- Context
- Duda addressed the Polish National Assembly on March 11, 2022, amid Russia's invasion of Ukraine, on the eve of Poland's 23rd NATO membership anniversary.
- Main themes
- Russian invasion of Ukraine, NATO membership anniversary, Polish-Ukrainian solidarity, European security crisis, war crimes and genocide, defense of freedom and democracy, Soviet imperial legacy, international accountability, Polish historical experience, support for Ukraine
- Duration
- ~29 min
- Words
- 3,510
- Sentences
- 211
- Readability
- 46
- Grade
- 10.9
- Syntax
- 2.79
- Vocabulary
- 2.27
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other211 sentences in 72 paragraphs
Most Honorable Madam Speaker of the Sejm,
Most Honorable Mr. Speaker of the Senate,
Most Honorable Mr. Prime Minister;
I welcome the former Presidents of the Republic of Poland, Mr. Aleksander Kwaśniewski and Mr. Bronisław Komorowski;
Most Honorable Vice-Speakers of the Sejm and Senate,
Esteemed Vice-Presidents of the Council of Ministers and Ministers of the Government,
Esteemed former Speakers of the Sejm and former Prime Ministers,
Honorable Madam President of the Constitutional Tribunal,
Distinguished National Assembly – Honorable Ladies and Gentlemen Deputies and Senators,
Esteemed Members of the European Parliament,
Esteemed Presidents and Chairpersons of Central State Administration Bodies, Representatives of the Chancellery of the President of the Republic of Poland, the Chancellery of the Prime Minister, as well as the Sejm and Senate, Representatives of State and Local Government Authorities,
Esteemed Generals, Officers, Representatives of the Polish Armed Forces,
Eminences and Excellencies, Honorable Representatives of Churches and Religious Associations in Poland,
Excellencies Ladies and Gentlemen Ambassadors,
and especially Excellencies Ambassadors of NATO member states, I warmly welcome you today;
We are joined by His Excellency the Ambassador of Ukraine, Mr. Andrij Deszczycia, I am very pleased and warmly welcome the Ambassador;
Distinguished Guests – All Honorable Participants of the National Assembly,
Dear Countrymen!
The National Assembly always convenes at exceptional moments for Poland. Such is the case today, on the eve of an extremely important anniversary, the anniversary of Poland, the Czech Republic, and Hungary joining the North Atlantic Alliance. March 12, 1999, marked the definitive end of the post-Yalta world order and the division into spheres of influence it created. By joining NATO, we fully became part of the Western community. We have always been culturally part of it. We also joined politically and militarily. This is a great event for Poland, Europe, and the world.
Today, unfortunately, this is not a moment for joyful celebration. We meet in a dramatic time. At the moment of the greatest global security crisis since the end of World War II. The unprovoked attack by Russia on independent Ukraine has shocked the world. For over two weeks, the Ukrainian army and nation have been heroically resisting the invaders.
Our neighbors are giving the whole world an example of what true courage and love for our shared values: freedom, sovereignty, and democracy, look like. They are paying the highest possible price – Ukrainian cities are being bombed, residential buildings, blocks, schools, and hospitals are being attacked and destroyed, people are dying. Civilians are dying. The scale of the tragedy is immense. The attacks by Russian invaders bear the hallmarks of genocide – because that is what it is when one deliberately shoots at neighborhoods where there are no military installations, in order to kill people, ordinary civilians who are not fighting. We must do everything to ensure that the perpetrators, war criminals, are held accountable before international tribunals. This is today a matter of life or death and dignity or shame for the international community.
Vladimir Putin, by instigating this cruel war, has directly referred to the legacy of the Soviet Union. To that "Empire of Evil," as it was once called by the American president and great friend of Poland, Ronald Reagan. What Russia is doing in Ukraine shows that it is still that "Empire of Evil," that it has never left history and today once again shows its worst face!
It is worth recalling the significant words of Professor Zbigniew Brzezinski: "Without Ukraine, Russia ceases to be an empire, but with Ukraine subordinated and incapacitated, it automatically becomes an empire. Russia can be either an empire or a democracy, but it cannot be both." Today we see clearly what Russia has chosen, and we see clearly what Ukraine has chosen and what it is defending. It defends freedom, it defends democracy, it defends a fair world.
