Speech during the ceremony of awarding the Order of the White Eagle
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a ceremony on Poland's Constitution Day to award the Order of the White Eagle to distinguished recipients including Irena Szewińska, Michał Kleiber, and Michał Lorenc.
- Main themes
- Order of the White Eagle, national service and sacrifice, Polish history and statehood, recognition of outstanding individuals, Polish Olympic sports, scientific achievement, artistic creativity, communist-era resistance, modesty and virtue, Polish identity and pride
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,445
- Sentences
- 75
- Readability
- 51
- Grade
- 10.7
- Syntax
- 3.05
- Vocabulary
- 2.17
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other75 sentences in 15 paragraphs
Honorable Marshals,
Esteemed Prime Minister,
Honorable Ministers,
Honorable Members of Parliament, Senators,
All distinguished Guests gathered in this hall,
but also Dear Countrymen, watching and listening to us through the media, but above all, above all, Honored Awardees!
Thank you, thank you on behalf of the Republic for your entire life so far, an outstanding life, outstanding from the perspective of the Polish state, outstanding also from the perspective of service to Polish society, service often in very, very difficult times. A brave service, without fear, not like today – only about criticism, but often also without fear of persecution, sometimes imprisonment. That was the case. Thank you for illuminating the darkness of the People's Republic of Poland for many years with your activities, joy, satisfaction, and the faith that you brought to our compatriots. For your later loyalty to the Polish state, for building its greatness, for building its modernity, for bringing joy and satisfaction to your fellow countrymen, and finally for truth and for defending the rights of the weaker, the wronged, often left with a deep sense of unjust, unfair treatment.
You have received today the highest possible award, designated precisely for outstanding individuals. I am honored as the President of the Republic that I could present it to you, these first, awarded by me as President of the Republic, Orders of the White Eagle. Orders of great significance for the Republic. The Order of the White Eagle, in which Polish history is inscribed. It has been 311 years since its establishment by Augustus II, King of Poland. When Poland existed, it was awarded to outstanding individuals. And it was and is today also a great honor. But when Poland was weak, when one could say it essentially did not exist or when it truly did not exist, the Order of the White Eagle often disappeared or fell into unworthy hands. Therefore, I thank you that I can present these orders to you today. Thank you that although it is a great honor, you agreed to accept them. Although I heard many modest words while presenting these orders, that "I did not deserve it," that "I did not expect it." If you did not expect it, if you believe that you did not deserve it, it all the more speaks to your greatness and merit, because that is objective, and modesty only speaks of the person.
I would like to thank Ms. Irena Kirszenstein-Szewińska for her great sports successes, for bringing Poland to the world, for the joy she brought to Poles in very difficult years for us, winning laurels at the most important sporting events, glorifying the Republic with her sports results and her name, but above all, above all bringing great joy and satisfaction to people, in a difficult sport, in sport at the highest world level, which means incredible effort, and often pain and suffering, and certainly many personal sacrifices. I also thank you for your later activities after your sports career for the Polish Olympic movement, for your work for the beautiful global idea that is Olympic sports competition. Please, one more.
Professor, Ladies and Gentlemen. Professor Michał Kleiber is not only a great scientific activity in an important field, which as one of the most important paves the way for modernizing the state, applying computer techniques in science, in medicine, in many other areas of life in technology. But I also thank you, Professor, for your work for Polish science, for years of chairing the Polish Academy of Sciences, for years of representing Poland in many scientific and not only scientific international institutions, for always bringing honor to the Republic with your attitude. I also thank you for your readiness to serve in difficult times. It is important to always remain yourself and always stay true to your values while maintaining class. Class that should characterize Polish intelligentsia and Polish science. Science that feels free internally. Thank you once again, Professor.
Esteemed Sir, our wonderful artist, composer. Mr. Michał Lorenc brings much joy through his artistic creativity, music, especially that very popular music, film music, which we all gladly listen to. It is years of creativity, but also years of unwavering attitude. And for this creativity and for this unwavering attitude, for always being yourself and never, even in difficult times, being afraid to firmly express your views, to show your stance. I am convinced that for what you have done in these fields, also for Poles, because well-known people, people who do something in the public space, are observed and their stance has enormous significance for the nation. Thank you very much, and it is a great satisfaction for me today that I can present you with this order.
