Meeting of the Presidential Couple with Representatives of the Jewish Community
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed representatives of the Jewish community at the Presidential Palace in Warsaw on January 13, 2017, for the annual holiday gathering marking Hanukkah and interreligious dialogue.
- Main themes
- Polish-Jewish dialogue, Hanukkah, National Day of Judaism, interreligious relations, Holocaust remembrance, Jewish cultural revival in Poland, Jewish holidays, Polish-Jewish community building, Tenth of Tevet, tradition of Presidential meetings
- Duration
- ~14 min
- Words
- 1,671
- Sentences
- 59
- Readability
- 43
- Grade
- 14.2
- Syntax
- 3.27
- Vocabulary
- 2.15
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other59 sentences in 17 paragraphs
Your Excellency, Madam Ambassador,
Your Excellency, Professor,
Esteemed Ministers,
Your Excellency, Rabbi,
Esteemed Chairpersons, Presidents,
All Distinguished Guests,
I would like to sincerely thank you for coming once again over the past years to the Presidential Palace for this meeting. A meeting that we have called this year a holiday and New Year gathering. However, I would like us all to remember that this is a traditional meeting, which has usually been associated with the lighting of Hanukkah candles, but since the holiday of Hanukkah is a movable feast in the calendar, it so happened this year, exceptionally, that it fell on Christmas Eve, December 24. For this reason, we decided, after discussions with His Excellency Rabbi, to move it to the post-holiday period, and since the holiday of Hanukkah has already ended, there will be no lighting of Hanukkah candles this year.
But I am very grateful for this meeting, as it is very important to me, which this year – one could say – is particularly significant due to today’s date, January 13, falling between various holiday events – holidays for both those who are followers of Judaism and for those who, like me, are Christians, Catholics. First of all, there is the holiday of Hanukkah, a Jewish holiday of joy, a Jewish holiday of family, warmth, commemorating the miracle that took place in the Jerusalem Temple, but there is also a holiday that took place just a few days ago, on January 8. The holiday of the tenth day of the month of Tevet – a holiday that also commemorates events from over two thousand years ago. A holiday commemorating events related to the siege of Jerusalem, and thus the Jerusalem Temple, in 588 B.C. by the Babylonian king Nebuchadnezzar. This holiday is not one of joy – it is a holiday of sadness, reflection, and prayer, as it commemorates those whose date of death and place of burial are unknown. So today, after more than 2,500 years, it also remembers all those sons of the Jewish people who lost their lives, who were murdered during the Holocaust. Thus, it is a holiday of reflection and sadness, a holiday often of tears, so perfectly understood – I want to assure you – also by us, Poles, Catholics, people of faith. We also have our holiday – All Saints’ Day – when we commemorate our deceased loved ones from our families, but traditionally we also go to commemorate all those whose graves we cannot visit for various reasons: because we cannot reach them, because they are far away, or simply because we do not know where they are.
Therefore, in a spiritual sense, this is a tradition that is identical for both religions, and that is why for this holiday, an extremely important holiday for the Jewish nation, an extremely important holiday for Judaism, in a way – I would say – beautifully coincides with the event that is about to take place, namely the National Day of Judaism: a day of interreligious dialogue between the Christian, Catholic religion and Judaism. The ceremonies associated with it will soon take place in Kielce. So this is our specific holiday and New Year gathering encompassing many holidays.
But above all, I wanted to express my immense gratitude for your presence at the Presidential Palace, for being here, for allowing my wife and me to be with you. I want to assure you that this is extremely important for us, and for me – as the President of the Republic of Poland – it is also significant in a state sense. Because our meeting and your presence is a community-building element of this great community of people who live in the Republic. I often return to the term “Republic of Friends” – I would like it to always be like that. And as I observe the return of Jewish culture to Polish soil over the past few decades since 1989, as I see how it is developing, as I see how many people living in Poland are interested in it, who previously, due to the historical tragedy that befell the Jewish nation, but also the Polish nation during World War II, through the Holocaust, when Jewish culture was effectively destroyed on our land, how it is returning here, how it is returning to its tradition, how it is returning to those roots that in this Polin, the land where you can rest, developed for a thousand years – I must say that my heart is filled with joy. And that is why I am so happy about today’s meeting, with so many of you here in this room representing so many organizations that are beautifully reviving very often in Poland, and above all, beautifully acting, building this extremely important community element – and for that, I wanted to thank you once again immensely.
