing this with all our might and we will continue to do so. We will realize all these programs.
I ask that you support us in this. These programs must be implemented because we must have such military potential – our own, on our own land – that it is not worth attacking us. We must be strong so that we do not have to fight. That is the most important! The most important thing is that no one should have to die in defense of Poland. That is why the Polish soldier must have modern weapons, modern equipment. Thank you for tolerating these expenditures.
I promise you that this policy will continue to be implemented; that as long as I am here, as long as I hold the office of President of Poland by your mandate, your votes, your choice, I will stand by such a Poland and I will fight for it. For such a Poland as the aforementioned Marshal Józef Piłsudski, one of the fathers of our independence, wanted; such a Poland as those who defended it against the Soviets in 1920 wanted; such a Poland for which our partisans and soldiers fought during World War II; such a Poland for which the Indomitable Soldiers fought and then generations of those who ultimately triumphed as Solidarity.
I want it to be a Poland where our children can continue to develop and live peacefully; where our grandchildren can grow up, and then the next generations after them. Always in a free, sovereign, independent Poland – here. Just as it has been for over a thousand years. Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowny Panie Ministrze, Wielce Szanowni Panowie Ministrowie, Szanowny Panie Starosto, Panie Burmistrzu Sierpca, Szanowni Panowie Burmistrzowie, Wszyscy Wielce Szanowni Panie i Panowie Przewodniczący, Szanowni Państwo Wójtowie, Szanowni Państwo Radni, Czcigodny Księże Dziekanie, Wielce Szanowni Panowie Komendanci Policji i Straży Pożarnej, Druhowie z ochotniczych straży pożarnych, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, Droga Młodzieży, Drodzy Mieszkańcy Sierpca, Drodzy Mieszkańcy powiatu sierpeckiego i Drodzy Sąsiedzi z okolicznych powiatów, ale także Drodzy Goście z Ukrainy!
Bardzo dziękuję za niezwykle miłe przyjęcie.
Cieszę się ogromnie, że w tym bardzo ważnym dniu dla Polski – wolnej, suwerennej, niepodległej – Narodowym Dniu Pamięci Żołnierzy Wyklętych, Żołnierzy Niezłomnych, których tradycja jest tak ważna na tej ziemi, na Mazowszu, mogę być tutaj z Państwem.
Dziękuję za to, że gdy rozpoczynałem swoją dzisiejszą wizytę tu, w Państwa mieście, przy głazie, przy pomniku upamiętniającym gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila” i symbolicznie upamiętniającym także walkę Żołnierzy Niezłomnych o prawdziwie wolną Polskę, o prawdziwą ich Rzeczpospolitą, którą po II wojnie światowej chcieli odzyskać – byli Państwo ze mną. Otaczaliście mnie w tym momencie, gdy oddawałem im hołd, składałem tam kwiaty. To było niezwykle symboliczne. Ale to pokazywało także wagę dzisiejszej uroczystości i tego miejsca dla Państwa, dla Waszego miasta, dla Waszej społeczności lokalnej. Dziękuję za to z całego serca.
Dziękuję Panu Staroście, że spośród tych 400 Żołnierzy Niezłomnych znanych tutaj z historii miasta, powiatu i Waszej okolicy wymienił tych najbardziej znamienitych, najbardziej bohaterskich, z których praktycznie wszyscy zginęli. Oddali swoje życie za Polskę, o której chcieli, żeby odzyskała swoją prawdziwą wolność, suwerenność i niepodległość.
Zginęli za Polskę – wierzę – taką właśnie, jaką mamy dzisiaj. Polskę, która jest suwerenna, jest niepodległa, która w zdecydowany i skuteczny sposób prowadzi swoje sprawy, która potrafi dbać o swoje interesy na całym świecie. Polskę, która wreszcie nie tylko przyjmuje bezpieczeństwo od swoich wielkich, ważnych dzisiaj aliantów, sojuszników, ale która dzięki Państwa wysiłkowi, dzięki Państwa pracy, dzięki Państwa postawie stała się na tyle silna, że może również swoje bezpieczeństwo dać innym. Może być dawcą tego bezpieczeństwa.
