- Context
- Duda addressed released Polish minority activists from Belarus at Belweder Palace on June 4, 2021, calling for fair elections and condemning their persecution.
- Main themes
- Rights of Polish minority in Belarus, political persecution, Belarus democratic elections, Polish-Belarusian solidarity, release of political prisoners, Union of Poles in Belarus, Polish schools and scouting in Belarus, false accusations of Nazism, Soviet-era repression legacy, support for Belarusian democracy
- Duration
- ~16 min
- Words
- 1,889
- Sentences
- 73
- Readability
- 52
- Grade
- 12.2
- Syntax
- 3.16
- Vocabulary
- 2.07
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other73 sentences in 29 paragraphs
Good morning!
I am very pleased to have the opportunity to meet with you. As everyone familiar with the matter can probably guess – for several reasons.
First of all, I am glad that we could talk about the situation of Poles, citizens of Belarus, living in Belarus, living in their own country and wanting to maintain their Polish identity, wanting – in accordance with all principles of international law – to enjoy the rights due to minorities; in accordance with the Polish-Belarusian agreement from 1992; in accordance with all – as I said – norms of international law that regulate these issues, which for many years Poles in Belarus could benefit from, and which have recently been drastically violated. I am glad that we could discuss this with you.
But above all, I am immensely happy that you, who not so long ago – unfortunately – were in prison, are now with us, in Poland, safe, with nothing threatening you, under the care of the Polish authorities – mine, as the President of the Republic, and the Polish government. I am glad that the diplomatic efforts we have made over the past few weeks have brought about the result that you have been released, can be with us today, and can therefore report to us how you were treated and what the current situation of Poles in Belarus looks like.
We just had a long conversation here, in Belweder. You told me about that difficult time when you were in various prisons, in very difficult places – difficult due to the conditions prevailing there at that time, but also due to the memories that Poles have. Because very often these are places that have been prisons or detention centers for many decades, since the Soviet times. And, unfortunately, due to this, the associations with these places for Poles – but also for many Belarusians, who, wanting to live in a free country, suffered persecution – for obvious reasons are not good.
But we also talked about the situation of Polish schools, Polish scouting, the Union of Poles in Belarus – about how it currently looks, how it operates. These were the most important topics we discussed with you. Of course, we also talked about what you plan to do in the future, what your situation is here in Poland, what the conditions are in which you live on a daily basis.
I can reveal that next week there is a meeting planned for you and representatives of the Polish authorities with representatives of the Polish Community. We will have a conversation about the details of your further activities here in our country. I hope that the time you spend with us will be well utilized, and that you will be able to return to your home, to Belarus, when it is possible. We all hope that this will happen as soon as possible. Back to your loved ones, friends, homes, to your land.
As I always emphasize: you are Polish, you have that heritage, but you are also citizens of Belarus, because Belarus is your land, your homeland, your ancestral land. You were born there, just like your grandparents, like your parents. And that is the place you perceive as your own. We all hope that you will be able to return to that place as soon as possible. We will certainly support that. I want to emphasize very strongly: as Polish authorities and I, as the President of the Republic, will do everything to ensure that Poles and Belarusians cannot be divided.
It is very sad, it is extremely sorrowful for us, for you, and for me, that the current authorities of Belarus, which, to say the least, are currently persecuting the Union of Poles in Belarus – because if there were no such persecutions, you would not have found yourselves in prison – are trying, through their false accusations, to sow discord between Poles and Belarusians living in Belarus, accusing you mostly of glorifying Nazism, of activities against the Belarusian state consisting of honoring the memory of those who once fought, during World War II and afterwards, against the red terror – that you are acting against Belarus. Nothing could be further from the truth!
I think there are very few citizens of Belarus – Belarusians – who today identify with the red terror, with the Soviet times, who identify with what was then carried out against their nation by the Soviet authorities. The attempt to sow discord between Poles and Belarusians – precisely through false accusations of promoting Nazism, which was obviously a tragedy for both Belarusians and Poles during World War II; which led to the extermination of families – is a vile and terrible accusation.
But I want to emphasize very strongly: we will not allow our societies to be divided in this way; to divide the Belarusian nation and the Polish nation in this way; to divide people who live together in one country, one society, just as Poles live with Belarusians in Belarus and – which I want to emphasize very strongly – just as Belarusians live here, in Poland, with us, as citizens of the Republic of Poland. And this is also their ancestral land.
