Speech Delivered at the Opening Ceremony of the 2014-2015 Academic Year at Karadeniz Technical University
Recep Tayyip Erdoğan · President of Turkey
- Context
- Erdoğan addressed the opening ceremony of the 2014-2015 academic year at Karadeniz Technical University in Trabzon on October 10, 2014, his first presidential university visit.
- Main themes
- Higher education reform, Karadeniz Technical University, academic year opening, university growth and development, martyred police officers, presidential visit, Black Sea Region universities, academic staff training, freedom in universities, Turkey's educational transformation
- Duration
- ~39 min
- Words
- 4,631
- Sentences
- 284
- Readability
- 57
- Grade
- 9.3
- Syntax
- 2.70
- Vocabulary
- 2.09
Translated from Turkish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other284 sentences in 65 paragraphs
Dear Rector,
Esteemed Members of Karadeniz Technical University,
Valuable Professors,
Dear Students,
Ladies and Gentlemen,
I greet you with my warmest regards and pray to God that the 2014-2015 Academic Year will be a source of goodness for all students, academic and administrative staff of Karadeniz Technical University.
At the opening of the Academic Year, I wish all members of our University great success. The condolences regarding our police officers, my first university visit as the 12th President elected directly by the people, and as our esteemed Rector has just expressed, the incident that occurred yesterday in Bingöl, where two of our police officers were martyred, indeed necessitated such an introduction today, both at this collective opening ceremony and here, as well as at the meeting we will hold with NGOs this evening. I pray for God's mercy upon them. I wish a speedy recovery to our injured Chief of Police and our commissioner. I also wish healing to the many citizens who were injured. I will have to touch upon this matter shortly.
Of course, my first visit after being elected directly by the people's votes in the presidential elections on August 10 is here, to Karadeniz Technical University. Another significant aspect is that it coincides with the 61st day, which is quite peculiar. Today, we are in Trabzon within such a meaningful context. And I hope that the history of Karadeniz Technical University, for all our academics and students, will be very different today and in the future.
In 2010, when I was Prime Minister, I inaugurated new units completed at Karadeniz Technical University and also received the honorary doctorate title conferred upon me by Karadeniz Technical University.
In fact, I consider myself a member of Karadeniz Technical University with the honorary doctorate title I received that day, and I take pride in it. Of course, the rector of that day, our dear Professor İbrahim, is also here, and I thank him as well.
Founded in 1955 as the first university outside Istanbul and Ankara, Karadeniz Technical University has grown and developed rapidly. Considering the geographical situation of our region, establishing a structure here is truly not an easy task; it is very difficult. However, despite this, much can still be achieved by tunneling through the mountains. And in this way, Karadeniz Technical University has grown; today it has transformed into an international university. For many years, it was the only university in the Black Sea Region.
It has attracted intense interest from the Black Sea and our other six regions, willing to make every sacrifice for education. The new universities we have opened in Artvin, Rize, Ordu, Giresun, Gümüşhane, and other surrounding provinces have made Karadeniz Technical University a veritable mine for these new universities and have taken on a significant burden. Karadeniz Technical University, which has taken on a considerable part of this burden, has indeed continuously drawn its strength from there. However, in the meantime, Karadeniz Technical University has not lost its importance.
In fact, our universities in Artvin, Rize, Ordu, Giresun, and Gümüşhane, which became operational between 2006 and 2009, have never forgotten Karadeniz Technical University when we talk to them, and they acknowledge it with appreciation.
Despite all this, our university, which served 37,000 students in 5 faculties, 3 institutes, 1 school of higher education, and 5 vocational schools in 2002, now serves 58,000 students in 17 faculties, 4 schools of higher education, 13 vocational schools, and 7 institutes, as well as 1 conservatory.
Inshallah, with ongoing investments and new investments, like all our other universities, Karadeniz Technical University will continue to grow and remain a university that has a claim in its region, in Turkey, and in the world. I believe in this.
I believe that the recent investments in human resources for training academic staff will change the face of this place more rapidly.
During my recent visits to the UK and the USA, whenever I had the opportunity, I met with our citizens there, especially our youth. I advised all of them to return to their countries after completing their education and take on roles in our universities. Both our academics trained here and those trained abroad are fundamentally changing the concept of university in Turkey, and I truly believe they will continue to do so.
In fact, our universities have finally begun to fulfill their primary duties and come to the forefront with their essential responsibilities in recent years. If you look back 12 years, you will see that universities were only in the news for matters completely outside their fields.
Universities were in the news for conflict, bans, restrictions, and persuasion rooms. Institutions that should have been places where freedom was widespread and secure were preoccupying the agenda as institutions that restricted freedom.
Universities, which should reject being static, should ask questions, should question, and should defend free thought, were presented as centers of ideological obsessions. Scientific activities, scientific achievements, educational activities, research and development activities, university-city, and university-industry collaborations unfortunately remained in the background.
Thank God, we took the number of universities from 76 to 175. There were critics of this, and they had some valid points, it is true. But we wanted to stop the waves of migration. That is, today, a young person in Hakkâri should not have to go to Ankara or a neighboring province or Istanbul to pursue higher education. Of course, there may be exceptional cases; a student may achieve a high score and go to Istanbul or Ankara. But there may also be young people who say, "We have these and those branches at our university in Hakkâri; we can study at our university here," and stay there. The same situation can apply to other provinces as well. Our duty is to bring educational institutions to their feet, not to pull students to different provinces. This is one of the important reasons for migration. And we took this step.
Of course, we have a serious shortcoming in this regard. What is it? Our shortage of academics. Now, those who need to address this are you, our esteemed professors, our universities. We will train our academics here, our professors, associate professors, assistant professors, and doctors, and by doing so, we will hopefully largely overcome the difficulties here. Of course, I do not want to get into different branches; we have difficulties in all branches. But a blessed birth may be troubled.
I believe that this blessed birth is occurring and will occur in a troubled manner. In order for universities to return to their primary duties in the fields of education and science, and to come to the forefront with successes, we have made, are making, and will continue to make intense efforts.
Undoubtedly, there is still a long way to go. Education, like a lifelong process, is a long-term process of improvement, development, change, and perfection. Recently, our Prime Minister gave good news regarding personal rights. And with these new steps to be taken regarding personal rights, I hope that the welfare level of our academics in this regard will rise to even higher levels.
I believe that the investments made in education in Turkey recently will undoubtedly bear fruit in this long-term process.
Dear Friends,
Esteemed Professors,
In fact, not only universities in Turkey but many institutions have, when you look at recent history, operated outside their primary duties, unfortunately expending their energy outside their essential responsibilities or being forced to do so. For example, the political institution has, for many years, concentrated its energy not on Turkey's progress, development, and the consolidation of peace and stability, but on merely standing on its own feet. Bureaucracy has prioritized securing its own existence over serving the nation for many years, choosing to expend its energy for itself rather than for the people. Justice institutions, instead of embracing the nation and distributing justice quickly and satisfactorily, have spent their energy on restricting politics. Security units, likewise, have prioritized preserving the status quo over protecting the interests of the nation and providing a secure space for democracy and politics, expending their energy on that.
