President: I ask that we all participate in the elections to the European Parliament.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed residents and officials in Lubaczów, Podkarpackie, on May 23, 2019, ahead of European Parliament elections, reflecting on local history and Polish identity.
- Main themes
- European Parliament elections, Polish national identity, Lubaczów history, Kresy and Lviv diocese symbolism, Polish-Ukrainian reconciliation, European Union, historical memory, partisans and resistance, regional heritage, border community relations
- Duration
- ~25 min
- Words
- 2,942
- Sentences
- 137
- Readability
- 59
- Grade
- 10.2
- Syntax
- 3.18
- Vocabulary
- 2.11
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other137 sentences in 47 paragraphs
Dear Ladies and Gentlemen, Members of Parliament,
Dear Member of the European Parliament,
Dear Madam Voivode,
Dear Mr. Marshal,
Dear Mr. Starosta,
Dear Mr. Mayor,
All Distinguished Guests,
Honorable Clergy,
but above all, Highly Respected Ladies and Gentlemen – residents of Lubaczów, the county, and simply the Podkarpackie Voivodeship,
All Respected Guests,
Dear Friends!
Thank you very much for such a warm, even hot welcome here in Podkarpacie, in Lubaczów – indeed, so very close to the border of the Republic. One can say today: on the outskirts of the current Republic, although in truth we all know that the real Kresy were much further away, far from here.
But in a sense, Lubaczów is indeed a special place in this regard. For it is the only deanery that has remained from the former – before World War II – Lviv diocese. And today, in a sense, it is a symbol, a memory of that Second Republic, of that beautiful, flourishing Lviv diocese, and it is also a place of community for Poles living in today’s Poland and those who remain beyond the borders.
This grace-filled image of Our Lady of Grace, which is here in Lubaczów, and is a copy of the famous Lviv image of Our Lady of Grace, which is now in the cathedral at Wawel, and before which King Jan Kazimierz once knelt, making vows to the Mother of God – is indeed a symbol of this spiritual connection of Poles: those who remain beyond Polish borders and those who live here. And in a sense, it is a spiritual connection of Poles all over the world.
I mention this because I know that for Lubaczów – for this land, as well as for our compatriots who remain beyond the border – this Lubaczów symbol, which is also, or perhaps primarily, a Lviv symbol, has extraordinary value, as Mr. Starosta just mentioned a moment ago.
But I am also here to thank you for being here, for enduring, for nurturing through generations all that is so precious to us, for this is indeed the Republic from generation to generation. For the first mentions of Lubaczów – then still as a settlement, not a town – date back to 1214, the times of Leszek Biały. And then in 1340, when Kazimierz Wielki took control of Lubaczów. Then in 1376, when the town was granted city rights and became a city in the full sense of the word. Shortly thereafter, it also became a county and soon had its own voivode.
Its significance grew precisely because it was in this, and not another, place. A strategic location, where Polish and Ruthenian influences met. It is an important, but also a difficult place, for wars rolled through here, armies marched, and it was here that the Tatars first attacked. But also the historical memory of 1672 and the presence here, in Lubaczów, of Hetman Jan Sobieski, later King of Poland, who defeated the Tatar horde not far from here. It is a great, difficult history – of the Swedish Deluge, of all the wars that swept through this part of the Republic, often devastating the town.
Each time, generations of Lubaczów residents managed to rebuild it. Each time, here, on the ancestral land, in attachment to what is so important. Although the residents of Lubaczów then were a national mix: Poles and Ruthenians, today’s Ukrainians and Belarusians, Germans and Jews – all lived together and also endured many hardships together.
And finally, the return of Lubaczów to the map of the Republic after the partitions, the rebuilding of the town after the war – I think of World War I – the hope that the Central Industrial District would come here, the development of the Republic. It came for a while, but soon – World War II and further tragedies for the town and this land. But also a very strong partisan movement, a resistance movement that fought here, in these forests, partisans who came out from these houses – from the villages of Lubaczów and the town itself – and the unceasing striving for a free, independent, sovereign Poland. The constant commitment to the Republic, the constant fight for freedom.
