The speech of the President of the Republic of Poland during the briefing of the Senior Management of the Ministry of National Defence and the Armed Forces of the Republic of Poland.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed senior leadership of the Polish Ministry of National Defence and Armed Forces in June 2022, amid Russia's war on Ukraine, outlining Poland's military support and defense priorities.
- Main themes
- Russian aggression against Ukraine, Polish national defense and armed forces, European security crisis, military assistance to Ukraine, Poland as logistics hub, replenishment of armament stocks, refugee support, international law violations, allied cooperation, strategic culture strengthening, sanctions policy against Russia
- Duration
- ~25 min
- Words
- 2,952
- Sentences
- 149
- Readability
- 43
- Grade
- 12.0
- Syntax
- 3.01
- Vocabulary
- 2.19
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other149 sentences in 46 paragraphs
Highly Honorable Minister! Honorable Madam Minister! Honorable Ministers! Honorable Generals, led by the Chief of the General Staff! Esteemed Collaborators of the Minister of National Defense in the civilian sector! Esteemed Directors! Honorable Officers! All Distinguished Guests! Highly Honorable Ladies and Gentlemen!
This is the most important briefing of the leadership of the Ministry of National Defense and the Armed Forces in many years. Europe is facing the greatest security crisis since the end of the Cold War – I would say it is the greatest crisis even since the end of World War II. This crisis today is – as is clear to everyone – caused by Russia's armed aggression against Ukraine, the course of which no one knows at this moment, what it will mean for Europe and what it will further mean for the world.
This extraordinary violation of international law, agreements, and treaties, of which Russia has been a party for many decades, and the destruction of decades of achievements of the international community in building peaceful coexistence. We will have to deal with the consequences of what is happening now, what surrounds us – on a global and regional scale – for at least the next few years, if not decades.
The last few years of continuous crisis management have also been a test for our security system and the cooperation of the state leadership. Starting from the coronavirus pandemic, through the end of operations in Afghanistan, the hybrid attack from Belarus on the Polish border, and finally ending with the aforementioned war in Ukraine. These crises have engaged the Polish Armed Forces on an unprecedented scale and have been the greatest test of their cooperation with other institutions and structures of the state.
In the face of this trial, the state – as of now – has emerged stronger, with a strengthened strategic culture, improved coordination of actions at all levels, and a strengthened position of Poland on the international stage. I thank the entire government for this commitment, including the Minister of National Defense, Mr. Mariusz Błaszczak, the Chief of the General Staff, Mr. Rajmund Andrzejczak, and all the other commanders present here and all the soldiers. I ask that you convey my thanks to them.
Just as we passed the exam in the face of previous crises, today we are passing it by supporting Ukraine. The comprehensive assistance we provide also demonstrates the strength of the Polish state, a strength that many did not expect. Sometimes we may not have expected it to be so great. It is hard to find examples of such efficient acceptance of millions of refugees in such a short time as is happening today in Poland. We support Kyiv diplomatically, advocating for a strict sanctions policy against Russia and the integration of Ukraine with European structures.
Poland has become the largest logistics hub in Europe, taking on the burden of support provided to Ukraine, but – as is clear to all of you – also the considerable risks associated with it.
We are providing Ukraine with the largest military assistance we have ever given to another state. We are also the main country supplying heavy weapons to Ukraine. We are talking about hundreds of tanks, armored vehicles, artillery, as well as drones, portable anti-aircraft launchers, hundreds of thousands of rounds of ammunition, spare parts, and other equipment. These were very necessary decisions, decisions that quickly and directly responded to the requests of the Ukrainian side and genuinely supported it on the battlefield.
This has placed a real task before the Minister of National Defense to replenish the armament stocks. Well, ladies and gentlemen, these are the facts. We have transferred – in short – from our own resources. We did not transfer [equipment] from warehouses, we did not transfer from someone else, we transferred what we had, believing that it was necessary.
We transferred what we have, believing that today it is not anyone else, but precisely the Ukrainian soldiers, but precisely the volunteers in Ukraine with weapons in hand who are defending Europe, and thus also defending us.
That is why we made these – let’s not hide it – very difficult decisions. These are not only issues of our armament, but also enormous expenditures on the part of our state and tremendous sacrifice. This – as we estimate – amounts to at least one billion seven hundred million dollars in the form of military assistance alone.
