- Context
- Duda addressed a WOT (Territorial Defense Forces) celebration in Poland on September 30, 2023, honoring veterans and soldiers on the anniversary of the Home Army's founding.
- Main themes
- Territorial Defense Forces, Polish national security, Home Army legacy, patriotism and civic duty, citizen-soldiers, military history, Poland's wartime resistance, veterans recognition, national sovereignty, defense policy, community and local identity
- Duration
- ~12 min
- Words
- 1,490
- Sentences
- 58
- Readability
- 46
- Grade
- 12.9
- Syntax
- 3.12
- Vocabulary
- 2.09
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other58 sentences in 17 paragraphs
Most Honorable Minister of National Defense, Honorable Minister of National Defense of Estonia – our ally, Most Honorable Members of Parliament, Senators, Honorable Marshal of the Podkarpackie Voivodeship, Honorable Voivode, Honorable Mayors, Village Heads, Chairpersons of Councils, Honorable Councilors, Most Honorable Generals led by the Commander of the Territorial Defense Forces, Honorable Officers, Non-Commissioned Officers, Soldiers, Officials, All Distinguished Guests, but above all – above all – Esteemed, Our Dearest Veterans!
I thank the veterans, the soldiers of the Home Army for the words that were just quoted to the soldiers of the Territorial Defense Forces gathered at their celebration. This holiday was established in 2018 on September 27, a day that we celebrate every year as the anniversary of the formation of the Home Army – in fact, the Polish Underground State – in 1939, 84 years ago. At a time when Poland was disappearing from the map, when it was already known that the regular Polish Army would not be able to defend our homeland, that we found ourselves in the grip of German and Soviet forces, and that the Polish nation would once again experience the tragedy of losing its statehood, losing its independent, sovereign, free, own homeland; that it would again be under foreign boot, under foreign power.
There were lessons learned from the previous 123 years of partitions, and therefore an underground organization was immediately formed, which from the very first day was to resist the occupiers. An organization was created that, in fact, had no prototype and which to this day – in training primarily for soldiers engaged in warfare behind enemy lines and in sabotage – is presented as an example of secret military organizations; military forces that operate in occupied territories; military forces that operate underground.
As was just said, those who participated in that great battle for the recovery of free Poland – the soldiers of the Home Army – are passing away, there are fewer and fewer of them. At every holiday, at every roll call, an increasingly smaller group of veterans comes, an increasingly smaller group of living witnesses of those events, their participants, heroes. Thank you for remembering them, and thank you for honoring them. This is fundamentally important for building patriotic attitudes and for the development of future generations.
But I also thank you for responding to this call – the call for the need to build security also within the framework of each citizen's responsibility for the fate of their homeland. In 2015, when I became the President of the Republic and when for the first time I began discussions with the then newly appointed Minister of National Defense Antoni Macierewicz about the establishment of a new type of military – the Territorial Defense Forces – this idea was guided by one fundamental goal: we have a huge number of citizens who want to serve their homeland, who live ordinary lives every day, work, fulfill their professional, social, parental duties, as wives, husbands, mothers, fathers, daughters, sons, but at the same time would like to be able to serve their homeland in some additional way. Alongside serving through their daily attitude, their work, all that they do in ordinary life, they wanted to serve their homeland and their fellow citizens additionally. And also – in case there was such a need – they wanted to be able to stand up to defend their homeland with arms in hand.
The establishment of the Territorial Defense Forces was indeed a response to this social demand. The need was enormous – both on the part of the Polish state and also on the part of a large portion of our compatriots. It turned out that the need was also immense in terms of facts, of life. The established Territorial Defense Forces, those who volunteered for them, immediately proved to be extremely necessary.
All doubts that some had – whether it makes sense, what it will look like, how quickly these people will be able to take on their duties, whether they will manage, how everything will be organized, whether they will be able to adapt to any military discipline at all? – all of this quickly disappeared when it turned out that the soldiers of the Territorial Defense Forces are indeed always ready and always close. When people in areas affected by the first natural disasters after the establishment of the Territorial Defense Forces said: “Yes, the first were the soldiers of the Territorial Defense Forces and our firefighters.” The professional Fire Brigade had not yet arrived, the sapper units had not yet managed to get there to help, but there were already volunteer firefighters and soldiers of the Territorial Defense Forces. Our! People quickly began to say: our soldiers.
For the idea behind the establishment of the Territorial Defense Forces was that they should be people from the given area, locals, who know the terrain, as very few operational soldiers do; who will be able to support the operational forces in case of war precisely with their knowledge of the terrain and people, local specifics; who will be able to guide through paths that no one else knows. All of this has come to fruition. I thank you from the bottom of my heart.