I am very pleased with this tradition of the holiday meeting, the Hanukkah meeting – this is already the eleventh year. This 2017 is the eleventh year in which one can confidently say that this is indeed a tradition. After all, it was initiated in December 2006 by President Professor Lech Kaczyński, who later, during my time as a minister in his office, spoke to me a lot about this cultural community, about this coexistence, about this more than a millennium of mutual life on Polish soil, about the merits of representatives of the Jewish nation for Poland made over all these years. There are many, many examples to point out – from people of science, through people of culture, through people of the pen, through those who have distinguished themselves for the history of the world with their attitude, also their scientific activity, like Janusz Korczak, Julian Tuwim, whom Polish children learn about in school, whose poetry is so loved by Poles, and many, many others. Scientists who received Nobel Prizes, or finally people who engaged in great business, like Samuel Goldwyn, the creator of the great film studio Metro-Goldwyn-Mayer. This is the history of all those who were born here, in the Republic, and who very often went out into the world, carrying with them that memory.
I had the honor of being in Jerusalem on September 30 at the sad ceremony – the funeral of the great Israeli politician Shimon Peres. We bid farewell to the President, a two-time Prime Minister. But perhaps few people remember that he was born under the name of Szymon Perski in the Second Republic in 1923 in the Nowogródek district. He recalled very interestingly: “I was born in a small shtetl. I was born between two wars, when this land was in Poland, but because it was a small Jewish community, actually exclusively Jewish, although there were also Belarusians and Russians living there, I actually had the feeling that even before emigration, I was born in Israel.” Someone in Poland might be outraged by these words, that the Prime Minister had such a feeling then, but I just smile and say: “Look at Polish Chicago. How many Poles born today in Chicago in the Polish community, of the over a million Poles who live there, have the feeling that they were actually born and live in Poland, because they move entirely in the Polish community? But do they not build, with their work, their effort, and their attitude, this state in which they live, namely the United States? Yes! Are they not members of the community of the United States? If they obtain American citizenship in one way or another, when needed, do they not go to defend the United States and its interests? They do.”
And so it has been for over a thousand years, that the Polish and Jewish nations coexisted here with each other, just as other nations did on the soil of the Second Republic. Jews made a great contribution to the development of Polish culture, contributed to the development of Polish science, as well as world science, and made a great contribution to Polish independence – I have emphasized this many times. If anyone has doubts, let them go to the cemetery where the soldiers of Józef Piłsudski lie, where the defenders of the Republic from 1920 lie, where those who defended Poland in 1939 lie. Let them study the history of the Warsaw Uprising, and they will see there those who were members of the Jewish nation, who were born Jews, but who also felt like citizens of the Republic and considered the Republic to be their country, their state, for which they were – and its independence – ready to give their lives.
That is why I am very grateful for today’s meeting, because it brings me great joy, as I said earlier, that Jewish culture is reviving in Poland. I am also immensely pleased that many Poles support this revival of Jewish culture. Just as there are these beautiful festivals: the Łódź of Four Cultures, the Warsaw Singer Festival, or the Jewish Culture Festival in Kraków, which is close to my heart.
Ladies and gentlemen, thank you very much for our meeting. I am immensely grateful for your presence at the Presidential Palace. My wife and I will have the extraordinary pleasure and experience of going on an official visit to Israel on Monday – to the land of many religions, to the land of many cultures, but above all to the land of the chosen people. I am very happy about this and want to assure you all that this is an extremely moving event for us, which will certainly also be a great inspiration for us.
