Speech during the ceremonial session of the Silesian Voivodeship Assembly on the occasion of the 100th anniversary of the outbreak of the First Silesian Uprising.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed the Silesian Voivodeship Assembly in Katowice on 16 August 2019 during a ceremonial session marking the 100th anniversary of the First Silesian Uprising.
- Main themes
- First Silesian Uprising centenary, Wojciech Korfanty and Polish independence leaders, Silesian identity and heritage, struggle for Polish Silesia, Silesian uprisings history, Polish national rebirth centenary, Silesian ethos of work and perseverance, Upper Silesia and Polish statehood, regional patriotism, national heroes and memory
- Duration
- ~19 min
- Words
- 2,314
- Sentences
- 105
- Readability
- 37
- Grade
- 13.4
- Syntax
- 3.07
- Vocabulary
- 2.60
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other105 sentences in 42 paragraphs
God bless!
Esteemed Ministers!
Honorable Parliamentarians and Representatives of the Republic in the European Parliament!
Members of the European Parliament!
Esteemed Mr. Marshal of the Silesian Voivodeship!
Honorable Mr. Voivode!
Your Excellency, Venerable Archbishop, along with Representatives of the Silesian clergy!
Honorable Mr. President of Katowice!
Honorable Mr. Chairman of the Voivodeship Assembly!
Esteemed Ladies and Gentlemen Councilors!
All Distinguished Guests!
Dear Residents of Silesia!
Esteemed Ladies and Gentlemen, led by our Veterans!
Speaking on February 25, 1919, in the Sejm in Warsaw, Wojciech Korfanty began his famous speech as a Silesian deputy with these words: “Joy, a feeling of happiness and gratitude to Divine Providence fills my heart that I have lived to see this moment, that as a representative of a district that for so many years groaned under Prussian yoke – I have the honor and happiness to speak from this podium, the podium of the Sejm of a free, independent, united Republic of Poland.”
Esteemed Ladies and Gentlemen!
I also wanted to begin my symbolic address as the President of the Republic here, in the building of the Silesian Sejm, directed to the representatives of the Silesian community at this solemn session on the occasion of the hundredth anniversary of the outbreak of the first Silesian uprising. I am deeply moved that I can celebrate this important and beautiful anniversary with you today. I warmly welcome everyone and thank you for the invitation to jointly pay tribute and express respect for the heroes of Polish Silesia.
Esteemed Ladies and Gentlemen!
I wanted to start by recalling the figure of Wojciech Korfanty – the leader of the Polish national movement in Upper Silesia, one of the six fathers of independence, builders of the Reborn Poland. These distinguished statesmen, although they argued, sometimes quite fiercely – as Korfanty did, debating with Ignacy Daszyński in that very speech – from our present perspective, we see that at the same time, despite all differences, they created something great, unprecedented, magnificent: a sovereign and united Polish state.
For over a year and a half, we have been celebrating the centenary of the rebirth, defense, and reconstruction of the Independent Republic. The national jubilee continues, for the rebirth of free Poland was not a one-time event. During this exceptional time of celebrations, we honor our national heroes and recall the important steps on the path of forming and strengthening the young state. Hence, this year has been declared by the Sejm as the Year of the Silesian Uprisings. That is why we celebrated yesterday's Armed Forces Day right here in Katowice. Today and yesterday, we honor the heroes of the three Silesian uprisings.
Ladies and Gentlemen!
To us, contemporaries, the national uprisings of the 19th century may seem distant, but a hundred years ago, they were still quite recent. At that time, veterans of the January Uprising were still alive. There were probably also those who remembered, from their earliest childhood years, the November Uprising. However, the Silesian uprisings differed from those earlier insurrections. Above all, they were not a struggle for a free Poland, for it already existed, but for the right to belong to it. They were also a struggle of people whose homeland had been under the rule of foreign states not for 123 years, but for nearly six centuries.