I thank General Wiesław Kukula, who was the first commander of the Territorial Defense Forces; I thank General Maciej Klisz, who recently took over this position after the promotion of General Wiesław Kukula, for leading and continuing to lead this extremely important formation, this extremely important new type of our military so wonderfully – gentlemen.
38,500 citizens serving voluntarily for their homeland. One third of them have higher education. Among all, more than one third are soldiers who have technical education – very often in specialties that the military would not normally be able to acquire. IT specialists, experts from various fields, logistics experts who are excellently compensated in large companies come to serve their homeland in the Territorial Defense Forces, giving their time, their strength, their intellectual abilities, their skills, which often exceed what the operational forces have. I thank you for this from the bottom of my heart.
Today, everyone in Poland already knows how needed and how wonderful the soldiers of the Territorial Defense Forces are. They have proven this during natural disasters, they have proven this during the pandemic, when you were the first – always ready, always close. All of Poland has realized this when you finally stood shoulder to shoulder with our border guards, police officers, operational soldiers to defend the border when we were hybridly attacked by the Belarusian regime. You guard that border to this day.
Everyone has realized this – including our neighbors from Ukraine – when you carried and continue to carry aid to refugees, those who are hiding in our country from the destruction of war due to the treacherous Russian invasion of Ukraine. When you support the transports going to Ukraine, you help logistically, in terms of supplies. You are everywhere where there is a need to serve, where there is a need to give your time, where there is a need to be ready and always close. I thank you immensely from the bottom of my heart for this.
Today, I think no one – neither in Polish society nor, above all, in the Polish Army – has any doubts about whether it was necessary to form the Territorial Defense Forces, whether their establishment was needed, whether they are useful. They are essential! You are today one of the fundamental pillars on which the security of the Republic is based. I once said: the enemy will fear to attack us when he is never sure whether suddenly a housewife will pull a rifle from the drawer and shoot the intruders entering her yard. Then the enemy will truly be afraid.
That is why I thank all of you, ladies and gentlemen, all the girls and boys volunteering for service in the Territorial Defense Forces. Thank you immensely for this. You are mostly serious people, you are not children or some emerging youth. The average age in the Territorial Defense Forces is 33 years. An absolutely conscious decision, no recklessness, absolutely a common-sense approach – I am needed – life wisdom, experience, knowledge. I thank you very much for being here, for supporting, for helping, for being ready, for always being on time, and for giving part of your life to our Most Serene Republic and to us, as your fellow citizens, co-citizens.
I also thank your loved ones. Please convey to your families my deep respect, and also accept the deep respect of the Commander-in-Chief of the Armed Forces.
God, bless our homeland! Bless the Polish Army! Keep all our soldiers and soldiers of the Territorial Defense Forces in your care! Keep their loved ones, all military families, all families of those who serve the homeland in your care!
Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowny Panie Ministrze Obrony Narodowej, Szanowny Panie Ministrze Obrony Narodowej Estonii – nasz sojuszniku, Wielce Szanowni Panie i Panowie Posłowie, Senatorowie, Szanowny Panie Marszałku Województwa Podkarpackiego, Szanowna Pani Wojewodo, Szanowni Państwo Burmistrzowie, Wójtowie, Przewodniczący Rad, Szanowni Państwo Radni, Wielce Szanowni Panowie Generałowie na czele z Dowódcą Wojsk Obrony Terytorialnej, Szanowni Panie i Panowie Oficerowie, Podoficerowie, Żołnierze, Funkcjonariusze, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, ale nade wszystko – nade wszystko – Czcigodni, Nasi Najdrożsi Kombatanci!
Dziękuję kombatantom, żołnierzom Armii Krajowej za te słowa, które przed chwilą zostały zacytowane wobec żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej zgromadzonych na swoim święcie. To święto zostało ustanowione w 2018 roku na dzień 27 września, dzień, który co roku jest przez nas obchodzony jako rocznica powstania Armii Krajowej – w istocie Polskiego Państwa Podziemnego – w 1939 roku, 84 lata temu. W sytuacji, kiedy Polska znikała z mapy, kiedy wiadomo już było, że regularnemu Wojsku Polskiemu nie uda się obronić naszej ojczyzny, że znaleźliśmy się w kleszczach niemiecko–sowieckich i że naród polski po raz kolejny przeżyje tragedię utraty swojej państwowości, utraty swojej niepodległej, suwerennej, wolnej, własnej ojczyzny; że znowu będzie się znajdował pod obcym butem, pod obcą władzą.