Once again, thank you for being here, and I hope that next year we will meet again by the Hanukkah candles, just as we did last year. And this year, I would like to once again wish you all every success, all good, peace in your families, the opportunity to develop in the Republic, and success in all your endeavors.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Ekscelencjo, Pani Ambasador,
Ekscelencjo, Panie Profesorze,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Ekscelencjo, Panie Rabinie,
Szanowni Panowie Przewodniczący, Prezesi,
Wszyscy Dostojni Zgromadzeni Goście,
Bardzo serdecznie dziękuję za przybycie po raz kolejny na przestrzeni ostatnich lat do Pałacu Prezydenckiego na spotkanie. Spotkanie, które nazwaliśmy w tym roku świąteczno-noworocznym. Chciałbym jednak, żebyśmy wszyscy pamiętali o tym, że jest to spotkanie tradycyjne, które zazwyczaj do tej pory zawsze było spotkaniem związanym z zapaleniem świec chanukowych, ale ponieważ święto Chanuki jest świętem ruchomym w kalendarzu, tak się w tym roku wyjątkowo złożyło na przestrzeni ostatnich lat, że wypadło ono akurat w Wigilię Bożego Narodzenia, 24 grudnia. I z tego względu zdecydowaliśmy po ustaleniach z Jego Ekscelencją Panem Rabinem, że przeniesiemy je na okres poświąteczny, i że w związku, że święto Chanuki już się zakończyło, w tym roku wyjątkowo zapalenia świec chanukowych nie będzie.
Ale bardzo serdecznie dziękuję za to spotkanie, bo jest to spotkanie dla mnie bardzo ważne, które w tym roku – można powiedzieć – właśnie niejako wyjątkowo z racji tego dzisiejszego terminu, 13 stycznia, wypada pomiędzy różnymi świątecznymi wydarzeniami – świątecznymi zarówno dla tych, którzy są wyznawcami judaizmu, jak i dla tych, którzy, tak jak ja, są chrześcijanami, katolikami. To po pierwsze święto Chanuki, żydowskie święto radości, żydowskie święto rodziny, ciepła, wspominające cud, do którego doszło w Świątyni Jerozolimskiej, ale to także święto, które miało miejsce dosłownie kilka dni temu, dokładnie 8 stycznia. Święto dziesiątego dnia miesiąca Tewet ‒ święto, które także upamiętnia wydarzenia sprzed ponad dwóch tysięcy lat. Święto upamiętniające wydarzenia, które miały miejsce w związku z oblężeniem Jerozolimy, a tym samym Świątyni Jerozolimskiej, w 588 r. p.n.e. przez króla babilońskiego Nabuchodonozora. Święto tym razem nie radości – święto smutku, refleksji i modlitwy, bo święto upamiętniające także tych, których data śmierci i miejsce pochówku nie są znane. A więc dziś, po ponad 2,5 tysiąca lat, wspominające także wszystkich tych synów narodu żydowskiego, którzy stracili życie, zostali zamordowani w czasie Holokaustu. A więc święto refleksji i smutku, święto często i łez tak doskonale rozumiane – o czym chcę zapewnić – również przez nas, Polaków, katolików, ludzi wierzących. My także mamy swoje święto – Wszystkich Świętych ‒ gdy upamiętniamy naszych zmarłych bliskich z rodziny, ale tradycyjnie idziemy upamiętnić także wszystkich tych, na których grobach być nie możemy z różnych przyczyn: dlatego że nie możemy na nie dotrzeć, bo są gdzieś daleko, albo dlatego że po prostu nie wiemy, gdzie są.
Jest to więc w sensie duchowym tradycja tożsama dla obydwu religii i dlatego na to święto, święto niezwykle ważne dla narodu żydowskiego, święto niezwykle ważne dla judaizmu, w sposób – powiedziałbym – piękny nakłada się także to wydarzenie, które dopiero nastąpi, a mianowicie Ogólnopolski Dzień Judaizmu: dzień dialogu międzyreligijnego pomiędzy religią chrześcijańską, katolicką a judaizmem. Uroczystości z nim związane odbędą się wkrótce w Kielcach. Jest to więc takie nasze specyficzne spotkanie świąteczno-noworoczne obejmujące zarazem wiele świąt.