The history of Silesia since the late Middle Ages unfolded differently from the histories of other historical regions of Poland. Remaining for centuries under the rule first of Poland, then of Bohemia, Austria, and Germany, the Silesians preserved their origins, their Polish roots, language, and customs. At the same time, in confrontation with foreign nations that dominated for centuries, a unique character of the community of this region was shaped, in which the ethos of work played a special role. As I mentioned yesterday, almost a hundred years ago, on that twentieth of June 1922, when the then President of Katowice, Alfons Górnik, welcomed Polish soldiers parading through the market in Katowice, he spoke in his welcoming speech, among other things, about his compatriots, the Silesians, saying that they are citizens who love work.
The uprising of the Silesians also had a characteristic trait for Silesians. I think of the perseverance in efforts that is so typical of the Silesian ethos. The perseverance with which every task is undertaken here and the goal is pursued – stubbornly and effectively, against all odds, against risk. The Silesian uprisings were, therefore, first and foremost, the fruit of long-lasting struggles for their own identity and the upbringing of successive generations of youth in love, loyalty, and memory of the dear, yet lost Homeland.
This persistent resistance finally gave rise to the thought of fighting. But even then, when Upper Silesia rose, when its people – with the support of soldiers and volunteers from other regions of Poland, indeed supported by the Greater Poland region, which cannot be overlooked, and also by the Dąbrowa Basin, for the uprising staff at that time was based in Sosnowiec, from where Alfons Zgrzebniok commanded – began the fight for the right to actual self-determination and their own homeland, this armed effort was also persistently Silesian. The Silesians did not rise once, but three times. Three armed uprisings – year after year – were necessary to join their small homeland to our common, great Homeland: to the reborn Republic of Poland.
In these three uprisings, nearly 50,000 insurgents participated. They fought bravely, with courage and dedication, although the fate of our state, engaged in wars over borders and repelling the Bolshevik onslaught, was then uncertain. However, the Silesians deeply believed in free Poland and wanted Silesia, their land, to be an integral part of it. They desired, persevered, and triumphed.
Today, on behalf of the entire Polish nation, I pay tribute to all the heroic participants of the Silesian uprisings. I bow my head in respect for the generations of Silesians who, despite being separated from the Motherland, resisted the pressure of Germanization, preserved their native language and the faith of their fathers. They were always faithful to Poland and Polishness.
And at the same time, I thank you for this wonderful historical lesson of perseverance. I believe that this is one of the most important messages that our compatriots from the generation of 1918 convey to us, contemporary Poles, during this jubilee time. We are deeply grateful to our ancestors and predecessors for this lesson and example. We are proud of their success and want to follow their example, perseveringly striving to achieve the most important goals for our community.
Esteemed Ladies and Gentlemen!
The Republic, celebrating the centenary of regaining independence, today honors the heroic, victorious Silesian insurgents. Above the building in which we find ourselves, the national flag is waving, which I presented to the representatives of the Silesian community during their visit to the capital three months ago. At that time, I received a wonderful gift: a copy of the Silesian insurgents' banner, which is now displayed in the Presidential Palace. Just these days, the construction of the monument to Wojciech Korfanty is concluding in Warsaw, which – finally! – will complete the gallery of monuments to the fathers of independence in Ujazdowskie Avenue.
One could say that all of this is just symbols and gestures, but they, as you all know, carry a deep meaning: they are signs of mutual bonds, significance, and respect – Poland for Silesia and Silesia for Poland. The Republic will always remember the Silesian heroes and patriots, for this land and its history are an inseparable part of our entire national history. Therefore, whenever I visit Silesia, I always visit places of remembrance important for the identity of this region – for they are also important for all of Poland. And I personally care very much that the significance of the Silesians' struggle for the right to belong to the Independent Republic is increasingly recognized by our entire nation.
In my address before the National Assembly on December 5, 2017, inaugurating the celebrations of the centenary of regaining independence, recalling Wojciech Korfanty, I quoted his beautiful words: “We have gained the most precious part – he was of course thinking of Upper Silesia – and we went to Poland voluntarily, bringing it a rich dowry as a gift.” But we also remember that these words come from the Appeal to the Silesian people, an extremely bitter one, in which Korfanty explained his resignation from running in the elections in 1927 and described the injustices he faced despite his undoubtedly great merits for the reborn state.
