- Context
- Duda addressed honorees at a state awards ceremony at Belweder Palace on Poland's 104th Independence Day, November 11, 2022.
- Main themes
- Polish independence anniversary, state awards ceremony, national heritage, Father Jacek Salij's contributions, Catholic faith and philosophy, moral and ethical leadership, cultural and scientific achievement, economic development of Poland, sovereignty and freedom, communism opposition
- Duration
- ~11 min
- Words
- 1,262
- Sentences
- 50
- Readability
- 46
- Grade
- 13.0
- Syntax
- 3.37
- Vocabulary
- 2.18
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other50 sentences in 16 paragraphs
Dear Mr. Marshal of the Senate, Dear Prime Minister, Minister of Culture and National Heritage, Esteemed Ministers, Honorable Parliamentarians, All Distinguished Guests, but above all, Honored Awardees, Esteemed Ladies and Gentlemen, all of you who have come to Belweder today on this exceptional day!
An exceptional day – November 11, the 104th anniversary of Poland regaining independence. A peaceful conclusion to the century of Poland's regained independence, which we have been celebrating since December 2017, as we have conventionally agreed that this will indeed be the time.
An exceptional place – Belweder, so deeply embedded in our history, particularly the history of independence, which has witnessed so much: the November insurgents, the cadets, free Poland, and then again enslaved, and again free, and again subjugated, and today, for over 30 years, once again free, sovereign, and independent. It has seen the leaders of the state, the Chief of State, Marshal Józef Piłsudski, who worked here, who deliberated with his collaborators, with the staff, on how to turn the tide of the Polish-Bolshevik war in 1920. Here worked Presidents – Gabriel Narutowicz, President Wojciechowski. This is a place of great history and great pride for the Republic, and also a great symbol – I believe, for every Pole.
I am immensely pleased that in this place I can today present these state awards to the Most Honorable, Distinguished Ladies and Gentlemen. As we just heard a moment ago: as you are all here, there is no single event in your life, in your achievements for which this award is being presented, no single act for which this exceptional honor would be bestowed by the Polish state.
It is, in a sense, a sum of your previous accomplishments and your previous attitude from the perspective of the independence of the Republic. Through your life, your professional and social activities, you show how diverse this Republic is in its various manifestations of action – from spiritual issues, building moral and ethical attitudes; through the cultural development of the Polish state and Polish society; through science; through the economic development of Poland, building its prosperity also in terms of wealth, financial stability, and the affluence of Polish society; through finally caring for state matters, those economic, but in a more conceptual sense; and finally ending with the struggle for a free, sovereign, independent Poland; for education, for speaking about it, sharing with others your experience, your experiences, and your understanding of an independent, sovereign, free state.
In this context, the person of the Honorable Father Jacek Salij deserves special emphasis. Father Jacek, this is the highest award. The attitude of a great man throughout his life. If anyone doubts, let them refer to the statements of various people with different political views, often with different perspectives on the world, with various experiences – not necessarily all of them believers. There is not a single bad or critical word directed at Father Professor, but there are many warm words of extraordinary positive weight.
That he is a man who has been able and can convey extremely important, philosophical truths of faith and the teachings of the Catholic Church to people in an accessible way. He can tell St. Thomas in plain language, as his fellow brothers say. He can speak to the ordinary person so that they understand what he really wants to say and what he really wants to convey.
He can even talk about the most difficult issues, extremely difficult – such as the issue of life, the protection of life, often very dramatic decisions that must be made – in such a way that even when the decisions made cannot be assessed as good, he does not insult anyone, does not strike, seeks a thread of connection, understanding, and above all, support for the person, seeing and understanding also the sphere of human weaknesses. But at the same time, being certain of the spirituality of the person, which allows one to emerge from all the most difficult situations. And this, in essence, he considers his task. I want to emphasize this.
Among other things, this is why Father Professor was asked during the coronavirus pandemic to deliver short retreat homilies on television, to speak to people who – as we all know – in many cases found themselves in very difficult, depressive situations, often losing loved ones, often trembling for them when they were in the hospital, sometimes in very serious condition. In fact, this is a great mission throughout life of helping another person.
At the same time, an unwavering stance as a defender of a free, sovereign, independent homeland. Father Professor opposed communism, opposed the denial of Polish sovereignty and independence at a time when – I will put it this way – it was not yet fashionable to openly oppose. I am thinking here of the protest letter against changes to the Polish constitution – at the time when eternal friendship with the Soviet Union was being inscribed into it.
Few dared to firmly raise their voice then, especially in academic circles, especially in social spheres. Father Professor has always had this unwavering stance, even when he was criticized, even in the most painful way – because he was. Precisely for his moral and ethical stance, for his views, which even his fellow brothers often debated.
Time has shown which side wisdom truly lies on. Time has shown which side morality truly lies on. Time has shown and shows which side the truth lies on. For this attitude of building an independent Republic both in a political formula, because indeed it is so, as well as in a spiritual formula, shaping social attitudes, supporting people – I thank you from the bottom of my heart.