Może w jakimś sensie dzielić się swoim potencjałem, tak jak dzisiaj dzielimy się z naszymi sąsiadami z państw bałtyckich, choćby wysyłając tam nasze samoloty z misjami Air Policing; jak dzielimy się z nimi, gdy stacjonują tam nasi żołnierze w ramach wysuniętej obecności NATO na Łotwie czy na południu, w Rumunii – gdy nasi żołnierze, gdy jest taka potrzeba, udają się na różnego rodzaju misje czy to w ramach wspólnoty Unii Europejskiej, czy w ramach Sojuszu Północnoatlantyckiego, czy wreszcie, tak jak wróciliśmy do misji pokojowych Organizacji Narodów Zjednoczonych, gdzie dzisiaj nasi żołnierze służą, niosą pokój, spokój i bezpieczeństwo w Libanie.
Szanowni Państwo, myślę, że właśnie o taką Polskę oni wtedy walczyli. O Polskę, która będzie niezależna; w której Polak będzie mógł sam decydować o swoich sprawach. Dlatego z całego serca chcę Wam podziękować tutaj, w Sierpcu, jak i na całej tutejszej ziemi i na Mazowszu, za to, że w tak gremialny sposób bierzecie udział w wyborach – zarówno parlamentarnych, jak i w szczególności w ostatnich wyborach prezydenckich. Dziękuję ogromnie – osobiście – z całego serca, że ponownie Państwo mnie poparli; że także dzięki Państwa głosom nadal sprawuję urząd Prezydenta Rzeczypospolitej.
Wyniki z ostatnich wyborów prezydenckich 2020 roku były przynajmniej takie same, a w większości przypadków tutaj właśnie lepsze niż w wyborach w 2015 roku. Ogromnie dziękuję za to zaufanie. Dziękuję Państwu za wiarę w to, że jestem w stanie podołać pełnieniu tej ważnej prezydenckiej misji jeszcze przez drugą kadencję.
A przede wszystkim dziękuję, że zaufali Państwo, że będę czynił wszystko, żeby – po pierwsze – zrealizować swoje zobowiązania wyborcze, a po drugie – żeby prowadzić polskie interesy w taki sposób, jak się do tego zobowiązywałem.
Działo się to wszystko w trudnym czasie. Działo się to w pandemii koronawirusa latem w 2020 roku, która na moment wtedy zelżała, ale która przyniosła nam wiele problemów, trosk, a w wielu rodzinach także ogromne tragedie, choroby i odejścia najbliższych. Przetrwaliśmy ją z nadzieją, że za chwilę będzie lepiej, że będziemy mogli wrócić na drogę normalnego rozwoju, ciesząc się, że tak niewiele osób w Polsce straciło pracę, ciesząc się, że dzięki wsparciu ze strony państwa, dzięki mądrej i bardzo odważnej polityce, która była wtedy realizowana, m.in. dzielenia po prostu środków z publicznej kasy, z naszych podatków pomiędzy nasze polskie firmy po to, żeby utrzymać miejsca pracy, by utrzymać produkcję, by – krótko mówiąc – podtrzymać sytuację gospodarczą i móc jak najszybciej wrócić na normalną drogę rozwoju.
Nie przewidywaliśmy wtedy – a w każdym razie na pewno bardzo niewielu z nas przewidywało – że może zdarzyć się to, co stało się nieco ponad rok temu, 24 lutego 2022 roku, gdy Rosja w brutalny, bestialski, właściwie niewidziany od II wojny sposób napadła na Ukrainę. Dzisiaj patrzymy z przerażeniem na to, jak rosyjskie rakiety, bomby i działa burzą bloki na Ukrainie – normalne bloki mieszkalne, takie jak u nas w kraju; takie, w jakich powszechnie mieszkamy, zwykłe jednorodzinne domy, ale w istocie całe wioski i miasteczka. Prezydent Wołodymyr Zełenski, gdy nie tak dawno opisywał mi sytuację w okręgach donieckim i ługańskim, powiedział mi: „Słuchaj, tam właściwie nic już prawie nie ma. Wszystkie miasteczka i wioski zostały już praktycznie zburzone. Jedno wielkie morze ruin”. To jest dzisiaj rzeczywistość Ukrainy.
Dziękuję Panu Staroście, że wspomniał o staraniach, które podejmujemy – nie tylko ja, my jako ci, którzy odpowiadają dzisiaj za polskie sprawy – w tym, aby mobilizować świat do tego, by wspierał obrońców Ukrainy; do tego, by Ukraińcy się obronili; ale przede wszystkim do tego, by odparli rosyjską inwazję, by pokonali rosyjskiego agresora, by złamali tę pięść, która dzisiaj uderza w Ukrainę, a jutro być może uderzy w kolejne państwa Europy, by stępili to ostrze powracającej po dziesięcioleciach rosyjskiej doktryny imperialnej, której ambicją jest podporządkowywanie sobie innych państw i narodów i czerpanie z nich, pasożytowanie na innych, wydzieranie z nich dóbr naturalnych, sił i środków po to, by się w nieusprawiedliwiony sposób budować i cudzym kosztem bogacić. I to nie na rzecz całego społeczeństwa, tylko wybranej klasy – bo taka jest dzisiejsza Rosja. Zawsze taka była – państwo biednych, uciskanych ludzi i nieokiełznanej, dzikiej brutalnej władzy.
