The speech of the President of the Republic of Poland at Westerplatte.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a dawn ceremony at Westerplatte on September 1, 2015, marking the 76th anniversary of the German attack on Poland that began World War II.
- Main themes
- World War II commemoration, Polish heroism and sacrifice, Battle of Westerplatte, Nazi Germany's invasion of Poland, Ribbentrop-Molotov Pact, Soviet invasion of Poland, Polish soldiers on all fronts, totalitarianism, Polish national pride, Polish-German reconciliation, building lasting peace, lessons of history for the present
- Duration
- ~11 min
- Words
- 1,363
- Sentences
- 61
- Readability
- 52
- Grade
- 11.6
- Syntax
- 3.19
- Vocabulary
- 2.26
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other61 sentences in 22 paragraphs
Honorable Combatants, Esteemed Prime Minister, Excellency, Archbishop, Distinguished Ministers, Distinguished Members of Parliament, Soldiers, Officers, Scouts, Ladies and Gentlemen, Gdańsk residents and Guests!
We gather on this symbolic day, September 1st, as we have for many, many years, here at Westerplatte at dawn, at 4:45 AM, to honor the memory of Polish heroes, to remember the most terrible catastrophe of the 20th century, which was World War II unleashed by Nazi Germany.
The first bombs fell on Wieluń at 4:40 AM. There, in this way, the Germans murdered ordinary sleeping people. But the first salvos, the first shots were fired five minutes later, here at Westerplatte from the battleship Schleswig-Holstein. And this place is and will remain for eternity a symbol of the heroism of the Polish soldier.
At Westerplatte, under the command of Major Henryk Sucharski and Captain Franciszek Dąbrowski, there were only about 200 soldiers, attacked by enemy forces that were several times stronger. According to the plan and tactical assumptions, they were to defend themselves for 6 hours; they defended themselves for seven days. All of Poland heard the slogan: Westerplatte is still holding out. It gave faith, it built the morale of Polish soldiers, who fought better and better day by day during the September campaign.
Because it was the heroism of all Polish soldiers. It was not only Westerplatte; it was the battles near Mława, the defense of Wizna, the battle on the Bzura, and many, many others. And many, many other testimonies of heroism until September 17, when it became clear that Poland would no longer be able to defend itself. Because the Ribbentrop-Molotov Pact was realized, the secret protocols to that pact, and Poland was attacked from the other side. It was attacked by the second great and terrible totalitarianism, alongside the Nazi one, by Stalinist totalitarianism, by the army of the Soviet Union.
The Red Army entered Polish territory, and Hitler's soldiers shook hands with Stalin's soldiers, extending their hands as a sign of the defeat and division of Poland.
Those days were not only a tragedy for our nation. It was also a tragedy for Estonians, Finns, Lithuanians, Latvians, Romanians. With that secret pact, violating all norms and international law, World War II began. Of course, there were subsequent events; indeed, Minister Molotov congratulated Adolf Hitler in Berlin in 1940 on the defeat of France, but a year later, Hitler invaded Russia, and then, yes, it should not be overlooked, it was the Soviet Russia and the Red Army that significantly contributed to the defeat of Nazi Germany. The balance was certainly tipped by the Battle of Stalingrad and the Battle of Kursk.
But that victory in May 1945 meant for Poles the end of one captivity and the beginning of another, because Poland did not become a free and sovereign state. Poland became a state subordinate to Russia this time, finding itself behind the Iron Curtain as a result.
And when we look today at all these events, when we look at the great heroism of Polish soldiers, I want to strongly say one thing: we can be proud, both before our allies then and before our allies today. Poland has always stood on the right side; Poland has always stood on the side of the free world. We did not have a collaborationist government; we had soldiers who fought on all fronts of World War II, fighting for the freedom of the Republic, but also fighting for your freedom and ours, liberating other nations.
And this is certainly our great contribution to Europe, but I would say also to the free world. And we must remember this and be proud of it.
Ladies and Gentlemen, today we speak of dramatic days for Poland, of difficult days for Poland. As mentioned here, during World War II, 6 million Poles died and were murdered, which is more than 10 percent of all those who perished in this terrible massacre. Because World War II resulted in 50 million victims, of which 6 million were Poles.