No one understands the pain and suffering of the Ukrainian nation better than we, Poles, who have been so heavily tested throughout our history. Especially in the 20th century. We too have fought many times for "our freedom and yours," Polish soldiers fought on all fronts of World War II – from Narvik to Tobruk, from the Battle of Britain to Monte Cassino and Berlin. We remember the heroism of the Home Army and the Warsaw Uprising fighters. We have before our eyes the ruins of our capital, Warsaw, leveled by Nazi Germany.
That is why from here, from Poland, from Warsaw, a continuous appeal flows to the entire free world: We cannot allow Russia to conquer free, independent, and democratic Ukraine. We must increase our efforts and support for the fighting Ukrainian nation. Let Kyiv and other Ukrainian cities not share the fate of the destroyed Warsaw. Let us stop this evil! This is a call for the entire free world.
Esteemed Ladies and Gentlemen,
Dear Countrymen!
Despite a long heroic struggle on all fronts of World War II, Poland, as a result of the Yalta agreements, found itself in the Soviet sphere of influence. Against our will, we were separated from the free world by an iron curtain. The generation of our grandparents, our parents, and many present here dreamed of changing the course of history. The peaceful revolution of Solidarity, the regaining of our country's sovereignty after 1989, and finally the collapse of the Soviet Union made this possible. The culmination of this story was the successful efforts to join Poland to the North Atlantic Alliance. Our dream came true. The dream of generations came true.
When in the early 1990s, precisely in 1991 and 1992, Prime Minister Jan Olszewski, from this very place, was the first to announce Poland's efforts to join NATO, many considered it an unattainable challenge. After all, at that time, Soviet troops were still stationed in our country. There was no shortage of heated debates in Poland regarding the reckoning with the past, as well as the often difficult assessment of the present. And yet, thanks to the joint efforts of the entire political class, Poland's accession to NATO was successfully removed from political dispute and this great endeavor was effectively carried out. Let it be a symbol that the talks about our participation in the Alliance were initiated by President Lech Wałęsa and concluded by his electoral rival, President Aleksander Kwaśniewski.
This was also a tremendous effort of all subsequent Polish governments, from the right to the left, a huge contribution of Polish diplomacy and the Polish military. For this unity in pursuing this great goal, I would like to sincerely thank all those who contributed to it. Your actions are a model for us.
When on March 12, 1999, in American Independence, Polish Foreign Minister Bronisław Geremek handed over the act of Poland's accession to the North Atlantic Alliance, we all could feel a great sense of satisfaction. Earlier, on February 11, the Sejm adopted the ratification act. A week later, it was signed by President Aleksander Kwaśniewski, and on February 23, Prime Minister Jerzy Buzek countersigned the ratification act of the North Atlantic Treaty. It was a historic moment, an extraordinary moment in the history of our homeland.
However, let us remember that the idea of admitting Poland and other countries of the former Eastern Bloc to NATO did not immediately meet with widespread support in the West. Therefore, strong support from the United States of America was crucial here. And this was also regardless of political colors. We began talks with the administration of Republican President George H.W. Bush, and the entire process of joining NATO took place during the democratic administration of President Bill Clinton, who here in Warsaw, in Castle Square, said: "Today Poland joins NATO. Poland takes its place in the community of democracies. Never again will others decide your fate. Never again will the right to freedom be denied to you. Poland is coming home!"
So said President Bill Clinton then, and that is exactly what happened. Yes, we returned home. Because a sovereign and independent Poland is and always will be a home of freedom and democracy. And we will defend that home with all our might!
At that time, we could count on the support of many tried-and-true friends of Poland, including the current President of the United States. I would like to remind you that even in the 1990s, Joe Biden, then a Senator – an influential member of the Senate Foreign Relations Committee, was one of the leaders of support for Poland's accession to NATO in the American Congress. He described Poland's accession to the North Atlantic Alliance as "erasing the historical injustice inflicted on Poland by Joseph Stalin." Mr. President, Poland thanks you!
However, it must be strongly emphasized here that with that "injustice inflicted on us by Stalin," as Joe Biden said, and as we know all too well, the historical, historical injustice, Poles have never reconciled themselves to it. Even during the times of Soviet domination over our lands. Many were forced to make dramatic choices, they had to show heroism. A symbol of this was the great Polish patriot, the first truly Polish officer in NATO, Colonel Ryszard Kukliński, who today, posthumously, since 2016, is a brigadier general. I had the honor of posthumously awarding this rank to Colonel Kukliński. But I want to thank the then Minister of National Defense, Mr. Antoni Macierewicz, for the initiative in this matter. Thank you, Mr. Minister. This is a matter of honor for Poland.