Były wnioski z poprzednich 123 lat zaborów i dlatego natychmiast zaczęto formować podziemną organizację, która miała od pierwszego dnia stawiać opór okupantom. Powstała organizacja, która w istocie nie miała żadnego pierwowzoru i która do dzisiaj – na szkoleniach przede wszystkim żołnierzy zajmujących się walką na tyłach wroga i dywersją – jest przedstawiana jako przykład organizacji właśnie wojsk tajnych; wojsk, które działają na terenach okupowanych; wojsk, które działają w podziemiu.
Tak jak to przed chwilą zostało powiedziane, ci, którzy brali udział w tamtej wielkiej batalii o odzyskanie wolnej Polski – żołnierze Armii Krajowej – odchodzą, jest ich coraz mniej. Na każde święto, na każdy apel przychodzi coraz mniejsza grupa kombatantów, coraz mniejsza grupa żyjących świadków tamtych wydarzeń, ich uczestników, bohaterów. Dziękuję, że o nich pamiętacie, i dziękuję, że oddajecie im cześć. To fundamentalnie ważne dla budowy postaw patriotycznych i rozwoju następnych pokoleń.
Ale dziękuję Wam także, że odpowiadacie na ten zew – zew potrzeby budowania bezpieczeństwa także w ramach odpowiedzialności każdego obywatela za losy jego ojczyzny. W 2015 roku, kiedy zostałem Prezydentem Rzeczypospolitej i kiedy po raz pierwszy z ówczesnym nowo powołanym Ministrem Obrony Narodowej Antonim Macierewiczem rozpoczęliśmy rozmowę na temat powołania nowego rodzaju wojsk – Wojsk Obrony Terytorialnej – pomysłowi temu przyświecał jeden zasadniczy cel: mamy ogromną rzeszę obywateli, którzy chcą służyć ojczyźnie, którzy żyją na co dzień zwykłym życiem, pracują, realizują swoje obowiązki zawodowe, społeczne, rodzicielskie, żon, mężów, matek, ojców, córek, synów, ale jednocześnie chcieliby w jakiś sposób móc dodatkowo służyć ojczyźnie. Obok służenia swoją codzienną postawą, swoją pracą, tym wszystkim, co robią w zwykłym życiu, chcieli służyć ojczyźnie i swoim rodakom dodatkowo. A także – w razie gdyby była taka potrzeba – chcieliby umieć stanąć do obrony ojczyzny z bronią w ręku.
Właśnie odpowiedzią na to w istocie społeczne zapotrzebowanie było powołanie Wojsk Obrony Terytorialnej. Potrzeba była ogromna – i po stronie polskiego państwa, ale także i po stronie dużej części naszych rodaków. Okazało się, że potrzeba było ogromna także i w znaczeniu faktów, życia. Powołane Wojska Obrony Terytorialnej, ci, którzy się do nich zgłosili, natychmiast okazali się niezwykle potrzebni.
Wszelkie wątpliwości, które niektórzy mieli – czy jest sens, jak to będzie wyglądało, jak szybko ci ludzie będą mogli podjąć obowiązki, czy oni sobie poradzą, jak to wszystko będzie zorganizowane, czy oni będą umieli w ogóle dostosować się do jakiejkolwiek wojskowej dyscypliny? – wszystko to błyskawicznie zniknęło, kiedy okazało się, że żołnierze Wojsk Obrony Terytorialnej rzeczywiście są zawsze gotowi i zawsze blisko. Kiedy ludzie na terenach dotkniętych pierwszymi klęskami żywiołowymi po powołaniu Wojsk Obrony Terytorialnej mówili: „Tak, pierwsi byli żołnierze Wojsk Obrony Terytorialnej i nasi strażacy”. Jeszcze nie dojechała zawodowa Straż Pożarna, jeszcze nie zdążyli dotrzeć saperzy, żeby pomagać, ale już byli strażacy ochotnicy i żołnierze Wojsk Obrony Terytorialnej. Nasi! Ludzie szybko zaczęli mówić: nasi żołnierze.
Bo też ideą powołania Wojsk Obrony Terytorialnej było to, żeby to byli ludzie pochodzący z danego terenu, miejscowi, którzy teren znają, tak jak bardzo niewielu żołnierzy wojsk operacyjnych; którzy będą w stanie w przypadku wojny wesprzeć wojska operacyjne właśnie swoją znajomością terenu i ludzi, specyfiki lokalnej; którzy będą umieli przeprowadzić przez ścieżki, których nikt poza nimi nie zna. To wszystko ziściło się. Dziękuję Wam z całego serca.
