"Colonel, Commander of the legendary 'Zośka' battalion, honor to your memory!"
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda spoke at the repatriation burial of Colonel Ryszard Białous at the Warsaw Uprising Cemetery on July 31, 2019, marking the 75th anniversary of the uprising.
- Main themes
- Warsaw Uprising commemoration, Colonel Ryszard Białous tribute, sacrifice and patriotism, Polish independence, wartime leadership, 'Zośka' battalion, exile and return to homeland, memory of fallen soldiers, scouts and youth fighters, Polish sovereignty
- Duration
- ~6 min
- Words
- 767
- Sentences
- 46
- Readability
- 68
- Grade
- 7.9
- Syntax
- 3.12
- Vocabulary
- 2.18
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other46 sentences in 10 paragraphs
Gentlemen, the closest to Colonel, Honorable Prime Minister, Minister of Culture, Honorable Minister of National Defense, Esteemed Ministers, Esteemed Generals, Honorable Excellency Bishop Chaplain of the Polish Army, Honorable Chaplains, Esteemed Generals, Distinguished Ladies and Gentlemen Officers, Soldiers, Dear Scouts, All Esteemed Guests, but above all, Honorable Veterans – Soldiers of Colonel, Warsaw Uprising Fighters!
This is an extraordinary moment. The dream of a free Poland is coming true. For Colonel Ryszard Białous, for "Jerzy." This dream of Poland being independent, fully sovereign, free, flourishing, and to be in it is being realized today.
Seventy-five years after the day he was ready to stand for the Warsaw Uprising, which was to begin the next day, on August 1, 1944. He was no longer a young boy like his soldiers, the boys and girls he commanded. He was a serious man. He was 30 years old. He was a husband, his life was unfolding, yet he was ready to sacrifice it for Poland. He had been ready to sacrifice it for a long time. He had been ready since before the war, as he served in the Polish Army then. He was an experienced soldier. When World War II broke out in 1939, 80 years ago, he was ready to fight and he did. He was seriously wounded in the September campaign, but he did not want to be taken prisoner; he preferred to recover at home so he could continue to fight, so he could focus on underground warfare. He received extremely responsible tasks. He was a sapper. From the very beginning, he taught the young. He taught the difficult military craft, the challenging art of sapping. Why? So they could carry out tasks of diversion and sabotage, as directed by the Headquarters, by the command of the Underground Poland.
Indeed, in those August days of 1944, he first stood at the head as the commander of the scouting battalion "Zośka," but later, after the death of "Jan," he became the commander of the Diversion Brigade Broda 53. He bore on his shoulders extremely responsible tasks. It is certainly hard for us to imagine today, even for those who command in the Polish Army, what it means to lose your soldiers every day. What it means when your subordinates go into battle on your decision, on your command, die, do not return. What it means when under your command people who have not even begun their lives give their lives. They are 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23 years old. This is just the beginning of life. They have everything still ahead of them.
He bore this responsibility with the conviction of the necessity to fight for a free Poland. He fought for it until the very end, until the last day of the uprising, and then with his surviving soldiers, he went to Stalag, to the prisoner-of-war camp. He did not want, after the war, which ended not as he wished, to imagine that he could return here. To the country for which his soldiers and he bled, and which is not fully free. He could not come to terms with that. He first went to England, to London, and later, in 1948, he made the decision to emigrate permanently to Argentina and to tie his further life to Argentina.
He was only in Poland twice later, very briefly. First in 1946, to take his closest ones, and then in the 1970s. He did not manage to come back, as his health did not allow it, to the homeland that had been reborn, that had freed itself from the shackles of communism, that was once again becoming truly sovereign, free, and independent, the one he dreamed of. He died on foreign soil 27 years ago, in 1992, but his desire was to return to his homeland. To a free homeland, to a sovereign homeland, to an independent homeland.
Today, at this place of his final resting, at the quarter known to everyone in Poland, among the birch crosses under which his soldiers lie, escorted by his subordinates, by Polish commandos, by the highest state authorities, by generals, by the ordinary of the Polish Army, by his son, by his grandson – he will rest. Here where he belongs, among his soldiers.
I proudly believe that they are also here today and looking at us, and looking at their "Jerzy" returning to his city, to his place, next to "Andrzej Morro," "Giewont," "Bonawentura," "Sęp," "Howerla," "Kuba," "Kołczan" – his soldiers.
Colonel, Commander of the legendary battalion "Zośka," honor your memory! Rest in peace.
Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Panowie, Najbliżsi Pana Pułkownika, Wielce Szanowny Panie Premierze, Ministrze Kultury, Wielce Szanowny Panie Ministrze Obrony Narodowej, Szanowni Panowie Ministrowie, Szanowni Panowie Generałowie, Czcigodny Ekscelencjo Księże Biskupie Kapelanie Wojska Polskiego, Czcigodni Księża Kapelani, Szanowni Panowie Generałowie, Szanowne Panie i Panowie Oficerowie, Żołnierze, Drodzy Harcerze, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, ale przede wszystkim Czcigodni Kombatanci – Żołnierze Pana Pułkownika Powstańcy Warszawscy!