We are a community, we are neighbors, we are two friendly nations and we will do everything to ensure that it remains so. I hope that these hostile actions against us, which aim to divide us, will not succeed. And friendship will remain. And mutual respect. I emphasize once again: mutual respect between Poles and Belarusians. Because this mutual respect and the will to live in peace and harmony are the most important here. I believe that this is indeed the case and will continue to be so.
*
Ladies and gentlemen!
Before the meeting with you – which, as I said, was very important to me; a meeting with representatives of the Polish Community in Belarus, Poles who live there, and whom we managed to free from prison, where they were placed under false charges – I had a meeting with representatives of the Belarusian opposition. Mrs. Sviatlana Tsikhanouskaya was here, in Belweder, and Mr. Pavel Latushka was also present.
We sat down together at the table, we talked about the current situation in Belarus. First of all, I asked how we can support the current actions of the Belarusian opposition understood in a very broad sense – understood as those who simply want a democratic, sovereign, independent Belarus.
I said directly to Mrs. Sviatlana Tsikhanouskaya and Mr. Pavel Latushka: “Ladies and gentlemen, the propagandists of the Belarusian authorities say today that Poles support your aspirations only because they are pursuing their own interests. Poland is pursuing its own interests in this way.”
It is in the interest of the Republic of Poland that there is a sovereign, independent state beyond our eastern border, which has its own affairs, which is governed by democratic principles, in which people live as free individuals, in which people participate in elections, having the awareness and conviction that their voice matters, that their voice actually translates into the election result, that it is they, within a truly democratic system, who decide about their affairs and that it is indeed they who decide who their authority is and who is not, who governs them and who does not. There is no other expectation.
Because besides this, there is only one thing – what I mentioned earlier: we are two fraternal nations – Poles, Belarusians. We live, yes, mostly on two sides of the border, but we wish our neighbors the best. We want them to have a democratic, sovereign, independent state, to govern themselves, to decide for themselves about their affairs.
That if they want to move towards the European Union, towards that great European community, towards economic prosperity, but above all towards the broadest spectrum of freedom, that is their right. And we – as Poles, as Polish authorities – would like them to be able to exercise that right.
We all still remember well the time when we did not have such an opportunity – before 1989; when we did not have the opportunity to freely express ourselves here in Poland; when we did not have the opportunity to freely associate here in Poland; when those rights were drastically limited, blocked; when people did not go to the polls because they believed they were worthless, because the communist authorities falsified them anyway.
We remember that time. I am still from that generation that grew up in those times. 1989 is a time of breakthrough, but also a time of my breakthrough, because I was entering adulthood then, I was 17 years old – I remember those times very well. And I know what I am talking about today with representatives of the Belarusian opposition.
And that is what I wish for them: that they can achieve it; that Belarus becomes a truly democratic state; that elections in Belarus are real and fair; and that there is a deep conviction in Belarusian society that when they choose their authorities, when they choose a president, the person who is elected is indeed the choice of the majority of those who participated in the elections. It is nothing else.
However, the choice of alliances is then their personal matter. Whether they will want to turn more towards an alliance to the east or more to the west – that is their decision, but within the framework of democratic principles. This – we believe here in Poland – should be guaranteed to them. This is what I discussed with Mrs. Sviatlana Tsikhanouskaya and Mr. Pavel Latushka.
I do not hide that I promised them that when I am at international forums, in the future – we all hope that the coronavirus pandemic will leave us and we will be able to return to normal activities in the international arena, that there will be normal sessions of the United Nations General Assembly again, that Poland will be able to normally exercise its presidency in the OSCE next year – we will talk about the Belarusian issue there.
I promised that we would emphasize and argue on their behalf everywhere they cannot be or at that moment they will not be, about what the residents of Belarus, the Belarusian nation, really expect and in what direction they want to go. I repeat: in the direction of democracy, so that they can decide for themselves about their affairs, decide as a society, as voters.
Unfortunately, today the situation in Belarus is such that you – both Mr. Pavel Latushka and Mrs. Sviatlana Tsikhanouskaya – are de facto dissidents, living outside the borders of your country. But we all deeply believe that they will be able to return precisely to participate in true, fair, democratic elections.
I have no doubt that this is what Belarus needs today, this is what Belarusian society needs today – to be allowed to choose and to be able to truly make a free, fair choice on honest terms, deciding about their affairs. In this, we – as representatives, as authorities of the Republic of Poland, but in fact also as Polish society – will certainly support them. And that is what I promised them today.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Dzień dobry!
