"I am convinced that under the white and red banner there is a place for each of us."
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed a ceremony at the Tomb of the Unknown Soldier in Warsaw on the 100th anniversary of Poland regaining independence on 11 November 2018.
- Main themes
- Polish independence centenary, national unity, patriotism, tribute to fallen heroes, Fathers of Independence, Polish statehood, overcoming political divisions, sovereignty and freedom, strong state-building, shared national identity, Christianity and Polish tradition, call for political responsibility
- Duration
- ~10 min
- Words
- 1,198
- Sentences
- 75
- Readability
- 54
- Grade
- 9.6
- Syntax
- 2.70
- Vocabulary
- 2.33
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other75 sentences in 38 paragraphs
Dear Countrymen,
Esteemed Marshals of the Sejm and Senate,
Honorable Prime Minister,
Honorable Prime Minister,
Esteemed Ministers,
Esteemed Members of Parliament, Senators,
Eminence, Cardinal,
Excellencies, Bishops, Archbishops,
Representatives of the Diplomatic Corps,
Excellencies, Ambassadors,
Esteemed Generals, Officers, Soldiers, Officials,
All Distinguished Guests,
Residents of Warsaw,
Ladies and Gentlemen!
Thank you for this beautiful ceremony. Thank you for heeding the call – you have come with white and red banners, there is a forest of white and red flags. Thank you for the incredible way we can pay tribute to those to whom we owe a free, independent, sovereign Poland.
To those who regained it in 1918. To those who then fought to maintain its borders, defended it in 1939, fought underground to reclaim it. Then they did not agree with the communist Soviet yoke and continued to fight, they died. To those who took to the streets to protest, to demand decent living conditions, work, wages, and finally simply freedom. To those who suffered and died so that we could regain Poland and thanks to whom we have regained it.
Thanks to whom today we have it, white and red flags can freely flutter above us and we can joyfully sing the "Mazurka Dąbrowskiego." We can rejoice together and be together, feeling that great bond – a fraternal bond of a common tradition, a common language, and a common culture that has grown on the trunk of 1052 years of Christianity.
And we do this today especially in this place – here, by the Tomb of the Unknown Soldier. Here, where lies an anonymous boy – the Lwów Eagle, a teenage volunteer randomly chosen by the mother of a soldier who fell fighting for the Republic.
“Mom, are you with me? I can't hear your words...
It's a bit dark in my eyes... We defended Lwów!
I fought just like the older ones – mom, praise!
Only I miss you, mom, only I regret Poland.
With a real rifle, I stood at the front.
Oh, do not cry over your son who fell for the homeland.”
How grateful we are to them! How deep a tribute we owe to all of them! They are our heroes, unforgettable, whose memory – I believe – will be honored in our country for all time, not just for the next hundred years.
Ladies and Gentlemen, God had us in His care and we were also very fortunate to have been in a time when we had such soldiers, such a society, and such leaders. People who were not only extraordinarily brave and intelligent, capable – like the Fathers of Independence: Marshal Józef Piłsudski, Ignacy Jan Paderewski, Roman Dmowski, Wincenty Witos, and others – but who knew how to be together, who knew how to stand together for that most important goal: to regain Poland, simply to have it.
Read about the rules for downloading photos. Download the photo.
Although they had different views, served different ideas, one was absolutely common: a free, independent, sovereign Poland. And they achieved it by conducting diplomatic and political actions. And just as Ignacy Daszyński sometimes knew how to set aside his own ambitions for the good of Poland – when he handed over his office as Prime Minister of the Lublin government to Marshal Józef Piłsudski. Oh, how important those moments were! Oh, how great wisdom and love for the homeland they showed! Let them – alongside the soldiers of Polish freedom – also be a model for us to follow in how to build a free homeland and a strong state.
Disputes never serve the building of a strong state. They hinder it. The Second Republic also learned this lesson, which – unfortunately – after barely 21 years was defeated by the Soviet and Nazi invaders; by the Russians and Germans. How difficult it was then to return to free Poland, how difficult it was to regain that independence.
Thank you that we are all here today under white and red banners on this great holiday of free, independent, and sovereign Poland. I would like us to always be able to be together like this. I am convinced that under the white and red banner there is a place for each of us, regardless of our views! Because in each – I deeply believe – there is love for the homeland, for independent and sovereign Poland.
I appeal once again: let us be together to build it. Let us be focused around our colors, our anthem, around the beautiful idea of a sovereign, independent Poland, but also prosperous – one where people simply live normally and peacefully. A safe Poland, with an efficient army, with active, well-functioning alliances, with friendly armed forces training and present on our territory.
But above all, with a strong and united society, with responsible politicians who strive every day to make Poland stronger, better governed, so that citizens live well. So that they feel they live in a just, honest state, where honesty prevails, not cynicism and villainy. Where power serves precisely to ensure that it is so. This is what I wish for Poland and for all of us.