And we also remember that this was not the end; that later came the arrest, the Brest trial, and forced emigration – all of this from compatriots, fellow countrymen, in free Poland. We remember that Korfanty's fate is in a way symbolic of the fates of many Silesians both before and after World War II. We therefore remember that the history of Silesia in both the Second Republic and during the communist regime was not devoid of injustice, bitterness, and misunderstanding. We remember this and treat it as a historical lesson and a warning for the entire Republic.
We will always remember how high a price many veterans of the Silesian uprisings had to pay when the Germans invaded these lands 80 years ago. Participants in the uprisings, plebiscite activists, patriotic teachers and priests, promoters of Polishness in Silesia, leaders of local communities – all of them occupied prominent places on the Nazi lists of proscription. They were imprisoned in concentration camps and murdered. The occupiers put thousands of Silesians in the position of making dramatic choices, from which there was no good way out, and whose consequences affected and still affect entire families.
Immediately after the war, Silesians also fell victim to mass deportations by the Soviets, who treated this land and its inhabitants as war booty. There was no place to commemorate this tragedy in a country ruled by communists. Today, however, the memory of it has been revived and constitutes an important element of the history of the region and all post-war Poland.
Finally, I also want to mention the Silesian miners, steelworkers, and all the hard-working people who, during the peaceful revolution of “Solidarity” and martial law, were among the most important heroes of our nation's struggle against the red regime. It was here, in the Katowice mine “Wujek,” that the authorities revealed their ruthless face, shooting at the strikers. The memory of the nine who fell during the pacification on December 16, 1981, of the spilled blood, of their death – became for millions of compatriots a commitment to persist in resistance, to continue underground activities – until the final fall of the regime imposed on the nation by the Soviets.
At the same time, the slain miners became a new symbol of Silesia faithful to free Poland. Silesia, which has always been a place of good, honest, hard work, through which one builds prosperity for oneself and one’s loved ones, but through which one also builds the prosperity and power of the state. Silesia, to which many compatriots from other regions came in large numbers, especially in the post-war period, integrating into the local community, adopting its customs and work ethos. This was also the case for those who fell in “Wujek,” most of whom came not from anywhere else but from Greater Poland, from Łódź, from Pomerania, or from Subcarpathia.
Esteemed Ladies and Gentlemen!
Today, as citizens of a sovereign Republic, we cherish the memory of all the heroes of the struggles for the freedom of our state and nation. For me personally, it was an extremely moving experience to participate two years ago in the concert “In Our Hearts Poland” in the hall of the National Symphony Orchestra of Polish Radio in Katowice, during which Silesian patriotic, folk, and insurgent songs were performed in contemporary arrangements. I consider it very important and valuable that these traditions live in the hearts of Silesians and are also close to today’s young generation. I would like the celebrations of the centenary of the Silesian insurgent uprising to contribute to this as well.
I warmly encourage local Silesian communities, organizations, and environments to co-create this important jubilee. Let us renew old and establish new memorials to the heroes of the three uprisings. Let us also remember those who, through their daily efforts, built and continue to build the prosperity of Poland and its citizens. Both dimensions of patriotism – times of war and peace, struggle and work – are deeply inscribed in the Silesian ethos. May the deeds and accomplishments of Silesians who have deserved for this region and for our entire Homeland inspire authors of books, films, performances, songs, comics, reaching especially young people, who will one day pass on the pride of these traditions to their successors. May this jubilee be a joyful celebration for all of us.
Silesians can certainly be proud of their past and heroes, just as they are of contemporary achievements. This region, belonging to the most industrialized not only in Poland but also in Europe, is also an example of great success in building an economy based on new technologies. A visible sign of this is the impressive revitalized space of the Katowice Cultural Zone. Today, here in Silesia – in addition to the mining and metallurgy industries – Polish innovation is also developing, and tens of thousands of people are already working in creative companies. And I am convinced that Silesia will remain a pillar of the Polish economy in the future, both in heavy industry and in modern sectors of the economy. And for this, I want to thank you all – descendants of the Silesian insurgents and Silesians by choice – on behalf of the Republic.
Eternal glory and honor to the heroic insurgents, defenders, and builders of Polish Silesia!
Thank you!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szczęść Boże!
Wielce Szanowni Państwo Ministrowie!