Bardzo się cieszę z możliwości spotkania z Paniami. Jak zapewne wszyscy znający sprawę domyślają się – z kilku względów.
Po pierwsze, cieszę się, że mogliśmy porozmawiać o sytuacji Polaków, obywateli Białorusi, mieszkających na Białorusi, mieszkających w swoim kraju i chcących utrzymywać swoją polskość, chcących – zgodnie ze wszystkimi zasadami prawa międzynarodowego – korzystać z praw należnych mniejszości; zgodnie z umową polsko-białoruską z 1992 roku; zgodnie ze wszystkimi – jak powiedziałem – normami prawa międzynarodowego, które te kwestie regulują, z których przez wiele lat Polacy na Białorusi mogli korzystać, a które w ostatnim czasie drastycznie są naruszane. Cieszę się, że mogliśmy o tym z Paniami porozmawiać.
Ale przede wszystkim ogromnie cieszę się z tego, że Panie, które jeszcze nie tak dawno – niestety – przebywały w więzieniu, dziś są z nami, w Polsce, są bezpieczne, nic im nie grozi, znajdują się pod opieką polskich władz – moją, jako Prezydenta Rzeczypospolitej, i polskiego rządu. Cieszę się, że zabiegi dyplomatyczne, które podejmowaliśmy przez kilka tygodni, przyniosły ten rezultat, że Panie zostały uwolnione, mogą być dziś z nami i w związku z tym zdać nam relację, jak były traktowane i jak wygląda obecnie sytuacja Polaków na Białorusi.
Odbyliśmy przed chwilą długą rozmowę tu, w Belwederze. Panie mówiły mi zarówno o tym trudnym czasie, gdy przebywały w różnych więzieniach, w bardzo trudnych miejscach – trudnych ze względu na panujące tam w tej chwili warunki, ale także ze względu na wspomnienia, jakie mają Polacy. Bo bardzo często są to miejsca, które są zakładami karnymi czy aresztami od wielu dziesięcioleci, jeszcze od czasów sowieckich. No i, niestety, w związku z tym skojarzenia z tymi miejscami dla Polaków – ale także dla bardzo wielu Białorusinów, którzy, chcąc żyć w wolnym kraju, cierpieli prześladowania – z oczywistych względów nie są dobre.
Ale rozmawialiśmy też o sytuacji polskiej szkoły, polskiego harcerstwa, Związku Polaków na Białorusi – o tym, jak to w tej chwili wygląda, jak to działa. To były te najważniejsze tematy, które poruszaliśmy z Paniami. Oczywiście mówiliśmy również o tym, co Panie planują robić w przyszłości, jak wygląda ich sytuacja tu, w Polsce, jak wyglądają warunki, w których na co dzień przebywają.
Mogę zdradzić, że w przyszłym tygodniu przewidziane jest spotkanie Pań i przedstawicieli polskich władz z przedstawicielami Wspólnoty Polskiej. Będziemy odbywali rozmowę na temat szczegółów dalszej działalności Pań tu, w naszym kraju. Liczę na to, że czas, który spędzą Panie u nas, będzie dobrze spożytkowany, i że będą Panie mogły wrócić do siebie, na Białoruś, w momencie, gdy będzie to możliwe. Wszyscy mamy nadzieję, że stanie się to jak najszybciej. Z powrotem do swoich bliskich, przyjaciół, domów, do swojej ziemi.
Jak zawsze podkreślam: Panie są Polkami, mają takie pochodzenie, ale są też obywatelkami Białorusi, dlatego że Białoruś to ich ziemia, ich ojczyzna, ich ojcowizna. Panie urodziły się tam, tak jak ich dziadkowie, jak ich rodzice. I to jest ich miejsce, które postrzegają jako swoje. Wszyscy mamy nadzieję, że będą mogły jak najszybciej na to swoje miejsce wrócić. Z całą pewnością będziemy to wspierali. Chcę bardzo mocno podkreślić: jako polskie władze i ja, jako Prezydent Rzeczypospolitej, będziemy czynili wszystko, by nie dało się poróżnić Polaków i Białorusinów.
