- Context
- Duda addressed a panel on NATO's future on September 14, 2023, discussing alliance enlargement, eastern flank security, and Poland's energy independence amid Russia's war on Ukraine.
- Main themes
- NATO's future, Russian imperialism and aggression against Ukraine, NATO eastern flank security, NATO enlargement (Finland, Sweden, Ukraine), energy security and gas independence, Polish military modernization, Nord Stream pipeline risks, LNG and gas infrastructure, Russian economic coercion, NATO summits and diplomacy
- Duration
- ~17 min
- Words
- 2,044
- Sentences
- 109
- Readability
- 58
- Grade
- 9.8
- Syntax
- 2.99
- Vocabulary
- 2.12
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other109 sentences in 22 paragraphs
Most Honorable Mr. President, Esteemed Ambassadors, All Distinguished Guests, Honorable Attendees!
I would like to express my sincere gratitude for organizing this discussion. But above all, I would like to extend my heartfelt thanks to President Borut Pahor, the President of Slovenia until last year, and above all, a member of all NATO summit meetings for 10 years, up to and including 2022, as he served two terms as President of Slovenia. Therefore, we have immense experience and – it can be boldly said – the history of the last several years of NATO embodied in President Pahor. If we also take into account that he previously served for years as the Prime Minister of Slovenia, we have with us today a politician of great experience and extraordinary insight. So I am pleased and very grateful that he has honored us with his presence.
I would also like to thank the Ambassadors who have come to us from NATO Headquarters in Brussels, who will share with us their observations, their analyses, and what is currently happening in this forum – our forum, but they are the ones on the ground and they participate daily in the work of the North Atlantic Alliance.
Ladies and Gentlemen!
I treat today’s meeting and this discussion as a continuation of what we managed to achieve in Davos in January of this year, when the Ambassadors also met for a discussion, in which I had the pleasure to participate and listen – very interesting analyses. At that time, we talked about our hope that Finland would be admitted to NATO, that Sweden would be admitted to NATO. We discussed that there would be a NATO summit in Vilnius. Today, we are already past the NATO summit in Vilnius, today we are already past Finland's accession to NATO, today we are already past – I hope – the most important decisions announced regarding Sweden's admission to NATO. Today we are also past – I deeply believe – the first step towards NATO, towards NATO membership, that has been taken by Ukraine and for Ukraine.
But we are also – of course – still facing an ongoing war. We are still facing the threat that the eastern flank of NATO is under. Because for all of us who live here, in this part of Europe, the Russian aggression against Ukraine is a visible sign of the resurgence of Russian imperialism. And Russian imperialism means for us a highly probable prospect of at least attempts to expand the Russian sphere of influence. Of course, we have been dealing with this over the last decades through various economic actions by Russia, attempts to purchase various Polish companies in strategic sectors, I think of the fuel or chemical sectors, for example.
Not only attempts, but the realization of two strands of the Nord Stream gas pipeline – Nord Stream 1 and Nord Stream 2 – which was an evident circumvention of the eastern flank of NATO, namely Central Europe, in partnership with Germany. Unfortunately, we were not listened to, our voices, our objections to this investment and our concerns were ignored. We believed that after the gas blackmail that was carried out by Russia against Ukraine 20 years ago, this was an attempt to simply tighten a noose around Ukraine's neck, in an energy sense, gas-wise. But also, incidentally, on our part of Europe. Less than a year ago – in the latter part of autumn – the Russians suddenly broke gas contracts with Poland and ceased deliveries through the Yamal pipeline to Poland. We realized that this was indeed also directed against us, which we feared, and which materialized.
But fortunately – I always smile with pride – as we say in Poland, as you know, I am speaking to Poles in the room, we have a saying: a wise Pole after the damage. Then we scratch our heads: “Oh, what a misfortune has happened. We could have acted earlier.” This time we were not wise after the damage, but before it. And we realized both the LNG terminal in Świnoujście, which allows for the delivery of liquefied gas. But we have realized by that time almost all possible gas interconnectors: with Lithuania, with the Czech Republic, with Germany. The interconnector with Slovakia was not ready then, but today it is. But above all, a newly completed interconnector – the connection with Ukraine. And – most importantly from all this – we have just completed the construction of a gas pipeline from the Norwegian shelf to Poland, which today delivers gas from Norwegian deposits, to put it simply.