This is a testament to the terrible price our nation paid, it paid, and it was attacked, it paid, and it was meant to be destroyed. But it survived, it survived as it had before, it survived many things.
And today, when we look at this history and at these moments of pride, and at these terrible moments, we must say one thing: the past explains the present, but it also allows us to build a better, good future.
Today I would like to say strongly here, we must accept that Poland has no eternal enemies. Let us look at our current relations with Germany, at the relations that are relations of friendship. It is thanks to goodwill and breakthrough events that this has happened. I believe that we are capable of building such relations with all nations, especially with our neighbors. This is important; sometimes it requires great effort, but it is worth making that effort, because in this way, through effort, even when it is great, we build lasting peace.
But when it comes to building lasting peace, it cannot be built solely on words; it must also be built on a firm, decisive, unwavering stance. In defense of the international order, in defense of international law, in defense of the fundamental principles that should apply between states, between nations.
We cannot agree to borders being violated; we cannot agree to the sovereignty of states being violated. Such actions always require a firm stance and a decisive response, regardless of whether it was in the past or is happening today. This is what we should expect from the international community, to rise to the occasion, to defend the weaker against the strong who do not hesitate to subjugate nations.
I deeply believe that today in the world, in this Euro-Atlantic space, there are such strong alliances, such as the North Atlantic Alliance, such as the European Union, which will be able to decisively oppose aggression at any moment, to decisively oppose the violation of international law. This is also our duty as members of both the North Atlantic Pact and the European Union.
Ladies and Gentlemen, but we must above all take care of our own security, because if we do not take care of ourselves, the question will always remain whether others will be able and willing to take care of us in time. Therefore, today our most important task is to build an efficient state; therefore, today our most important task is to build a strong, modern Polish army. Therefore, our most important task today is to ensure the security of our country, but above all of our compatriots.
This is a great challenge that must be realized over the next few years. Our presence in the North Atlantic Alliance must be strengthened, our security guarantees must be reinforced, and our alliance ties must be tightened. We should strive for this together with other nations that felt the experience of World War II so painfully at the very beginning by losing their freedom. This is a great challenge for the future; I am convinced that we will be able to successfully accomplish it.
Ladies and Gentlemen, here in our country, here at Westerplatte, World War II began, it began in Wieluń, it began in Gdańsk. After years of the Iron Curtain, in 1980, also here in Gdańsk, workers began to bring freedom back to our country, ordinary people, the spirit of our nation that has never been trampled, that has never been destroyed. We are like grass; even if they run over us, we immediately rise again, for we have that indomitable strength within us. And here in Gdańsk, history has come full circle. It was here in Gdańsk and from Gdańsk that Polish freedom emerged, carried on the banners of Solidarity.
Pope John Paul II, our Holy Father, our great compatriot, standing here at Westerplatte, praying and bowing his head before the heroism of Polish soldiers, before the blood shed for the homeland, in its defense, said: each of us has his own Westerplatte.
Ladies and Gentlemen, Westerplatte is still holding out! Let it endure!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Czcigodni Kombatanci, Szanowna Pani Premier, Ekscelencjo, Księże Arcybiskupie, Szanowne Panie i Panowie Ministrowie, Szanowne Panie i Panowie Posłowie, Żołnierze, Funkcjonariusze, Harcerze, Szanowni Państwo, Gdańszczanie i Goście!
Spotykamy się w tym symbolicznym dniu 1 września, jak od wielu, wielu lat, tu na Westerplatte o świcie, o 4.45, żeby uczcić pamięć polskich bohaterów, żeby pamiętać o tym najstraszliwszym kataklizmie XX wieku, jakim była II wojna światowa rozpętana przez hitlerowskie Niemcy.
Pierwsze bomby spadły na Wieluń o 4.40. Tam w ten sposób Niemcy zamordowali zwykłych śpiących ludzi. Ale pierwsze salwy, pierwsze strzały padły pięć minut później, tutaj na Westerplatte z pancernika Schleswig-Holstein. I to miejsce jest i pozostanie na wieki symbolem bohaterstwa polskiego żołnierza.