Szanowni Państwo Parlamentarzyści i Przedstawiciele Rzeczypospolitej w Parlamencie Europejskim!
Posłowie do Parlamentu Europejskiego!
Wielce Szanowny Panie Marszałku Województwa Śląskiego!
Szanowny Panie Wojewodo!
Ekscelencjo Czcigodny Księże Arcybiskupie wraz z Przedstawicielami śląskiego duchowieństwa!
Szanowny Panie Prezydencie Katowic!
Szanowny Panie Przewodniczący Sejmiku Wojewódzkiego!
Szanowne Panie i Szanowni Panowie Radni!
Wszyscy Dostojni Goście!
Drodzy Mieszkańcy Śląska!
Wielce Szanowni Państwo, na czele z naszymi Kombatantami!
Przemawiając 25 lutego 1919 roku w Sejmie w Warszawie, Wojciech Korfanty rozpoczął swoją słynną Mowę posła śląskiego tymi słowami: „Radość, uczucie szczęścia i wdzięczności dla Opatrzności Boskiej napełniają moje serce, że dożyłem tej chwili, iż jako przedstawiciel dzielnicy, która przez tak długie lata jęczała pod jarzmem pruskiem – mam ten zaszczyt i szczęście przemawiać z tej oto trybuny, trybuny Sejmu wolnej, niepodległej, zjednoczonej Rzeczypospolitej Polskiej”.
Wielce Szanowni Państwo!
Chciałem i ja rozpocząć od tych słów to swoje symboliczne orędzie, jako Prezydent Rzeczypospolitej, tu, w gmachu Sejmu Śląskiego, kierowane do reprezentantów społeczności województwa śląskiego na uroczystej sesji z okazji setnej rocznicy wybuchu pierwszego powstania śląskiego. Jestem ogromnie wzruszony, że mogę dzisiaj świętować razem z Państwem ten ważny i piękny jubileusz. Serdecznie witam wszystkich i dziękuję za zaproszenie do wspólnego złożenia hołdu i wyrażenia czci dla bohaterów polskiego Śląska.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Wielce Szanowni Państwo!
Chciałem rozpocząć właśnie od przywołania postaci Wojciecha Korfantego – przywódcy polskiego ruchu narodowego na Górnym Śląsku, jednego z sześciu ojców niepodległości, budowniczych Polski Odrodzonej. Ci wybitni mężowie stanu, choć spierali się, i to niekiedy gwałtownie – jak Korfanty, właśnie w tamtej mowie polemizując z Ignacym Daszyńskim – to z naszej dzisiejszej perspektywy widzimy, że jednocześnie razem, mimo wszystkich różnic, stworzyli coś wielkiego, niebywałego, wspaniałego: suwerenne i zjednoczone państwo polskie.
Od przeszło półtora roku świętujemy stulecie odrodzenia, obrony i odbudowy Niepodległej Rzeczypospolitej. Narodowy jubileusz trwa, bo odrodzenie się wolnej Polski nie było jednorazowym wydarzeniem. W tym wyjątkowym czasie obchodów czcimy naszych narodowych bohaterów i wspominamy kolejne ważne kroki na drodze formowania się i umacniania się młodego państwa. Stąd obecny rok został przez Sejm ogłoszony Rokiem Powstań Śląskich. Dlatego wczorajsze Święto Wojska Polskiego obchodziliśmy właśnie tutaj, w Katowicach. Dzisiaj i wczoraj czcimy bohaterów trzech śląskich powstańczych zrywów.
Szanowni Państwo!