So we secured ourselves. And thanks to this, at the moment when the Russians cut off our gas, it turned out that we were able to meet our needs – primarily industrial ones. Because in relation to the needs of our industry, especially the chemical one, what households need for cooking and heating is only a small percentage. But we were able to meet all those needs. So this time we succeeded.
But I can say this: we followed up on the blow and that is why we also decided on an absolutely spectacular acceleration of the modernization of the Polish army. Processes that we had spread over many years or decades, we began to implement at a pace that I think no one in Poland had ever dreamed of before. Because I think that when I took office as President of the Republic eight years ago, no one imagined that Poland would spend over 4% of GDP on defense; that it would be an amount – as in this year – of nearly 30 billion euros. This was completely beyond any imagination. Meanwhile, 137 billion zlotys is planned in the next budget for defense purposes, and we currently have huge purchases underway.
And most importantly – the first deliveries are currently arriving in Poland. These are Abrams tanks from the United States, which we purchased in the most modern version. These are K2 tanks, which we bought in Korea. These are K9 howitzers, which we bought in Korea. These are FA-50 aircraft, which we bought in Korea. These are F-35 aircraft, the first of which will be tested by our pilots in the United States this year. Additionally, 96 Apache attack helicopters, for which the United States Congress recently approved the purchase – will also be delivered to Poland.
This is the Patriot system, which is currently being implemented, part of which is already in Poland – that is, the Wisła air and missile defense system. This is the Narew system, which is a lower level of air and missile defense, which we are implementing this time in cooperation with Great Britain. This is finally the lowest air defense system, namely Pilica, which we are implementing primarily on our own, within the scope of our defense industry. All of this is currently being implemented. Plus the approval for the purchase of 460 HIMARS launchers from the United States. Plus the Chunmoo launchers, which are the Korean equivalent of HIMARS launchers. These are unimaginable purchases.
To all of this, we are adding an increase in the personnel potential of our army to 300,000 soldiers. All to ensure that we do not have to fight. All so that the Polish soldier never has to fire in defense of the Republic, but so that our potential effectively deters any attack against us.
So we take not only our commitments to NATO more seriously than we ever imagined, but above all, we take the issue of our security extremely seriously. Given our historical experiences, we understand that without this we may simply not maintain our independence, that without this we may not maintain the sovereignty that we managed to regain 34 years ago.
Ladies and Gentlemen, I always repeat to my compatriots, especially the youth: we live in exceptionally fortunate times. Since 1795, and actually since 1772, when the partitions of Poland began, there has not been a time when Poland has been independent and sovereign for as long as it is now. There has not been such a time for 200 years. So many generations lived in captivity, so many generations lived in a state of semi-freedom – like the generation of my parents, who were born behind the Iron Curtain, in the Soviet sphere of influence; who fought in 1989 to break free from there. I was fortunate to be only 17 years old at that time.
My daughter was fortunate to be born in a completely free Poland. And when I tell her about those times, she just smiles. She cannot imagine: “How is it possible not to go to the West? How can one not be in the West? How can one not be able to fly to America, Dad?” Well, it is possible. I first saw Western Europe when I was 18. Before that, there was no such possibility. So we are aware of what it means to defend this reality that we have had for 30 years. And we will defend it at all costs.
But we are immensely happy that we are today part of the North Atlantic Alliance, because it is our strongest guarantee. I have always said: we want to build Poland's potential so that we are able to defend ourselves. But it is obvious to us that the greatest threat is a neighbor who has nuclear weapons. And this is no joke. Because we do not know if we will ever have nuclear weapons. For now, nothing indicates that. So this is a very serious matter. Only those who also possess that weapon at that level can defend us against that neighbor. So the North Atlantic Alliance is our refuge here.