Na Westerplatte pod wodzą majora Henryka Sucharskiego i kapitana Franciszka Dąbrowskiego było tylko około 200 żołnierzy, zaatakowanych przez kilkunastokrotnie silniejsze siły wroga. Według planu i założeń taktycznych mieli się bronić przez 6 godzin, bronili się przez siedem dni. Cała Polska w eterze słyszała hasło: Westerplatte broni się nadal. Ono dodawało wiary, ono budowało morale polskich żołnierzy, którzy w kampanii wrześniowej z dnia na dzień walczyli coraz lepiej.
Bo to było bohaterstwo wszystkich polskich żołnierzy. To nie tylko Westerplatte, to bitwy pod Mławą, obrona Wizny, bitwa nad Bzurą i wiele, wiele innych. I wiele, wiele innych świadectw bohaterstwa aż do 17 września, kiedy stało się jasnym, że Polska już się na pewno nie obroni. Bo zrealizowany został pakt Ribbentrop-Mołotow, tajne protokoły do tego paktu i Polska została zaatakowana z drugiej strony. Została zaatakowana przez drugi, wielki i straszliwy totalitaryzm, obok hitlerowskiego, przez totalitaryzm stalinowski, przez armię Związku Radzieckiego.
Armia Czerwona wkroczyła na polskie tereny i żołnierze Hitlera podali sobie z żołnierzami Stalina rękę, podali sobie rękę na znak pokonania i rozdarcia Polski.
Tamte dni to była nie tylko tragedia naszego narodu. To była także tragedia Estończyków, Finów, Litwinów, Łotyszy, Rumunów. Tym tajnym paktem, łamiącym wszelkie normy i prawo międzynarodowe, rozpoczęto II wojnę światową. Oczywiście potem były następne zdarzenia, wprawdzie minister Mołotow w ’40 roku gratulował w Berlinie Adolfowi Hitlerowi pokonania Francji, ale już rok później Hitler napadł na Rosję i potem, tak, nie wolno tego odbierać, to Rosja radziecka i Armia Czerwona w przeważającym stopniu przyczyniła się do pokonania hitlerowskich Niemiec. Tę szalę z całą pewnością przeważyły bitwa stalingradzka i bitwa na Łuku Kurskim.
Ale to zwycięstwo w maju ’45 roku dla Polaków oznaczało zakończenie jednej niewoli i rozpoczęcie kolejnej, bo Polska nie stała się wolnym i suwerennym państwem. Polska stała się państwem tym razem podległym Rosji, znalazła się w efekcie za Żelazną Kurtyną.
I kiedy dzisiaj patrzymy na te wszystkie wydarzenia, kiedy patrzymy na wielkie bohaterstwo polskich żołnierzy, bo chcę mocno tutaj powiedzieć jedno: my możemy być dumni i przed naszymi sojusznikami wtedy i przed naszymi sojusznikami dzisiaj. Polska zawsze stała po właściwej stronie, Polska zawsze stała po stronie wolnego świata. U nas nie było kolaboracyjnego rządu, u nas byli żołnierze, którzy walczyli na wszystkich frontach II wojny światowej, walczyli o wolność Rzeczypospolitej, ale walczyli także za wolność waszą i naszą, wyzwalając inne narody.
I to jest na pewno nasza wielka zasługa dla Europy, ale powiedziałbym, że także i dla wolnego świata. I o tym musimy pamiętać i z tego musimy być dumni.
Szanowni Państwo, mówimy dzisiaj o dniach dla Polski dramatycznych, o dniach dla Polski trudnych. Jak tutaj powiedziano, w II wojnie światowej zginęło i zostało zamordowanych 6 milionów Polaków, to więcej niż 10 procent wszystkich tych, którzy w tej straszliwej masakrze zginęli. Bo II wojna światowa pociągnęła za sobą 50 milionów ofiar, 6 milionów z tego to byli Polacy.
To świadectwo tego, jak straszliwą cenę zapłacił nasz naród, zapłacił, a został napadnięty, zapłacił, a miał być zniszczony. Ale przetrwał, przetrwał tak, jak i wcześniej, przetrwał niejedno.
I dziś, kiedy patrzymy na tę historię i na te chwile dumy, i na te chwile straszne, to trzeba sobie powiedzieć jedno: przeszłość tłumaczy teraźniejszość, ale pozwala także budować lepszą dobrą przyszłość.