Dziękuję Panu Generałowi Wiesławowi Kukule, który był pierwszym dowódcą Wojsk Obrony Terytorialnej; dziękuję Panu Generałowi Maciejowi Kliszowi, który nie tak dawno objął tę funkcję po awansie Generała Wiesława Kukuły, za to, że tak wspaniale – Panowie – prowadziliście i prowadzicie tę niezwykle ważną formację, ten niezwykle ważny nowy rodzaj naszych wojsk.
38,5 tys. obywateli służących ochotniczo ojczyźnie. Jedna trzecia spośród nich ma wyższe wykształcenie. Spośród wszystkich ponad jedna trzecia to żołnierze, którzy mają wykształcenie techniczne – bardzo często specjalności, których wojsko w normalnych warunkach nie byłoby w stanie pozyskać. Informatycy, eksperci z różnych dziedzin, eksperci logistyki na co dzień znakomicie wynagradzani w wielkich firmach przychodzą służyć ojczyźnie w Wojskach Obrony Terytorialnej, oddają jej swój czas, swoje siły, swoje zdolności intelektualne, swoje umiejętności bardzo często przewyższające to, czym dysponują wojska operacyjne. Dziękuję Wam za to z całego serca.
Dzisiaj wszyscy w Polsce już wiedzą, jak bardzo potrzebni i jak wspaniali są żołnierze Wojsk Obrony Terytorialnej. Przekonali się o tym przy klęskach żywiołowych, przekonali się o tym przy pandemii, kiedy byliście pierwsi – zawsze gotowi, zawsze blisko. Przekonała się o tym cała Polska, kiedy stanęliście wreszcie ramię w ramię z naszymi strażnikami granicznymi, funkcjonariuszami policji, żołnierzami wojsk operacyjnych do obrony granicy, kiedy zostaliśmy hybrydowo zaatakowani przez reżim białoruski. Strzeżecie tej granicy do dzisiaj.
Przekonali się o tym wszyscy – także nasi sąsiedzi z Ukrainy – kiedy nieśliście i niesiecie pomoc uchodźcom, tym, którzy chowają się w naszym kraju przed zniszczeniem wojennym na skutek zdradzieckiej rosyjskiej napaści na Ukrainę. Kiedy wspieracie transporty, które idą na Ukrainę, pomagacie od strony logistycznej, zaopatrzeniowej. Jesteście wszędzie tam, gdzie trzeba służyć, gdzie trzeba oddać swój czas, gdzie trzeba być gotowym i zawsze blisko. Dziękuję za to ogromnie z całego serca.
Dziś już nikt chyba – ani w polskim społeczeństwie, ani przede wszystkim w Wojsku Polskim – nie ma wątpliwości co do tego, czy potrzebne było sformowanie Wojsk Obrony Terytorialnej, czy potrzebne było ich utworzenie, czy są one przydatne. One są niezbędne! Stanowicie Państwo dzisiaj jeden z podstawowych filarów, na których opiera się bezpieczeństwo Rzeczypospolitej. Powiedziałem kiedyś: wróg będzie obawiał się nas napaść wtedy, kiedy nigdy nie będzie pewny, czy nagle gospodyni domowa nie wyciągnie z szuflady karabinu i nie zastrzeli wchodzących na jej podwórko napastników. Wtedy wróg będzie się bał naprawdę.
Dlatego dziękuję wszystkim Paniom i Panom, wszystkim dziewczętom i chłopcom zgłaszającym się do służby w Wojskach Obrony Terytorialnej. Dziękuję za to ogromnie. Jesteście Państwo w większości poważnymi ludźmi, nie jesteście dziećmi ani jakąś wschodzącą młodzieżą. Średnia wieku w Wojskach Obrony Terytorialnej to 33 lata. Absolutnie świadoma decyzja, żadnej brawury, absolutnie zdroworozsądkowe podejście – jestem potrzebny – życiowa mądrość, doświadczenie, wiedza. Bardzo za to dziękuję – że jesteście, że wspieracie, że pomagacie, że jesteście gotowi, że zawsze na czas i że oddajecie część swojego życia naszej Najjaśniejszej Rzeczypospolitej i nam, jako swoim rodakom, współobywatelom.
Dziękuję też Waszym najbliższym. Proszę, byście przekazali ode mnie swoim rodzinom głębokie wyrazy szacunku, i o to, byście także przyjęli głębokie wyrazy szacunku Zwierzchnika Sił Zbrojnych.
Boże, błogosław naszą ojczyznę! Błogosław Wojsko Polskie! Miej w swojej opiece wszystkich naszych żołnierzy i żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej! Miej w swojej opiece także ich najbliższych, wszystkie rodziny wojskowe, wszystkie rodziny tych, którzy służą ojczyźnie!
Dziękuję.