But I deeply believe that our potential – also in terms of the Polish mentality well known to our neighbors to the east, plus good armament and good preparation of our army, mobilization of society in terms of a certain attitude – is enough for us not to be attacked. But we constantly need an active North Atlantic Alliance, open to accepting other countries that wish to join.
I said today during the proceedings that for me, a litmus test of whether NATO is truly alive and takes its mission and principles seriously will be whether Ukraine will be admitted. I have no doubt that years ago in Bucharest, when President Lech Kaczyński appealed for an open path to NATO for Ukraine, that path was not opened because Russia simply blocked it – there was fear of Russia.
Today, when Russia has removed its mask and shown that it is simply a bloodthirsty empire that wants to tear freedom, independence, and sovereignty from others and subordinate other nations, I deeply believe that NATO countries have enough responsibility and strength to not care about what Russia wants, because NATO's strength is certainly sufficient to contain it and force it to comply with international law. I have no doubt about that. The only question is: does NATO have sufficient mental potential to do so? Because I have no doubt that it has military potential. The question is: does it have sufficient mental potential? I deeply believe that it does.
And I am doing everything in my power to ensure that the will of the Ukrainian society – today signed in blood on the front by dying Ukrainian soldiers – is realized. They want to be part of NATO, they want to be part of the free world. They do not want to be part of the Russian mir. They want to be part of an open world of free people, democracy, the right to self-determination. Will we give them that today as a community of the West or not? Will we support them in this or not? Perhaps there are already hopes for this in Washington? This is a question for our panelists today, for you, Ambassadors. I am glad that the discussion we started in Davos can be continued in some way today.
Once again, I warmly welcome President Borut Pahor. Once again, I warmly welcome you, Ambassadors. And I am immensely grateful for honoring us here in Krynica during this year's Krynica Forum. Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowny Panie Prezydencie, Szanowni Państwo Ambasadorowie, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, Dostojni Przybyli Goście!
Bardzo dziękuję za zorganizowanie tej dyskusji. Ale przede wszystkim ogromnie dziękuję za przybycie Panu Prezydentowi Borutowi Pahorowi, Prezydentowi Słowenii jeszcze do zeszłego roku, ale przede wszystkim także członkowi wszystkich obrad szczytów NATO przez 10 lat, do 2022 roku włącznie, bo to dwie kadencje sprawowania urzędu Prezydenta Słowenii. A więc ogromne doświadczenie i – śmiało można powiedzieć – historia ostatnich nastu lat NATO w osobie Pana Prezydenta. Jeżeli jeszcze weźmiemy pod uwagę, że wcześniej przez lata pełnił urząd Premiera Słowenii – jest dzisiaj z nami rzeczywiście polityk ogromnie doświadczony, niezwykle ciekawy. Więc cieszę się i bardzo dziękuję, że zechciał nas zaszczycić swoją obecnością.
Bardzo też dziękuję Państwu Ambasadorom, którzy przybyli do nas z Kwatery Głównej NATO w Brukseli, którzy podzielą się z nami swoimi spostrzeżeniami, swoimi analizami i tym, co dzieje się aktualnie na tym forum – naszym, ale jednak to oni są na miejscu i to oni na co dzień uczestniczą w pracach Sojuszu Północnoatlantyckiego.
Szanowni Państwo!
Traktuję to dzisiejsze spotkanie i tę dyskusję jako kontynuację tego, co udało nam się zrealizować w Davos w styczniu tego roku, kiedy też Państwo Ambasadorowie spotkali się na dyskusji, w której miałem przyjemność wtedy uczestniczyć, przysłuchiwać się – bardzo ciekawe analizy. Wtedy rozmawialiśmy o tym, że mamy nadzieję, że do NATO zostanie przyjęta Finlandia, że do NATO zostanie przyjęta Szwecja. Rozmawialiśmy o tym, że będzie szczyt NATO w Wilnie. Dzisiaj już jesteśmy po szczycie NATO w Wilnie, dzisiaj jesteśmy już po wstąpieniu do NATO Finlandii, dzisiaj jesteśmy już po – mam nadzieję – jednak takich najważniejszych decyzjach ogłoszonych, jeśli chodzi o przyjęcie do NATO Szwecji. Dzisiaj jesteśmy też po – wierzę w to głęboko – pierwszym kroku do NATO, do członkostwa w NATO, jaki został uczyniony przez Ukrainę i dla Ukrainy.