But it is clear and perhaps natural that we expect to replenish these shortages that have arisen in our resources, also within the framework of allied support mechanisms. The Minister spoke a moment ago about the purchases we want to make. Yes, we want to make them, but the realization of these purchases will take time. Replenishing armament stocks through equipping us with new equipment that will only be produced will take at least months, but largely years. We need replenishments quickly. That is why we are currently seeking assistance from virtually all our allies, especially the most serious ones, to send us equipment – not necessarily new. On the contrary, we have transferred used equipment and we are also ready to accept used equipment, as long as it helps to replenish – at least in part – what we have lost in a manner we consider justified, clear, and obvious.
Poland's support for Ukraine is also a long-term military cooperation promoting Western standards in the Ukrainian army. Polish instructors – along with instructors from the USA, the United Kingdom, and Canada – have helped train thousands of Ukrainian soldiers. For years we have been cooperating within the framework of the Polish-Lithuanian-Ukrainian Brigade with headquarters in Lublin. This was a manifestation of our support for Ukraine's integration with transatlantic structures, but today we see that this assistance has also built the Ukrainian army's ability to effectively resist aggression.
The conclusions we draw from these crises must also translate into our security system and the shape of our Armed Forces.
The war in Ukraine has shown the fundamental role of the state and the determination of society in conducting defensive actions.
The Ukrainian state has not collapsed; it ensures the functioning of essential services, infrastructure, armed forces, and services. Such building of resilience of the state and society to crises is also a priority that we have recorded in the National Security Strategy from 2020. Today, in a tragically unfortunate way, the correctness of those directions and decisions is being confirmed.
The Strategy itself remains a current document and is being consistently implemented. I look with satisfaction at the development of mechanisms for permanent consultations that I have been conducting in recent months with the government, armed forces, and other formations. The National Security and Defense Committee is also conducting intensive actions, in which my representative participates.
But we also see that we should increase the pace of implementation of tasks related to building civil defense, protecting the population, or the law on managing national security.
The conflict in Ukraine has also shown what kind of threats we may face in the future. The modern war waged by Russia has nothing to do with respecting the law, international conventions, and protecting civilians. It is brutal, devastating, and disregards human life. This is a great challenge for our way of conducting military operations and, most importantly, for the protection of the population. We must defend our territory from the very borders, to prevent a second Bucha, Borodianka, or Mariupol from ever occurring on Polish soil, where acts of genocide took place.
We were there on the ground. We saw with our own eyes the destruction in Irpin, in Borodianka. Believe me, this is simply total war. The Russians are waging total war in Ukraine, not only against the Ukrainian army, not only against those who fight and defend their homeland with a weapon in hand. They drop bombs on apartment blocks, they drop bombs on neighborhoods. You cannot – ladies and gentlemen – confuse a ten-story building with military infrastructure. You cannot confuse blocks around a market in a town with military barracks. If they have been bombed, they have been bombed with premeditation, to kill people, to intimidate, to break morale.
This is indeed total war. This is the kind of war the Russians are waging.
Just as the Minister said a moment ago: it is clear that we must defend the Republic and be ready from our very border so that the fight for every inch of land takes place, so that the enemy knows that every square meter gained will have to be paid for with blood. This is our fundamental task today – to construct the principles and strategy of defending the Republic in this way and to equip our army, including individual soldiers, so that they can carry out this task.
That is why the modern army must be not only modern but also much larger than it is now. We have already taken steps to strengthen the Armed Forces in this way. I was pleased to sign the Homeland Defense Act, which increases defense spending and provides opportunities to increase the size of the army and build reserves. I expect that the assumptions of the act will be systematically implemented. I also support the efforts of the Minister of National Defense related to acquiring modern combat systems that take into account the need for a high pace of deliveries, but also participation in the modernization of the national defense industry.
In light of such far-reaching changes in the Armed Forces, but also the experiences from the conflict in Ukraine and the border crisis, we must draw conclusions regarding the structure and organization of the Armed Forces. I will expect specific recommendations here, including regarding the command and control system, strengthening logistics, and analyzing the concept of using Territorial Defense Forces.
Ladies and gentlemen, especially you, Generals!
When we were creating the Territorial Defense Forces, you know very well that many laughed. Many doubted whether such armed forces and this kind of "amateurs," who would only be a little prepared to fight, made sense. And who would they even be compared to the professional army, to soldiers who train every day?
You have seen over the past years how many times territorial defense has been useful to us. You have seen how it has helped the population in various natural disasters we have faced since its inception. You have seen – and you see – how bravely and responsibly the soldiers of the Territorial Defense Forces stand at the border, replacing professional army soldiers. Being there to guard and carry out simple tasks. Not as complicated as fighting with weapons in hand. Just guard duties, patrol duties.