Dzisiaj nasi sąsiedzi z Ukrainy powiedzieli tej Rosji: „Nie! Nie chcemy waszego ruskiego miru. Zabierzcie go sobie do siebie i sami go sobie realizujcie, i sobie w tym swoim ruskim mirze żyjcie. Nie narzucajcie go innym. My chcemy żyć w kulturze sprawiedliwości, uczciwości, demokracji i normalności, uczciwego, normalnie rządzącego i normalnie rządzonego świata”. Dziękuję, że ich za to wszyscy wspieramy. Mówię „wszyscy”, bo to Państwa postawa dodała wiarygodności i autentyczności naszym staraniom o wsparcie dla Ukrainy.
To właśnie to, że dla gości z Ukrainy, dla tych wszystkich, którzy uciekają przed wojną, przed śmiercią, przed bombami, otwarliście swoje domy, swoje firmy, otwarliście wreszcie swoje portfele, swoje lodówki, dzieląc się z nimi tym, co mieliście, i tym, co macie, dając im mieszkania, pracę, dając im możliwości przetrwania w tym jakże trudnym czasie.
Dzieląc się często po prostu ciepłem domowego ogniska, przy którym pozwoliliście im usiąść choćby na kilka dni, gdy byli w drodze, jadąc gdzie indzie, gdzie zmierzali, wyciągając do nich rękę, wspierając ich, modląc się za nich i z nimi. Dziękuję Wam za to z całego serca.
Jestem przekonany, że nie tylko oni to doceniają. Docenił to także świat, ze zdumieniem patrząc, że Polacy są w stanie natychmiast, nagle przyjąć u siebie miliony przybywających ludzi. Że nie trzeba – tak jak w tylu innych miejscach na świecie – budować dla uchodźców specjalnych obozów, że nie mieszkają w namiotach, w barakach za drutem kolczastym, tylko zostali przyjęci w domach, w pensjonatach, w hotelach przez zwykłych prywatnych ludzi, którzy jechali na granicę po to, by wziąć uchodźców, których pierwszy raz widzieli na oczy, czasem dopiero po wielu kilometrach dowiadując się, jak mają na imię, jak się nazywają, skąd są – bo ich o to nie pytali.
Dziękuję Wam za ten niezwykły gest – sąsiedzki, braterski, chrześcijański – po bardzo trudnych dziesięcioleciach naszej wspólnej historii, w której tak wiele było także cierpienia, bólu i często do dzisiaj niezabliźnionych ran.
Dziękuję, że – mając świadomość tego wszystkiego – umieliście z niezwykłą mądrością i przenikliwością spojrzeć w przyszłość. A ona musi być wspólna, bo inaczej jej nie będzie i dzisiejsza rosyjska agresja doskonale nam to uzmysławia. Uzmysławia to, że wtedy, gdy przed wiekami byliśmy razem i tworzyliśmy wielką wspólnotę, umieliśmy zatrzymać i odeprzeć każdą rosyjską agresję, a także inne agresje, które przychodziły na Rzeczpospolitą. I póki byliśmy razem, póki tworzyliśmy monolit, póki nie dało się nas podzielić i rozdzielić, umieliśmy pokonać praktycznie każdego napastnika i bano się nas.
Czas do tego wrócić, by znowu czuli do nas respekt. Czas do tego wrócić, by wiedzieli, że potrafimy być razem. Czas do tego wrócić, by widzieli, że – mimo różnych działań, podszeptów, prób jątrzenia, dzielenia – zostawiamy to wszystko, bo rozumiemy, że są wartości ważniejsze. To właśnie dzieje się dzisiaj na oczach świata. Państwo to realizują – wszyscy razem i każdy z osobna.
Dziękuję za to z całego serca. Gdyby nie Wasza postawa, gdyby nie to, co robicie, nie mielibyśmy dzisiaj takiej międzynarodowej pozycji, jaką mamy.