Ale jesteśmy też – oczywiście – cały czas wobec trwającej wojny. Jesteśmy też cały czas wobec zagrożenia, w którym znajduje się wschodnia flanka NATO. Bo dla nas wszystkich, którzy tutaj żyjemy, w tej części Europy, rosyjska agresja na Ukrainę jest widomym znakiem odrodzenia rosyjskiego imperializmu. A rosyjski imperializm oznacza dla nas wysoce prawdopodobną perspektywę przynajmniej prób rozszerzania rosyjskiej strefy wpływów. Oczywiście mieliśmy z tym do czynienia na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci poprzez różne działania gospodarcze Rosji, próby dokonania zakupu choćby różnych polskich firm z sektorów strategicznych, myślę choćby o sektorze paliwowym czy chemicznym.
Nie tylko próby, ale zrealizowanie dwóch nitek gazociągu Nord Stream – Nord Stream 1 i Nord Stream 2 – co było ewidentnym obejściem wschodniej flanki NATO, czyli właśnie Europy Środkowej, do spółki z Niemcami. Niestety, nie słuchano nas, naszych głosów, naszych zastrzeżeń wobec tej inwestycji i naszych obaw. Uważaliśmy, że po szantażu gazowym, który był realizowany przez Rosję wobec Ukrainy 20 lat temu, jest to próba zaciągnięcia po prostu garoty na szyi Ukrainy, w sensie energetycznym, gazowym. Ale przy okazji także i na naszej części Europy. Niecały rok temu – bo to było w drugiej części jesieni – Rosjanie nagle złamali umowy gazowe z Polską i zaprzestali dostaw gazociągiem Jamał do Polski. Przekonaliśmy się, że w istocie było to także wymierzone przeciwko nam, czego obawialiśmy się, a co się zmaterializowało.
Ale na szczęście – zawsze się uśmiecham z dumą – jak mówimy w Polsce, jak Państwo wiecie, tu mówię do Polaków na sali, mamy takie powiedzenie: mądry Polak po szkodzie. Wtedy drapiemy się w głowę: „O, ale nieszczęście się stało. A mogliśmy działać wcześniej”. Tym razem nie byliśmy mądrzy po szkodzie, tylko przed nią. I zrealizowaliśmy zarówno gazoport w Świnoujściu, którym możliwe są dostawy gazu skroplonego LNG. Ale zrealizowaliśmy do tego czasu prawie wszystkie możliwe do zbudowania interkonektory gazowe: z Litwą, z Czechami, z Niemcami. Nie był jeszcze wtedy gotowy interkonektor ze Słowacją, ale dzisiaj już jest. Ale przede wszystkim był właśnie świeżo oddany interkonektor – połączenie z Ukrainą. I – co najważniejsze też z tego wszystkiego – akurat zakończyliśmy budowę gozociągu z szelfu norweskiego do Polski, którym dostarczany jest dzisiaj gaz ze złóż norweskich, krótko mówiąc.
Więc zabezpieczyliśmy się. I dzięki temu w momencie, w którym Rosjanie odłączyli nam gaz, okazało się, że jesteśmy w stanie zaspokoić nasze potrzeby – przede wszystkim te przemysłowe. Bo wobec tych potrzeb naszego przemysłu, zwłaszcza chemicznego, to, czego potrzebują gospodarstwa domowe do gotowania i ogrzewania, to jest tylko mały procent. Ale byliśmy w stanie wszystkie te potrzeby zaspokoić. Więc tym razem nam się udało.