Esteemed Doctor! I wanted to approach to put the sash on you and pin this decoration. I think that a person like you, with such morality and such great ethics and firm principles, could not stand up before the President of the Republic. For this unwavering activity for so many years, for decades, from your youth, through scouting service, conspiracy, suffering in camp, and then a testimony of faith, values, family, human life – especially unborn children – a testimony without fear also in service, always a quiet service as a doctor, as an advisor, as one who helped people, very often in the most difficult moments, for the faith and service so valued by our Holy Father John Paul II, I thank you very much and I am honored that you are here today. I am honored that I could present you with this decoration. Thank you for standing up and for us meeting almost in the middle of this Hall, even though the years of service have strained your strength. But I believe that you will be able to serve us all for a long time, especially ordinary people, just as you have done throughout your life. Thank you.
Ms. Zofia Romaszewska was one of those people who approached me after the decoration and said, "I did not deserve it." Well, Ms. Zofia, you deserved it. Because you were the quiet heroine of the Workers' Defense Committee. You selflessly worked in the Intervention Bureau in the most difficult times when one could go to prison for it. Your husband was more well-known, especially in later years when he became an active politician, after 1989 he sat in the highest state bodies, in the Senate, was a marshal, several times a vice-marshal, and you always quietly worked doing your job for people, also in the Senate, about which few know – you also dealt with intervention matters there. Always at service, always ready to serve, not to be in the spotlight, but precisely for quiet service. And at the same time, you were and are in the heart a wife, running a home, a mother who dedicated herself to raising children, especially in those most difficult times. Being aware of all the dangers, also related to arrest, and thus, leaving a child, you nevertheless unwaveringly served your Homeland, so that we could regain freedom. But above all, you served us – ordinary people, simply Poles, workers, those who found themselves in difficult situations and could not cope with them. Then you served those who felt unjustly treated, those who believed that the state had left them on the margins. You have always been and are today ready for that service. I sincerely thank you for that. This is certainly a deserved decoration.
Esteemed Editor, but above all – I can say this with all my strength – an unwavering man, a great Polish intellectual. Showing this ethos of Polish intelligentsia throughout the years. An unwavering, fearless man, from early youth, from studies, from student struggles for an independent and truly sovereign Poland. For a Poland of principles, for the possibility of upholding Polish tradition in the public space. Officially, and not just through underground means. And always a proclaimer of his own convictions, without fear, without moral compromises, and ready to serve Poland, despite previous persecutions, and then massive and furious criticism. A proclaimer of truth and a man demanding truth and unwaveringly pursuing it. Also the truth about the times of the People's Republic of Poland and about how people behaved then and who they were. Thank you for that and I ask for more.
And I ask all of you for more, and I also ask Ms. Wanda for more. May these White Eagles shine on your chests. May they bring glory to integrity, honesty, and readiness to serve. Long live a free, just, independent Poland, based on values for 1,050 years. Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Panowie Marszałkowie,
Szanowna Pani Premier,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie,
Wszyscy dostojni Goście zgromadzeni w tej sali,
ale także Drodzy Rodacy, patrzący i słuchający nas za pośrednictwem mediów,
ale przede, przede wszystkim Czcigodni Odznaczeni!
Dziękuję, dziękuję w imieniu Rzeczypospolitej za całe wasze dotychczasowe życie, wybitne życie, wybitne z punktu widzenia państwa polskiego, wybitne także z puntu widzenia służby dla polskiego społeczeństwa, służby często w bardzo, bardzo trudnych czasach. Służby odważnej, bez obawy, nie tak jak dzisiaj – tylko o krytykę, ale często też bez obawy o prześladowanie, czasem więzienie. Tak było. Dziękuję za rozświetlanie przez wiele lat mroków PRL swoją działalnością, radością, satysfakcją, wiarą, którą Państwo przynosiliście naszym rodakom. Za wierność później dla polskiego państwa, dla budowania jego wielkości, dla budowania jego nowoczesności, dla sprawienia radości i satysfakcji rodakom, a wreszcie dla prawdy i dla obrony praw słabszych, pokrzywdzonych, często pozostających w głębokim poczuciu niesprawiedliwego, nieuczciwego traktowania.
