Speech on the Day of Remembrance of the Victims of the Katyń Crime
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a ceremony marking Poland's Day of Remembrance of the Victims of the Katyń Crime on April 13, 2023, drawing parallels to Russian atrocities in Ukraine.
- Main themes
- Katyn massacre commemoration, Soviet genocide of Polish elite, historical truth and Soviet denial, justice for war crimes, Russian atrocities in Ukraine, memory and national identity, accountability for perpetrators, Poland-Russia relations, Bucha massacre parallels
- Duration
- ~8 min
- Words
- 900
- Sentences
- 41
- Readability
- 50
- Grade
- 11.6
- Syntax
- 3.04
- Vocabulary
- 2.28
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other41 sentences in 11 paragraphs
Good morning, ladies and gentlemen!
April 13 – the Day of Remembrance for the Victims of the Katyn Massacre, established by the Polish parliament. One of the most important of our national holidays commemorating these extraordinarily tragic moments in our history. This very unique, very difficult crime, which – as we all know perfectly well – was denied by the Soviets for decades. Committed in April 1940 by the NKVD on the orders of the highest Soviet authorities led by Stalin. Carried out in a methodical, extremely brutal, and highly efficient manner, without any rules whatsoever that we would expect for any contemporary proceedings taking place in civilized states. Simply a plain, brutal murder.
We would say outright: it is a crime of genocide. Because it was essentially about the extermination of the Polish elite, it was about the extermination of the Polish intelligentsia. The people who were murdered, killed, were officers, officials of the Polish Police, they were Polish intellectuals, officials of various Polish services, they were educated people – thus they constituted the elite of Polish society. In order to weaken us as a nation, in order to destroy us as a nation, these 20,000 of our fellow citizens – Poles, fathers, brothers, sons, grandfathers – were murdered.
One of the most tragic chapters in our history, casting such a terrible shadow over relations between Poland and Russia. But also casting a terrible shadow over history in general, precisely because for years, for decades it was denied by the Soviets. The Soviets – of course – from the very beginning claimed that the crime was committed by Nazi Germany. Because the crime was indeed revealed by Nazi Germany, which discovered the mass graves where Polish officers and officials lay and exposed it to the world. This happened on April 13, 1943.
But we also remember those who fought for historical truth, for what happened in Katyn and who was actually the perpetrator of that crime, the murder of Polish officers, of the Polish intelligentsia, who committed that genocide – we remember those who fought for that truth. About their family members, because above all, they must be mentioned – about the members of the Katyn Families, those closest to the murdered, who for years did not reconcile with the lie, who for years fought for the truth, fought for justice. And all those who supported them – members of various independence organizations, who also fought for a free, independent, sovereign Poland even during the dark years of communism.
This truth has been acknowledged by Russia. Finally, after great, long struggles, in 1990, on April 13, the Russians officially admitted that indeed it was on the orders of their authorities, the Soviet authorities – the USSR still existed then – that this crime was committed, that it was carried out by the Soviet NKVD, thus their services, that in fact it was a murder committed by the Soviets against Poles. At that time, the most important document was also revealed – from March 5, precisely the order, the decision, which confirmed that in fact Polish officers had been sentenced to death. Over 20,000 members of the Polish intelligentsia brutally – I repeat once again: brutally – bestially murdered by the Soviets.
Why do we remember this? We remember because we will always remember, because they were Poles, they were part of our society, they were part – one can boldly say – of our families, the great Polish family. We also remember so that something like this never happens again.
Today we look with horror to the east, at all those documents or video materials, or photos that we see coming from Bucha, from other places in occupied, Russian-occupied Ukraine, where in the same way – as is sometimes said: in a Katyn-like manner – people were murdered. We saw those people killed in the streets of Bucha. We saw above all those people killed in the basements of Bucha – shot in the back of the head, bound, with their hands tied behind their backs.
These crimes cry out for justice. These crimes cry out for the just judgment of their perpetrators. In particular, those perpetrators of the crimes committed over the past year by the Russians in Ukraine must be held accountable. Precisely so that such crimes as the Katyn crime, as those crimes that are today being committed by the Russians in Ukraine, never happen again. It is today the world's duty to enforce this accountability, to ensure that the perpetrators are – first of all – identified, secondly – captured, thirdly – judged, fourthly – sentenced and serve severe penalties for the terrible acts they commit.
Katyn calls. The murdered Polish officers, Polish officials call. Once they called for the truth, today the truth is already known to the whole world, although in Russia there are again voices trying to deny it. But the world has seen the evidence, the world knows that the crime was committed by the Russians. But the memory of the murdered calls today for the world to never allow something like this to happen again.
And we bow our heads in memory of the heroes of the Republic, those who stood in its defense, the Polish intelligentsia, those who built Poland in the interwar period, and who gave their lives for Poland, who were murdered for Poland. Honor their memory!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Dzień dobry Państwu!
13 kwietnia – Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej uchwalony przez polski parlament. Jedno z najważniejszych naszych świąt narodowych upamiętniających te niezwykle tragiczne momenty w naszych dziejach. Ten właśnie zupełnie wyjątkowy, bardzo trudny. Zbrodni, która – jak doskonale wszyscy wiemy – przez dziesięciolecia była zbrodnią przez Sowietów zaprzeczaną. Dokonana w 1940 roku w kwietniu przez NKWD na rozkaz najwyższych sowieckich władz na czele ze Stalinem. Wykonana w sposób metodyczny, niezwykle brutalny, niezwykle sprawny, bez żadnych kompletnie reguł, które przewidzielibyśmy dla współczesnych jakichkolwiek postępowań, jakie mają miejsce w państwach cywilizowanych. Po prostu zwykły, brutalny mord.