Jest to bardzo przykre, jest to dla nas ogromnie smutne i dla Pań, i dla mnie, że obecne władze Białorusi, które, co tu wiele mówić, prześladują w tej chwili Związek Polaków na Białorusi – bo gdyby tych prześladowań nie było, Panie nie znalazłyby się w więzieniu – próbują poprzez swoje fałszywe oskarżenia doprowadzić do skłócenia mieszkających na Białorusi Polaków i Białorusinów, oskarżając Panie w większości o gloryfikowanie nazizmu, o działalność przeciwko państwu białoruskiemu polegającą na czczeniu pamięci o tych, którzy walczyli kiedyś, w czasie II wojny światowej i po niej, przeciwko czerwonemu terrorowi – że działają przeciwko Białorusi. Nic bardziej mylnego!
Myślę, że jest bardzo niewielu obywateli Białorusi – Białorusinów – którzy dziś identyfikują się z czerwonym terrorem, z czasami sowieckimi, identyfikują się z tym, co wtedy wobec ich narodu było realizowane przez sowieckie władze. Próba takiego skłócenia Polaków z Białorusinami – właśnie poprzez fałszywe oskarżenia o propagowanie nazizmu, który w oczywisty sposób był dramatem zarówno dla Białorusinów, jak i dla Polaków w czasie II wojny światowej; który prowadził do zagłady rodzin – jest oskarżeniem podłym i strasznym.
Ale chcę bardzo mocno podkreślić: nie pozwolimy, by w ten sposób skłócano nasze społeczeństwa; by w ten sposób skłócano naród białoruski i naród polski; by w ten sposób skłócano ludzi, którzy mieszkają razem w jednym kraju, jednym społeczeństwie, tak jak Polacy mieszkają z Białorusinami na Białorusi i – co chcę bardzo mocno podkreślić – tak jak Białorusini mieszkają tu, w Polsce, u nas, razem z nami jako obywatele Rzeczypospolitej Polskiej. I to także jest ich ojcowizna.
Jesteśmy wspólnotą, jesteśmy sąsiadami, jesteśmy dwoma zaprzyjaźnionymi ze sobą narodami i będziemy czynili wszystko, by tak pozostało. Mam nadzieję, że te wrogie dla nas działania, które mają nas poróżnić, nie udadzą się. I przyjaźń pozostanie. I wzajemny szacunek. Jeszcze raz podkreślam: wzajemny szacunek między Polakami a Białorusinami. Bo ten wzajemny szacunek oraz wola życia w spokoju i pokoju są tu najistotniejsze. Wierzę, że tak właśnie jest i tak właśnie będzie.
*
Szanowni Państwo!
Przed spotkaniem z Paniami – które, jak powiedziałem, było dla mnie bardzo ważne; spotkaniem z przedstawicielami Wspólnoty Polskiej na Białorusi, Polkami, które tam mieszkają, żyją i które udało nam się uwolnić z więzienia, gdzie zostały umieszczone pod fałszywymi zarzutami – odbyłem spotkanie z przedstawicielami białoruskiej opozycji. Była tu, w Belwederze, pani Swiatłana Cichanouska i był także pan Paweł Łatuszka.
Wspólnie usiedliśmy do stołu, rozmawialiśmy na temat aktualnej sytuacji na Białorusi. Przede wszystkim pytałem, jak jesteśmy w stanie wesprzeć dzisiejsze działania białoruskiej opozycji rozumianej w sposób bardzo szeroki – rozumianej jako tych, którzy po prostu chcą demokratycznej, suwerennej, niepodległej Białorusi.
Powiedziałem wprost do pani Swiatłany Cichanouskiej i pana Pawła Łatuszki: „Proszę Państwa, propagandziści władz białoruskich mówią dziś, że Polacy wspierają Wasze dążenia tylko dlatego, że w ten sposób realizują swój interes. Polska w ten sposób realizuje swój interes”.
Jest w interesie Rzeczypospolitej Polskiej, by za naszą wschodnią granicą było państwo suwerenne, niepodległe, które ma swoje własne sprawy, które rządzi się demokratycznymi zasadami, w którym ludzie żyją jako ludzie wolni, w którym ludzie uczestniczą w wyborach, mając świadomość i przeświadczenie, że ich głos się liczy, że ich głos faktycznie przekłada się na wynik wyborczy, że to oni w ramach rzeczywiście demokratycznego systemu decydują o swoich sprawach i że rzeczywiście to oni decydują, kto jest ich władzą, a kto nie, kto nimi rządzi, a kto nie. Żadnego innego oczekiwania nie ma.