Generally speaking, the state has mobilized its energy to create distances between itself and the nation instead of embracing the nation and working hand in hand for progress. Until the early 2000s, we see that Turkey continuously lost energy due to some unnecessary, artificial problems that caused severe damage in the country. Look at the European countries after 1945, look at the USA, look at Japan, look at these countries that participated in World War II and suffered heavy losses. These countries have mobilized their energy for development, progress, democracy, justice, and human rights, while Turkey has unfortunately closed in on itself due to coups every ten years, sterile political debates, meaningless bans, restrictions, sometimes internal conflicts, and sometimes struggles against terrorism. And can you imagine a country where a government changes every 16 months during a multi-party political period? Can there be stability in this country, can there be development? The period when stability was achieved is the period after 2002, which has continued to this day. This has already propelled Turkey forward, and no military coup has ever benefited Turkey. On the contrary, they have imposed very heavy costs on Turkey. No ban, no restriction has ever advanced Turkey. The narrowing of the political space has brought no benefit to democracy; on the contrary, it has made democracy fragile and timid. Because responsible opposition was not exhibited, and a governance understanding that prioritizes service was not established, stability could not be achieved due to coalitions and frequently repeated elections, leaving Turkey in a position of not being able to see its future for many years.
Esteemed Professors,
Dear Students,
From this perspective, the new Turkey is, in fact, a Turkey that no longer expends its energy on artificial issues but uses its energy in the areas where it should be. Right now, politics operates securely within its own domain. Bureaucracy expends its energy to serve the nation. The judiciary is advancing confidently on the path to becoming the judiciary of the nation. The state is now mobilizing its energy not for itself but for the nation, embracing its people.
Universities, civil society organizations, the media, the business world, and trade unions are concentrating their energies not in other areas but in their primary fields, making significant progress in this regard. With every structure and institution focusing on its primary duties, Turkey is able to make successful moves in both domestic and foreign policy, democratization, and especially in the economy, thank God.
Look, in the last 12 years, the Turkish economy has recorded an average annual growth rate of 5 percent. This is not just a success achieved by the economy on its own. This is a result of stability, a climate of trust, and democratization. It is a result of active foreign policy, meaning every structure and institution operating in its own field. As politics has gained strength, the Turkish economy has grown. As it has withdrawn its hand, the Turkish economy has grown in this regard. The Turkish economy will continue to grow in this way.
As the military and civilian bureaucracy has concentrated on its primary duties, the Turkish economy has also grown. As society has relaxed, as bans have been lifted, as restrictions have been removed, and as fears have been alleviated, the Turkish economy has added wealth to its wealth. There is now a political understanding that is aware of the power it derives from the nation and uses this power with courage, rather than one that fears, is timid, bows to threats. There is no longer a state understanding that bans, restricts, obstructs, rejects, denies, or assimilates. There is a state understanding that treats all its citizens equally and implements the principle of "Let the person live so that the state may live."
Now, we have universities that are engaged in education and science, not in headscarves, beards, or mustaches. All of these are the first steps of the New Turkey. Inshallah, we will protect all these gains, which we have obtained with great difficulty and for which we have fought hard, and we will add new ones to these gains, continuing to walk towards a future with a larger economy and a more prosperous and free society.
Of course, I would like to emphasize a particular point here. As the New Turkey stands up courageously and resolutely on its own feet, we sometimes witness the Old Turkey trying to pull it down by its ankles.
Those who feed off the chaos, crisis, terrorism, conflict, and anti-democratic atmosphere of the Old Turkey are showing resistance to the New Turkey. While certain happy groups were winning in the Old Turkey, the nation was constantly losing. In the New Turkey, however, the nation is winning, the country is winning, but the rent lobby, the interest lobby, the chaos lobby, and the blood and terror lobby are losing. These losers, the actors of the Old Turkey, are resorting to every means to obstruct the New Turkey, to cut off its path, to sabotage it.
Those who enriched themselves due to high interest rates in the Old Turkey; think about a time when the state's borrowing interest was 63 percent, and now we are at single-digit figures; the difference is catastrophic. If you pull that difference here, they will jump. And right now, this is the case. They are trying to escalate this even further. Those who impoverish the people want the return of those old days, that old Turkey. Those who fed off chaos and uncertainty in the Old Turkey cannot tolerate the climate of stability and trust in the New Turkey. Those who thrived on conflict, terrorism, blood, and violence in the Old Turkey are disturbed by the strengthening of brotherhood and the embrace of 77 million people in the New Turkey.
Look, esteemed professors,
The Gezi events were staged to revive the old Turkey and to once again provide profit to national and international interest, chaos, and terrorism lobbies. As a result of the Gezi events, the old Turkey lost once again, while the New Turkey won. The December 17-25 political coup attempt was an effort to revive the old Turkey. They lost there as well. Right now, for the past few days, we are witnessing new attempts staged in the name of reviving the old Turkey.
I draw your attention to the fact that behind the violent actions displayed in recent days, there is not just one organization, not just one political view. When you look, you see that all the actors of the old Turkey, openly or secretly, have supported these violent actions. We see that there are those trying to legitimize violent actions on social media, in written or visual media, and to make vandalism appear charming. We see that political views that could not achieve results at the ballot box are once again hoping for salvation from street violence, vandalism, and looting.
Just like during the Gezi events, we witness that those who claim to respect the Turkish flag are standing side by side with those who burn the Turkish flag. We witness that they are coming together with those who vandalized Atatürk's bust. Friends, I want everyone to know this: The reason for the violence, vandalism, and looting actions displayed in recent days is absolutely not Kobani. It is an effort to revive the old Turkey. Look, right now, there is only one country in the world that stands firmly against the ISIS terrorist organization and takes the greatest risk, and that is Turkey.
The only country delivering humanitarian aid to Kobani is Turkey. The only country that opened its doors to those fleeing Kobani, sharing its homes, water, and bread with them is Turkey. Despite the threats from both ISIS and the PKK terrorist organization in Iraq and Syria, the country that resists here is Turkey, and we have provided very rational solution proposals to all the powerful countries of the world. As I mentioned in my speech at the last United Nations General Assembly, later at the invitation of the United Nations Security Council, we all had the opportunity to speak there, and I brought this issue to the agenda very clearly and openly. I talked about these things there as well. However, what we say seems to go in one ear and out the other. We are the ones suffering from this issue. Our border with Iraq and Syria is approximately 1300 kilometers, and we are the ones under threat at any moment along this 1300-kilometer border.
Right now, while we are hosting 1.5 million refugees, there are 130,000 refugees in all European countries. Similarly, there are currently 1.5 million refugees in Lebanon. There are nearly 1 million in Jordan. When you look at Iraq and elsewhere, you see that there are a total of 6 million refugees here. And in Europe? 130,000. Are there any in America or elsewhere? No. “I just bomb from the air.” We said this, we said, “You cannot solve this issue by bombing from the air. Because this issue needs to be resolved on the ground. You are bombing from the air, while they are advancing on the ground with their tanks and artillery.” Whose tanks and artillery are these? They get disturbed because I tell them this, America’s tanks and artillery. Who did they give these to? To Maliki. When the ISIS terrorist organization entered there, Maliki fled, leaving Mosul, and all heavy weapons remained with ISIS, and now ISIS is unfortunately using those American heavy weapons to attack the people there.