Powiedzielibyśmy wprost: to zbrodnia ludobójstwa. Dlatego że w istocie chodziło o wymordowanie polskiej elity, chodziło o wymordowanie polskiej inteligencji. Ludzie, których zamordowano, zabito, byli oficerami, funkcjonariuszami polskiej Policji, byli polskimi inteligentami, funkcjonariuszami różnych polskich służb, byli ludźmi wykształconymi – stanowili więc elitę polskiego społeczeństwa. Po to, żeby nas, jako naród, osłabić, po to, by nas, jako naród, wyniszczyć, zamordowano te 20 tys. naszych współobywateli – Polaków, ojców, braci, synów, dziadków.
Jedna z najtragiczniejszych kart w naszej historii, kładąca się tak straszliwym cieniem na relacjach pomiędzy Polską a Rosją. Ale kładąca się także straszliwym cieniem w ogóle na historii właśnie dlatego, że przez lata, przez dziesięciolecia przez Sowietów zaprzeczana. Sowieci – oczywiście – od samego początku twierdzili, że zbrodni dokonali hitlerowscy Niemcy. Bo zbrodnię ujawnili rzeczywiście hitlerowscy Niemcy, którzy te doły śmierci, w których spoczywali polscy oficerowie, polscy funkcjonariusze, odkryli i ujawnili światu. Stało się to właśnie 13 kwietnia 1943 roku.
Ale my pamiętamy także o tych, którzy o prawdę historyczną, o tym, co się działo w Katyniu i kto w istocie był sprawcą tamtej zbrodni, mordu na polskich oficerach, na polskiej inteligencji, kto tego ludobójstwa dokonał – my pamiętamy o tych, którzy o tę prawdę walczyli. O członkach ich rodzin, bo przede wszystkim o nich trzeba wspomnieć – o członkach Rodzin Katyńskich, tych właśnie najbliższych pomordowanych, którzy przez lata nie pogodzili się z kłamstwem, którzy przez lata walczyli o prawdę, walczyli o sprawiedliwość. I tych wszystkich, którzy ich wspierali – członków różnych organizacji niepodległościowych, którzy także i w czarnych latach komunizmu przez dziesięciolecia walczyli tym samym o wolną, niepodległą, suwerenną Polskę.
Ta prawda została przez Rosję przyznana. Wreszcie po wielkich, długich bojach w 1990 roku właśnie 13 kwietnia Rosjanie oficjalnie przyznali, że rzeczywiście to na rozkaz ich władz, sowieckich władz – jeszcze wtedy istniało ZSRR – ta zbrodnia została dokonana, że dokonało jej sowieckie NKWD, a więc ich służby, że w istocie był to mord Sowietów dokonany na Polakach. Ujawniono także wtedy dokument – ten najważniejszy – z 5 marca, właśnie rozkaz, decyzję, która potwierdzała, iż de facto polscy oficerowie zostali skazani na śmierć. Ponad 20 tys. członków polskiej inteligencji brutalnie – powtarzam jeszcze raz: brutalnie – bestialsko zamordowanych przez Sowietów.
Dlaczego o tym pamiętamy? Pamiętamy dlatego, że zawsze będziemy pamiętali, bo byli Polakami, byli częścią naszego społeczeństwa, byli częścią – śmiało można powiedzieć – naszych rodzin, wielkiej polskiej rodziny. Pamiętamy też dlatego, żeby coś takiego nigdy więcej się nie powtórzyło.
Dzisiaj z przerażeniem patrzymy na wschód, na te wszystkie dokumenty czy materiały wideo, czy zdjęcia, które widzimy, przychodzą z Buczy, z innych miejsc na okupowanej, zajmowanej przez Rosjan Ukrainie, gdzie w taki sam sposób – jak czasem mówi się: na sposób katyński – pomordowano ludzi. Widzieliśmy tych ludzi zabitych na ulicach w Buczy. Widzieliśmy przede wszystkim tych ludzi zabitych w buczańskich piwnicach – strzałem w tył głowy, związanych, ze spętanymi z tyłu rękami.
Te zbrodnie wołają o sprawiedliwość. Te zbrodnie wołają o sprawiedliwe osądzenie ich sprawców. W szczególności ci sprawcy tych zbrodni z ostatniego roku dokonywanych przez Rosjan na Ukrainie muszą zostać pociągnięci do odpowiedzialności. Właśnie po to, by takie zbrodnie jak zbrodnia katyńska, jak te zbrodnie, które dzisiaj są dokonywane przez Rosjan na Ukrainie, nigdy więcej się nie powtórzyły. Jest to dzisiaj obowiązkiem świata, aby tę odpowiedzialność wyegzekwować, aby sprawcy zostali – po pierwsze – ustaleni, po drugie – schwytani, po trzecie – osądzeni, po czwarte – skazani i odbyli surowe kary za straszliwe czyny, których się dopuszczają.
Katyń woła. Pomordowani polscy oficerowie, polscy funkcjonariusze wołają. Kiedyś wołali o prawdę, dzisiaj prawda znana jest już całemu światu, choć w Rosji znowu są głosy próbujące temu zaprzeczać. Ale świat widział dowody, świat wie, że zbrodni dokonali Rosjanie. Ale pamięć pomordowanych woła dzisiaj o to, by świat nigdy więcej do czegoś takiego nie dopuścił.
A my pochylamy głowy nad pamięcią bohaterów Rzeczypospolitej, tych, którzy stawali w jej obronie, polskiej inteligencji, tych, którzy budowali Polskę w dwudziestoleciu międzywojennym, a którzy za Polskę oddali życie, za Polskę zostali zamordowani. Cześć ich pamięci!