Perhaps that is why, in this area, this crazily conceived Ukrainian nationalism led to death, to the dramatic slaughter of the citizens of Lubaczów county and the town – so many people perished. Thank you for remembering this, thank you for the plaques you have installed, commemorating those who were brutally murdered.
But thank you for also understanding today what reconciliation means. And thank you for those words, Mr. Starosta, about the cooperation that runs across this border, and about the kindness that you both try to show from one side and the other. This is how human bonds are built, which can build the European Union and are so important for the European community. I believe that one day Ukraine, as a free, independent state, will also be accepted into the European Union.
Today I am glad that you are building this good relationship, remembering what is terrible, so that the terrible never returns. So that nationalism in this sick, murderous, cruel, genocidal form never revives. Thank you for speaking about this. But thank you for also trying to build good neighborly and human relations – there is no other way to build a free world and a free Europe than by seeking truth and reconciliation. That is the only way.
It is precisely because you are like this – precisely for this place and all this memory I have spoken of – that there is something you can be extremely proud of here, and I am sure you are. One can boldly call Lubaczów – looking at the historical facts – a papal city. For although it is not a large city, it was visited by His Holiness John Paul II – just as he visited Stary Sącz in Małopolska, as he once visited Nowy Targ, as well as his own small, yet so beloved hometown of Wadowice, where he was born.
But this shows how great the significance of Lubaczów is for Polish tradition, for what we speak of as truly Polish. His Holiness John Paul II spoke very strongly here on June 3, 1991 – I want to emphasize: already in free Poland. This was no longer communist Poland; it was after 1980, 1990, it was already 1991, we had emerged from behind the Iron Curtain, we could already say: “Hooray, we are heading towards freedom!”
And then He, looking at contemporary Poland – which had ceased to be that terrible, dark, communist, unfree, not fully sovereign, not fully independent Poland, but was entering a completely new circle for it, also with threats to man, to his soul – said: “Let us not allow ourselves to be deprived of those roots planted by divine thought in our history and our homes” – and these words remain relevant in the face of the changing challenges of modernity and the future.
With these words, He left us, telling us at the same time that from the Union of Lublin to the European Union – we should go to this great community of free European nations. A community of free European democracy. A community of states whose system is based on a social market economy, on justice. But He told us: “Bring your faith and your tradition there, to Europe, for it is very much needed in Europe. Poland needs the European Union, but the Union also needs Poland and Poles.”
I mention this also because in just a few days there will be elections to the European Parliament, and I would like as many of my compatriots as possible to go to these elections to show the European Union that we are a democratic nation that takes European matters seriously and takes them into its own hands. And in this regard, it presents to the European Parliament the most representative group of citizens who will co-decide with representatives of other countries about our common European matters precisely in the spirit of our tradition and what His Holiness told us.
But they will also take care of our interests, just as representatives of other countries take care of the interests of their states, so that together, as a community of these interests, we can build the prosperity of the European Union, which is to be democratic, transparent, understandable, and which is to serve every citizen of this great European community. This is indeed its task, and this is the kind of European Union we want. I am convinced that we once voted for such a European Union in a referendum. This is what His Holiness encouraged us to do.
So I ask you to participate in these elections, to vote, to cast your votes responsibly, to go to the polls, not to stay at home, for this decision must be made collectively, I would even say – en masse. I would like the turnout to be as high as possible, to show that we are a responsible society, a responsible nation, that we understand what democracy means and what its significance is.
Let us show this to others with whom we are together in this great European community. Let us create the conditions so that we can truly build it with a full sense of responsibility or co-responsibility for its fate, but in the spirit that has been indicated to us. With full – I am sure – conviction that this is indeed the best Polish path, and as a result, that it is also the best Polish path in this great European community. Let us not stray from it. As He said, so that you do not lose… You know what. Both the roots and that great Thing called Poland.
I also want to say strongly: it is our duty to build this Poland – ours, its citizens. That is why I always say that I dream of and do everything so that young people who left due to lack of work, feelings of hopelessness, and lack of prospects can return to Poland, to their towns, to their land, to their ancestral homes, to parents who very often are still alive and waiting for them. Also here, in Lubaczów county, also in Podkarpacie. You all know how many have left from here. I dream that they can return here.