The merits of Brigadier General Ryszard Kukliński for Poland's accession to the North Atlantic Alliance will never be forgotten. Likewise, the merits of many Poles whose fate took them beyond the borders of our homeland, who greatly contributed to Poland's accession to the North Atlantic Alliance. Just like the former director of the Polish section of Radio Free Europe, the legendary courier from Warsaw, Jan Nowak-Jeziorański, who, as a representative of the American Polish Congress, actively sought support for our membership in the White House and Congress. Or the already mentioned outstanding strategist, Professor Zbigniew Brzezinski, National Security Advisor to President Jimmy Carter. Jan Nowak-Jeziorański and Zbigniew Brzezinski were the best ambassadors of our causes in the United States. Just like the entire Polish diaspora, especially the American one, whose contributions to this cause – the cause of Polish freedom – are invaluable.
How symbolic it is that today, at a time of serious security threats, not only to Europe but to the world, the Ambassador of the United States in Poland is indeed the son of Professor Brzezinski – Mark Brzezinski. Mr. Ambassador, we thank you for your presence!
Esteemed Ladies and Gentlemen,
Dear Countrymen!
Poland is safe. By joining NATO, we became part of the largest defensive alliance in the history of the world. An alliance that is based on the defense of shared values and has been ensuring the security of its members for over 70 years, providing it unwaveringly. According to the principle derived directly from Article 5 of the Washington Treaty – "one for all, all for one."
And as Poland, we are always ready to fulfill our obligations. We have repeatedly proven that we can be counted on. Fighting side by side with the American army and the other armies of the alliance, whether in Iraq or Afghanistan. Poland's membership in NATO is a symbol of our national unity. Support for membership in Polish society is today one of the highest in the entire North Atlantic Alliance.
Security is ensured by the strength of alliances, but above all by the strength of one's own army. That is why for years we have been modernizing and developing the Polish military. We are strengthening our defense capabilities and reinforcing our army. We are rebuilding it.
However, the current situation requires all of us to increase our efforts. That is why work is currently underway in Parliament on the Homeland Defense Act, which provides for the expansion and significant increase in spending on the development and modernization of the Polish army to 3% of GDP as early as next year. This is an absolutely priority matter for our state and our society. This is evident today.
I thank the deputies and senators from all sides of the political spectrum for their declarations and support for the Homeland Defense Act. I hope that matters related to the security of Poland and the development of our armed forces will be those around which we can build a bipartisan agreement, removing them from political dispute, just as membership in the North Atlantic Alliance was before 20 years ago when Poland was seeking to join NATO.
The Polish army must not only be larger but also perfectly armed and equipped. So that the Polish soldier can serve effectively and safely. I recently discussed this with President Joe Biden, and also yesterday during a visit to Warsaw with U.S. Vice President Kamala Harris.
Cooperation with the United States has never been as good as it is today. The success of the NATO summit in 2016 in Warsaw ensured that the eastern flank of the alliance was significantly strengthened, and American soldiers are now permanently stationed in Poland.
Poland is today in NATO, and NATO troops are present in our homeland! This is an extremely important, historic change for us. It is an obvious sign that we are no longer a Soviet sphere of influence and, I deeply believe, we will never be again.
Strategic Polish-American relations develop regardless of who sits in the White House. The decision on the presence of American troops in Poland was made by President Barack Obama and his administration, during the presidency of Donald Trump, the number of American troops significantly increased, and today this process is being continued by President Joe Biden and his associates. This is extremely important from the perspective of the security of our country and the entire region.
To further strengthen cooperation in Central and Eastern Europe, we have established the Bucharest Nine in the area of security – nine NATO members from Central Europe, among whom we work together in preparation for upcoming NATO summits. We have also created the Three Seas Initiative, grouping EU countries from Central Europe between three seas: the Baltic, the Adriatic, and the Black Sea. As a result, our voice, the voice of Central European countries, is increasingly heard on the forums of both NATO and the European Union. All these elements contribute to the security architecture. Each of them is extremely important, and we must work together on each one. For the security of Poland and the entire region.