And right now, I see that some politicians in Turkey are saying this: “We did not vote for the motion, but we can make a new motion…” What is it? “We can only make a motion for Kobani.” Have some decency. Now, Turkey has taken in 200,000 people from Kobani, hosting them, but are you doing this to protect Assad, who killed 200,000 people?
There is state terrorism in Syria, and the head of this state terrorism is Assad, the murderer Assad. Until you see this, you need a new pair of glasses in politics. This means that so many people are leaving their lands, their homes, and you are coming up with different methods to protect the person who causes this, who encourages this, who strikes this.
We told America as well, we said: We will not be part of this unless you resolve three things. First, a no-fly zone will be declared. Second, a safe zone will be declared, so that we can resettle 1.5 million people in our country. Third, we will conduct training and equipping. This training and equipping can be done there, it can be done on our territory. We will do these if they are achieved, and there is one more important thing. That is, we will decisively take steps towards the regime in Syria. If these are among the targets, we can look positively at such a thing. As long as these do not exist, we cannot take a place here, we cannot play a role.
Now, with all of this, I ask you, for God's sake: Who are the ones carrying out actions to turn our cities into a place of fire? You don’t need to be an ordinary professor to know this. Everything is clear. The separatist terrorist organization is the main culprit of this. I mean, those who give the children the Molotov cocktails, the stones, and even the weapons, those who martyr our police are evident. What will our police do against all this? Will they still hold shields? They should not be offended. No one should give us advice on this matter. It is no longer possible for our police or soldiers to prevent this with shields. Whatever is necessary, our soldiers and police will do that from now on.
Because a state has essential duties. What are they? First, it will ensure the safety of its people, it will ensure the safety of property, and it will protect its country against foreign powers. If it cannot do these, then it loses its status as a state. We must do this now. Imagine they will burn all public buildings. They are burning schools, they are burning hospitals. Alongside all this, they are burning public vehicles, they are burning the buses they ride. This is not enough; they are also burning the vehicles of our Kurdish citizens living there. They are trying to terrorize within universities according to their own standards. All of this is evident, and you see that the political leader leading them comes out: “I did not say go out to the streets and commit violence.” What did you say? Everything you said is evident. We see and know these. You encouraged people to take to the streets, and now you are trying to figure out how to take back what you said.
As a state, we are determined to do whatever needs to be done with all our institutions right now. Whatever the cost, this will be done. Because whatever language they understand, we will approach them in that language, we will speak to them in that language. I would not want to speak like this as a President. But the fact that 31 people died here in 3-4 days has brought us to this point, and the known political party has once again trampled on its own will, becoming a toy of the actors of the old Turkey instead of courageously fighting a democratic, legitimate struggle.
Esteemed Professors,
As Turkey, we have always acted with great state reflexes and calmness in the face of the crises in Syria and Iraq.
When the Syrian regime shot down our plane, we acted patiently and retaliated in kind. But we did this with calmness and a great state reflex. In dozens of cities in Syria, the power centers in the world said this: Is chemical weapon being used or not? It is being used… And it is very interesting. We are at the G-20 Summit in Saint Petersburg. In the evening working dinner, 20 leaders are talking around the same table, and they are disturbed by chemical weapons. At that time, the number of those killed by chemical weapons was around 1600. However, interestingly, the number of those killed by conventional weapons was around 120,000. No one is talking about using conventional weapons, they are not discussing that. They are discussing what to do against chemical weapons. Of course, when it came to us, I said: Whether the weapon that results in death is a chemical weapon or a conventional weapon, what difference does it make? What is important for us is how many people were killed by conventional weapons and how many by chemicals. 1600 by chemicals, 120,000 by conventional weapons. You are not discussing any measures against conventional weapons here, you are discussing chemical weapons. I asked, which countries are currently supplying missiles to Syria, barrel bombs, phosphorus bombs? Who is supplying? They are all there. The perpetrators of this are all there. None of them want it. Because for them, these places are also a market.
Therefore, our sensitivity here is of great importance. Right now, if Syria is this spoiled, the reality behind its spoiling is the countries that provide it with these weapons.
Look, when Mosul was occupied by ISIS in Iraq, this political party I named did not make a sound. But we acted calmly. When our consul general and consulate staff were taken hostage, you know some parties said, “Why isn’t the government entering Iraq, why isn’t it entering Syria, why isn’t it rescuing our consulate representatives?” If we had acted recklessly, excuse me for the slang, maybe our 49 citizens would not be here right now. Why? Because they were in their hands. Everything they do is brutal. That’s why we needed to act calmly here. We waited for 102 days. But as I always said during that period, we needed to rescue them safely. That’s why we are sensitive.
Unfortunately, they do not have an egg basket on their backs; they are comfortable, we are not, and at the end of this 102 days, we managed to rescue our 49 brothers from there. Sir, how did you rescue them, what did you give to rescue them? Whatever we gave, we gave. Did we finish the job? Look at that. But here, thank God, our National Intelligence Organization really set very important, very strategic tactics and we were able to successfully conclude this with the close monitoring of our Armed Forces and our Intelligence Organization, with constant follow-up, knowing where this was happening, what was going on, what was going.
Of course, without making distinctions between Arabs, Turkmen, Kurds, Yazidis, and Assyrians, we extended our helping hand to each of them, either by hosting them in our country or by helping them in their own lands when necessary.
A great state is not a state that surrenders to street violence, vandalism, looting, and arrogance. A great state is never a state that determines its policies according to provocations made from within and outside. And I openly express that we determine our policies both inside and outside. No country in the world can determine our agenda. We will not bow to anyone’s threats, provocations, or the spoiled pawns they use in the streets.
Turkey fights against ISIS and the PKK, and it is doing so. Turkey also fights for Kobani and is doing so. But Turkey has more than enough power, equipment, capability, and will to effectively fight against the spoiled pawns acting inside and their masters pulling their strings. I want you to know this.
Dear brothers and sisters,
Of course, our brotherhood is different, and we must protect this brotherhood very well. Our unity and solidarity are very, very important. Know that we are beneficial to each other. We need to process this very well. Especially to those who sow the seeds of discrimination within our universities, esteemed professors, you need to pay close attention. Because the revival and construction of this matter are in your hands. Our civilization is known. It is a civilization that values its teachers and assigns them the highest altitude. That’s why we are the children of a civilization that says, “I will be a slave to the one who teaches me a letter.” In this respect, of course, the generation you raise and will raise will, I believe, be a generation that feels this sensitivity and captures this sensitivity, and during my premiership and party leadership, we initiated a resolution process for the brotherhood, unity, and solidarity of 77 million, taking all political risks, and we carried it out with determination. From now on, we will continue to carry this out with determination, inshallah. Because this resolution process is our national unity, our brotherhood. There can be no other way out for us than national unity and brotherhood. We must achieve this, and we have no concerns about the future of our country.
Inshallah, the 2023 goals and the 2071 goals are not a dream for us. This nation is capable of building these. But I say, you will be the excuse for this.
I am particularly happy to be together with you at the opening of such an Academic Year, and for myself, my wife, and all my friends, we are also happy. I wish you different successes in this Academic Year.