But I also dream of one thing, and this is, in turn, my personal great desire, I would say even ambition. You have probably already heard this, but I will repeat it with full personal responsibility once again here, in this place, which until recently was called one of the poorest and humblest in Poland. My great ambition is that an ordinary Polish family, when I finish my presidential service, will say to me: “Sir, we are living better than when you started. We live at a higher level, more easily, with dignity.”
Power – in my conviction – is a reasonable concern for the common good. And this is precisely the common good – the good of an ordinary Polish family – and power can have no other regard than primarily this.
That is why the first social benefits were directed to families raising children, I am thinking here of the 500+ program. I know that it reaches here, to Podkarpacie, and I know that precisely in those areas where it was difficult to find work, where wages were low, where life was very hard for people – this money has changed a lot. I am immensely pleased about this. I hope that families in Lubaczów feel this clearly.
I ask for more children, I would like the next generations to grow up in Poland. To grow up not only with hope but with the conviction that it is worth living here, on their ancestral land, in Poland, that it is worth working here, building. Yes, also the European Union. Building it here. This is extremely important. We need new roads, investments, the courage of young entrepreneurs in Podkarpacie, we need to create conditions to invest.
I smile. A moment ago, I was talking with my colleague from the European Parliament, Tomek Poręba, with whom I worked for a year. I hope that his great dream, which is Via Carpatia, will finally come true here. A road that will run from Lithuania to Slovakia and beyond. For this was also, and is, my great dream, that we realize the trans-European corridor, which is also part of the great Three Seas Initiative – from the Baltic Sea to the Adriatic and Black Seas. This is a matter of the future of our part of Europe.
Why do I mention this? Because I am convinced that you also look not only through the prism of your commune or your county, you look not only at Podkarpacie. You understand that we need development that will be broad in nature, for we are the largest state in this part of Europe – we are the leader of Central Europe, and the Baltic states and Southern states look to us.
That is why we created the Three Seas Initiative project. I believe that this great communication artery running along the eastern border of the Republic will also bring great change here, in this land, along with the repaired and newly built local roads, bypasses, and all other communication solutions, industrial zones, and other conveniences. That it will change the appearance of this part of the Republic. That what is old will be renewed and beautiful, and what is new will indeed be modern, attracting both tourists and those who will want to invest their money here. That the extraordinary natural values of this land will be preserved, for this is also sustainable development.
I always remember the words of President Lech Kaczyński, with whom I had the honor of serving the Republic. “True, honest, and fair development of the country is ensured when the constitutional right of citizens to freely choose their place of residence is realized when there is infrastructure, roads, broadband internet, good schools, communication opportunities – everything that allows one to live normally in every place. Even far from the big city, so that you have a real choice.”
This is an extremely important goal that the authorities of the Republic must serve, not only central ones but also those at the regional and local levels, that is, all of them. I have a deep conviction that this is the only way to build a Poland that will be a modern state, a state of social justice, and above all, a state of equal opportunities, for the concept of “equal opportunities” encompasses all of this.
I want to assure you that I will do everything to ensure that social programs continue to be implemented. I will do everything for Poland to continue to develop dynamically. Wisely, calmly, but so that we maintain as much dynamism in development as possible and can catch up with the medium-developed countries of Western Europe as quickly as possible. Because that is precisely the goal. We are already starting to catch up with Western Europe. Probably this year our gross domestic product will be at the level of some countries in the European Union. Of course, those today weaker countries of the West, but this shows that we are making up for the great delay that World War II and Yalta threw us into.
We have the right to draw resources from the European Union and develop our country because we were behind the Iron Curtain for years not of our own doing. I have a deep sense that this is a debt that today that free part of Europe – which has been free since World War II – is repaying to our soldiers who fell at Monte Cassino and in other places, bringing it freedom. That blood cried out for compensation for the Republic, and it is good that it is being realized today. It simply belongs to Poland and to everyone else.
But I want you to know one more thing, and I hope it will be so in the future: honesty requires us to speak and ensure that the doors to the European Union and the North Atlantic Alliance remain open. So that others, who today live much poorer than we do, can also join the European Union, so that then funds can also be directed to them and so that a Pole does not say, “do not give, do not let in!”, because this is also a matter of historical justice. Everyone in need deserves support. This is a matter of honesty – this is what Pope John Paul II also taught us.