But, most importantly, you see today in Ukraine men with gray beards standing guard in many places – I have seen it with my own eyes – patrolling, watching, fighting, and giving their lives. These are men of such an age that many of them are probably already grandfathers today. They raised their children long ago. Perhaps it is easier for them to defend their homeland? Perhaps it is easier for them to simply fall for that homeland? Because they know that they have already fulfilled their parental duties to the Ukrainian state.
Thanks to them fulfilling their tasks, being probably largely amateurs, and not professional soldiers, those young men who are better prepared and have more combat experience and more strength and agility are fighting today on the front lines. Not worrying about who will defend their rear.
This is indeed a well-structured army. An army that today defends Ukraine, despite the multiple superiority of Russian forces. None of us dreamed that such an army could stand up to the might of the Russian army. And yet it has succeeded! And it has turned out that an ordinary, only slightly trained infantryman with a launcher on his back is deadly dangerous to Russian armored vehicles, including all kinds of tanks.
It has turned out that they can very effectively destroy the Russian army. This is a very important conclusion for us for the future from what is happening today in Ukraine. It is our duty to absolutely draw these conclusions while building the Polish army for the coming years. But I want to emphasize one thing in this context: we started creating the Territorial Defense Forces in advance, at the right moment, from the very beginning – in 2015 we began the modernization program and purchases.
Yes, of course, we do not yet have Patriot missiles, the Himars launchers have not yet arrived. But they will come, and soon, and you all know that it takes years to wait for them. We have already waited those years – even in peacetime, when no one thought that anything could threaten the Polish border. When it seemed that the army was essentially a pleasant service and an occasional trip to the training ground. Today we know that the world has changed, and today we see how necessary a serious approach to the Polish army was. How important a responsible approach was. And how much we need this modern army.
I mention this because in a democracy, authorities change, but the military, the officers – that is something constant. That is why I am here and speaking to you, asking you to implement this modernization program, not looking back at the times when – I hope – calm will come.
Because a strong, efficient, and well-equipped army is needed by Poland, and we never know when it will be critically needed if Poland were to be attacked.
The times we live in today, times no one expected, show how incredibly important a responsible approach is. I believe that you – just as we are here in this room – will be able to implement that responsible approach, and then you will pass that responsible approach on to your subordinates, to the trainees who serve the homeland under your command and learn how to fulfill their soldierly duties to the homeland.
The Russian aggression against Ukraine has also tested the durability and effectiveness of international structures. NATO and the European Union have demonstrated unity and credibility, certainly more than was the case in 2014 when Putin first invaded Ukraine. The Union has proven effective in its sanctions policy and economic support for Ukraine, while the North Atlantic Alliance, under the leadership of the United States, has reaffirmed its role as the guarantor of NATO territory security.
In response to the Russian aggression, NATO has activated allied defense plans and deployed immediate response forces on an unprecedented scale for the first time. We have decided to create additional allied battlegroups in Hungary, Slovakia, Romania, and Bulgaria. The United States and the United Kingdom have significantly increased their presence in Poland, deploying additional forces as well as air and missile defense systems. Poland has also contributed by increasing its military contingent in Latvia and providing airspace protection for Slovakia.
Despite this, the threat of future Russian aggression against NATO territory has not diminished. Today, Russia openly presents a hostile attitude towards the West.
At the same time, following Russia's complete subjugation of Belarus, the risk of using its territory to attack NATO countries has dramatically increased. Therefore, it is time for us to make bold decisions to strengthen the North Atlantic Alliance at the upcoming summit, just as we did at the Warsaw summit in 2016.
We are hopeful about the accession process for Sweden and Finland, as it will enhance the Alliance's defensive potential in the Baltic region and create strategic dilemmas for Russia. I am pleased that at the Madrid summit we will adopt a new strategic concept that better defines the challenges and threats to NATO. However, in light of the unprecedented scale of threats, the allied response must be comprehensive and also include military reinforcement of states, especially on NATO's eastern flank.
We must shift from the current forward presence to forward defense, which should lead to the strengthening of existing battlegroups. Even to the level of brigades. At the same time, we must enhance allied capabilities for mobilization and the immediate deployment of reinforcement forces to areas of threat. In recent days, I have discussed this with U.S. President Joe Biden, the leaders of the Bucharest Nine, and the NATO Secretary General.