The need to strengthen NATO's eastern flank is well understood by the Secretary General of the Alliance, Jens Stoltenberg. Thanks to his work, kindness, immense determination, and understanding of the threats, we are today much better prepared to face the challenge posed by Russia's aggression against free and independent Ukraine and the threats posed by Russia to the free world.
I would like to sincerely thank Secretary General Jens Stoltenberg for this. We will always remember this in Poland and throughout Central and Eastern Europe!
Dear compatriots,
Ladies and gentlemen!
On February 24, we woke up in a completely different world, in a new reality. Many of the theses proclaimed on the international forum were brutally overturned that day; I would even say trampled. This includes those relating to the North Atlantic Alliance. It was said that the alliance had lost its reason for being in the current times. Today, everyone sees clearly that this is not true. It is evident how deeply mistaken all those who claimed this were.
It was we, Poles and representatives of other countries in our region, who were right to warn the West about Russian imperialism, about becoming dependent on Russian raw materials that would be used as a weapon in a potential conflict, about limiting the role of the United States in Europe, and about attempts to set NATO and the European Union against each other.
However, this is not the time for bitter satisfaction and triumphalism. Today, what matters most is unity, unity, and once again unity. Both within the alliance and within the European Union. Therefore, I will repeat once again: for Poland, the presence in NATO is as important as in the European Union. These are the foundations of our security. This is Poland's raison d'état!
President of the Republic of Poland, Professor Lech Kaczyński, understood this perfectly. That is why he advocated for this for the countries of our region as well. We all remember how he fought for Ukraine and Georgia to receive the right to membership in NATO and the European Union. Before the alliance summit in 2008, he sent a special letter to the leaders, reminding them of the circumstances of the admission of the Federal Republic of Germany to NATO in 1955. Just 10 years after World War II. He wrote at that time: "The situation of the Federal Republic of Germany was far more complicated than that of Ukraine or Georgia today. Some countries did not yet recognize the borders of German states, drawn after the Second World War. However, NATO was able to make a bold decision to admit West Germany. The most important decision regarding the expansion in the history of the alliance," wrote President Lech Kaczyński.
If President Lech Kaczyński had been listened to back then, if bold decisions had been made, if the attitude of not wanting to provoke Russia, a naive stance, had not prevailed – Ukraine would be in NATO today. Probably, the aggression in 2014 would never have occurred, and there would likely not be the current war. History would have taken a different course.
Today, every day, the Ukrainian army and nation are engaged in an unequal struggle against the Russian aggressor, demonstrating great heroism, proving that they fully deserve membership in the alliance. The courageous leadership of President Volodymyr Zelensky embodies all the values on which the Western community is founded. The free world today has the face of President Volodymyr Zelensky!
However, the decision about whether Ukraine will join NATO must belong to the Ukrainian people and the leaders of Ukraine. Such are the principles of democracy, in which, I deeply believe, a free, sovereign, independent Ukraine will continue to endure, because I believe it will prevail. It is they, the Ukrainians, who must have the right to decide whether, after the war, they want to be part of the alliance or choose another path to ensure their security. No one has the right to make that decision for them. There is and will never be our consent to a new Yalta!
Dear compatriots!
Ladies and gentlemen!
Vladimir Putin, brutally attacking Ukraine, wants to establish a new world order. He wants to reverse the course of history. As he himself says – to restore the time before 1997. Before the decision to expand NATO eastward. In reality, he would like a return to the times of the Soviet Union and the division of Europe into spheres of influence. A division of the world as well.
However, the Russian aggression against Ukraine has had exactly the opposite effect. It has once again united the entire transatlantic community. It has shown how essential NATO's role is and the significance of the American presence in Europe. It has confirmed the leadership of the United States in matters of security in the world. It has led to a change in the European Union's policy, as well as that of its largest countries towards Russia. It has united public opinion in Europe and the societies of Western countries. I do not know if Vladimir Putin envisioned his success this way.
The response to the great evil that Vladimir Putin and Russia have brought to Ukraine and Europe has been great good here, in our country. From the very first hours, Poles opened their hearts and rushed to help their Ukrainian brothers in need. I bow my head to the millions of our compatriots who respond to evil with good every day – striving with all their hearts to erase that evil by taking refugees into their homes, helping with transportation, organizing collections, charity actions, as well as donating gifts and funds for aid to Ukraine.