I speak of this because I know that I have come to this part of Poland, which I just mentioned earlier – of deep roots, deep faith, and deep tradition, but also of great suffering. Where many times people have been able to rebuild themselves, but understand what it means to experience scarcity, poverty, and suffering. I believe that you will always understand this.
Once again, from the bottom of my heart, I thank you for who you are and what you are. Thank you for the Republic has always been able to count on you. Always – in times of peace, and in times of unrest, and when it was necessary to go and give your life for it.
May God bless the Republic of Poland, and may God bless you and this land.
Thank you!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowne Panie i Szanowni Panowie Posłowie,
Szanowny Panie Pośle do Parlamentu Europejskiego,
Szanowna Pani Wojewodo,
Szanowny Panie Marszałku,
Szanowny Panie Starosto,
Szanowny Panie Burmistrzu,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Czcigodni Księża,
ale przede wszystkim Wielce Szanowni Państwo – mieszkańcy Lubaczowa, powiatu, także po prostu woj. podkarpackiego,
Wszyscy Szanowni Państwo,
Drodzy Goście!
Bardzo dziękuję za tak ciepłe, a nawet gorące powitanie tutaj, na Podkarpaciu, w Lubaczowie – rzeczywiście już tak bardzo blisko granicy Rzeczypospolitej. Można dzisiaj mówić: na kresach obecnej Rzeczypospolitej, choć tak naprawdę wszyscy wiemy, że te prawdziwe Kresy dawniej były dużo dalej, daleko stąd.
Ale w jakimś sensie pod tym względem Lubaczów jest rzeczywiście miejscem szczególnym. Bo to jedyny dekanat, który pozostał z dawnej – sprzed II wojny światowej – diecezji lwowskiej. I dzisiaj w jakimś sensie jest symbolem, pamięcią tamtej II Rzeczypospolitej, tamtej pięknej, kwitnącej diecezji lwowskiej, a także jest miejscem wspólnoty Polaków mieszkających w dzisiejszej Polsce i tych, którzy pozostali poza granicami.
Ten łaskami słynący obraz Matki Bożej Łaskawej, który jest tutaj, w Lubaczowie, a jest kopią słynnego lwowskiego obrazu Matki Boskiej Łaskawej, który dziś jest w katedrze na Wawelu, a kiedyś klęczał przed nim król Jan Kazimierz, składając śluby Matce Boskiej – jest właśnie symbolem tej duchowej łączności Polaków: tych, którzy pozostali poza polskimi granicami, i tych, którzy mieszkają tutaj. I w jakimś sensie duchowej łączności Polaków na całym świecie.
Mówię o tym, dlatego że wiem, że dla Lubaczowa – dla tej ziemi, jak również dla naszych rodaków, którzy pozostali poza granicą – ten lubaczowski symbol, będący zarazem, a może przede wszystkim lwowskim symbolem, ma niezwykłą wartość, o czym zresztą wspominał przed momentem Pan Starosta.
Ale jestem tutaj także po to, żeby podziękować, że jesteście, trwacie, pielęgnujecie przez pokolenia wszystko to, co dla nas tak cenne, bo to jest Rzeczpospolita rzeczywiście od pokoleń. Bo przecież pierwsze wzmianki o Lubaczowie – wtedy jeszcze jako osadzie, a nie mieście – to 1214 rok, czasy Leszka Białego. I potem 1340 rok, gdy władztwo nad Lubaczowem obejmuje Kazimierz Wielki. Potem 1376 rok, gdy miastu przyznano prawa miejskie i stało się ono miastem w pełnym tego słowa znaczeniu. Zaraz potem stało się też powiatem i wkrótce miało swojego wojewodę.
Rosło więc jego znaczenie dlatego właśnie, że było w tym, a nie innym miejscu. Miejscu strategicznym, zetknięcia się wpływów polskich i ruskich. To ważne, ale i trudne miejsce, bo to tędy przetaczały się wojny, ciągnęły wojska, to tu w pierwszej kolejności napadali Tatarzy. Ale też i pamięć historyczna 1672 roku i obecności tu, w Lubaczowie, wtedy hetmana Jana Sobieskiego, później króla Polski, który niedaleko stąd pokonał czambuł tatarski. To wielka, trudna historia – potopu szwedzkiego, wszystkich wojen, które przez tę część Rzeczypospolitej przetaczały się, często druzgocąc miasto.