Ale mogę powiedzieć tak: poszliśmy za ciosem i dlatego zdecydowaliśmy się również na absolutnie spektakularne przyspieszenie modernizacji polskiej armii. Procesy, które mieliśmy rozłożone na naście lat czy na dziesięciolecia, zaczęliśmy realizować w tempie, o jakim wcześniej w Polsce chyba nikomu się nie śniło. Bo myślę, że kiedy obejmowałem urząd Prezydenta Rzeczypospolitej te osiem lat temu, to nikt sobie nie wyobrażał, że Polska będzie wydawała ponad 4 proc. PKB na obronność; że to będzie kwota – tak jak w tym roku – prawie 30 mld euro. To w ogóle było poza wszelkimi wyobrażeniami. Tymczasem 137 mld zł przewidziane jest w następnym budżecie na cele obronne i mamy w tej chwili w trakcie realizacji ogromne zakupy.
A co najważniejsze – pierwsze dostawy przychodzą w tej chwili do Polski. To są czołgi Abrams ze Stanów Zjednoczonych, które kupiliśmy w najnowocześniejszej wersji. To są czołgi K2, które kupiliśmy w Korei. To są armatohaubice K9, które kupiliśmy w Korei. To są samoloty FA–50, które kupiliśmy w Korei. To są samoloty F–35, z których pierwsze już w tym roku będą oblatywane przez naszych pilotów w Stanach Zjednoczonych. Jeszcze 96 śmigłowców szturmowych Apache, na których zakup wyraził ostatnio zgodę Kongres Stanów Zjednoczonych – też będą dostarczane do Polski.
To system Patriot, który jest w tej chwili w trakcie realizacji, jego część już jest w Polsce – czyli system obrony powietrznej i przeciwrakietowej Wisła. To jest system Narew, czyli niższy poziom obrony przeciwlotniczej i przeciwrakietowej, który tym razem realizujemy wspólnie z Wielką Brytanią. To jest wreszcie najniższy system obrony przeciwlotniczej, czyli Pilica, który realizujemy przede wszystkim we własnym zakresie, w zakresie naszego przemysłu zbrojeniowego. To wszystko jest w tej chwili w trakcie realizacji. Plus zgoda na zakup 460 wyrzutni Himars ze Stanów Zjednoczonych. Plus do tego wyrzutnie Chunmoo, czyli koreański odpowiednik wyrzutni Himars. To są niewyobrażalne zakupy.
Do tego wszystkiego dołączamy zwiększenie potencjału osobowego naszej armii do 300 tys. żołnierzy. Wszystko po to, żeby nie walczyć. Wszystko po to, żeby polski żołnierz nigdy nie musiał wystrzelić w obronie Rzeczypospolitej, tylko żeby nasz potencjał skutecznie zniechęcał do tego, by nas zaatakować.
Więc traktujemy nie tylko nasze zobowiązania w NATO poważniej, niż kiedykolwiek sobie to wyobrażaliśmy, ale przede wszystkim niezwykle poważnie podchodzimy do kwestii naszego bezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę nasze doświadczenia historyczne, rozumiemy, że bez tego możemy po prostu nie zachować niepodległości, że bez tego możemy nie zachować suwerenności, którą udało nam się odzyskać 34 lata temu.
Proszę Państwa, ja zawsze powtarzam w ostatnim czasie moim rodakom, zwłaszcza młodzieży: żyjemy w wyjątkowo szczęśliwych czasach. Od 1795 roku, a tak naprawdę od 1772 roku, kiedy zaczęły się w Polsce rozbiory, nie było takiego czasu, żeby Polska była niepodległa i suwerenna tak długo, jak jest w tej chwili. Nie było takiego czasu przez 200 lat. Tyle pokoleń żyło w niewoli, tyle pokoleń żyło w stanie półwolności – jak pokolenie moich rodziców, którzy urodzili się za żelazną kurtyną, w sowieckiej strefie wpływów; którzy w 1989 roku walczyli po to, żeby się stamtąd wydobyć. Miałem to szczęście, że miałem wtedy dopiero 17 lat.
Moja córka miała to wielkie szczęście, że urodziła się już w zupełnie wolnej Polsce. I kiedy opowiadam jej o tamtych czasach, to ona się tylko uśmiecha. Nie wyobraża sobie: „Jak to można nie wyjeżdżać na Zachód? Jak można nie być na Zachodzie? Jak można nie móc lecieć do Ameryki, tato?”. No można. Ja po raz pierwszy zobaczyłem Europę Zachodnią, mając lat 18. Wcześniej nie było takiej możliwości. Więc mamy świadomość, co to znaczy obronić tę naszą rzeczywistość, którą mamy od 30 lat. I będziemy jej bronili za wszelką cenę.