Seeing the heroism of the Ukrainian nation fighting for the freedom of its homeland, for their homes, for the safety and future of their children, but also seeing the solidarity of Poles and other nations – I deeply believe that good will triumph! Good must triumph!
I believe that Ukraine will defend itself against Russian aggression, that millions of its citizens will be able to return to their homes, which we, as the West, will help rebuild; that Ukraine will join the European Union, in which we will support it always and everywhere.
I believe that the values we share will prevail. The values on which the entire Western community is built, and which the North Atlantic Alliance is to defend!
Long live the North Atlantic Alliance!
Long live free Ukraine!
Long live Poland!
God bless our homeland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowna Pani Marszałek Sejmu,
Wielce Szanowny Panie Marszałku Senatu,
Wielce Szanowny Panie Prezesie Rady Ministrów;
witam byłych Prezydentów Rzeczypospolitej Polskiej Pana Aleksandra Kwaśniewskiego i Pana Bronisława Komorowskiego;
Wielce Szanowni Państwo Wicemarszałkowie Sejmu i Senatu,
Szanowni Państwo Wiceprezesi Rady Ministrów i Ministrowie Rządu,
Szanowni Państwo byli Marszałkowie Sejmu oraz byli Premierzy,
Szanowna Pani Prezes Trybunału Konstytucyjnego,
Wysokie Zgromadzenie Narodowe – Szanowne Panie i Szanowni Panowie Posłowie i Senatorowie,
Szanowni Państwo Posłowie do Parlamentu Europejskiego,
Szanowni Państwo Prezesi i Przewodniczący Centralnych Organów Administracji Państwowej, Przedstawiciele Kancelarii Prezydenta RP, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz Sejmu i Senatu, Przedstawiciele Władz Administracji Państwowej i Samorządowej,
Szanowni Panowie Generałowie, Oficerowie, Przedstawiciele Wojska Polskiego,
Eminencje i Ekscelencje, Czcigodni Przedstawiciele Kościołów i Związków Wyznaniowych w Polsce,
Ekscelencje Panie i Panowie Ambasadorowie,
a zwłaszcza Ekscelencje Państwo Ambasadorowie państw członkowskich NATO, witam Państwa dziś szczególnie serdecznie;
jest z nami Ekscelencja Ambasador Ukrainy Pan Andrij Deszczycia, ogromnie się cieszę i witam serdecznie Pana Ambasadora;
Dostojni Goście – Wszyscy Czcigodni Uczestnicy Zgromadzenia Narodowego,
Drodzy Rodacy!
Zgromadzenie Narodowe odbywa się zawsze w wyjątkowych dla Polski chwilach. Tak jest też dzisiaj w przededniu niezwykle ważnej rocznicy, rocznicy przystąpienia przez Polskę, Czechy i Węgry do Sojuszu Północnoatlantyckiego. 12 marca 1999 roku ostatecznie zakończył się pojałtański porządek świata i wywołany przez niego podział na strefy wpływów. Wstępując do NATO, w pełni dołączyliśmy do zachodniej wspólnoty. Zawsze byliśmy w niej kulturowo. Dołączyliśmy także politycznie i militarnie. To wielkie wydarzenie dla Polski, Europy i dla świata.
Dziś, niestety, nie jest to chwila na radosne świętowanie. Spotykamy się w dramatycznym czasie. W chwili największego kryzysu światowego bezpieczeństwa od zakończenia II wojny światowej. Niczym niesprowokowany atak Rosji na niepodległą Ukrainę zaszokował świat. Od ponad dwóch tygodni armia i naród ukraiński stawiają bohaterski opór najeźdźcom.
Nasi sąsiedzi dają całemu światu przykład, czym jest prawdziwa odwaga i umiłowanie naszych wspólnych wartości: wolności, suwerenności i demokracji. Płacą za to najwyższą możliwą cenę – ukraińskie miasta są bombardowane, atakowane i niszczone są domy mieszkalne, bloki, szkoły i szpitale, giną ludzie. Giną cywile. Ogrom nieszczęścia. Ataki ze strony rosyjskich najeźdźców mają znamiona ludobójstwa – bo tak jest wtedy, kiedy z premedytacją strzela się w osiedla, gdzie nie ma żadnych wojskowych instalacji, po to, żeby zabijać ludzi, zwykłych cywilów, którzy nie walczą. Musimy zrobić wszystko, żeby sprawcy, zbrodniarze wojenni, odpowiedzieli za to przed międzynarodowymi trybunałami. To jest dzisiaj kwestia być albo nie być i godności lub wstydu wspólnoty międzynarodowej.