Za każdym razem pokolenia lubaczowian potrafiły je odbudować. Za każdym razem tu właśnie, na ojcowiźnie, w przywiązaniu do tego, co tak ważne. Choć lubaczowianie to wtedy był taki narodowościowy miks: Polacy i Rusini, dzisiejsi Ukraińcy i Białorusini, Niemcy i Żydzi – wszyscy razem mieszkali i także razem przecierpieli wiele niedostatku.
I wreszcie powrót Lubaczowa na mapę Rzeczypospolitej po zaborach, odbudowa miasta po wojnie – myślę o I wojnie światowej – nadzieja, że przyjdzie tutaj Centralny Okręg Przemysłowy, rozwój Rzeczypospolitej. Na trochę przyszedł, ale wkrótce – II wojna światowa i kolejne tragedie miasta i tej ziemi. Lecz także bardzo silny ruch partyzancki, ruch oporu, który walczył tutaj, w tych lasach, partyzanci, którzy wychodzili z tych domów – spod lubaczowskich wiosek i samego miasta – i nieustanne dążenie do wolnej, niepodległej, suwerennej Polski. Nieustanne trwanie przy Rzeczypospolitej, nieustanna walka o wolność.
To może właśnie dlatego także w tej okolicy ten szaleńczo pojęty nacjonalizm ukraiński doprowadził do śmierci, do dramatycznej rzezi obywateli powiatu lubaczowskiego i miasta – tylu ludzi zginęło. Dziękuję, że o tym pamiętacie, dziękuję za tablice, które wmurowaliście, upamiętniając tych, którzy zostali brutalnie pomordowani.
Ale dziękuję, że również rozumiecie dzisiaj, co to znaczy pojednanie. I dziękuję za te słowa, Panie Starosto, o współpracy, która biegnie przez tę granicę, i o życzliwości, którą z jednej i drugiej strony staracie się okazywać. W ten sposób właśnie buduje się więzi międzyludzkie, które mogą budować Unię Europejską i są tak ważne dla europejskiej wspólnoty. Wierzę, że kiedyś także i Ukraina jako wolne, niepodległe państwo zostanie przyjęta do Unii Europejskiej.
Dziś cieszę się, że budujecie tę dobrą relację, pamiętając o tym, co straszne, po to, by straszne nigdy nie wróciło. By nacjonalizm w tej chorej, morderczej, okrutnej, ludobójczej formie nigdy się nie odrodził. Dziękuję, że o tym mówicie. Ale dziękuję, że staracie się budować także dobre relacje międzysąsiedzkie i międzyludzkie – nie da się inaczej budować wolnego świata i wolnej Europy, niż szukając prawdy i pojednania. To jedyna droga.
To właśnie dlatego, że tacy jesteście – właśnie dla tego miejsca i tej całej pamięci, o której mówiłem – jest rzecz, z której możecie być tu niezwykle dumni i na pewno jesteście. Można śmiało nazwać Lubaczów – patrząc na fakty historyczne – miastem papieskim. Bo choć przecież nie jest to wielkie miasto, to odwiedził je Ojciec Święty Jan Paweł II – tak jak odwiedził w Małopolsce Stary Sącz, jak kiedyś Nowy Targ, jak swoje też niewielkie, a tak ukochane przez niego rodzinne Wadowice, w których się urodził.
Ale to pokazuje, jak wielkie znaczenie ma Lubaczów dla polskiej tradycji, dla tego, o czym mówimy, że jest prawdziwie polskie. Mówił tutaj zresztą bardzo mocno wtedy Ojciec Święty Jan Paweł II tego 3 czerwca 1991 roku – chcę mocno podkreślić: już w wolnej Polsce. To już nie była komunistyczna Polska, to było po 1980, 1990 roku, to już był 1991 rok, wyszliśmy zza żelaznej kurtyny, już można było mówić: „Hura, idziemy ku wolności!”.
