- Context
- Duda addressed a ceremony at the Presidential Palace on Poland's National Day of Remembrance of Poles Rescuing Jews, honoring awardees who saved Jewish lives during the Holocaust.
- Main themes
- Polish rescuers of Jews during World War II, antisemitism and historical accusations against Poland, Holocaust remembrance, heroism and moral duty, Ulma family and Righteous Among the Nations, Łados Group and Polish diplomatic rescue efforts, Polish-Jewish coexistence and shared history, Yad Vashem recognition of Polish rescuers, national memory and historical justice, Institute of National Remembrance and Pilecki Institute
- Duration
- ~10 min
- Words
- 1,215
- Sentences
- 60
- Readability
- 56
- Grade
- 10.2
- Syntax
- 3.01
- Vocabulary
- 2.13
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other60 sentences in 20 paragraphs
Honored Awardees,
Esteemed Madam Minister,
All Distinguished Guests!
Despite the difficult conditions we are facing, despite the pandemic, I am very pleased that we could meet today on this important day – for me, as I was the initiator of establishing this day as specially dedicated to all my compatriots who, during World War II, risking their own lives and those of their families, helped their fellow citizens of Jewish descent to survive, to endure this time that was so terrible for the Jewish nation – the time of the Holocaust, the time of the planned extermination of the entire nation by the Germans.
The Jewish nation survived, among other reasons, thanks to the great sacrifice of those who demonstrated extraordinary humanity, extraordinary faith, extraordinary heroism. I emphasize this very strongly: it was personal heroism, as well as the heroism of entire congregations, entire families. Because families always knew and were aware of the risks associated with this great work that was being carried out at that time.
Although those who acted then probably did not perceive it as a great work at all. They saw it as something that was their duty – they felt that they simply had to do it for another person. Not always for a neighbor, not always for a person they knew – sometimes simply for someone they knew needed help at that moment. This help often lasted for many years of German occupation here in Poland, and throughout the entire duration of World War II.
I sincerely thank you for coming here, to the Presidential Palace, to receive this award, despite the difficult conditions that currently exist, and also to accept the decoration – so that I could personally honor you with it. I thank you from the bottom of my heart. This is a very important part of our history – a very important part of the immensely significant history of our nation. Because it is our compatriots who have the most trees in the Yad Vashem Institute. It was among Poles that there were the most who truly provided significant assistance.
I always emphasize, whenever I speak about this anywhere in the public space, whether in our country or in the world – but above all in the world, also when I was in Israel – that we were one of the few nations that faced death for helping Jews. It was not imprisonment, not a concentration camp – it was death. As experienced by, I hope everyone is now well aware, the Ulma family.
I am very pleased that there are more and more of these testimonies and places of remembrance; that we show what we have every right to show. Especially in a situation where we are often unjustly accused. Because we know that this also happens. I can imagine how much this must hurt you – those who participated in this great work and who took that risk at the time. How much the accusations directed at Poles as a nation, which was predominantly a nation of decent or even heroic people, as your examples show, must hurt.
I am glad that you are here; I am glad that there is the Ulma Family Museum in Markowa, which my wife and I had the honor of opening. I am immensely pleased that such diligent, calm work is being carried out by the Pilecki Institute, by the Institute of National Remembrance, and also by the Polish Institute of International Affairs; that Polish diplomats are also working on this today.
I mention this because just a moment ago I had a meeting with the director of the Polish Institute of International Affairs. We were talking about the work of saving Jews that was carried out by Polish diplomacy.
I also recall the great, wonderful work that our ambassador, Mr. Jakub Kumoch, did in Switzerland, showcasing the history of the so-called Łados Group – Polish diplomats who, while running a Polish diplomatic mission there, calmly and consistently issued documents to Poles of Jewish descent, and later to people of Jewish descent from various countries, to save their lives.
There are few testimonies of this in Polish diplomatic documents because it was illegal activity – they forged documents to save these people. So they were not very willing to admit to it, they did not write about it explicitly. Ambassador Kumoch figured out that traces needed to be sought in Swiss police records – and he found them in the records, archives of Swiss services, and above all the Swiss police. This activity was pursued in Switzerland as a violation of the law.
I am glad that so many works of this type are currently being carried out precisely to show this history as it was, and our history as Poles as we were then. That this was indeed the Commonwealth in which Poles and Jews lived side by side – but lived together. That it was one society, although of different nationalities, different backgrounds – but there was a community in the broadest sense of the word. That it is not only the graves of Polish soldiers of Jewish descent in cemeteries, which are a great testimony that Jews were Polish patriots – but also that Poles were able to help their fellow citizens, their compatriots in the most difficult times.
Once again, I thank you for being here. Once again, I want to express my gratitude, and at the same time assure you that I will absolutely and unequivocally fight in my work – not only as president, but also later, after my presidency – against all manifestations of anti-Semitism in our country. Because they strike at the memory of your loved ones.