Nam, współczesnym, XIX-wieczne zrywy narodowe wydają się odległe, ale sto lat temu były one przecież jeszcze zupełnie niedawne. Wtedy wciąż przecież żyli weterani powstania styczniowego. Pewnie żyli również tacy, którzy pamiętali jeszcze, z najwcześniejszych dziecięcych lat, powstanie listopadowe. Jednak powstania śląskie różniły się od tamtych dawniejszych insurekcji. Przede wszystkim były walką nie tyle o wolną Polskę, bo ta już istniała, lecz o prawo przynależności do niej. Były też walką ludzi, których rodzinna ziemia znajdowała się pod władzą obcych państw nie przez 123 lata, lecz od blisko sześciu wieków.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Dzieje Śląska od późnego średniowiecza toczyły się bowiem odmiennie od dziejów innych historycznych regionów Polski. Pozostając przez stulecia kolejno pod panowaniem najpierw polskim, czeskim, austriackim i niemieckim, Ślązacy zachowali jednak swój początek, swoje polskie korzenie, mowę i zwyczaje. A zarazem – w konfrontacji z obcymi, dominującymi przez stulecia nacjami – ukształtował się własny szczególny charakter społeczności tego regionu, w którym szczególną rolę odgrywa etos pracy. Jak wspominałem już wczoraj, prawie sto lat temu, tamtego dwudziestego czerwca 1922 r., kiedy ówczesny prezydent Katowic Alfons Górnik witał polskich żołnierzy defilujących przez rynek w Katowicach, powiedział do nich właśnie w swojej mowie powitalnej między innymi o swoich pobratymcach, o Ślązakach, że są obywatelami miłującymi pracę.
Również zryw Ślązaków miał rys właśnie dla Ślązaków znamienny. Myślę o tak typowej dla śląskiego etosu wytrwałości w wysiłkach. Wytrwałości, z którą podejmuje się tutaj każdą pracę i dąży do celu – uparcie i skutecznie, wbrew wszelkim przeciwnościom, wbrew ryzyku. Powstania śląskie były więc, najpierw, owocem długotrwałych zmagań o własną tożsamość i wychowanie kolejnych pokoleń młodzieży w miłości, wierności i pamięci o tak bliskiej, a utraconej Ojczyźnie.
Ten wytrwały opór zrodził wreszcie myśl o walce. Ale i wtedy, gdy Górny Śląsk powstał, gdy jego lud – przy wsparciu żołnierzy i ochotników z innych regionów Polski, przecież wspierany przez Wielkopolan, o czym nie można nie wspomnieć, a również i przez Zagłębie, bo przecież sztab powstańczy wówczas miał swoją siedzibę w Sosnowcu, to stamtąd właśnie dowodził Alfons Zgrzebniok – rozpoczął bój o prawo do faktycznego samostanowienia o sobie i własnej rodzinnej ziemi, także i ten zbrojny wysiłek był po śląsku wytrwały. Ślązacy do powstania szli nie raz, lecz trzy razy. Aż trzy zrywy zbrojne – rok za rokiem – były konieczne, aby przyłączyć swoją małą ojczyznę do naszej wspólnej, wielkiej Ojczyzny: do odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej.
W tych trzech zrywach wzięło udział blisko 50 tysięcy powstańców. Walczyli mężnie, z odwagą i poświęceniem, chociaż los naszego państwa, toczącego wojny o granice i odpierającego bolszewicką nawałę, był wówczas niepewny. Ślązacy jednak głęboko wierzyli w wolną Polskę i pragnęli, by Śląsk, by ich ziemia, była jej integralną częścią. Pragnęli, wytrwali i zwyciężyli.
Dzisiaj w imieniu całego narodu polskiego składam hołd wszystkim bohaterskim uczestnikom powstań śląskich. Pochylam głowę na znak czci dla pokoleń Ślązaków, którzy mimo oderwania od Macierzy oparli się naporowi germanizacji, ocalili rodzimy język i wiarę ojców. Byli zawsze wierni Polsce i polskości.
I jednocześnie dziękuję za tę wspaniałą dziejową lekcję wytrwałości. Uważam, że to jedno z najważniejszych przesłań, jakie w tym jubileuszowym czasie przekazują nam, współczesnym Polakom, nasi rodacy z pokolenia roku 1918. Jesteśmy za tę naukę i przykład głęboko wdzięczni naszym przodkom i poprzednikom. Jesteśmy dumni z ich sukcesu i chcemy ich wzorem wytrwale dążyć i osiągać cele najważniejsze dla naszej wspólnoty.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Szanowni Państwo!