May God be your helper. I wish success to all your students. While wishing you all a fruitful year, I hope that God allows us to experience the joy of being together in many such organizations.
The original Turkish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Sayın Rektör,
Karadeniz Teknik Üniversitesi’nin Çok Değerli Mensupları,
Değerli Hocalarımız,
Sevgili Öğrenciler,
Hanımefendiler, Beyefendiler,
Sizleri en kalbi muhabbetlerimle selamlıyor, 2014-2015 Akademik Yılı’nın Karadeniz Teknik Üniversitesi’nin tüm öğrencileri, tüm akademik ve idari personel için hayırlara vesile olmasını Allah’tan niyaz ediyorum.
Akademik Yıl’ın açılışında, Üniversitemizin tüm mensuplarına üstün başarılar diliyorum. Polislerimizle ilgili taziye, halkın direkt seçtiği 12. Cumhurbaşkanı olarak ilk üniversite ziyareti ve az önce Değerli Rektörümüzün de ifade ettiği gibi, dün Bingöl’de yaşanan olayda, 2 polisimizin orada şehit edilmesi, tabii bugün gerçekten gerek toplu açılış töreninde, gerek burada, gerek akşam STK’larla yapacağımız toplantıda, böyle bir girişi gerektirdi. Kendilerine Allah’tan rahmet diliyorum. Yaralı Emniyet Müdürümüze ve komiserimize şifalar diliyorum. Yine yaralanan çok sayıda vatandaşımıza şifalar diliyorum. Biraz sonra kısmen oraya da değinmek durumundayım, değineceğim.
Tabii benim doğrudan halkın oylarıyla seçildiğim bu 10 Ağustos Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, ilk ziyaretim tabii buraya, Karadeniz Teknik Üniversitesi’ne oluyor. Bir başka anlamlı yanı da, aynı zamanda 61. güne rastlıyor, bir de böyle bir tuhaflık var. Böyle anlamlı kılan bir tablo içerisinde bugün Trabzon’dayız. Ve gerek tüm akademisyenlerimiz için, tüm öğrencilerimiz için, Karadeniz Teknik Üniversitesi’nin tarihi ile bugünü ve yarını inşallah çok daha farklı olacaktır.
2010 yılında Başbakanken, Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde tamamlanan yeni birimlerin açılışını gerçekleştirmiş, aynı zamanda Karadeniz Teknik Üniversitesi’nin şahsıma tevdi ettiği fahri doktora unvanını da teslim almıştım.
Esasen o gün aldığım fahri doktora unvanıyla da kendimi Karadeniz Teknik Üniversitesi’nin bir mensubu addediyor, bununla da iftihar ediyorum. Tabii, o günün rektörü İbrahim Hocamız da burada, kendisine de ayrıca teşekkür ediyorum.
1955 yılında, İstanbul ve Ankara dışındaki ilk üniversite olarak kurulan Karadeniz Teknik Üniversitesi, çok hızlı şekilde büyüdü, gelişti. Tabii, bölgemizin coğrafi durumunu da şöyle göz önüne aldığımız takdirde, buralarda hakikaten yapılanma kolay bir iş değil, çok zor. Ama buna rağmen dağlar delinerek yine de çok şeyler yapılabiliyor. Ve bu şekilde Karadeniz Teknik Üniversitesi büyüdü; bugün artık uluslararası bir üniversite haline dönüştü. Burası çok uzun yıllar Karadeniz Bölgesi’nin tek üniversitesi oldu.
Eğitim için her türlü fedakârlığı göze alan Karadeniz ve diğer altı bölgemizin yoğun ilgisine mazhar oldu. Artvin, Rize, Ordu, Giresun, Gümüşhane ve diğer çevre illerde açtığımız yeni üniversiteler, aslında Karadeniz Teknik Üniversitesi, bu yeni üniversiteler için adeta bir maden oldu ve ciddi bir yük aldı. Önemli ölçüde bu yükü alan Karadeniz Teknik Üniversitesi, hakikaten bu gücünü oralara sürekli devşirdi. Fakat bu arada Karadeniz Teknik Üniversitesi önemini yine de yitirmedi, kaybetmedi.
Esasen 2006 ve 2009 yılları arasında faaliyete geçen Artvin, Rize, Ordu, Giresun ve Gümüşhane’deki üniversitelerimiz, bu arada alt yapısı ve insan kaynağıyla tabii ki, kendileriyle görüştüğümüzde de hiçbir zaman Karadeniz Teknik Üniversitesi’ni doğrusu unutmuyorlar, bunu da takdirle anıyorlar.
Bütün bunlara rağmen 2002 yılında 5 fakülte, 3 enstitü, 1 yüksekokul ve 5 meslek yüksekokulunda 37 bin öğrencimize hizmet veren üniversitemiz, bugün 17 fakülte, 4 yüksekokul, 13 meslek yüksekokulu ve 7 enstitü, 1 konservatuarda, 58 bin öğrencimize hizmet veriyor.
İnşallah, devam eden yatırımlarla, yeni yatırımlarla, diğer tüm üniversitelerimiz gibi, Karadeniz Teknik Üniversitesi de büyümeye, bölgesinde, Türkiye’de ve dünyada iddia sahibi bir üniversite olmaya devam edecektir. Ben buna inanıyorum.
Akademik personel yetiştirmek için, son dönemde gerçekleştirilen insana yatırım, inanıyorum ki, buranın çehresini daha hızlı değiştirecek.
Gerçekleştirdiğimiz son İngiltere ve ABD ziyaretlerinde fırsat buldukça, oralardaki vatandaşlarımızla, özellikle de gençlerimizle bir araya geldim. Hepsine, eğitimlerini tamamladıktan sonra ülkelerine dönme, üniversitelerimizde görevler üstlenme tavsiyesinde bulundum. Gerek burada yetişen akademisyenlerimiz, gerek yurt dışında yetişen akademisyenlerimiz, Türkiye’de üniversite kavramını köklü şekilde değiştiriyorlar ve ben bunu değiştireceklerine de doğrusu inanıyorum.
Esasında üniversitelerimiz, son yıllarda artık nihayet kendi asli vazifelerini yapmaya, asli vazifeleriyle gündeme gelmeye başladılar. Şöyle 12 yıl öncesine baktığınızda, üniversitelerin tamamen alanları dışındaki haberlerle gündeme geldiklerini görürsünüz.
Üniversiteler, çatışma haberleriyle gündeme geliyorlardı, yasaklarla, kısıtlamalarla, ikna odalarıyla gündeme geliyorlardı. Özgürlüğün alabildiğine yaygın ve güvenli olması gereken üniversiteler, özgürlüğü kısıtlayan kurumlar olarak gündemi meşgul ediyorlardı.
Statik, yani durağan olmayı reddetmesi gereken, soru sorması, sorgulaması gereken, özgür düşünceyi savunması gereken üniversiteler, ideolojik saplantıların adeta merkezi gibi sunuluyordu. Bilimsel faaliyetler, bilimsel başarılar, eğitim faaliyetleri, araştırma-geliştirme faaliyetleri, üniversite-şehir, üniversite-sanayi işbirlikleri ne yazık ki geri planda kalıyordu.