A wtedy On tutaj, patrząc na tę jemu współczesną Polskę – która przestała być tamtą straszną, czarną, komunistyczną, nie wolną, nie w pełni suwerenną, nie w pełni niepodległą Polską, ale wychodziła na zupełnie nowy dla niej krąg, także i zagrożeń dla człowieka, dla jego duszy – mówił: „Nie dajmy sobie odebrać tych naszych korzeni zaszczepionych bożą myślą w naszych dziejach i naszych domach” – i te słowa pozostają cały czas aktualne wobec zmieniających się także wyzwań współczesności i przyszłości.
Z tymi słowami zostawił nas, mówiąc nam jednocześnie, że od unii lubelskiej do Unii Europejskiej – żebyśmy szli do tej wielkiej wspólnoty wolnych europejskich narodów. Wspólnoty wolnej europejskiej demokracji. Wspólnoty państw, których ustrój oparty jest na społecznej gospodarce rynkowej, na sprawiedliwości. Ale mówił nam: „Nieście tam, do tej Europy, waszą wiarę i waszą tradycję, bo ona jest Europie jest bardzo potrzebna. Polska potrzebuje Unii Europejskiej, ale i Unia potrzebuje Polski i Polaków”.
Mówię o tym także dlatego, że dosłownie za parę dni będą wybory do Parlamentu Europejskiego i chciałbym, żeby jak najwięcej moich rodaków do tych wyborów poszło po to, by pokazać także Unii Europejskiej, że jesteśmy demokratycznym narodem, który sprawy europejskie traktuje poważnie i bierze je w swoje ręce. I w związku z tym wystawia do Parlamentu Europejskiego jak najbardziej reprezentatywną grupę obywateli, którzy będą współdecydowali wraz z przedstawicielami innych państw o naszych wspólnych europejskich sprawach właśnie w duchu naszej tradycji i tego, o czym mówił nam Ojciec Święty.
Ale będą także dbali o nasze interesy, tak jak przedstawiciele innych państw dbają o interesy swoich państw, po to żeby razem, wspólnotą tych interesów budować pomyślność Unii Europejskiej, która ma być demokratyczna, przejrzysta, zrozumiała i która ma służyć każdemu obywatelowi tej wielkiej europejskiej wspólnoty. Jest to przecież jej zadanie i my takiej Unii Europejskiej chcemy. Jestem przekonany, że właśnie za taką Unią Europejską głosowaliśmy kiedyś w referendum. Do tego nas namawiał Ojciec Święty.
Proszę więc, żebyśmy brali udział w tych wyborach, głosowali, odpowiedzialnie oddawali głos, żebyśmy szli na wybory, żebyśmy nie zostawali w domu, bo ta decyzja musi być podjęta przez nas zbiorowo, powiedziałbym nawet – gromadnie. Chciałbym, żeby frekwencja była jak najwyższa, żebyśmy pokazywali, że jesteśmy odpowiedzialnym społeczeństwem, odpowiedzialnym narodem, że rozumiemy, co to znaczy demokracja i jakie jest jej znaczenie.
Pokażmy to innym, z którymi razem jesteśmy w tej wielkiej europejskiej wspólnocie. Stwórzmy warunki do tego, byśmy ją rzeczywiście budowali w pełnym poczuciu odpowiedzialności czy też współodpowiedzialności za jej losy, ale w takim duchu, jaki nam wskazano. Z pełnym – jestem pewien – przekonaniem, że jest to właśnie najlepsza polska droga, a w efekcie, że jest to także najlepsza polska droga w tej wielkiej europejskiej wspólnocie. Nie schodźmy z niej. Jak mówił, żebyście nie zatracili… Wiecie czego. I korzeni, i tej wielkiej Rzeczy, której na imię Polska.
Chcę też mocno powiedzieć: naszym obowiązkiem jest tę Polskę budować – naszym, jej obywateli. Dlatego zawsze mówię, że marzę o tym i czynię wszystko, by młodzi ludzie, którzy wyjechali z powodu braku pracy, poczucia beznadziejności i poczucia braku perspektyw, mogli wrócić do Polski, do swoich miast, na swoją ziemię, na ojcowiznę, do rodziców, którzy bardzo często jeszcze żyją i na nich czekają. Także tutaj, w powiecie lubaczowskim, także na Podkarpaciu. Wszyscy wiecie, jak wielu ich stąd wyjechało. Marzę, by mogli tu wrócić.