And I have a great goal in this: I would like us to draw on the great process that took place in the Second Republic over the next hundred years, which was rebuilt from complete oblivion. And yet a state was built that developed increasingly efficiently, which had a new port – Gdynia – and the Central Industrial District. A state that had a great chance for extremely dynamic development and to become one of the European powers.
I would like the symbol of the return to this to be the reconstruction of the Saski Palace, which we inaugurate here today – I would like the palace to stand again, to be a visible sign of Poland that is growing. I would like it to be a public building that every one of my countrymen can also see from the inside and in which they can take care of various matters.
Why do all this? I have no doubt that just as we today positively assess the fathers of independence and those who fought for freedom – because we assess them for what they accomplished, for their heroism, their great works, for their courage, bravery, intelligence, for their will to work and fight for Poland – so too will generations that are growing today and will grow over the next hundred years assess us.
I would like, looking back a hundred years at their homeland, they would say: “Yes, those people from a hundred years ago also served Poland well. They were also responsible hosts in their country, responsible citizens.” I wish this for myself and for all of you, that we may work every day, serve our homeland, so that our grandchildren and great-grandchildren can be proud of us.
And for Poland – my wonderful homeland – I wish that the nation that inhabits it is a community of faithful, wise people, mutually supporting each other, creating just a community. And I wish that God always has our homeland in His care.
Long live free, independent, sovereign Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Drodzy Rodacy,
Wielce Szanowni Panowie Marszałkowie Sejmu i Senatu,
Szanowny Panie Premierze,
Szanowna Pani Premier,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie,
Eminencjo, Księże Kardynale,
Ekscelencje, Księża Biskupi, Arcybiskupi,
Przedstawiciele Korpusu Dyplomatycznego,
Ekscelencje, Państwo Ambasadorowie,
Szanowni Panowie Generałowie, Oficerowie, Żołnierze, Funkcjonariusze,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Mieszkańcy Warszawy,
Szanowni Państwo!
Dziękuję za tę piękną uroczystość. Dziękuję, że posłuchali Państwo apelu – przyszliście z biało-czerwonymi sztandarami, jest las biało-czerwonych flag. Dziękuję, że w tak niesamowity sposób możemy oddać hołd tym, którym zawdzięczamy wolną, niepodległą, suwerenną Polskę.
Tym, którzy odzyskali ją w 1918 roku. Tym, którzy potem walczyli o utrzymanie jej granic, bronili jej w 1939 roku, walczyli w podziemiu, by ją odzyskać. Potem nie zgodzili się z komunistycznym sowieckim jarzmem i walczyli nadal, ginęli. Tym, którzy wychodzili na ulice, by protestować, żądać godnych warunków życia, pracy, płacy, a wreszcie po prostu wolności. Tym, którzy cierpieli i zginęli, byśmy mogli Polskę odzyskać i dzięki którym ją odzyskaliśmy.
Dzięki którym dziś ją mamy, biało-czerwone flagi mogą swobodnie nad nami łopotać i z radością możemy śpiewać „Mazurka Dąbrowskiego”. Możemy się razem cieszyć i być razem, czując tę wielką więź – bratnią więź wspólnej tradycji, wspólnego języka i wspólnej kultury wyrosłej na pniu 1052 lat chrześcijaństwa.
A czynimy to dzisiaj zwłaszcza w tym miejscu – tu, przy Grobie Nieznanego Żołnierza. Tu, gdzie leży anonimowy chłopiec – Orlę Lwowskie, nastoletni ochotnik wskazany losowo przez matkę żołnierza, który poległ, walcząc o Rzeczpospolitą.
„Mamo, czy jesteś ze mną? Nie słyszę twoich słów…
W oczach mi trochę ciemno... Obroniliśmy Lwów!
Ja biłem się tak samo jak starsi – mamo, chwal!
Tylko mi ciebie, mamo, tylko mi Polski żal.
Z prawdziwym karabinem u pierwszych stałem czat.
O, nie płacz nad twym synem, co za ojczyznę padł”.
Jakże jesteśmy im wdzięczni! Jakże głęboki hołd im wszystkim jesteśmy winni! To nasi bohaterowie, niezapomniani, których pamięć – wierzę w to – będzie w naszym kraju czczona po wieczne czasy, nie tylko przez następne sto lat.