Allah’a hamdolsun, üniversiteleri 76 üniversiteden aldık, 175 üniversiteye çıkardık. Bunu eleştirenler de oldu, haklı yanları yok değil, doğrudur. Ama biz istiyorduk ki, artık şu göç dalgalarını durduralım. Yani bugün Hakkâri’deki bir genç, üniversite okumak için illa da Ankara’ya veya komşu bir ile veya İstanbul’a gitmek durumunda kalmasın. Ha fevkalade haller de olabilir, yani yüksek puan tutturur, İstanbul, Ankara buralara da gidebilir. Ama öyle gençler de olabilir ki, “Ha bizim Hakkâri’deki üniversitemizde şu şu şu branşlar var, biz burada da üniversitemizi okuyabiliriz” der ve orada kalır. Aynı şekilde diğer illerde de bu durum olabilir. Bizim görevimiz nedir? Eğitim kurumlarını onların ayağına getirmektir, öğrenciyi alıp farklı illere çekmek değil. Göçün önemli nedenlerinden bir tanesi de budur. Ve biz bu adımı attık.
Tabii, bu arada ciddi bir açığımız var. Nedir? Akademisyen açığımız. Şimdi bunu da yapması gerekenler, siz değerli hocalarımızsınız, üniversitelerimiz. Buralardan akademisyenlerimizi yetiştireceğiz, profesörlerimiz, doçentlerimiz, yardımcı doçentlerimiz, doktorlarımız, bunlar yetişmek suretiyle, artık buralardaki sıkıntıları da büyük ölçüde inşallah aşacağız. Tabii bu farklı branşlara girmek istemiyorum, bütün branşlarda sıkıntılarımız var. Ama kutlu doğum sıkıntılı olur.
Ben inanıyorum ki, bu kutlu doğum da sıkıntılı bir şekilde gerçekleşiyor ve gerçekleşecek. Üniversitelerin kendi asli vazifelerine, eğitim ve bilim alanına dönebilmesi için, artık en başta başarılarla gündeme gelebilmesi için, yoğun gayret sarf ettik, ediyoruz, edeceğiz.
Hiç kuşkusuz daha kat etmemiz gereken uzun bir mesafe var. Eğitim, nasıl hayat boyu devam eden uzun soluklu bir süreçse, iyileşme, gelişme, değişim ve tekâmülde, hiç kuşkusuz uzun soluklu bir süreçtir. İşte geçenlerde Başbakanımız, biliyorsunuz özlük haklarıyla ilgili bir müjde verdi. Ve özlük hakları noktasında da atılacak bu yeni adımlarla inşallah akademisyenlerimizin bu noktadaki refah düzeyi, daha da üst düzeylere doğru böylece yükselmiş olacaktır.
Türkiye’de son dönemde eğitime yapılan yatırımların işte bu uzun soluklu süreçte mutlaka meyvelerini vereceğine ben inanıyorum.
Değerli Arkadaşlar,
Saygıdeğer Hocalarım,
Aslında Türkiye’de sadece üniversiteler değil, yakın tarihe baktığınızda birçok kurumun asli vazifelerinin dışında faaliyet gösterdiğini, enerjisini ne yazık ki asli vazifelerinin dışında sarf ettiğini ya da sarf etmek zorunda kaldığını görürsünüz. Örneğin siyaset kurumu, çok uzun yıllar enerjisini Türkiye’nin ilerlemesine, kalkınmasına huzur ve istikrarın pekişmesine değil, kendi ayakları üzerinde durabilmeye maalesef teksif etmiştir. Bürokrasi, kendisine hizmeti, kendi varlığını güvence altına almayı, çok uzun yıllar millete hizmet etmenin önüne koymuş, enerjisini milletten ziyade, kendisi için sarf etmeyi tercih etmiştir. Adalet kurumları, milletle kucaklaşmak yerine, hızlı ve tatmin edici adalet dağıtmak yerine, enerjisini siyaseti kısıtlamaya harcamıştır. Güvenlik birimleri, aynı şekilde, milletin çıkarlarını öncelikle korumak, demokrasiye ve siyasete güvenli alan açmak yerine, statükoyu korumayı öne çıkarmış, enerjisini buna sarf etmiştir.
Genel olarak baktığınızda, devlet enerjisini şöyle milletle kucaklaşmak, milletiyle el ele verip ileri hamle yapmak yerine, milletiyle arasına mesafeler açmak için seferber etmiştir. 2000’li yılların başına kadar, Türkiye’nin son derece gereksiz, sanal, üstelik ülkede ağır tahribata yol açan kimi yapay sorunlarla sürekli enerji kaybettiğini görüyoruz. 1945 sonrası Avrupa ülkelerine bakın, ABD’ye, Japonya’ya bakın, 2. Dünya Savaşı’na katılmış ve ağır zayiatlar vermiş bu ülkelere bakın. Bu ülkeler, enerjilerini kalkınma için, ilerleme, demokrasi, adalet, insan hakları için çok yoğun şekilde seferber ederken, Türkiye 10 yılda bir darbelerle, kısır siyasi tartışmalarla, anlamsız yasaklarla, kısıtlamalarla, kimi zaman iç çatışmalarla, kimi zaman terörle mücadeleyle, maalesef kendi içine kapanmıştır. Ve düşünebiliyor musunuz, çok partili siyasi dönemde 16 ayda bir hükümet değişen bir ülke. Bu ülkede istikrar olabilir mi, bu ülkede kalkınma olabilir mi? İstikrarın işte yakalandığı dönem, 2002 sonrası, şu ana kadar gelen dönemdir. Bu da Türkiye’yi zaten sıçratmıştır ve hiçbir askeri darbe, Türkiye’ye kazanç sağlamamıştır. Tam tersine, Türkiye’ye çok ağır bedeller ödetmiştir. Hiçbir yasak, hiçbir kısıtlama Türkiye’yi ileriye taşımamıştır. Siyasetin faaliyet alanının daraltılması, demokrasiye hiçbir fayda getirmemiş, tam tersine demokrasiyi kırılgan hale getirmiştir, ürkek bir hale getirmiştir. Sorumlu bir muhalefet sergilenmediği için, hizmeti öne çıkaran bir iktidar anlayışı yerleşmediği için koalisyon ve sık tekrarlanan seçimler nedeniyle istikrar tesis edilemediği için, Türkiye uzun yıllar önünü göremeyen bir ülke konumunda kalmıştır.
Değerli Hocalarım,
Değerli Öğrenciler,
Bu noktadan bakıldığında yeni Türkiye, esasında enerjisini artık yapay meselelerle sarf eden değil, enerjisini olması gereken mecralarda kullanan bir Türkiye’dir. Şu anda siyaset, kendi alanı içinde güvenle hareket ediyor. Bürokrasi, enerjisini millete hizmet için sarf ediyor. Yargı, milletin yargısı olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. Devlet enerjisini artık kendisi için değil, milleti için seferber ediyor, milletiyle kucaklaşıyor.