A similar attitude has been presented in their lives by at least several of today's awardees, precisely by acting socially, precisely by building the Republic from the perspective of serving another person. For this, I thank you from the bottom of my heart and want to strongly emphasize that this is also important, and perhaps – above all important. Because it is such that when the Republic is truly free, sovereign, and independent, the greatest service that can be done for it is, among other things, precisely shaping attitudes. Such that will be able to maintain it, that will be able to develop it in the right direction, that will ensure that future young generations will also remember Poland and their duty.
I think that if today the heroes of independence – those who died on various fronts to regain a free, sovereign, and independent Poland – could speak to us from the beyond, many attitudes would be incomprehensible to them. Because the sense of, in a sense, the threat of the non-existence of one's own homeland when one truly has it fades away, one does not think about it at all – it simply is. And independence is not given once and for all. Independence must be nurtured. Sovereignty must be remembered. One must think about it to remain sovereign.
For shaping such attitudes and building such Republics, I thank you all from the bottom of my heart. For your contribution to its development – social, economic, infrastructural, scientific, cultural – I am immensely grateful. I have no doubt that despite all the difficulties, it is constantly being developed, constantly being built, consistently and calmly, precisely thanks to the attitude and activities of people like you, such Poles as our Honored Awardees today. I thank you from the bottom of my heart.
Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Marszałku Senatu, Szanowny Panie Premierze, Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Szanowni Panie i Panowie Ministrowie, Wielce Szanowni Parlamentarzyści, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, ale przede wszystkim Czcigodni Odznaczeni, Wielce Szanowni Państwo, wszyscy przybyli dzisiaj do Belwederu w tym wyjątkowym dniu!
Wyjątkowy dzień – 11 listopada, 104. rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości. Spokojne zakończenie okresu stulecia odzyskania przez Polskę niepodległości, które obchodzimy od grudnia 2017 roku, tak jak umownie przyjęliśmy, że to właśnie będzie ten czas.
Wyjątkowe miejsce – Belweder tak mocno wpisany w naszą historię, właśnie niepodległościową, który tyle widział: i powstańców listopadowych, podchorążych, i wolną Polskę, i później znów niewolną, i znów wolną, i znów zniewoloną, i dziś od ponad 30 lat znów wolną, suwerenną i niepodległą. Widział przywódców państwa, Naczelnika Państwa, marszałka Józefa Piłsudskiego, który tu pracował, tu rozważał wraz ze swoimi współpracownikami, ze sztabem, w jaki sposób odwrócić losy wojny polsko–bolszewickiej w 1920 roku. Tu pracowali Prezydenci – Gabriel Narutowicz, Prezydent Wojciechowski. To miejsce wielkiej historii i wielkiej dumy Rzeczypospolitej, a także wielki symbol – sądzę, że dla każdego Polaka.
Cieszę się ogromnie, że w tym miejscu mogę dzisiaj wręczyć Wielce Szanownym, Czcigodnym Państwu te państwowe odznaczenia. Tak jak słyszeliśmy przed momentem: jak tu wszyscy Państwo jesteście, nie ma w Państwa życiu, w Państwa dorobku jakiegoś jednego wydarzenia, za które to odznaczenie jest wręczane, jakiegoś jednego czynu, za które następowałoby to wyjątkowe uhonorowanie przez państwo polskie.
Jest to w jakimś sensie suma dotychczasowych dokonań i dotychczasowej postawy właśnie z punktu widzenia niepodległości Rzeczypospolitej. Przez Państwa życie, Państwa działalność zawodową i społeczną pokazująca, jak bardzo ta Rzeczpospolita w swoich różnych przejawach działania jest zróżnicowana – od kwestii duchowych, budowania postaw moralnych, etycznych; poprzez rozwój kulturalny polskiego państwa i polskiego społeczeństwa; poprzez naukę; poprzez rozwój gospodarczy Polski, budowanie jej pomyślności również w znaczeniu majątkowym, finansowym, także zamożności polskiego społeczeństwa; poprzez wreszcie dbałość o sprawy państwowe, te ekonomiczne, ale w znaczeniu bardziej koncepcyjnym; aż wreszcie skończywszy na walce o wolną, suwerenną, niepodległą Polskę; na edukacji, na mówieniu o tym, dzieleniu się z innymi swoim doświadczeniem, przeżyciem i swoim pojmowaniem niepodległego, suwerennego, wolnego państwa.
Na szczególne podkreślenie w tym kontekście zasługuje osoba Czcigodnego Ojca Jacka Salija. Ojcze Jacku, to najwyższe odznaczenie. Postawa wielkiego człowieka przez całe życie. Jeżeli ktoś wątpi, niech sięgnie do wypowiedzi różnych ludzi o różnych poglądach politycznych, często o różnym spojrzeniu na świat, o różnych też doświadczeniach – niekoniecznie wszystkich ludzi wierzących. Nie ma tam ani jednego nie tylko złego czy krytycznego słowa pod adresem Ojca Profesora, ale jest wiele ciepłych słów o niezwykłym pozytywnym ciężarze gatunkowym.