Ale ogromnie się cieszymy, że jesteśmy dzisiaj częścią Sojuszu Północnoatlantyckiego, bo to jest nasza najmocniejsza gwarancja. Ja zawsze mówiłem: my chcemy budować potencjał Polski tak, żebyśmy byli w stanie bronić się sami. Ale jest dla nas sprawą oczywistą, że największym zagrożeniem jest sąsiad, który ma broń nuklearną. I to nie są żarty. Bo my broni nuklearnej nie wiem, czy kiedykolwiek będziemy mieli. Na razie nic tego nie zapowiada. Więc jest to sprawa bardzo poważna. Przed tym sąsiadem mogą nas obronić tylko tacy, którzy też tą bronią dysponują na tym poziomie. Więc Sojusz Północnoatlantycki jest tutaj naszą ostoją.
Ale wierzę w to głęboko, że nasz potencjał – także w sensie mentalności polskiej znakomicie znanej sąsiadom ze wschodu plus dobre uzbrojenie i dobre przygotowanie naszej armii, mobilizacja społeczeństwa w sensie pewnej postawy – wystarczy do tego, byśmy nie zostali zaatakowani. Ale potrzebujemy cały czas aktywnego Sojuszu Północnoatlantyckiego, otwartego na przyjmowanie do niego kolejnych państw, które tego chcą.
Powiedziałem dzisiaj w trakcie obrad, że dla mnie takim papierkiem lakmusowym tego, czy NATO rzeczywiście żyje i czy traktuje poważnie swoją misję i swoje zasady, będzie to, czy Ukraina zostanie przyjęta. Nie mam żadnych wątpliwości, że przed laty w Bukareszcie, kiedy Prezydent Lech Kaczyński apelował o otwarcie ścieżki do NATO dla Ukrainy, tej ścieżki nie otwarto, dlatego że Rosja po prostu tę ścieżkę blokowała – bano się Rosji.
Dzisiaj, kiedy Rosja zdjęła maskę i pokazała, że tak naprawdę jest po prostu żądnym krwi imperium, które chce wydrzeć innym wolność, niepodległość, suwerenność i podporządkować sobie inne narody, wierzę w to głęboko, że państwa NATO mają w sobie na tyle odpowiedzialności i siły, żeby się nie przejmować tym, czego chce Rosja, bo siła NATO z pewnością jest wystarczająca, żeby ją osadzić i zmusić do zachowania zgodnego z normami prawa międzynarodowego. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Pytanie tylko: czy NATO ma w sobie wystarczający potencjał mentalny, by to zrobić? Bo to, że ma potencjał militarny – co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Pytanie: czy ma wystarczający potencjał mentalny? Ja wierzę w to głęboko, że tak.
I sam staram się czynić wszystko, co w mojej mocy, żeby ta wola społeczeństwa ukraińskiego – dzisiaj podpisywana krwią na froncie przez ginących żołnierzy ukraińskich – została zrealizowana. Oni chcą być częścią NATO, chcą być częścią wolnego świata. Nie chcą być częścią ruskiego miru. Chcą być częścią otwartego świata wolnych ludzi, demokracji, prawa do decydowania o sobie. Damy im to dzisiaj jako społeczność Zachodu czy nie? Wesprzemy ich w tym czy nie? Może są już na to nadzieje w Waszyngtonie? To jest pytanie do naszych dzisiejszych panelistów, do Państwa Ambasadorów. Cieszę się, że ta dyskusja, którą zaczęliśmy w Davos, będzie mogła być dzisiaj w jakiś sposób kontynuowana.
Jeszcze raz bardzo serdecznie witam Pana Prezydenta Boruta Pahora. Jeszcze raz serdecznie witam Państwa Ambasadorów. I ogromnie dziękuję za zaszczycenie nas tutaj, w Krynicy, w czasie tegorocznego forum krynickiego. Dziękuję bardzo.