The credibility of the Alliance also depends on the strength and coherence of transatlantic ties. Therefore, we are aware that the United States cannot bear the entire responsibility for ensuring security in Europe. This must also be a collective effort of European states, and Poland will advocate for this.
As a country with the greatest economic and military potential in the region, we are also ready to bear additional burdens ourselves and participate in the military reinforcement of NATO on the eastern flank.
The issues I have raised do not exhaust the matters and topics that must be the subject of today's briefing. They will be discussed in the second part of the meeting. Given the presence of a large group of commanders and experts, I expect in-depth reflection, including on the issues raised and proposals for directional actions.
I also expect full accountability for the decisions we make and an awareness that the security of Poland and our position in the region for the coming decades will depend on them.
Once again, I thank the government, particularly the Minister of National Defense and the command staff for their very good cooperation so far, including with the National Security Bureau, for their bold decisions and actions that genuinely enhance the security of Poland and the Polish people. Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowny Panie Ministrze! Szanowna Pani Minister! Szanowni Panowie Ministrowie! Szanowni Panowie Generałowie na czele z Szefem Sztabu Generalnego! Szanowni Współpracownicy Pana Ministra Obrony Narodowej w części cywilnej! Szanowni Państwo Dyrektorzy! Szanowni Panowie Oficerowie! Wszyscy Dostojni Przybyli Goście! Wielce Szanowni Państwo!
To najważniejsza odprawa kadry kierowniczej resortu obrony narodowej oraz Sił Zbrojnych od kilkunastu lat. Europa znajduje się w największym kryzysie bezpieczeństwa od czasu zakończenia zimnej wojny – powiedziałbym, że znajduje się w największym kryzysie nawet od czasów zakończenia II wojny światowej. Kryzys ten dzisiaj jest – co dla wszystkich jasne – spowodowany zbrojną agresją Rosji na Ukrainę, co do której nikt w tej chwili nie wie, jak dalej się potoczy, co będzie oznaczała dla Europy i co będzie dalej oznaczała dla świata.
To nadzwyczajne pogwałcenie prawa międzynarodowego, umów i traktatów, których Rosja była od wielu dziesięcioleci stroną, oraz zniszczenie dekad dorobku społeczności międzynarodowej w budowaniu pokojowego współistnienia. Ze skutkami tego, co teraz się dzieje, tego, co teraz nas otacza – w wymiarze globalnym i regionalnym – mierzyć się będziemy co najmniej przez najbliższe lata, jeżeli nie dziesięciolecia.
Czasem próby dla naszego systemu bezpieczeństwa i współdziałania kierownictwa państwa były także ostatnie lata nieustannego zarządzania kryzysami bezpieczeństwa. Począwszy od pandemii koronawirusa, poprzez zakończenie operacji w Afganistanie, białoruski atak hybrydowy na polską granicę, wreszcie kończąc na – wspomnianej wcześniej – wojnie na Ukrainie. Kryzysy te na bezprecedensową skalę zaangażowały polskie Siły Zbrojne i były największym dotychczasowym testem ich współpracy z pozostałymi instytucjami i strukturami państwa.
Wobec tej próby państwo – jak do tej pory – wyszło silniejsze, ze wzmocnioną kulturą strategiczną, polepszoną koordynacją działań na wszystkich szczeblach oraz wzmocnioną pozycją Polski na arenie międzynarodowej. Dziękuję za to zaangażowanie całemu rządowi, w tym Ministrowi Obrony Narodowej Panu Mariuszowi Błaszczakowi, Szefowi Sztabu Generalnego Panu Rajmundowi Andrzejczakowi oraz wszystkim pozostałym obecnym tu dowódcom i wszystkim żołnierzom. Proszę, aby Panowie te moje podziękowania przekazali.
Tak jak zdaliśmy egzamin wobec dotychczasowych kryzysów, tak dziś zdajemy go, wspierając Ukrainę. Wszechstronna pomoc, której udzielamy, pokazuje także siłę polskiego państwa, siłę, której wielu się nie spodziewało. Czasem może nawet my się nie spodziewaliśmy, że jest ona aż tak duża. Trudno znaleźć przykłady tak sprawnego przyjęcia w tak krótkim czasie milionów uchodźców, jak dzieje się to dziś w Polsce. Wspieramy Kijów dyplomatycznie, zabiegając o surową politykę sankcyjną wobec Rosji oraz integrację Ukrainy ze strukturami europejskimi.
Polska stała się największym w Europie hubem logistycznym, biorąc na siebie ciężar wsparcia przekazywanego Ukrainie, ale – co dla wszystkich Państwa jasne – także i związane z tym przecież niemałe ryzyka.