Być może Prezydent Stanów Zjednoczonych wybrałby inne państwo na cel swojej ostatniej podróży; być może w innej stolicy, a nie w stolicy Polski, po raz kolejny wygłosiłby słowa o gwarancjach z art. 5 traktatu północnoatlantyckiego – o gwarancjach bezpieczeństwa. Być może gdzie indziej stacjonowałyby oddziały amerykańskie. Ale przez to, że potrafimy pokazać odpowiedzialność, potrafimy pokazać postawę godną człowieka, godną silnego, spójnego narodu, jesteśmy szanowani – z pewnością bardziej, niż byliśmy. To jest wielka Państwa zasługa.
Dziękuję, że zgłaszają się Państwo do Wojsk Obrony Terytorialnej. Zgłasza się tam bardzo wielu ludzi – nie tylko bardzo młodych. Czasem zgłaszają się też tacy młodzi jak ja (śmiech). Ale wierzcie mi, czasy są takie, że każda obecność tam jest cenna. A także każde doświadczenie – także Wasze własne zawodowe doświadczenie, którym możecie się tam podzielić i którego możecie udzielić bezpieczeństwu Polski. Dziękuję wszystkim, którzy na co dzień to czynią swoją postawą i swoją służbą, i dziękuję wszystkim, którzy ich wspierają, także ich najbliższym, którzy to tolerują i się na to godzą. Dziękuję z całego serca wszystkim żonom, mężom, dzieciom, rodzicom. Dziękuję za to!
Szanowni Państwo, dziękuję również, że spokojnie znosicie olbrzymie nakłady na obronność, które realizujemy w ostatnim czasie.
Myślę tak samo jak Wy: wolałbym pewnie wydać te pieniądze na kolejne drogi, na jeszcze szybszy rozwój kolei w Polsce, na jeszcze szybszy rozwój infrastruktury ochrony zdrowia i tego wszystkiego, co przecież jest i zawsze będzie nam potrzebne, na podniesienie jeszcze jakości i poziomu szkół, na więcej przedszkoli, żłobków, na jeszcze większe wsparcie finansowe dla samorządów i dla potrzebujących, na jeszcze więcej programów społecznych, które w ostatnich latach spowodowały, że wielu ludziom zupełnie inaczej się żyje, na innym poziomie – wreszcie normalnie.
Ale wszyscy, proszę Państwa, zdajemy sobie sprawę, że nasze programy i nasze starania modernizacyjne nic nie będą warte, jeżeli nie będzie Polski – wolnej, suwerennej i niepodległej, w której sami o sobie decydujemy. Ona jest najważniejsza. I dzisiaj, gdy tak bardzo wyraźnie widzimy, że niepodległość nie jest dana raz na zawsze, musimy się wzmocnić – i to właśnie robimy. Wzmacniamy się. Polska musi mieć armię silną, znakomicie wyposażoną, nowoczesną. To realizujemy ze wszystkich sił i będziemy realizować. Zrealizujemy wszystkie te programy.
Proszę, byście nas Państwo w tym wspierali. Te programy muszą być zrealizowane, bo musimy mieć taki potencjał militarny – nasz, własny, na naszej ziemi – żeby nas się nie opłacało zaatakować. Musimy być silni po to, żeby nie musieć walczyć. To jest najważniejsze! Najważniejsze jest to, żeby nikt w obronie Polski nie musiał ginąć. Po to właśnie polski żołnierz musi mieć nowoczesną broń, nowoczesne wyposażenie. Dziękuję, że tolerujecie te wydatki.
Obiecuję Państwu, że ta polityka będzie nadal realizowana; że póki tutaj jestem, póki z Państwa nadania, Państwa głosów, z Państwa wyboru pełnię w Polsce urząd Prezydenta, będę stał przy takiej właśnie Polsce i będę o nią walczył. O taką Polskę, jakiej chciał wspomniany tutaj marszałek Józef Piłsudski, jeden z ojców naszej niepodległości; taką Polskę, jakiej chcieli ci, którzy bronili jej przed Sowietami w 1920 roku; taką Polskę, o jaką walczyli nasi partyzanci i żołnierze w czasie II wojny światowej; taką, o jaką walczyli Żołnierze Niezłomni i potem pokolenia tych, którzy na końcu zwyciężyli jako Solidarność.
Chcę, żeby to była Polska, w której dalej będą mogły się rozwijać i spokojnie żyć nasze dzieci; w której będą mogły dorastać nasze wnuki, a potem kolejne po nich następne pokolenia. Zawsze w Polsce wolnej, suwerennej, niepodległej – tutaj. Tak jak jest od ponad tysiąca lat. Niech żyje Polska!