Rzeczpospolita, świętująca stulecie odzyskania niepodległości, czci dzisiaj bohaterskich, zwycięskich powstańców śląskich. Nad gmachem, w którym się znajdujemy, łopocze flaga państwowa, którą przekazałem przedstawicielom społeczności Śląska podczas ich wizyty w stolicy przed trzema miesiącami. Otrzymałem wtedy wspaniały dar: kopię sztandaru powstańców śląskich, która jest teraz eksponowana w Pałacu Prezydenckim. Właśnie w tych dniach w Warszawie kończy się budowa pomnika Wojciecha Korfantego, który – nareszcie! – dopełni galerię pomników ojców niepodległości w Alejach Ujazdowskich.
Można powiedzieć, że wszystko to tylko symbole i gesty, ale one, doskonale Państwo to wiecie, niosą głęboki sens: to znaki wzajemnej więzi, znaczenia i szacunku – Polski dla Śląska i Śląska dla Polski. Rzeczpospolita będzie zawsze pamiętać o śląskich bohaterach i patriotach, bo ta ziemia i jej dzieje są nieodłączną częścią całych naszych dziejów ojczystych. Dlatego ilekroć goszczę na Śląsku, zawsze odwiedzam miejsca pamięci ważne dla tożsamości tego regionu – bo one są także ważne dla całej Polski. I osobiście bardzo zależy mi na tym, aby znaczenie walki Ślązaków o prawo przynależności do Niepodległej było coraz szerzej uświadamiane przez cały nasz naród.
W orędziu przed Zgromadzeniem Narodowym 5 grudnia 2017 roku, inaugurującym obchody stulecia odzyskania niepodległości, wspominając o Wojciechu Korfantym, zacytowałem jego piękne słowa: „Zdobyliśmy najcenniejszą część – myślał oczywiście o Górnym Śląsku – i poszliśmy do Polski dobrowolnie, przynosząc jej w darze bogate wiano”. Ale pamiętamy też, że pochodzą one, te słowa, z Odezwy do ludu śląskiego, niezwykle gorzkiej, w której Korfanty tłumaczył rezygnację ze startu w wyborach w 1927 roku i opisywał niesprawiedliwości, jakie spotykały go pomimo niewątpliwie wielkich zasług dla odrodzonego państwa.
I pamiętamy również, że na tym się nie skończyło; że później przyszło jeszcze aresztowanie, i proces brzeski, i zmuszenie do emigracji – a wszystko to ze strony rodaków, pobratymców, w wolnej Polsce. Pamiętamy, że los Korfantego jest w pewien sposób symboliczny dla losów wielu Ślązaków zarówno przed, jak i po II wojnie światowej. Pamiętamy zatem, że historia Śląska i w II Rzeczypospolitej, i w okresie rządów komunistycznych nie była pozbawiona krzywdy, goryczy, niezrozumienia. Pamiętamy to i traktujemy jako dziejową lekcję i jako przestrogę dla całej Rzeczypospolitej.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Zawsze też będziemy pamiętać, jak wysoką cenę przyszło zapłacić wielu weteranom powstań śląskich, kiedy przed 80 laty na te ziemie wkroczyli Niemcy. Uczestnicy zrywów, działacze plebiscytowi, patriotyczni nauczyciele i kapłani, krzewiciele polskości Śląska, przywódcy społeczności lokalnych – wszyscy oni zajmowali czołowe miejsca na hitlerowskich listach proskrypcyjnych. Byli więzieni w obozach koncentracyjnych i mordowani. Okupanci postawili tysiące Ślązaków przed koniecznością podejmowania dramatycznych wyborów, z których nie było dobrego wyjścia, a których konsekwencje dotyczyły i dotykały całe rodziny.
Z kolei zaraz po wojnie Ślązacy padli ofiarą masowych deportacji przez Sowietów, którzy traktowali tę ziemię i jej mieszkańców jak łup wojenny. Na upamiętnienie tej tragedii nie było miejsca w kraju rządzonym przez komunistów. Dziś jednak pamięć o niej odrodziła się i stanowi ważny element historii regionu i całej powojennej Polski.