Ale marzę także o jednym, i jest to z kolei moje osobiste wielkie pragnienie, powiedziałbym, że nawet ambicja. Pewnie już to słyszeliście, lecz powtórzę z całą odpowiedzialnością osobistą jeszcze raz tutaj, w tym miejscu, które do niedawna było nazywane jednym z najbiedniejszych i najskromniejszych w Polsce. Moją wielką ambicją jest, by zwykła polska rodzina, gdy będę kończył swoją prezydencką służbę, powiedziała mi: „Proszę Pana, żyje nam się lepiej niż wtedy, kiedy pan zaczynał. Żyjemy na wyższym poziomie, łatwiej, godniej”.
Władza – w moim przekonaniu – to rozumna troska o dobro wspólne. A jest to właśnie dobro wspólne – dobro zwykłej polskiej rodziny – i władza niczego innego nie może mieć na względzie, jak przede wszystkim to.
To właśnie dlatego pierwsze społeczne świadczenia zostały skierowane do rodzin wychowujących dzieci, myślę tu o programie 500+. Wiem, że trafia on tutaj, na Podkarpacie, i wiem, że właśnie w tych rejonach, gdzie było trudno o pracę, były niskie wynagrodzenia, gdzie ludziom bardzo ciężko się żyło – te pieniądze wiele zmieniły. Ogromnie się z tego cieszę. Mam nadzieję, że lubaczowskie rodziny odczuwają to wyraźnie.
Proszę, by dzieci było więcej, chciałbym, aby wzrastały w Polsce następne pokolenia. By wzrastały nie tylko z nadzieją, lecz w przekonaniu, że warto tutaj żyć, na swojej ojcowiźnie, w Polsce, warto tu pracować, budować. Tak, także Unię Europejską. Budować ją tutaj. To niezwykle ważne. Potrzebujemy na Podkarpaciu nowych dróg, inwestycji, odwagi młodych przedsiębiorców, potrzebujemy stwarzania warunków, żeby inwestować.
Uśmiecham się. Przed chwilą rozmawiałem z moim kolegą z Parlamentu Europejskiego, Tomkiem Porębą, z którym pracowałem przez rok. Mam nadzieję, że w końcu ziści się tutaj jego wielkie marzenie, czyli Via Carpatia. Droga, która będzie biegła od Litwy na Słowację i dalej. Bo to było także, i jest, moje wielkie marzenie, byśmy korytarz transeuropejski, który stanowi także część wielkiego programu Trójmorza – od Morza Bałtyckiego do Adriatyckiego i Czarnego – zrealizowali. To kwestia przyszłości naszej części Europy.
Dlaczego o tym mówię? Bo jestem przekonany, że Państwo także patrzą nie tylko przez pryzmat swojej gminy czy swojego powiatu, patrzycie nie tylko na Podkarpacie. Rozumiecie, że potrzebny jest nam rozwój, który będzie miał charakter szeroki, bo to my jesteśmy największym państwem tej części Europy – to my jesteśmy liderem Europy Środkowej i to na nas patrzą państwa bałtyckie i państwa Południa.
Dlatego stworzyliśmy projekt Trójmorza. Wierzę, że ta wielka arteria komunikacyjna przebiegająca wzdłuż wschodniej granicy Rzeczypospolitej także tutaj, na tej ziemi, przyniesie wielką zmianę, wraz z naprawianymi i nowo budowanymi drogami lokalnymi, obwodnicami i wszystkimi innymi rozwiązaniami komunikacyjnymi, strefami przemysłowymi i innymi udogodnieniami. Że zmieni wygląd tej części Rzeczypospolitej. Że to, co dawne, będzie odnowione i piękne, a to, co nowe, będzie rzeczywiście nowoczesne, przyciągnie i turystów, i tych, którzy zechcą zainwestować tutaj swoje pieniądze. Że zachowane zostaną niezwykłe walory przyrodnicze tej ziemi, bo właśnie to jest także zrównoważony rozwój.