Udzielamy Ukrainie największej pomocy militarnej, jaką kiedykolwiek udzieliliśmy innemu państwu. Jesteśmy też głównym państwem przekazującym Ukrainie ciężkie uzbrojenie. Mówimy o setkach sztuk czołgów, wozów bojowych, artylerii, a także dronach, ręcznych wyrzutniach przeciwlotniczych, setkach tysięcy sztuk amunicji, części zamiennych i innego wyposażenia. To były bardzo potrzebne decyzje, decyzje, które szybko i bezpośrednio odpowiadały na prośby strony ukraińskiej i realnie wsparły ją na polu walki.
Postawiło to przed ministrem obrony narodowej realne zadanie uzupełnienia stanów uzbrojenia. No cóż, proszę Państwa, takie są fakty. Przekazaliśmy – krótko mówiąc – ze swojego. Nie przekazaliśmy [sprzętu] z magazynów, nie przekazaliśmy od kogoś innego, przekazaliśmy to, co mieliśmy, uważając, że jest to potrzebne.
Przekazaliśmy to, co mamy, uważając, że dzisiaj nie kto inny, ale właśnie żołnierze ukraińscy, ale właśnie ochotnicy na Ukrainie z bronią w ręku bronią Europy, a więc bronią także nas.
Dlatego podjęliśmy te – co tu kryć – bardzo trudne decyzje. To przecież są nie tylko kwestie naszego uzbrojenia, to także olbrzymie wydatki ze strony naszego państwa i olbrzymie poświęcenie. To – jak szacujemy – co najmniej miliard siedemset milionów dolarów w postaci samej tylko pomocy militarnej.
Ale co jasne i co chyba naturalne, oczekujemy uzupełnienie tych braków, które powstały w naszych zasobach, także w ramach sojuszniczych mechanizmów wsparcia. Pan Minister mówił przed momentem o zakupach, które chcemy zrealizować. Tak, chcemy je zrealizować, ale realizacja tych zakupów potrwa. Uzupełnienie stanów uzbrojenia poprzez wyposażenie nas w nowy sprzęt, który dopiero zostanie wyprodukowany to są co najmniej miesiące, ale w dużej części lata. Potrzebujemy uzupełnień szybko. Dlatego ubiegamy się w tej chwili właściwie u wszystkich naszych sojuszników, zwłaszcza tych najpoważniejszych, o to, by przesłali nam sprzęt – przecież niekoniecznie nowy. Wręcz przeciwnie, przecież my przekazaliśmy sprzęt używany i także i używany sprzęt jesteśmy gotowi przyjąć, byle uzupełnić – przynajmniej w części – to, co utraciliśmy w sposób, który uznajemy za uzasadniony, jasny i oczywisty.
Polskie wsparcie dla Ukrainy to też wieloletnia współpraca wojskowa, promująca zachodnie standardy w ukraińskiej armii. Polscy instruktorzy – wraz z instruktorami z USA, Wielki Brytanii i Kanady – pomogli wyszkolić tysiące ukraińskich żołnierzy. Od lat współpracujemy w ramach polsko–litewsko–ukraińskiej brygady z dowództwem w Lublinie. Było to wyrazem naszego wsparcia dla integracji Ukrainy ze strukturami transatlantyckimi, ale dziś widzimy, że pomoc ta budowała też zdolność armii ukraińskiej do skutecznego przeciwstawienia się agresji.
Wnioski, które wyciągamy z tych kryzysów muszą przełożyć się także na nasz system bezpieczeństwa i kształt naszych Sił Zbrojnych.
Wojna na Ukrainie pokazała fundamentalną rolę państwa oraz determinacji społeczeństwa w prowadzeniu działań obronnych.
Państwo ukraińskie nie upadło, zapewnia funkcjonowanie najważniejszych usług, infrastruktury, służb i sił zbrojnych. Takie budowanie odporności państwa i społeczeństwa na kryzysy to także priorytet, który zapisaliśmy w Strategii Bezpieczeństwa Narodowego z 2020 r. Dzisiaj w sposób niestety tragiczny, ale potwierdzana jest słuszność tamtych kierunków i tamtych decyzji.
Sama Strategia pozostaje wciąż dokumentem aktualnym i jest konsekwentnie realizowana. Z satysfakcją patrzę na rozwój mechanizmów stałych konsultacji, jakie w ostatnich miesiącach prowadzę z rządem, siłami zbrojnymi i innymi formacjami. Intensywne działania prowadzi także Komitet ds. Bezpieczeństwa Narodowego i Spraw Obronnych, w którego pracach uczestniczy mój przedstawiciel.