Wreszcie, chcę też wspomnieć o śląskich górnikach, hutnikach i wszystkich ludziach ciężkiej pracy, którzy w czasach pokojowej rewolucji „Solidarności” i stanu wojennego należeli do najważniejszych bohaterów zmagań naszego narodu z czerwonym reżimem. To tutaj, w katowickiej kopalni „Wujek”, władza odsłoniła swoje bezwzględne oblicze, strzelając do strajkujących. Pamięć o dziewięciu poległych podczas pacyfikacji 16 grudnia 1981 roku, o przelanej krwi, o ich śmierci – stała się dla milionów rodaków zobowiązaniem do trwania w oporze, do kontynuowania działalności w podziemiu – aż do końcowego upadku narzuconego narodowi przez Sowietów reżimu.
Jednocześnie zabici górnicy stali się nowym symbolem Śląska wiernego wolnej Polsce. Śląska, który zawsze był miejscem dobrej, rzetelnej, ciężkiej pracy, poprzez którą buduje się pomyślność własną i swoich bliskich, ale przez którą przecież buduje się także pomyślność i potęgę państwa. Śląska, na który zawsze, ale zwłaszcza w okresie powojennym licznie przybywali rodacy z innych regionów, wrastając w miejscową społeczność, przyjmując jej zwyczaje i etos pracy. Tak też przecież było w przypadku poległych w „Wujku”, z których większość pochodziła nie skądinąd a z Wielkopolski, z Łódzkiego, z Pomorza, czy z Podkarpacia.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Szanowni Państwo!
Dzisiaj, jako obywatele suwerennej Rzeczypospolitej, pielęgnujemy pamięć o wszystkich bohaterach zmagań o wolność naszego państwa i narodu. Dla mnie osobiście było niezwykle wzruszającym przeżyciem uczestnictwo przed dwoma laty w koncercie „W naszych sercach Polska” w sali Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, podczas którego wykonywano śląskie pieśni patriotyczne, ludowe i powstańcze we współczesnych aranżacjach. Uważam to za bardzo ważne i cenne, że tradycje te żyją w sercach Ślązaków i są bliskie także i dzisiejszemu młodemu pokoleniu. Chciałbym, żeby przysłużyły się temu również i obchody stulecia powstańczego zrywu Ślązaków.
Gorąco zachęcam lokalne śląskie społeczności, organizacje i środowiska do współtworzenia tego ważnego jubileuszu. Odnawiajmy stare i fundujmy nowe upamiętnienia bohaterów trzech powstań. Pamiętajmy również o tych, którzy swoimi codziennymi wysiłkami budowali dawniej i budują dzisiaj pomyślność Polski i jej obywateli. W śląski etos głęboko wpisane są oba te wymiary patriotyzmu – czasów wojny i pokoju, walki i pracy. Niech czyny i dokonania Ślązaków zasłużonych dla tego regionu i dla całej naszej Ojczyzny inspirują autorów książek, filmów, spektakli, piosenek, komiksów, docierając zwłaszcza do młodych ludzi, którzy kiedyś przekażą dumę z tych tradycji swoim następcom. Niech ten jubileusz będzie wspólnym radosnym świętowaniem.
Ślązacy z całą pewnością mogą być dumni ze swojej przeszłości i bohaterów, tak samo jak ze współczesnych osiągnięć. Ten region, należący do najbardziej uprzemysłowionych nie tylko w Polsce, ale i w Europie, jest także przykładem wielkiego sukcesu w budowaniu gospodarki opartej na nowych technologiach. Widomym znakiem tego jest imponująca zrewitalizowana przestrzeń katowickiej Strefy Kultury. Dziś tutaj, na Śląsku – oprócz przemysłu wydobywczego i hutnictwa – rozwija się jednocześnie polska innowacyjność, a w kreatywnych firmach pracują już dziesiątki tysięcy osób. I jestem przekonany, że Śląsk pozostanie w przyszłości podporą polskiej ekonomii zarówno w dziedzinie przemysłu ciężkiego, jak i w nowoczesnych branżach gospodarki. I za to chcę w imieniu Rzeczypospolitej podziękować wszystkim Państwu – potomkom powstańców śląskich i Ślązakom z wyboru.
Wieczna cześć i chwała bohaterskim powstańcom, obrońcom i budowniczym polskiego Śląska!
Dziękuję!