Ale przede wszystkim chciałem Państwu niezwykle podziękować za przybycie do Pałacu Prezydenckiego, za to, że tutaj jesteście, za to, że razem z moją żoną możemy być z Państwem. Chcę zapewnić, że jest to dla nas niezwykle ważne, a dla mnie ‒ jako Prezydenta Rzeczypospolitej ‒ jest to ważne również w tym znaczeniu państwowym. Bo to nasze spotkanie i Państwa obecność jest elementem wspólnototwórczym tej wielkiej wspólnoty ludzi, którzy mieszkają w Rzeczypospolitej. Bardzo często wracam do określenia „Rzeczpospolita Przyjaciół” ‒ chciałbym, żeby ona taka była zawsze. I to, jak na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci od 1989 roku obserwuję powrót na polską ziemię kultury żydowskiej, gdy obserwuję, jak ona się rozwija, gdy obserwuję, jak z zainteresowaniem przyjmuje ją wielu ludzi mieszkających w Polsce, którzy wcześniej z racji tragedii historycznej, która spotkała naród żydowski, ale i naród polski w okresie II wojny światowej, poprzez Holokaust, gdy kultura żydowska została de facto zniszczona na naszej ziemi, jak ona tutaj wraca, jak wraca do swojej tradycji, jak wraca do tych swoich korzeni, które w tej Polin, ziemi, na której możesz odpocząć, rozwijały się przez tysiąc lat ‒ to muszę powiedzieć, że moje serce napawa się radością. I dlatego się tak cieszę z tego dzisiejszego spotkania, gdy jest Państwa tutaj na tej sali tak wiele i reprezentujecie tak wiele organizacji, które w piękny sposób odradzają się bardzo często w Polsce, a przede wszystkim w piękny sposób działając, budując właśnie ten niezwykle ważny element wspólnotowy – i za to chciałem Państwu po raz kolejny ogromnie podziękować.
Bardzo się cieszę z tej tradycji spotkania świątecznego, spotkania chanukowego – to już jedenasty rok. Ten 2017 jest jedenastym rokiem, w którym można już śmiało mówić, że jest to właśnie tradycja. Bo przecież rozpoczął ją w grudniu 2006 roku pan prezydent, profesor Lech Kaczyński, który później, w czasie gdy byłem ministrem w jego kancelarii, bardzo wiele mówił mi właśnie na temat tej wspólnoty kulturowej, na temat tego współistnienia, na temat właśnie tego ponad tysiąclecia wzajemnego życia na polskiej ziemi, na temat zasług przedstawicieli narodu żydowskiego dla Polski poczynionych na przestrzeni tych wszystkich lat. Tych przykładów można by wskazać bardzo, bardzo wiele – od ludzi nauki, poprzez ludzi kultury, poprzez ludzi pióra, poprzez ludzi, którzy zasłużyli się dla historii świata swoją postawą, także swoją działalnością naukową, jak Janusz Korczak, Julian Tuwim, o którym przecież uczą się w szkole polskie dzieci, którego poezja jest tak kochana przez Polaków, i wielu, wielu innych. Naukowcy, którzy uzyskiwali Nagrody Nobla, czy wreszcie ludzie, którzy zajęli się wielkim biznesem, jak Samuel Goldwyn, twórca wielkiej wytwórni filmowej Metro-Goldwyn-Mayer. To jest historia wszystkich tych, którzy tu się urodzili, w Rzeczypospolitej, i którzy stąd bardzo często poszli w świat, niosąc z sobą tamto wspomnienie.