Że jest to człowiek, który niezwykle ważne, filozoficzne prawdy wiary i nauki Kościoła katolickiego potrafił i potrafi przekazać ludziom w sposób przystępny. Potrafi opowiadać św. Tomasza zwykłym językiem, jak mówią współbracia. Potrafi mówić do zwykłego człowieka tak, aby on zrozumiał, co chce rzeczywiście powiedzieć i co chce rzeczywiście przekazać.
Potrafi mówić nawet o najtrudniejszych sprawach, niezwykle trudnych – jak kwestia życia, ochrony życia, często bardzo dramatycznych decyzji, które trzeba podejmować – w sposób taki, że nawet wtedy, kiedy podejmowanych decyzji nie może ocenić jako dobre, to nie znieważa nikogo, nie uderza, szuka nici dotarcia, porozumienia, a przede wszystkim wsparcia człowieka, widząc i rozumiejąc także sferę ludzkich słabości. Ale jednocześnie będąc pewnym duchowości człowieka, która pozwala wybrnąć ze wszystkich najtrudniejszych sytuacji. I to w gruncie rzeczy uważa za swoje zadanie. To chcę podkreślić.
Między innymi dlatego, to właśnie Ojciec Profesor został poproszony w okresie pandemii koronawirusa o to, by wygłaszać w telewizji krótkie homilie rekolekcyjne, by mówić do ludzi, którzy – jak wszyscy wiemy – w wielu przypadkach znaleźli się wtedy w bardzo trudnej sytuacji, depresyjnej, często tracąc najbliższych, często drżąc o nich, kiedy byli w szpitalu, nieraz w bardzo ciężkim stanie. W istocie zatem to wielka misja przez całe życie niesienia pomocy drugiemu człowiekowi.
A zarazem niezłomna postawa obrońcy wolnej, suwerennej, niepodległej ojczyzny. Ojciec Profesor sprzeciwiał się komunizmowi, sprzeciwiał się zaprzeczaniu w istocie polskiej suwerenności i niepodległości w czasach, kiedy – powiem to tak – nie było jeszcze modne, żeby się otwarcie sprzeciwiać. Myślę tutaj o liście protestacyjnym wobec zmian w polskiej konstytucji – wtedy, gdy wpisywano do niej wieczystą przyjaźń ze Związkiem Sowieckim.
Niewielu odważało się wtedy twardo zabrać głos, zwłaszcza w sferach naukowych, zwłaszcza w sferach właśnie społecznych. Ojciec Profesor tę niezłomną postawę miał zawsze, także wtedy, kiedy był krytykowany, nawet w najbardziej bolesny sposób – bo był. Właśnie za swoją postawę moralno–etyczną, za swoje poglądy, z którymi często polemizowali nawet współbracia.
Czas pokazywał, po której stronie rzeczywiście jest mądrość. Czas pokazywał, po której stronie jest rzeczywiście moralność. Czas pokazywał i pokazuje, po której stronie jest prawda. Za tę postawę budowania niepodległej Rzeczypospolitej zarówno w formule politycznej, bo w istocie przecież też tak, jak i w formule duchowej, kształtowania postaw społecznych, wspierania ludzi – z całego serca dziękuję.
Podobną postawę prezentowało zresztą w swoim życiu co najmniej kilku dzisiaj odznaczonych, właśnie działając społecznie, właśnie budując Rzeczpospolitą od strony służenia drugiemu człowiekowi. Za to z całego serca dziękuję i chcę bardzo mocno podkreślić, że to także jest ważne, a może – przede wszystkim ważne. Bo to jest tak, że kiedy Rzeczpospolita jest rzeczywiście wolna, suwerenna i niepodległa, to największą służbą, jaką można dla niej czynić, jest między innymi właśnie kształtowanie postaw. Takich, które będą umiały ją utrzymać, które będą umiały ją rozwijać we właściwym kierunku, które spowodują, że także kolejne młode pokolenia będą pamiętały o Polsce i o swoim obowiązku.
Myślę, że gdyby dzisiaj mogli do nas przemówić z zaświatów bohaterowie niepodległości – ci, którzy ginęli na różnych frontach, by odzyskać wolną, suwerenną i niepodległą Polskę – wielu postaw nie byliby w stanie zrozumieć. Przez to, że poczucie w jakimś sensie zagrożenia niebytem własnej ojczyzny kiedy się ją rzeczywiście ma, zanika, w ogóle się o tym nie myśli – ona po prostu jest. A niepodległość nie jest dana raz na zawsze. Niepodległość trzeba pielęgnować. O suwerenności trzeba pamiętać. Trzeba o niej myśleć, żeby pozostać suwerennym.
Za kształtowanie takich właśnie postaw i budowanie takich właśnie Rzeczypospolitych z całego serca wszystkim Państwu dziękuję. Za wkład w jej rozwój – społeczny, gospodarczy, infrastrukturalny, naukowy, kulturalny – jestem ogromnie wdzięczny. Nie mam wątpliwości, że mimo wszystkich trudności udaje się ją cały czas rozwijać, cały czas budować, konsekwentnie i spokojnie właśnie dzięki postawie i działalności takich ludzi jak Państwo, takich Polaków jak dzisiaj nasi Czcigodni Odznaczeni. Z całego serca dziękuję.
Niech żyje Polska!