Otrzymaliście dzisiaj Państwo najwyższe możliwe odznaczenie, przewidziane właśnie dla ludzi wybitnych. Jestem zaszczycony jako Prezydent Rzeczypospolitej, że mogłem je państwu wręczyć, te pierwsze, wręczane przeze mnie jako Prezydenta Rzeczypospolitej Ordery Orła Białego. Ordery o wielkim znaczeniu dla Rzeczypospolitej. Order Orła Białego, w który wpisana jest polska historia. To już 311 lat od czasu jego ustanowienia przez Augusta II, króla Polski. Kiedy była Polska, to był wręczany osobom wybitnym. I był i jest dziś też wielkim zaszczytem. Ale kiedy Polska była słaba, kiedy można powiedzieć w zasadzie jej nie było lub kiedy rzeczywiście jej nie było, znikał często Order Orła Białego albo trafiał w niegodziwe ręce. Dlatego dziękuję, że mogę dziś te ordery wręczyć Państwu. Dziękuję, że choć to wielki zaszczyt, zgodziliście się je przyjąć. Choć wiele skromnych słów usłyszałem, wręczając te ordery, że „nie zasłużyłam”, że „nie spodziewałem się”. Jeżeli Państwo się nie spodziewaliście, jeżeli uważacie, że nie zasłużyliście, to tym bardziej świadczy o Waszej wielkości i o zasłudze, bo ta jest obiektywna, a skromność świadczy tylko o człowieku.
Bardzo dziękuję Pani Irenie Kirszenstein-Szewińskiej za jej wielkie sportowe sukcesy, za rozsławianie Polski na świecie, za to, że przynosiła tak wiele radości Polakom w bardzo trudnych dla nas latach, zdobywając laury na najważniejszych sportowych imprezach, rozsławiając swoimi wynikami sportowymi i swoim nazwiskiem Rzeczpospolitą, ale przede wszystkim przede wszystkim przynosząc wielką radość i satysfakcję ludziom, w sporcie trudnym, w sporcie na najwyższym światowym poziomie, który oznacza nieprawdopodobny wysiłek, a często i ból i cierpienie, a już z całą pewnością wiele osobistych poświęceń. Dziękuję także za późniejszą Pani działalność po zakończeniu kariery sportowej na rzecz polskiego ruchu olimpijskiego, za działalność na rzecz pięknej światowej idei, jaką jest sportowa rywalizacja olimpijska. Proszę o jeszcze.
Panie Profesorze, Szanowni Państwo. Pan profesor Michał Kleiber to też nie tylko wielka działalność naukowa w ważnej dziedzinie, która jako jedna z najważniejszych wyznacza drogę do unowocześnienia państwa, zastosowaniu technik komputerowych w nauce, w medycynie, w wielu innych dziedzinach życia w zakresie techniki. Ale dziękuję też panie profesorze za działalność na rzecz polskiej nauki, za lata przewodniczenia Polskiej Akademii Nauk, za lata reprezentowania polski w wielu naukowych i nie tylko naukowych instytucjach międzynarodowych, za przynoszenie także swoją postawą zawsze chluby Rzeczpospolitej. Bardzo dziękuję też za gotowość do służby w trudnych czasach. To ważne, żeby zawsze pozostać sobą i zawsze pozostać przy swoich wartościach, zachowując jednocześnie klasę. Klasę, którą powinna się znamionować polska inteligencja i polska nauka. Nauka, która wewnętrznie czuje się wolną. Dziękuję jeszcze raz, Panie Profesorze.
Szanowny Panie, wspaniały nasz artysto, kompozytorze. Pan Michał Lorenc to wiele radości, którą przynosi każdemu twórczość artystyczna, muzyka, zwłaszcza ta muzyka bardzo popularna, muzyka filmowa, której chętnie wszyscy słuchamy. To lata twórczości, ale też lata niezłomnej postawy. I za tę twórczość i za tę niezłomną postawę, za to, że zawsze był pan sobą i nigdy, nawet w trudnych czasach, nie bał się Pan twardo głosić swoich poglądów, pokazywać swojej postawy. Jestem przekonany, że za to, co czynił Pan na tych polach, także dla Polaków, bo ludzie znani, ludzie, którzy coś robią w przestrzeni publicznej, są obserwowani i ich postawa ma dla narodu ogromne znaczenie. Bardzo Panu dziękuję i jest dla mnie dziś wielką satysfakcją, że mogę Panu ten order wręczyć.