Ale widzimy jednocześnie, że powinniśmy zwiększyć tempo realizacji zadań, związanych z budową obrony cywilnej, ochroną ludności czy ustawą o zarządzaniu bezpieczeństwem narodowym.
Konflikt w Ukrainie pokazał także, z jakiego charakteru zagrożeniami możemy się zmierzyć w przyszłości. Współczesna wojna prowadzona przez Rosję nie ma nic wspólnego z przestrzeganiem prawa, międzynarodowych konwencji i ochroną cywili. Jest brutalna, wyniszczająca i nie liczy się z życiem ludzkim. To wielkie wyzwanie dla naszego sposobu prowadzenia działań wojennych oraz co najważniejsze ochrony ludności. Musimy bronić naszego terytorium od samych granic, by nie dopuścić, by na polskiej ziemi kiedykolwiek zdarzyła się druga Bucza, Borodzianka czy Mariupol, gdzie dochodziło do aktów ludobójstwa.
Byliśmy tam na miejscu. Widzieliśmy na własne oczy te zniszczenia, które są w Irpieniu, które są w Borodziance. Proszę mi wierzyć, to jest po prostu wojna totalna. Rosjanie na Ukrainie prowadzą wojnę totalną, nie tylko przeciwko ukraińskiemu wojsku, nie tylko przeciwko tym, którzy walczą i bronią swojej ojczyzny z karabinem w ręku. Zrzucają bomby na bloki mieszkalne, zrzucają bomby na osiedla. Nie da się – proszę Państwa – pomylić dziesięciopiętrowego budynku z infrastrukturą wojskową. Nie da się pomylić bloków wokół ryneczku w miasteczku z koszarami wojskowymi. Jeżeli zostały zbombardowane, zostały zbombardowane z premedytacją, żeby zabić ludzi, żeby zastraszyć, żeby złamać morale.
To jest właśnie wojna totalna. Taką wojnę prowadzą Rosjanie.
Tak, jak Pan Minister przed chwilą powiedział: jasną sprawę jest, że musimy bronić Rzeczypospolitej i być gotowi od samej naszej granicy tak, żeby toczyła się walka o każdą piędź ziemi, tak, żeby wróg wiedział, że każdy zdobyty metr kwadratowy będzie musiał okupić krwią. To jest dzisiaj podstawowe nasze zadania – aby tak właśnie konstruować zasady i strategię obrony Rzeczypospolitej i tak właśnie wyposażać naszą armię, także i indywidualnych żołnierzy, by byli w stanie realizować to zadania.
Także dlatego współczesna armia musi być nie tylko nowoczesna, ale o wiele bardziej liczna niż obecnie. Podjęliśmy już działania zmierzające do takiego wzmocnienia Sił Zbrojnych. Z satysfakcją podpisałem ustawę o obronie ojczyzny, zwiększającą nakłady obronne oraz dającą możliwości do zwiększenia liczebności wojska i budowy rezerw. Oczekuję, że założenia ustawy będą systematycznie wdrażane. Wspieram także wysiłki ministra obrony narodowej związane z pozyskaniem nowoczesnych systemów walki, które uwzględniają potrzebę wysokiego tempa dostaw, ale też udział w modernizacji narodowego przemysłu obronnego.
W obliczu tak daleko idących zmian w Siłach Zbrojnych, ale także doświadczeń z konfliktu na Ukrainie i kryzysu granicznego, musimy wyciągnąć wnioski dotyczące struktury i organizacji Sił Zbrojnych. Będę oczekiwał tutaj konkretnych rekomendacji, w tym dotyczących systemu kierowania i dowodzenia, wzmocnienia logistyki czy też analizy koncepcji użycia Wojsk Obrony Terytorialnej.
Szanowni Państwo, w szczególności Panowie Generałowie!
Kiedy tworzyliśmy Wojska Obrony Terytorialnej, wiecie doskonale, wielu się śmiało. Wielu powątpiewało w to, czy takie siły zbrojne i ten rodzaj „amatorów”, którzy będą tylko trochę przygotowali do tego, by walczyć, ma sens. I kim oni w ogóle będą w zestawieniu z armią zawodową, z żołnierzami, którzy ćwiczą na co dzień?