Dziś chciałbym powiedzieć tutaj mocno, trzeba przyjąć, że Polska nie ma odwiecznych wrogów. Popatrzmy na nasze dzisiejsze relacje z Niemcami, na relacje, które są relacjami przyjaźni. To dzięki dobrej woli i dzięki przełomowym wydarzeniom tak się stało. Wierzę w to, że jesteśmy w stanie takie stosunki budować ze wszystkimi narodami, przede wszystkim z naszymi sąsiadami. To ważne, czasem wymaga wielkiego wysiłku, ale warto ten wysiłek czynić, bo w ten sposób, poprzez właśnie wysiłek, nawet wtedy, gdy on jest duży buduje się trwały pokój.
Ale jeżeli chodzi o budowanie trwałego pokoju, to nie może on być budowany tylko i wyłącznie na słowach, on musi być budowany także na twardej, zdecydowanej, niezłomnej postawie. W obronie porządku międzynarodowego, w obronie prawa międzynarodowego, w obronie podstawowych zasad, jakie mają obowiązywać pomiędzy państwami, pomiędzy narodami.
Nie można się zgadzać na to, by były naruszane granice, nie można się zgadzać na to, by była naruszana suwerenność państw. Takie działania wymagają zawsze stanowczej postawy i stanowczej reakcji, niezależnie od tego, czy było to dawniej, czy dzieje się to dzisiaj. Tego trzeba oczekiwać od wspólnoty międzynarodowej, aby stanęła na wysokości zadania, aby broniła słabszych przed silnymi, którzy nie wahają się podporządkować sobie narody.
Wierzę w to głęboko, że dziś na świecie, w tej przestrzeni euroatlantyckiej takie silne sojusze są, chociażby Sojusz Północnoatlantycki, chociażby Unia Europejska, które będą umiały w każdej chwili przeciwstawić się w sposób zdecydowany agresji, przeciwstawić się w sposób zdecydowany łamaniu prawa międzynarodowego. To także nasz obowiązek jako członków zarówno Paktu Północnoatlantyckiego, jak i Unii Europejskiej.
Szanowni Państwo, ale trzeba przede wszystkim dbać o własne bezpieczeństwo, bo jeżeli sami nie będziemy dbali o siebie, to zawsze pozostanie to pytanie, czy inni będą umieli i będą chcieli na czas zadbać o nas. Dlatego dzisiaj naszym najważniejszym zadaniem jest budowanie sprawnego państwa, dlatego dzisiaj naszym najważniejszym zadaniem jest budowanie silnej, nowoczesnej polskiej armii. Dlatego naszym dzisiaj najważniejszym zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa naszemu krajowi, ale przede wszystkim naszym rodakom.
To jest wielkie wyzwanie, które musi być na przestrzeni najbliższych lat realizowane. Musi być wzmacniana nasza obecność w Sojuszu Północnoatlantyckim, muszą być wzmacniane gwarancje naszego bezpieczeństwa, muszą być zacieśniane więzi sojusznicze. O to powinniśmy się starać razem z innymi narodami, które doświadczenie II wojny światowej już na samym jej początku tak boleśnie odczuły tracąc wolność. To wielkie wyzwanie na przyszłość, jestem przekonany, że zdołamy je z powodzeniem zrealizować.
Szanowni Państwo, tu w naszym kraju, tu na Westerplatte rozpoczęła się II wojna światowa, rozpoczęła się w Wieluniu, rozpoczęła się w Gdańsku. Po latach Żelaznej Kurtyny w ’80 roku, także tutaj w Gdańsku robotnicy zaczęli nieść na powrót naszemu krajowi wolność, zwykli ludzie, duch naszego narodu, który nigdy nie dał się zdeptać, który nigdy nie dał się zniszczyć. Jesteśmy jak trawa, nawet jak po nas przebiegną, to natychmiast się podnosimy, bo jest w nas ta siła niezłomna. I tutaj w Gdańsku historia zatoczyła koło. To tutaj w Gdańsku i z Gdańska wyszła polska wolność niesiona na sztandarach Solidarności.
Jan Paweł II, nasz Ojciec Święty, nasz wielki rodak, stojąc tutaj na Westerplatte, modląc się i chyląc czoło przed bohaterstwem polskich żołnierzy, przed krwią przelaną za ojczyznę, w jej obronie, mówił: każdy z nas ma swoje Westerplatte.
Proszę Państwa, Westerplatte broni się nadal! Niech trwa!