Üniversiteler, sivil toplum örgütleri, medya, iş dünyası, sendikalar, enerjileri başka alanlarda değil, kendi asli alanlarında yoğunlaştırıyor, bu noktada önemli mesafeler kat ediyorlar. Her yapının, her kurumun, kendi asli vazifesine yoğunlaşmasıyla birlikte, iç ve dış politikada, demokratikleşmede, özellikle de ekonomide Türkiye başarılı hamleler hamdolsun yapabiliyor.
Bakınız, son 12 yılda Türkiye ekonomisi yıllık ortalama yüzde 5 oranında büyüme kaydetti. Bu, sadece ekonominin kendi başına elde ettiği bir başarı değildir. Bu, istikrarın, güven ortamının, demokratikleşmenin bir neticesidir. Aktif dış politikanın, yani her yapının, her kurumun, kendi alanında faaliyet göstermesinin bir sonucudur. Siyaset güç kazandıkça, Türkiye ekonomisi büyümüştür. Elini çektikçe Türkiye ekonomisi bu noktada büyümüştür. Türkiye ekonomisi bu şekilde büyümeye de devam edecektir.
Askeri ve sivil bürokrasi, kendi asli vazifelerine yoğunlaştıkça Türkiye ekonomisi yine büyümüştür. Toplum rahatladıkça, yasaklar kalktıkça, kısıtlamalar ortadan kaldırıldıkça, korkular giderildikçe, Türkiye ekonomisi zenginliğine zenginlik katmıştır. Artık korkan, ürken, tehditlere boyun eğen değil, milletten aldığı gücün farkında olan ve bu gücü cesaretle kullanan bir siyaset anlayışı var. Yasaklayan, kısıtlayan, engelleyen, reddeden, inkâr eden, asimile eden bir devlet anlayışı yok. Bütün vatandaşlarına eşit muamele eden, “İnsanı yaşat ki, devlet yaşasın” ilkesini hayata geçiren bir devlet anlayışı var.
Artık başörtüsüyle, sakalla, bıyıkla değil, eğitimle, bilimle meşgul olan üniversitelerimiz var. Bütün bunlar, Yeni Türkiye’nin ilk adımlarıdır. İnşallah bütün bu kazanımları, çok zor elde ettiğimiz, uğruna büyük mücadele verdiğimiz bu kazanımları koruyacak, bu kazanımlara yenilerini ekleyecek, daha büyük bir ekonomiyle, daha müreffeh ve özgür bir toplumla, geleceğe yürümeyi sürdüreceğiz.
Tabii, burada özellikle bir noktanın üzerinde durmak isterim. Yeni Türkiye, ayakları üzerinde cesaretle ve kararlılıkla doğrulurken, eski Türkiye’nin onu paçalarından tutup aşağı çekmeye çalıştığına zaman zaman şahit oluyoruz.
Eski Türkiye’nin kaos, kriz, terör, çatışma ve anti-demokratik atmosferinden beslenenler, Yeni Türkiye’ye karşı direnç gösteriyorlar. Eski Türkiye’de belli, mutlu zümreler kazanırken, millet sürekli kaybediyordu. Yeni Türkiye’de ise millet kazanıyor, ülke kazanıyor ama rant lobisi, faiz lobisi, kaos lobisi, kan ve terör lobisi kaybediyor. İşte bu kaybedenler, yani eski Türkiye’nin aktörleri, Yeni Türkiye’yi engellemek için, Yeni Türkiye’nin yolunu kesmek, sabote etmek için her yola başvuruyor ve her yöntemi deniyorlar.
Eski Türkiye’de yüksek faiz oranları nedeniyle servetine servet katanlar; düşünün devletin borçlanma faizinin yüzde 63 olduğu bir dönemden, şu anda tek haneli rakamdayız, aradaki fark felaket. E şimdi siz o farkı buraya çekerseniz, onlar hoplar. Ve şu anda bu böyle. Bunu yeniden daha da tırmandırmanın gayreti içindeler. Halkı yoksullaştıranlar, o eski günlerin, o eski Türkiye’nin geri gelmesini istiyorlar. Eski Türkiye’de kaostan, belirsizlikten beslenenler, Yeni Türkiye’de istikrar ve güven ortamına tahammül edemiyorlar. Eski Türkiye’de çatışmadan, terörden, kandan, şiddetten beslenenler, Yeni Türkiye’de kardeşliğin güç kazanmasından, 77 milyonun kardeşçe kucaklaşmasından rahatsızlık duyuyorlar.
Bakın Değerli Hocalarım,
Gezi olayları, eski Türkiye’yi yeniden diriltmek, ulusal ve uluslararası faiz, kaos ve terör lobilerine yeniden rant sağlayabilmek için sahneye konulmuştu. Gezi olayları sonucunda eski Türkiye bir kez daha kaybetti, Yeni Türkiye kazandı. 17-25 Aralık siyasete darbe girişimi, eski Türkiye’yi diriltme girişimiydi. Orada da kaybettiler. Şu anda birkaç gündür, eski Türkiye’yi diriltmek adına, yeni birtakım girişimlerin sahnelendiğini görüyoruz.
Dikkatinizi çekiyorum, birkaç gündür sergilenen şiddet eylemlerinin arkasında sadece bir örgüt, sadece bir siyasi görüş yok. Baktığınızda, eski Türkiye’nin tüm aktörlerinin, açık ya da gizli şekilde bu şiddet eylemlerine destek verdiğini görüyorsunuz. Sosyal medyada, yazılı veya görsel medyada şiddet eylemlerini meşrulaştırmaya, vandallığı şirin göstermeye çalışanların olduğunu görüyoruz. Sandıkta netice elde edemeyen siyasi görüşlerin, sokaktaki şiddet eylemlerinden, vandallık ve yağmacılıktan bir kez daha medet umduğunu görüyoruz.
Gezi olaylarında olduğu gibi, Türk Bayrağı’na saygı duyduğunu iddia edenlerle, Türk Bayrağı’nı yakanların aynı safta buluştuklarına şahit oluyoruz. Atatürk'ün büstünü yıkanlarla buluştuklarına şahit oluyoruz. Arkadaşlar şunu herkesin bilmesini isterim: Son günlerde sergilenen bu şiddet, vandallık ve yağmacılık eylemlerinin nedeni asla ve asla Kobani değildir. Eski Türkiye'nin diriltilmesi gayretidir. Bakın, şu anda dünyada IŞİD terör örgütünün karşısında en sağlam şekilde duran ve en büyük riski alan tek ülke var, Türkiye'dir.
Kobani’ye insani yardım ulaştıran tek ülke Türkiye'dir. Kobani'den kaçanlara kapılarını açan, onlarla evini, barkını, suyunu, ekmeğini paylaşan yegâne ülke Türkiye'dir. Hem Irak'ta, hem Suriye’de gerek IŞİD tehdidine, gerek PKK terör örgütünün tehditlerine ve diğer terör örgütlerinin tehditlerine rağmen burada direnen ülke Türkiye'dir ve biz çok akılcı çözüm önerilerini dünyanın güçlü ülkelerinin hepsine verdik. İşte ben, son Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nda konuşmamda dile getirdiğim gibi daha sonra Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’ndeki davette de, yine orada hepimize birer konuşma imkânı doğdu ve orada da bu işi çok açık, net bir şekilde gündeme getirdim. Orada da bunları konuştum. Fakat bizim bu söylediklerimiz, öyle zannediyorum ki, bir kulaktan giriyor öbür kulaktan çıkıyor. Bu işin dertlisi biziz ya. Bizim sınırımız Irak ve Suriye’de yaklaşık 1300 kilometre ve bu 1300 kilometrelik sınırda tehdit altında olan her an biziz.