Widzieliście na przestrzeni ostatnich lat, jak wiele razy przydała nam się obrona terytorialna. Widzieliście, jak pomagała ludności w przypadku różnych klęsk żywiołowych, z którymi mieliśmy do czynienia od czasu, kiedy powstała. Widzieliście – i widzicie – jak dzielnie i odpowiedzialnie żołnierze Wojsk Obrony Terytorialnej stają na granicy, zastępując żołnierzy armii zawodowej. Będąc tam po to, by strzec i realizować proste zadania. Nie tak skomplikowane, jak walka z bronią w ręku. Po prostu zadania wartownicze, zadania patrolowe.
Ale, co najważniejsze, widzicie Państwo dzisiaj na Ukrainie mężczyzn z siwymi brodami, którzy stoją na straży wielu miejsc – widziałem to na własne oczy – patrolując, pilnując, walcząc i oddając życie. To są mężczyźni w takim wieku, że wielu z nich jest już dzisiaj zapewne dziadkami. Swoje dzieci dawno odchowali. Może tym lżej idą bronić swojej ojczyzny? Może tym lżej jest im po prostu za tę ojczyznę polec? Bo wiedzą, że swoje rodzicielskie obowiązki wobec państwa ukraińskiego już zrealizowali.
Dzięki temu, że oni wypełniają swoje zadania, będąc pewnie w dużej części amatorami, a nie zawodowymi kiedyś żołnierzami, ci młodzi, którzy są lepiej przygotowani i mają większe doświadczenie bojowe i mają więcej siły i sprawności, walczą dzisiaj na pierwszej linii. Nie martwiąc się o to, kto stanie w obronie ich zaplecza.
To jest właśnie dobrze skonstruowana armia. Armia, która dzisiaj broni Ukrainy, mimo wielokrotnej przewagi sił rosyjskich. Nikomu z nas się nie śniło, że taka armia może przeciwstawić się potędze armii rosyjskiej. A jednak dała radę! A jednak okazało się, że zwykły, tylko trochę przeszkolony piechur z wyrzutnią na plecach jest śmiertelnie groźny dla rosyjskich pojazdów opancerzonych, w tym wszelkiego rodzaju czołgów.
Okazało się, że potrafią bardzo skutecznie niszczyć rosyjską armię. To jest dla nas bardzo ważny wniosek na przyszłość z tego, co dzieje się dzisiaj na Ukrainie. Naszym obowiązkiem jest absolutnie te wnioski wyciągnąć, budując polską armię na najbliższe lata. Ale chcę jedną rzecz w tym kontekście podkreślić: Wojska Obrony Terytorialnej zaczęliśmy tworzyć zawczasu, w odpowiednim momencie, od samego początku – w 2015 roku rozpoczęliśmy program modernizacji i zakupy.
Tak, oczywiście, nie mamy jeszcze rakiet Patriot, wyrzutnie Himars też jeszcze nie przyszły. Ale przyjdą i to niedługo, a wiecie wszyscy Państwo, że czeka się na nie lata. My te lata już odczekaliśmy – jeszcze w czasach pokoju, kiedy nikt nie myślał, że cokolwiek mogłoby zagrażać polskiej granicy. Kiedy wydawało się, że wojsko to w gruncie rzeczy taka sympatyczna służba i od czasu do czasu wyjazd na poligon. Dzisiaj wiemy, że świat się zmienił i dzisiaj widzimy, jak bardzo było potrzebne poważne podejście do polskiej armii. Jak ważne było podejście odpowiedzialne. I jak bardzo nam ta nowoczesna armia jest potrzebna.
Mówię o tym, bo w demokracji jest tak, że władze się zmieniają, ale wojsko, oficerowie – to jest coś stałego. Dlatego jestem tutaj i mówię do Was, prosząc, byście realizowali ten program modernizacyjny, nie oglądając się na czasy, kiedy – mam nadzieję – przyjdzie uspokojenie.
Bo silna, sprawna i dobrze wyposażona armia jest Polsce potrzebna i nigdy nie wiemy, kiedy będzie jej śmiertelnie potrzebna, gdyby Polska miała zostać zaatakowana.
Dzisiejsze czasy, czasy, których nikt się nie spodziewał, pokazują, jak niezwykle ważne jest odpowiedzialne podejście. Wierzę w to, że Panowie – tak, jak tutaj jesteśmy na tej sali – będziecie w stanie to odpowiedzialne podejście realizować, a potem to odpowiedzialne podejście przekażecie swoim podwładnym, wychowankom, którzy pod waszymi rozkazami służą ojczyźnie i uczą się tego, jak realizować żołnierskie obowiązki wobec ojczyzny.