Szanowna Pani Doktor! Chciałem podejść, żeby Pani założyć szarfę i przypiąć to odznaczenie. Myślę, że osoba taka jak Pani, o takiej moralności i tak wielkiej etyce i twardych zasadach mogła nie wstawać przed Prezydentem Rzeczpospolitej. Za tę działalność niezłomną przez tak wiele lat, przez dziesięciolecia, od czasów młodości, służby harcerskiej, konspiracji, cierpienia w obozie, a potem świadectwo wiary, wartości, rodziny, życia ludzkiego – zwłaszcza dzieci nienarodzonych – świadectwo bez obawy także służbie, zawsze cichej służbie jako lekarz, jako doradca, jako ten, kto pomagał ludziom, bardzo często w najtrudniejszych chwilach, za wiarę i służbę tak cenioną przez naszego Ojca Świętego Jana Pawła II, za to bardzo dziękuję i jestem zaszczycony, że jest Pani dzisiaj tutaj. Jestem zaszczycony, że mogłem wręczyć Pani to odznaczenie. Dziękuję, że Pani wstała i że spotkaliśmy się prawie na środku tej Sali, mimo tego że lata służby nadwyrężyły Pani siły. Ale wierzę w to, że będzie Pani mogła Pani jeszcze długo służyć nam wszystkim, przede wszystkim zwykłym ludziom, tak jak robiła to Pani przez całe życie. Dziękuję.
Pani Zofia Romaszewska była jedną z tych osób, które podchodząc do mnie po odznaczenie powiedziały „nie zasłużyłam”. Otóż Pani Zofio, zasłużyła Pani. Bo to Pani była cichą bohaterką Komitetu Obrony Robotników. To Pani ofiarnie działała w Biurze Interwencyjnym w czasach najtrudniejszych, kiedy szło się za to do więzienia. Pani mąż był bardziej znany, zwłaszcza w późniejszych latach, kiedy został czynnym politykiem, po 89’ roku zasiadał w najwyższych organach państwa, w Senacie, był marszałkiem, kilkakrotnie wicemarszałkiem, a Pani zawsze cicho działała robiąc swoją pracę na rzecz ludzi, także w Senacie, o czym niewielu wie – także tam zajmowała się Pani sprawami interwencyjnymi. Zawsze na służbie, zawsze w gotowości do służenia, nie do tego, żeby być na świeczniku, tylko właśnie do cichej służby. A jednocześnie była Pani i jest w sercu żoną, prowadzącą dom, mamą, która poświęcała się wychowaniu, właśnie przede wszystkim w tych najtrudniejszych czasach. Mając świadomość wszystkich niebezpieczeństw, także związanych z aresztowaniem, a w związku z tym, z pozostawieniem dziecka, jednak niezłomnie służyła Pani Ojczyźnie, temu byśmy odzyskali wolność. Ale przede wszystkim służyła nam– zwykłym ludziom, po prostu Polakom, robotnikom, tym, którzy znajdowali się w trudnej sytuacji i nie umieli sobie z nią poradzić. Potem służyła Pani właśnie tym, którzy czuli się niesprawiedliwie traktowani, tym, którzy uważali, że państwo pozostawiło ich na marginesie. Zawsze była Pani i dziś też jest gotowa do tej służby. Bardzo serdecznie za to dziękuję. To z pewnością zasłużone odznaczenie.
Szanowny Panie Redaktorze, ale przede wszystkim – mogę to z całą mocą powiedzieć – człowieku niezłomny, wielki polski inteligencie. Ukazujący ten etos polskiej inteligencji przez wszystkie lata. Człowieku niezłomny, nieustraszony, od wczesnej młodości, od studiów, od studenckiej walki o niepodległą i prawdziwie suwerenną Polskę. O Polskę zasad, o możliwość podtrzymywania polskiej tradycji w przestrzeni publicznej. Oficjalnie, a nie tylko poprzez podziemie. I zawsze głosicielu własnych przekonań, bez strachu, bez chodzenia na moralne kompromisy i gotowości do służby dla Polski, pomimo wcześniejszych prześladowań, a potem zmasowanej i wściekłej krytyki. Głosicielu prawdy i człowieku żądający prawdy i niezłomnie do nich dążący. Także prawdy o czasach PRL-u i o tym, jak zachowywali się wtedy ludzi i kim byli. Dziękuję za to i proszę o jeszcze.
I proszę wszystkich Państwa o jeszcze, i Panią Wandę też proszę o jeszcze. Niech te Orły Białe święcą na Państwa piersiach. Niech przynoszą sławę rzetelności, uczciwości, gotowości do służby. Niech żyje wolna, sprawiedliwa, niepodległa Polska, oparta na wartościach od 1050 lat. Dziękuję.