To jest niezwykła chwila. Sen o wolnej Polsce dopełnia się. Dla pana pułkownika Ryszarda Białousa, dla „Jerzego”. To marzenie o tym, żeby Polska była niepodległa, była w pełni suwerenna, była wolna, była kwitnąca i żeby być w niej, dzisiaj właśnie się realizuje.
Po 75 latach od dnia, w którym gotów był stanąć do Powstania Warszawskiego, które następnego dnia, 1 sierpnia 1944 roku, miało się rozpocząć. Nie był już wtedy młodym chłopakiem tak jak jego żołnierze, chłopcy, dziewczęta, którymi dowodził. Był poważnym człowiekiem. Miał 30 lat. Był mężem, toczyło się jego życie, a jednak gotów był poświęcić je dla Polski. Gotów był poświęcić je od dawna. Gotów był od czasów przedwojennych, bo wtedy służył w Wojsku Polskim. Był doświadczonym żołnierzem. Kiedy wybuchła II wojna światowa w 1939 roku, 80 lat temu, gotów był do walki i do niej stanął. W kampanii wrześniowej został ciężko ranny, ale nie chciał iść do niewoli, wolał wracać do zdrowia w domu po to, żeby móc dalej walczyć, po to żeby móc się skupić na walce podziemnej. Dostawał niezwykle odpowiedzialne zadania. Był saperem. Od samego początku uczył młodych. Uczył trudnego rzemiosła wojskowego, trudnej sztuki saperskiej. Po co? Po to, żeby mogli realizować zadania dywersji i sabotażu, do jakich został przez Kwaterę Główną, przez dowództwo Polski Podziemnej skierowany.
Rzeczywiście w tamtych sierpniowych dniach 1944 roku stanął najpierw na czele jako dowódca harcerskiego batalionu „Zośka”, ale później został, po śmierci „Jana”, dowódcą Brygady Dywersji Broda 53. Dźwigał na barkach niezwykle odpowiedzialne zadania. Z całą pewnością trudno nam sobie to dzisiaj wyobrazić, nawet tym, którzy dowodzą w Wojsku Polskim, co to znaczy tracić codziennie swoich żołnierzy. Co to znaczy, kiedy twoi podkomendni idą do walki z twojej decyzji, na twój rozkaz, giną, nie wracają. Co to znaczy, kiedy pod twoją komendą oddają życie ludzie, którzy w zasadzie jeszcze tego życia nie zaczęli. Mają po 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23 lata. To przecież sam początek życia. To przecież wszystko jeszcze przed nimi.
Dźwigał tę odpowiedzialność z przekonaniem o konieczności walki o wolną Polskę. Walczył o nią do samego końca, do ostatniego dnia powstania, a potem ze swoimi żołnierzami, którzy przeżyli, powędrował do Stalagu, do obozu jenieckiego. Nie chciał po wojnie, która zakończyła się nie tak, jak chciał, nie wyobrażał sobie tego, że może tutaj wrócić. Do kraju, dla którego krwawili się jego żołnierze i on, a który nie jest w pełni wolny. Nie mógł się z tym pogodzić. Wyjechał najpierw do Anglii, do Londynu, później, w 1948 roku, podjął decyzję, aby wyemigrować ostatecznie do Argentyny i z Argentyną związać swoje dalsze życie.
W Polsce był później tylko dwa razy, na bardzo krótko. Najpierw w 1946 roku, żeby zabrać swoich najbliższych, a później w latach 70. Nie zdążył już przyjechać, bo zdrowie nie pozwoliło, do ojczyzny, która się odrodziła, która uwolniła się z oków komunizmu, która na powrót stawała się prawdziwie suwerenna, wolna i niepodległa, taka, o jakiej marzył. Umarł na obcej ziemi 27 lat temu, w 1992 roku, ale jego pragnieniem było do ojczyzny wrócić. Do ojczyzny wolnej, do ojczyzny suwerennej, do ojczyzny niepodległej.
Dziś na to miejsce ostatniego spoczynku, do kwatery, którą znają wszyscy w Polsce, wśród brzozowych krzyży, pod którymi leżą jego żołnierze, odprowadzony przez swoich podkomendnych, przez polskich komandosów, przez najwyższe władze państwowe, przez generalicję, przez ordynariusza Wojska Polskiego, przez syna, przez wnuka – spocznie. Tu gdzie jego miejsce, wśród jego żołnierzy.
Z dumą wierzę, że oni też są dzisiaj tutaj i patrzą na nas, i patrzą na swojego „Jerzego” wracającego do swojego miasta, na swoje miejsce, koło „Andrzeja Morro”, „Giewonta”, „Bonawentury”, „Sępa”, „Howerli”, „Kuby”, „Kołczana” – jego żołnierzy.
Panie Pułkowniku, Dowódco legendarnego batalionu „Zośka”, cześć Twojej Pamięci! Spoczywaj w pokoju.
Niech żyje Polska!