Bo obok tego jest tylko jedna rzecz – to, o czym przedtem wspomniałem: jesteśmy dwoma bratnimi narodami – Polacy, Białorusini. Mieszkamy, owszem, w większości po dwóch stronach granicy, ale my jak najlepiej życzymy naszym sąsiadom. Właśnie chcemy, by mieli państwo demokratyczne, suwerenne, niepodległe, żeby sami się rządzili, sami decydowali o swoich sprawach.
Że jeżeli chcą podążać w kierunku Unii Europejskiej, w kierunku tej wielkiej, europejskiej wspólnoty, w kierunku prosperity gospodarczej, ale przede wszystkim w kierunku jak najszerszego spektrum wolności, to jest to ich prawo. I my – jako Polacy, jako polskie władze – chcielibyśmy, by mogli to prawo realizować.
My wszyscy jeszcze doskonale pamiętamy czas, gdy my nie mieliśmy takiej możliwości – przed 1989 rokiem; gdy my nie mieliśmy możliwości swobodnego wypowiadania się tu, w Polsce; gdy my nie mieliśmy możliwości swobodnego zrzeszania się tu, w Polsce; gdy te prawa były drastycznie ograniczane, blokowane; gdy ludzie nie chodzili na wybory, bo uważali, że są nic niewarte, dlatego że komunistyczna władza i tak je fałszuje.
Pamiętamy tamten czas. Jestem jeszcze z tego pokolenia, które wychowywało się w tamtych czasach. 1989 rok to czas przełomu, ale także czas mojego przełomu, bo wchodziłem wtedy w dorosłe życie, miałem 17 lat – doskonale pamiętam te czasy. I wiem, o czym rozmawiam dziś z przedstawicielami opozycji białoruskiej.
I tego im właśnie życzę: by mogli to uzyskać; żeby Białoruś stała się państwem prawdziwie demokratycznym; żeby wybory na Białorusi były prawdziwe i uczciwe; i żeby w społeczeństwie białoruskim było głębokie przeświadczenie, że jeżeli wybierają swoje władze, wybierają prezydenta, to osoba, która zostaje wybrana, jest rzeczywiście wybrańcem większości tych, którzy wzięli udział w wyborach. O nic innego nie chodzi.
Natomiast wybór sojuszy jest wtedy ich osobistą sprawą. Czy bardziej będą chcieli się zwracać w kierunku sojuszu na wschód, czy bardziej na zachód – to jest ich decyzja, ale w ramach demokratycznych zasad. To – uważamy tu, w Polsce – powinno być im zapewnione. Właśnie o tym dyskutowałem z panią Swiatłaną Cichanouską i panem Pawłem Łatuszką.
Nie ukrywam, że obiecałem im, że będąc na forach międzynarodowych, w przyszłości – wszyscy mamy nadzieję, że pandemia koronawirusa opuszcza nas i będziemy mogli wrócić do normalnej działalności w przestrzeni międzynarodowej, że będą na powrót normalne sesje Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, że Polska będzie mogła w przyszłym roku w normalny sposób sprawować swoje przewodnictwo w OBWE – będziemy tam mówili o sprawie białoruskiej.
Obiecałem, że będziemy akcentowali i argumentowali w ich imieniu wszędzie tam, gdzie ich nie będzie mogło być czy w danym momencie ich nie będzie, o tym, jakie jest rzeczywiście oczekiwanie mieszkańców Białorusi, narodu białoruskiego i w jakim kierunku chcą oni podążać. Powtarzam: w kierunku demokracji, tak aby mogli sami decydować o swoich sprawach, sami decydować jako społeczeństwo, jako wyborcy.
Niestety, dziś sytuacja na Białorusi jest taka, że Państwo – zarówno pan Paweł Łatuszka, jak i pani Swiatłana Cichanouska – de facto są dysydentami, przebywają poza granicami swojego kraju. Ale wszyscy głęboko wierzymy, że będą mogli wrócić właśnie po to, by uczestniczyć w prawdziwych, uczciwych, demokratycznych wyborach.
Nie mam żadnych wątpliwości, że tego potrzebuje dziś Białoruś, tego dziś potrzebuje białoruskie społeczeństwo – aby pozwolono im wybrać i by mogli rzeczywiście dokonać swobodnego, wolnego wyboru na uczciwych zasadach, decydując o swoich sprawach. W tym my – jako przedstawiciele, jako władze Rzeczypospolitej Polskiej, ale w gruncie rzeczy także jako polskie społeczeństwo – na pewno będziemy ich wspierali. I to im dziś obiecałem.
Dziękuję bardzo.