Şu anda biz 1,5 milyon mülteciye ev sahipliği yaparken, Avrupa ülkelerinin tamamında 130 bin mülteci var. Aynı şekilde Lübnan'da 1,5 milyon şu anda mülteci var. Ürdün'de 1 milyona yakın var. Irak vesaire toplamda bakıyorsunuz ki 6 milyon mülteci buralarda. Peki, Avrupa'da? 130 bin. Diğer, Amerika vesaire oralarda var mı? Yok. “İşte ben havadan sadece bombalarım”. Bunu söyledik, dedik ki, “Havadan bombalamakla bu işi çözemezsiniz. Çünkü bu işin kara planında halledilmesi gerekir. Siz havadan bombalıyorsunuz, o ise karada tankı ile topu ile beraber yürüyor”. Kimin bu tanklar toplar? Bunları onlara da söylediğim için rahatsız oluyorlar, Amerika’nın tankı topu. Kime vermişti bunları. Maliki'ye. Maliki, IŞİD terör örgütü oraya girdiği zaman Musul'u bırakıp kaçtı ve bütün ağır silahlar hepsi IŞİD'e kaldı ve şimdi IŞİD o Amerika'nın ağır silahları ile ne yapıyor, oradaki halkı ne yazık ki vuruyor.
Ve şu anda, Türkiye'de bakıyorum ki, bazı siyasiler çıkmış şunu konuşuyor: “Tezkereye oy vermedik ama yeni bir tezkere…” Nedir? “Sadece Kobani’ye yönelik bir tezkere yapabiliriz”. Ya insaf be. Şimdi Kobani'den 200 bin insanı Türkiye evine almış, onlara ev sahipliği yapıyor, ama sen, 200 bin insanı öldüren Esed'i korumak için mi bunu yapıyorsun?
Suriye'de devlet terörü var ve bu devlet terörünün başı da Esed'dir, katil Esed. Bunu görmediğin sürece bir defa siyasette yeni bir gözlüğe ihtiyacın var. Bu, bu demektir ve bu kadar insan topraklarından, evinden çıkıyor ve bunu sağlayan, bunu teşvik eden, bunu vuran kişiyi sen kalkıyorsun korumak için farklı yöntemler ortaya atıyorsun.
Biz Amerika'ya da söyledik, dedik ki: Biz üç şeyi halletmediğiniz sürece bu işin içinde olmayız. Bir, uçuşa yasak bölge ilan edilecek. İki, güvenli bölge ilan edilecek, ki bu güvenli bölgeye biz 1,5 milyon ülkemizdeki insanları yeniden yerleştirebilelim. Üç, eğit-donat yapacağız. Bu eğit-donat orada yapılabilir, bizim topraklarımızda yapılabilir. Bunlar başarılması halinde yaparız ve önemli olan bir şey daha var. O da, bir defa Suriye'deki rejime yönelik adımları da kararlı bir şekilde atacağız. Eğer bunlar hedeflerin içinde varsa, biz böyle bir şeye olumlu bakabiliriz. Bunlar olmadığı sürece biz burada yer alamayız, rol alamayız.
Şimdi bütün bunlarla beraber şu anda Allah aşkına soruyorum: Şehirlerimizi yangın yerine çevirmek için eylemler yapanlar kimler? Bunları bilmek için herhalde ordinaryüs olmaya gerek yok, profesör olmaya da gerek yok. Her şey ortada. Bölücü terör örgütü bu işin baş sorumlusudur. Yani o çocukların eline molotofları verenler, taşları verenler, bunlarla beraber hatta silahı verenler, işte polislerimizi şehit edenler ortada. Bütün bunlara karşı polisimiz ne yapacak? Hala kalkan mı tutacak? Kusura bakmasınlar. Kimse de bu konuda bize akıl vermesin. Artık ne polisimizin, ne askerimizin kalkanla bu işin önüne geçmesi mümkün değil. Gereği neyse, askerimiz de polisimiz de bundan sonra onu yapacaktır.
Çünkü bir devletin asli görevleri vardır. Nedir? Bir, halkının can güvenliğini sağlayacak, mal güvenliğini sağlayacak, ülkesini dış güçlere karşı korumayı gerçekleştirecek. Eğer bunları yapamıyorsa o zaman zaten devlet olma vasfını kaybeder. Artık bunu yapmak durumundayız. Düşünün bütün kamu binalarını yakacaklar. Okulları yakıyorlar, hastaneleri yakıyorlar. Bütün bunların yanında kamu araçlarını, yahu bindiği otobüsü yakıyor. Bunlar yetmiyor, vatandaşın, oradaki Kürt vatandaşlarımızın, -orada onlar yaşıyor- onların da araçlarını yakıyorlar. Üniversitelerin içerisinde kendilerine göre terör estirmeye çalışıyorlar. Bütün bunlar ortada ve bakıyorsunuz onların başını çeken siyasi de çıkıyor: İşte ben, diyor, sokaklara çıkın şiddet yapın demedim. Ya ne dedin sen? İşte ne dediklerinin hepsi ortada. Bunları görüyoruz biliyoruz. Sokaklara dökülmeyi teşvik ettiniz, şimdi de söylediklerini nasıl geri alabilirim, bunun gayreti içerisindesin.
Yapılması gereken neyse devlet olarak bunları bütün kurumlarımızla şu anda yapmanın kararlılığı içerisindeyiz. Bedeli ne olursa olsun artık bu yapılacaktır. Çünkü anladıkları dil neyse, o dille onlara yaklaşacağız, o dille onlara konuşacağız. Ben de bir Cumhurbaşkanı sıfatıyla böyle konuşmak istemezdim. Ama 31 kişinin şurada 3-4 gün içerisinde bu şekilde ölmesi bizi bu noktaya sevk etmiştir ve malum siyasi parti, bir kez daha kendi iradesini ayaklar altına almış, demokratik, meşru cesur bir mücadele vermek yerine, eski Türkiye aktörlerinin oyuncağı haline gelmiştir.
Saygıdeğer Hocalarım,
Türkiye olarak biz Suriye ve Irak'taki krizler karşısında her zaman büyük devlet refleksleri ile ve soğukkanlılıkla hareket ettik.