As I said in Markowa: all manifestations of anti-Semitism in Poland are trampling on the grave of the Ulma family. Yes! Because they acted out of love. And anti-Semitism is hatred. Two opposites. And we can never accept it, we must not turn a blind eye to it.
We, Poles, because of our solidarity with Jews and the memory of those who perished, were murdered – both of Polish and Jewish descent – can never agree to any symbols of Nazi Germany in our country; to any gestures. Never, not even in the slightest form. There is no acceptance for this in the public space in any form. There is none and there will not be! We must be absolutely principled here, because we owe this solidarity to the victims. Especially we, who from the very beginning of World War II were occupied by the Nazis, by the Germans.
Our nation, our society – both those of Jewish descent and those of Polish descent – suffered enormous, gigantic losses during World War II. And this is a very important part of our memory that calls for honesty and justice. We also have the right to demand this honesty and justice in the global space.
Once again, I thank you for this testimony. Thank you for being here, because every such smallest trace, every such presence, every such ceremony shows the truth about those events and times. It is a beautiful, and at the same time, an extremely patriotic attitude. Very much needed by us and by Poland today.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Czcigodni Odznaczeni,
Wielce Szanowna Pani Minister,
Wszyscy Przybyli Goście!
Mimo trudnych warunków, jakie mamy, mimo pandemii, bardzo się cieszę, że mogliśmy się dziś spotkać w tym ważnym dniu – dla mnie, który byłem inicjatorem ustanowienia tego dnia jako specjalnie dedykowanego wszystkim moim rodakom, którzy w czasie II wojny światowej, ryzykując życie własne i swoich rodzin, pomagali swoim współobywatelom żydowskiego pochodzenia w tym, by przeżyć, przetrwać ten czas, który dla narodu żydowskiego był tak straszliwy – czas Holokaustu, czas planowanej przez Niemców zagłady całego narodu.
ENGLISH VERSION>>
Naród żydowski przetrwał m.in. właśnie dzięki wielkiemu poświęceniu tych, którzy wykazali się niezwykłym człowieczeństwem, niezwykłą wiarą, niezwykłym bohaterstwem. Podkreślam to bardzo mocno: to było bohaterstwo osobiste, a także bohaterstwo całych zgromadzeń, całych rodzin. Dlatego że rodzina zawsze wiedziała i była przecież świadoma ryzyka związanego z tym wielkim dziełem, które wtedy było realizowane.
Choć pewnie ci, którzy to wtedy czynili, nie postrzegali tego wcale jako wielkie dzieło. Postrzegali to jako coś, co było ich obowiązkiem – czuli, że po prostu musieli to zrobić dla drugiego człowieka. Nie zawsze dla sąsiada, nie zawsze dla człowieka, którego znali – czasem po prostu dla kogoś, o kim wiedzieli, że w danym momencie potrzebuje pomocy. Ta pomoc bardzo często trwała przez wiele lat okupacji niemieckiej tu, w Polsce, i przez lata całej II wojny światowej.
Bardzo serdecznie dziękuję, że mimo trudnych warunków, jakie są obecnie, przybyli Państwo tu, do Pałacu Prezydenckiego, by odebrać to odznaczenie, a także by przyjąć odznaczenie – bym mógł Państwa osobiście nim udekorować. Dziękuję za to z całego serca. To bardzo ważna część naszej historii – bardzo ważna część ogromnie istotnej historii naszego narodu. Dlatego że właśnie nasi rodacy mają najwięcej swoich drzewek w Instytucie Yad Vashem. To właśnie wśród Polaków było najwięcej tych, którzy rzeczywiście bardzo mocno służyli pomocą.
Zawsze podkreślam, ilekroć mówię o tym gdziekolwiek w przestrzeni czy to u nas w kraju, czy na świecie – ale przede wszystkim na świecie, także wtedy, gdy byłem w Izraelu – że byliśmy jednym z nielicznych narodów, który był zagrożony śmiercią za pomoc niesioną Żydom. Nie groziło więzienie, nie obóz koncentracyjny – śmierć. Jakiej doświadczyła choćby – mam nadzieję, że wszystkim już w tej chwili doskonale znana – rodzina Ulmów.
Bardzo się cieszę, że jest coraz więcej tych świadectw i miejsc pamięci; że pokazujemy to, do czego mamy absolutne prawo, by to pokazywać. Zwłaszcza w sytuacji, gdy jesteśmy bardzo często niesprawiedliwie oskarżani. Bo przecież wiemy, że to też się dzieje. Wyobrażam sobie, jak bardzo musi to Państwa ranić – tych, którzy właśnie uczestniczyli w tym wielkim dziele i którzy ponieśli wtedy to ryzyko. Jak bardzo muszą ranić oskarżenia kierowane pod adresem Polaków jako narodu, który przecież w swojej większości był właśnie narodem ludzi przyzwoitych czy wręcz bohaterskich, jak pokazują Państwa przykłady.