Szanowni Państwo, Pan Bóg miał nas w swojej opiece i mieliśmy też wielkie szczęście, że trafiliśmy wtedy na czas, w którym mieliśmy takich żołnierzy, takie społeczeństwo i takich przywódców. Ludzi, którzy byli nie tylko niezwykle odważni i inteligentni, zdolni – jak Ojcowie Niepodległości: Marszałek Józef Piłsudski, Ignacy Jan Paderewski, Roman Dmowski, Wincenty Witos i inni – ale że umieli być razem, umieli stanąć razem w tym najważniejszym celu: żeby odzyskać Polskę, po prostu żeby była.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Choć mieli przecież różne poglądy, służyli różnym ideom, to jedna była absolutnie wspólna: wolna, niepodległa, suwerenna Polska. I uzyskali ją, prowadząc działania dyplomatyczne i polityczne. I jak Ignacy Daszyński umieli też czasem schować własne ambicje dla dobra Polski – gdy złożył swój urząd premiera rządu lubelskiego w ręce marsz. Józefa Piłsudskiego. O, jakże to były ważne momenty! O, jak wielką mądrość i miłość ojczyzny pokazali! Niechże – obok żołnierzy polskiej wolności – także oni będą dla nas wzorem do naśladowania, jak budować wolną ojczyznę i silne państwo.
Swary nigdy nie służą budowaniu silnego państwa. One w tym przeszkadzają. Przekonała się o tym także II Rzeczpospolita, która – niestety – po niespełna 21 latach została pokonana przez sowieckich i hitlerowskich najeźdźców; przez Rosjan i Niemców. Jak trudno potem było znów wrócić do wolnej Polski, jak trudno było tę niepodległość znów odzyskać.
Dziękuję, że jesteśmy tu dziś wszyscy razem pod biało-czerwonymi sztandarami w to wielkie święto wolnej, niepodległej i suwerennej Polski. Chciałbym, abyśmy zawsze umieli tak być razem. Jestem przekonany, że pod biało-czerwonym sztandarem jest miejsce dla każdego z nas, niezależnie od jego poglądów! Bo w każdym – wierzę w to głęboko – jest miłość do ojczyzny, do niepodległej i suwerennej Polski.
Apeluję jeszcze raz: bądźmy razem, by ją budować. Bądźmy skupieni wokół naszych barw, naszego hymnu, wokół pięknej idei Polski suwerennej, niepodległej, ale także dostatniej – takiej, w której ludziom po prostu normalnie i spokojnie się żyje. Polski bezpiecznej, ze sprawną armią, z aktywnymi, dobrze funkcjonującymi sojuszami, z zaprzyjaźnionymi siłami zbrojnymi ćwiczącymi i obecnymi na naszym terytorium.
Ale przede wszystkim z silnym i zjednoczonym społeczeństwem, z odpowiedzialnymi politykami, którzy codziennie starają się o to, by Polska była mocniejsza, lepiej rządzona, by obywatelom dobrze się żyło. By uważali, że mieszkają w państwie sprawiedliwym, uczciwym, gdzie zwycięża uczciwość, a nie cynizm i draństwo. Gdzie władza temu właśnie służy, żeby tak było. Tego życzę Polsce i nam wszystkim.
I mam w tym wielki cel: chciałbym, abyśmy nawiązywali przez następne sto lat do tego wielkiego procesu, jaki został dokonany w II Rzeczypospolitej, którą odbudowano z zupełnego niebytu. A przecież zbudowano państwo, które rozwijało się coraz sprawniej, które miało nowy port – Gdynię – i Centralny Okręg Przemysłowy. Państwo, które miało wielką szansę ogromnie dynamicznego rozwoju i stania się jedną z europejskich potęg.
Chciałbym, żeby symbolem powrotu do tego była odbudowa Pałacu Saskiego, którą dzisiaj tu inaugurujemy – chciałbym, aby pałac z powrotem stanął, był widomym znakiem Polski, która wzrasta. Chciałbym, żeby był to budynek publiczny, który będzie mógł zobaczyć także od wewnątrz każdy z moich rodaków i w którym załatwi różne swoje sprawy.
Po co to wszystko czynić? Otóż nie mam żadnych wątpliwości, że tak jak my dziś pozytywnie oceniamy ojców niepodległości i tych, którzy o wolność walczyli – bo oceniamy ich za to, czego dokonali, za ich bohaterstwo, ich wielkie dzieła, za męstwo, odwagę, inteligencję, za ich wolę pracy i walki dla Polski – tak samo ocenią nas za sto lat pokolenia, które dzisiaj wzrastają i będą wzrastały przez te sto lat.
Chciałbym, żeby patrząc za sto lat na swoją ojczyznę, mówili: „Tak, ci ludzie sprzed stu lat też dobrze przysłużyli się Polsce. Też byli odpowiedzialnymi gospodarzami w swoim kraju, odpowiedzialnymi obywatelami”. Tego życzę także sobie i wszystkim Państwu, żebyśmy tak umieli na co dzień pracować, służyć naszej ojczyźnie, żeby nasze wnuki i praprawnuki mogły być z nas dumne.
A Polsce – mojej wspaniałej ojczyźnie – życzę, by naród, który ją zamieszkuje, był wspólnotą ludzi wiernych, mądrych, nawzajem wspierających się, tworzących właśnie wspólnotę. I życzę, by Pan Bóg zawsze miał naszą ojczyznę w swojej opiece.
Niech żyje wolna, niepodległa, suwerenna Polska!