Miałem ten zaszczyt być 30 września w Jerozolimie na smutnej uroczystości – uroczystości pogrzebowej wielkiego izraelskiego polityka Szimona Peresa. Żegnaliśmy Pana Prezydenta, dwukrotnego Pana Premiera. Ale być może niewielu ludzi pamięta, że urodził się on pod nazwiskiem Szymona Perskiego w II Rzeczypospolitej w 1923 roku w powiecie nowogrodzkim. Niezwykle ciekawie wspominał: „Urodziłem się w małym sztetlu. Urodziłem się pomiędzy dwoma wojnami, gdy ta ziemia była w Polsce, ale ponieważ była to mała społeczność żydowska, właściwie wyłącznie żydowska, choć mieszkali tam i Białorusini, i Rosjanie, właściwie miałem poczucie, że nawet właśnie przed emigracją urodziłem się w Izraelu”. Ktoś może w Polsce się oburzy na te słowa, że takie poczucie miał wtedy Pan Premier, ale ja się tylko uśmiechnę i powiem tak: „To popatrz na polskie Chicago. Ilu Polaków rodzących się dzisiaj w Chicago w środowisku polskim, tego ponad miliona Polaków, którzy tam mieszkają, ma poczucie, że właściwie urodziło się i mieszka w Polsce, bo obraca się całkowicie w społeczności polskiej? Ale czy oni swoją pracą, swoim wysiłkiem i swoją postawą nie budują także tego państwa, w którym mieszkają, czyli Stanów Zjednoczonych? Tak jest! Czy oni nie są członkami wspólnoty Stanów Zjednoczonych? Czy oni jeżeli w taki czy inny sposób uzyskają amerykańskie obywatelstwo, gdy trzeba, nie idą bronić Stanów Zjednoczonych i ich interesów? Idą”.
I tak właśnie było przez te ponad tysiąc lat, że narody polski i żydowski współistniały tutaj z sobą, tak zresztą jak i inne narody na ziemi II Rzeczypospolitej. Żydzi wnieśli wielki wkład w rozwój polskiej kultury, wnieśli wkład w rozwój polskiej nauki, tak jak i światowej nauki, wnieśli wielki wkład także w polską niepodległość – podkreślałem to wielokrotnie. Jeśli ktoś ma wątpliwości, nich pójdzie na cmentarz, na którym leżą legioniści Józefa Piłsudskiego, na którym leżą obrońcy Rzeczypospolitej z 1920 roku, na którym leżą ci, którzy Polski bronili w 1939 roku. Niech zbada historię Powstania Warszawskiego, a zobaczy tam tych, którzy byli członkami narodu żydowskiego, którzy urodzili się Żydami, ale którzy czuli się także i obywatelami Rzeczypospolitej i uważali Rzeczpospolitą za swój kraj, za swoje państwo, za które byli – i jego niepodległość – gotowi oddać życie.
Dlatego bardzo dziękuję za to dzisiejsze spotkanie, bo ogromnie mnie cieszy to, jak powiedziałem wcześniej, że kultura żydowska w Polsce się odradza. Ogromnie cieszy mnie również to, że wielu Polaków wspiera to odradzanie się kultury żydowskiej. Tak jak są te piękne festiwale: Łódź Czterech Kultur, Warszawa Singera czy bliski mojemu sercu Festiwal Kultury Żydowskiej w Krakowie.
Szanowni Państwo, bardzo dziękuję za to nasze spotkanie. Ogromnie dziękuję za przybycie do Pałacu Prezydenckiego. Będziemy z żoną mieli tę niezwykłą przyjemność i niezwykłe przeżycie dosłownie w poniedziałek udać się z oficjalną wizytą do Izraela ‒ do ziemi wielu religii, do ziemi wielu kultur, ale przede wszystkim do ziemi narodu wybranego. Bardzo się z tego powodu cieszę i chcę Państwa wszystkich zapewnić, że to dla nas niezwykle wzruszające wydarzenie, które na pewno będzie dla nas również i wielką inspiracją.
Jeszcze raz Państwu dziękuję za obecność i mam nadzieję, że w przyszłym roku spotkamy się znów przy świecach chanukowych, tak jak i rok temu. A w tym roku chciałem jeszcze raz wszystkim Państwu życzyć wszelkiego powodzenia, wszelkiego dobra, spokoju w rodzinach, możliwości rozwijania się w Rzeczypospolitej i powodzenia we wszystkich Państwa zamierzeniach.
Dziękuję serdecznie.