Suriye rejimi uçağımızı düşürdüğünde sabırla hareket ettik ve misli ile karşılık verdik. Ama bunu soğukkanlılıkla ve büyük devlet refleksi ile yaptık. Suriye'nin onlarca şehrinde hep dünyadaki güç odakları şunu söylediler: Kimyasal silah kullanıyor mu, kullanmıyor mu? Kullanıyor… Ve çok enteresandır. Saint Petersburg'da, G-20 Zirvesi’ndeyiz. Akşam çalışma yemeğinde 20 lider aynı masanın etrafında konuşuyoruz ve kimyasal silahtan rahatsız oluyorlar. O zaman kimyasal silahla ölenlerin sayısı 1600 civarında. Fakat ilginç olan konvansiyonel silahlarla ölenlerin sayısının 120 bin civarındaydı. Kimse konvansiyonel silahı kullanmıyor, onu konuşmuyor. Kimyasal silaha karşı ne yapacağız, bunu konuşuyorlar. Tabii sıra bize gelince dedim ki: Yani neticesi ölüm olan, ölümü hazırlayan silah, kimyasal silah olsa ne olur, konvansiyonel silah olsa ne olur? Bizim için önemli olan konvansiyonel silahlarla ne kadar insan öldürüldü, kimyasalla ne kadar insan öldürüldü. Kimyasalla 1600, konvansiyonel silahlarla 120 bin insan öldürüldü. Siz konvansiyonel silahlara karşı herhangi bir tedbiri burada tartışmıyorsunuz, kimyasal silahı tartışıyorsunuz. Soruyorum dedim, hangi ülkeler şu anda Suriye'ye füzeleri veriyor, varil bombalarını veriyor, fosfor bombalarını veriyor? Kim veriyor? Hepsi de orada. Bu işin failleri de orada. Hiçbirinin işine gelmiyor. Çünkü onlar için buralar aynı zamanda pazar.
Dolayısıyla bizim buralarda hassasiyetimiz büyük önem arz ediyor. Şu anda da aynı şekilde Suriye bu kadar şımarıyorsa, şımarmasının arkasındaki gerçek, ona bu silahları veren ülkelerdir.
Bakınız Irak'ta, Musul IŞİD tarafından işgal edildiğinde, bu adını verdiğim siyasi parti hiç sesini çıkarmadı. Ama biz soğukkanlı davrandık. Başkonsolosumuz ve başkonsolosluk çalışanları rehin alındığında, biliyorsunuz bazı partiler, “Hükümet niye Irak'a girmiyor, niye Suriye'ye girmiyor, niye Başkonsolosluk temsilcilerimizi kurtarmıyor?” dediler. Ya biz onların kusura bakmayın belki argo olacak ama doluşuna gelmiş olsaydık, belki bizim bu 49 tane vatandaşımız şu anda olmayabilirdi. Niye? E, onların elinde. Bunlarda her şey canice. Onun için bizim burada soğukkanlı davranmamız gerekiyordu. 102 gün sabrettik. Ama hep söylediğim gibi o dönemde, sağ salim bunları kurtarmamız gerekiyordu. Onun için biz hassasız.
Bunların sırtında maalesef yumurta küfesi yok, bunlar rahat, biz öyle değiliz ve sağ salim bu 102 günün sonunda, 49 kardeşimizi oradan kurtarmış olduk. Efendim nasıl kurtardınız, ne verdiniz de kurtardınız? Ya ne verdiysek verdik. İşi bitirdik mi, sen ona bak. Ama burada, sağ olsun Milli İstihbarat Teşkilatımız gerçekten çok çok önemli, çok stratejik, taktiklerini iyi belirledi ve her an iç içe olduğumuz, her an görüştüğümüz, konuştuğumuz ve o 102 günlük süre içerisinde sürekli takibi ile sürekli bu işin nerede, ne oluyor, ne gidiyor... Gerek Silahlı Kuvvetlerimiz, gerek İstihbarat Teşkilatımız yakın takibiyle hamd olsun bunu bu şekilde bitirmeye muvaffak olduk.
Tabii, burada Arap, Türkmen, Kürt, Ezidi, Süryani ayrımı yapmadan gerektiğinde kendi topraklarında, gerektiğinde ülkemize misafir etmek sureti ile her birine yardım elimizi uzattık.
Büyük devlet, sokaktaki şiddet eylemlerine, vandallığa, yağmacılığa, şımarıklığa teslim olan devlet değildir. Büyük devlet, her şeyden önce politikalarını içeriden ve dışarıdan yapılan tahriklere göre belirleyen devlet hiç değildir ve açık açık ifade ediyorum, içeride de, dışarıda da politikalarımızı biz belirliyoruz. Bizim gündemimizi dünyada hiç bir ülke belirleyemez. Hiç kimsenin tehditlerine, tahriklerine, sokakta kullandığı şımarık piyonlarına boyun eğmeyiz.
Türkiye IŞİD ile de mücadele eder, PKK ile de mücadele eder ve ediyor. Türkiye Kobani için de mücadele eder ve ediyor. Ama Türkiye içeride şımarıklık yapan piyonlarla da, onların ipini tutan efendileri ile de en etkili şekilde mücadele edecek güce, donanıma, kudrete ve iradeye ziyadesiyle sahiptir. Bunu böyle bilmenizi istiyorum.
Değerli kardeşlerim,
Tabii bizim kardeşliğimiz farklı ve bizim bu kardeşliğimizi çok iyi korumamız lazım. Birliğimiz, beraberliğimiz çok ama çok önemli. Bilesiniz ki, biz bize faydalıyız. Bunu çok iyi işlememiz lazım. Hele hele üniversitelerimizin içerisine ayrımcılık tohumları atanlara, değerli hocalarım, sizlerin çok dikkat etmesi lazım. Çünkü bu işin ihyası da, inşası da sizlerin elindedir. Onun için bizim medeniyetimiz malum. Hocasına önem veren, ona en yüksek irtifayı özellikle tahsis eden bir medeniyettir. Onun için, “Bana bir harf öğretenin kölesi olurum” diyen bir medeniyetin çocuklarıyız biz. Bu bakımdan, tabii ki, sizlerin yetiştirdiği ve yetiştireceği nesil, inanıyorum ki, bu hassasiyeti hisseden, bu hassasiyeti yakalayan bir nesil olacaktır ve Başbakanlığım, Genel Başkanlığım esnasında bütün siyasi risklerini göze alarak, 77 milyonun kardeşliği, birliği, beraberliği için bir çözüm süreci başlattık ve bunu kararlılıkla sürdürdük. Bundan sonra da bunu kararlılıkla inşallah sürdürmeye devam edeceğiz. Çünkü bu çözüm süreci bizim milli birliğimizdir, kardeşliğimizdir. Milli birlik ve kardeşlikten başka bizim çıkışımız asla olamaz. Bunu başarmamız lazım ve ülkemizin geleceği noktasında biz hiçbir endişe taşımıyoruz.
İnşallah 2023 hedefleri, 2071 hedefleri bizler için hayal değildir. Bu millet bunları inşa etmeye muktedirdir. Ama diyorum ya, bunun bahanesi sizler olacaksınız.
Sizlerle böyle bir Akademik Yılın açılışında birarada olmanın mutluluğunu yaşadığımız için özellikle şahsım, eşim, tüm arkadaşlarım, bizler de mutluyuz. Ben bu Akademik Yıl içerisinde sizlere farklı başarılar temenni ediyorum.
Rabbim yar ve yardımcınız olsun. Bütün öğrencilerinize de başarılar diliyorum. Hepinize hayırlı yıllar temenni ederken, nice bu tür organizasyonlarda birarada olmanın inşallah mutluluğunu Rabbim bizlere yaşatsın diyorum.