Zawsze pamiętam słowa pana prezydenta, prof. Lecha Kaczyńskiego, u którego boku miałem zaszczyt służyć kiedyś Rzeczypospolitej. „Rozwój kraju prawdziwy, rzetelny, uczciwy zapewniony jest wtedy i prawdziwa realizacja konstytucyjnego prawa obywatelskiego do swobody wyboru miejsca zamieszkania zrealizowana jest wtedy, gdy w każdym miejscu jest infrastruktura, droga, szerokopasmowy internet, dobra szkoła, możliwości komunikacyjne – wszystko to, co pozwala normalnie żyć. Także z dala od wielkiego miasta, żebyś miał prawdziwy wybór”.
Jest to niezwykle ważny cel, któremu muszą służyć władze Rzeczypospolitej, nie tylko centralne, lecz także te na poziomie regionalnym i lokalnym, czyli wszystkie. Mam głębokie przekonanie, że jest to jedyna droga do zbudowania Polski, która będzie państwem nowoczesnym, państwem sprawiedliwości społecznej, a przede wszystkim państwem równych szans, bo w pojęciu „równe szanse” właśnie to wszystko się zawiera.
Chcę Państwa zapewnić, że będę robił wszystko, by społeczne programy były nadal realizowane. Będę robił wszystko, by Polska mogła się nadal dynamicznie rozwijać. Mądrze, spokojnie, ale żebyśmy zachowali jak największą dynamikę rozwoju i jak najszybciej mogli dogonić średnio rozwinięte państwa zachodu Europy. Bo to jest właśnie ten cel. Już zaczynamy doganiać Europę Zachodnią. Prawdopodobnie już w tym roku nasz produkt krajowy brutto będzie na poziomie niektórych państw Unii Europejskiej. Oczywiście tych dzisiaj słabszych państw Zachodu, ale to pokazuje, że nadrabiamy wielkie zapóźnienie, w jakie wrzuciły nas II wojna światowa i Jałta.
Mamy prawo do tego, by czerpać środki z Unii Europejskiej i rozwijać nasz kraj, bo byliśmy przez lata za żelazną kurtyną nie ze swojej winy. Mam głębokie poczucie, że to jest dług, który dzisiaj tamta wolna część Europy – która była wolna cały czas od II wojny światowej – spłaca naszym żołnierzom, którzy polegli pod Monte Cassino i w innych miejscach, niosąc jej wolność. Tamta krew wołała o zadośćuczynienie dla Rzeczypospolitej, dobrze, że ono dzisiaj jest realizowane. Ono się po prostu Polsce i wszystkim innym zwyczajnie należy.
Ale chcę, byście wiedzieli jeszcze jedno i mam nadzieję, że będzie tak w przyszłości: uczciwość wymaga od nas, abyśmy mówili i pilnowali, by drzwi do Unii Europejskiej i Sojuszu Północnoatlantyckiego pozostawały otwarte. Żeby także inni, którzy dzisiaj żyją dużo biedniej niż my, mogli do Unii Europejskiej wstąpić, żeby wtedy także do nich były kierowane fundusze i żeby Polak wtedy nie mówił „nie dawać, nie wpuszczać!”, bo to jest kwestia także sprawiedliwości dziejowej. Każdemu potrzebującemu należy się wsparcie. To kwestia uczciwości – tego także uczył nas Ojciec Święty Jan Paweł II.
Mówię o tym, bo wiem, że przyjechałem do tej części Polski, o której właśnie wcześniej wspominałem – głębokich korzeni, głębokiej wiary i głębokiej tradycji, ale także wielkich cierpień. Gdzie wiele razy ludzie potrafili się odbudować, ale rozumieją, co to znaczy niedostatek, bieda i cierpienie. Wierzę, że zawsze będziecie to rozumieli.
Jeszcze raz z całego serca za to, kim i jacy jesteście, Wam dziękuję. Dziękuję, że zawsze Rzeczpospolita mogła na Was liczyć. Zawsze – i w czasach spokoju, i w czasach niepokoju, i wtedy, gdy trzeba było iść i oddawać za nią życie.
Niech Pan Bóg błogosławi Rzeczpospolitą Polską i niech Pan Bóg błogosławi Wam i tej ziemi.
Dziękuję!