Rosyjska agresja na Ukrainę poddała również próbie trwałość i skuteczność struktur międzynarodowych. NATO i Unia Europejska pokazały jedność i wiarygodność, z całą pewnością bardziej niż było to w 2014 roku, gdy Putin napadł na Ukrainę po raz pierwszy. Unia dowiodła skuteczności w polityce sankcyjnej oraz ekonomicznym wsparciu Ukrainy, a Sojusz Północnoatlantycki, pod przywództwem Stanów Zjednoczonych, potwierdził rolę gwaranta bezpieczeństwa terytorium NATO.
Po rosyjskiej agresji NATO po raz pierwszy w takiej skali uruchomiło sojusznicze plany obronne i aktywowało siły natychmiastowej odpowiedzi. Podjęliśmy decyzję o stworzeniu kolejnych sojuszniczych grup batalionowych na Węgrzech, Słowacji, Rumunii i w Bułgarii. USA oraz Wielka Brytania znacząco zwiększyły swoją obecność w Polsce, przerzucając dodatkowe siły oraz obronę przeciwlotniczą i przeciwrakietową. Włączyła się w to Polska, zwiększając kontyngent wojskowy na Łotwie oraz obejmując ochroną przestrzeń powietrzną Słowacji.
Mimo tego, groźba przyszłej rosyjskiej agresji na terytorium NATO nie zmalała. Dziś Rosja prezentuje otwarcie wrogą wobec Zachodu postawę.
Jednocześnie – po całkowitym podporządkowaniu Białorusi przez Rosję – diametralnie wzrosło ryzyko wykorzystania jej terytorium do ataku na państwa NATO. Dlatego czas, byśmy na najbliższym szczycie podjęli odważne decyzje wzmacniające Sojusz Północnoatlantycki, tak jak miało to miejsce podczas szczytu w Warszawie w 2016 roku.
Wiążemy nadzieję z procesem akcesyjnym Szwecji oraz Finlandii, bo zwiększy on potencjał obronny Sojuszu w regionie Bałtyku oraz stworzy strategiczne dylematy dla Rosji. Cieszę się, że na szczycie w Madrycie przyjmiemy nową koncepcję strategiczną, lepiej określającą wyzwania i zagrożenia dla NATO. Jednak wobec bezprecedensowej skali zagrożeń, sojusznicza odpowiedź musi być kompletna i obejmować także wojskowe wzmocnienie państw, zwłaszcza na wschodniej flance NATO.
Musimy zmienić dotychczasową wysuniętą obecność w wysuniętą obronę, co prowadzić powinno do wzmocnienia obecnych batalionowych grup bojowych. Nawet do poziomu brygad. Jednocześnie musimy wzmocnić sojusznicze zdolności do mobilizacji i natychmiastowego przerzutu sojuszniczych sił wzmocnienia w rejony zagrożenia. W ostatnich dniach rozmawiałem o tym z Prezydentem USA Joe Bidenem, przywódcami państw Bukaresztańskiej Dziewiątki oraz Sekretarzem Generalnym NATO.
Wiarygodność Sojuszu zależy także od siły i spójności więzi transatlantyckich. Dlatego mamy świadomość, że USA nie mogą brać całej odpowiedzialności za zapewnienie bezpieczeństwa Europie. Musi to być także wysiłek państw europejskich i Polska będzie o to zabiegać.
Jako państwo o największym potencjale ekonomicznym i militarnym w regionie, jesteśmy także gotowi sami ponosić dodatkowe obciążenia i uczestniczyć w militarnym wzmocnieniu NATO na wschodniej flance.
Zagadnienia, które poruszyłem nie wyczerpują spraw i tematów, które muszą być przedmiotem dzisiejszej odprawy. Zostaną one omówione w drugiej części spotkania. W związku z obecnością licznej grupy dowódców i ekspertów liczę na pogłębioną refleksję, także dotyczącą poruszonych problemów oraz propozycje kierunkowych działań.
Oczekuję także pełnej odpowiedzialności za decyzje, jakie podejmujemy i świadomości, że zależeć będzie od nich bezpieczeństwo Polski i nasza pozycja w regionie na kolejne dekady.
Raz jeszcze dziękuję rządowi, w szczególności ministrowi obrony narodowej oraz kadrze dowódczej za dotychczasową bardzo dobrą współpracę, także z Biurem Bezpieczeństwa Narodowego, odważne decyzje i działania realnie wzmacniające bezpieczeństwo Polski i Polaków. Dziękuję.