Cieszę się, że Państwo jesteście; cieszę się, że jest Muzeum Rodziny Ulmów w Markowej, które mieliśmy wraz z moją małżonką zaszczyt otwierać. Ogromnie się cieszę, że taka wytężona, spokojna praca realizowana jest przez Instytut Pileckiego, przez Instytut Pamięci Narodowej, także przez Polski Instytut Spraw Międzynarodowych; że pracę wykonują dziś również polscy dyplomaci.
Mówię o tym, bo dosłownie przed chwilą miałem spotkanie z dyrektorem Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych. Mówiliśmy właśnie o dziele ratowania Żydów, które było realizowane przez polską dyplomację.
Wspominam w tym momencie także wielką, wspaniałą pracę, którą w Szwajcarii wykonał nasz ambasador, pan Jakub Kumoch, pokazując historię tzw. grupy Ładosia – polskich dyplomatów, którzy tam, prowadząc polską placówkę dyplomatyczną, spokojnie i konsekwentnie wydawali dokumenty Polakom pochodzenia żydowskiego, a później osobom pochodzenia żydowskiego z różnych krajów, by uratować im życie.
Mało świadectw tego jest w polskich dokumentach dyplomatycznych, bo była to działalność nielegalna – oni fałszowali dokumenty, by ratować tych ludzi. Więc nie bardzo chcieli się do tego przyznawać, nie pisali o tym jednoznacznie. Pan ambasador Kumoch wymyślił, że śladów trzeba szukać w szwajcarskich aktach policyjnych – i znalazł je w aktach, archiwach służb szwajcarskich, a przede wszystkim szwajcarskiej policji. Ta działalność była w Szwajcarii ścigana jako naruszająca prawo.
Cieszę się, że tak wiele dzieł tego typu jest w tej chwili realizowanych po to właśnie, byśmy pokazywali tę historię taką, jaka była, i historię nas, Polaków, takimi, jakimi wtedy byliśmy. Że to była właśnie ta Rzeczpospolita, w której Polacy i Żydzi żyli obok siebie – ale żyli razem. Że to było jedno społeczeństwo, choć różne narodowości, różne pochodzenie – ale była wspólnota w szerokim tego słowa znaczeniu. Że to nie tylko groby polskich żołnierzy żydowskiego pochodzenia na cmentarzach, które są wielkim świadectwem tego, że Żydzi byli polskimi patriotami – ale także to, że Polacy umieli pomóc swoim współobywatelom, swoim rodakom w najtrudniejszym czasie.
Jeszcze raz dziękuję Państwu za obecność tutaj. Jeszcze raz chcę wyrazić wdzięczność, a zarazem zapewnić, że absolutnie jednoznacznie będę zwalczał w swojej pracy – nie tylko prezydenckiej, lecz także później, już po prezydenturze – wszelkie przejawy antysemityzmu w naszym kraju. Dlatego że one uderzają w pamięć o Państwa najbliższych.
Jak powiedziałem w Markowej: wszelkie przejawy antysemityzmu w Polsce są deptaniem grobu rodziny Ulmów. Tak! Dlatego że oni to czynili właśnie z miłości. A antysemityzm to nienawiść. Dwa przeciwieństwa. I nigdy nie możemy się na niego godzić, nie wolno nam przechodzić obok tego obojętnie.
Właśnie my, Polacy, ze względu na naszą solidarność z Żydami i pamięć o tych, którzy zginęli, zostali zamordowani – i pochodzenia polskiego, i żydowskiego – nigdy nie możemy się zgodzić na jakiekolwiek symbole hitlerowskich Niemiec w naszym kraju; na jakiekolwiek gesty. Nigdy, w najmniejszej nawet formie. Nie ma na to zgody w przestrzeni publicznej w żadnej formie. Nie ma i nie będzie! Musimy być tu absolutnie pryncypialni, bo jesteśmy tę solidarność z ofiarami winni. Zwłaszcza my, którzy od samego początku II wojny światowej byliśmy przez hitlerowców, przez Niemców okupowani.
Nasz naród, nasze społeczeństwo – zarówno ci pochodzenia żydowskiego, jak i ci pochodzenia polskiego – ponieśliśmy ogromne, gigantyczne straty w czasie II wojny światowej. I to jest nasza bardzo ważna część pamięci, która woła o uczciwość i sprawiedliwość. Także my mamy prawo tej uczciwości i sprawiedliwości w przestrzeni światowej się domagać.
Jeszcze raz dziękuję Państwu za to świadectwo. Dziękuję za to, że jesteście, bo każdy taki najmniejszy ślad, każda taka obecność, każda taka uroczystość pokazuje prawdę o tamtych wydarzeniach i czasach. To piękna, a zarazem niezwykle patriotyczna postawa. Bardzo nam i Polsce dziś potrzebna.
Bardzo serdecznie dziękuję.