Władimir Putin, wywołując tę okrutną wojnę, odwołał się wprost do dziedzictwa Związku Sowieckiego. Do tego „Imperium zła”, jak kiedyś nazwał je amerykański prezydent i wielki przyjaciel Polski Ronald Reagan. To, co Rosja robi w Ukrainie, pokazuje, że wciąż jest to „Imperium zła”, że ono nigdy nie odeszło do historii i dzisiaj kolejny raz pokazuje swoje najgorsze oblicze!
Warto w tym miejscu przypomnieć znamienne słowa prof. Zbigniewa Brzezińskiego: „Bez Ukrainy Rosja przestaje być imperium, ale z Ukrainą podporządkowaną i obezwładnioną automatycznie staje się imperium. Rosja może być albo imperium, albo demokracją, ale nie może być jednym i drugim.” Widzimy dzisiaj jasno i wyraźnie, co wybrała Rosja, i widzimy jasno i wyraźnie, co wybrała i czego broni Ukraina. Broni wolności, broni demokracji, broni uczciwego świata.
Nikt lepiej nie zrozumie bólu i cierpienia narodu ukraińskiego od nas, Polaków, tak ciężko doświadczanych w trakcie naszej historii. Zwłaszcza tej w XX wieku. My również wielokrotnie biliśmy się za „wolność naszą i waszą”, polscy żołnierze walczyli na wszystkich frontach drugiej wojny światowej – od Narviku po Tobruk, od Bitwy o Anglię po Monte Cassino i Berlin. Pamiętamy bohaterstwo Armii Krajowej i Powstańców Warszawskich. Mamy przed oczami ruiny zrównanej z ziemią przez nazistowskie Niemcy polskiej stolicy, Warszawy.
Dlatego właśnie stąd, z Polski, z Warszawy, nieustająco płynie do całego wolnego świata apel: Nie możemy dopuścić, by Rosja podbiła wolną, niepodległą i demokratyczną Ukrainę. Musimy zwiększyć wysiłki i wsparcie dla walczącego narodu ukraińskiego. Niech Kijów i inne ukraińskie miasta nie podzielą losu zburzonej Warszawy. Zatrzymajmy to zło! To jest wezwanie dla całego wolnego świata.
Szanowni Państwo,
Drodzy Rodacy!
Pomimo długiej bohaterskiej walki na wszystkich frontach drugiej wojny światowej Polska w wyniku jałtańskich ustaleń znalazła się w sowieckiej strefie wpływów. Wbrew naszej woli zostaliśmy oddzieleni od wolnego świata żelazną kurtyną. Pokolenie naszych dziadków, naszych rodziców, a także wielu tutaj obecnych marzyło o tym, żeby zmienić bieg historii. Pokojowa rewolucja Solidarności, odzyskanie przez nasz kraj suwerenności po 1989 roku, wreszcie rozpad Związku Sowieckiego sprawiły, że stało się to możliwe. Dopełnieniem tej historii były zakończone sukcesem starania o dołączenie Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Spełniło się nasze marzenie. Spełniło się marzenie pokoleń.
Kiedy na początku lat 90. XX wieku, dokładnie w 1991 i 1992 roku premier Jan Olszewski, dokładnie z tego miejsca, jako pierwszy zapowiedział starania Polski o wejście do NATO, wielu uważało to za wyzwanie nie do zrealizowania. Przecież wówczas w naszym kraju stacjonowały jeszcze wojska sowieckie. W tamtym czasie nie brakowało w Polsce gorących sporów dotyczących rozliczenia przeszłości, a także oceny trudnej często teraźniejszości. A jednak dzięki wspólnemu wysiłkowi całej klasy politycznej wejście Polski do NATO udało się wyłączyć z politycznego sporu i to wielkie dzieło skutecznie przeprowadzić. Symbolem niech będzie fakt, że rozmowy o naszym uczestnictwie w Sojuszu zaczynał prezydent Lech Wałęsa, a kończył jego rywal z wyborów, prezydent Aleksander Kwaśniewski.
To także olbrzymi wysiłek wszystkich kolejnych polskich rządów, od prawicy po lewicę, ogromny wkład polskiej dyplomacji oraz polskiego wojska. Za tę jedność w dążeniu do tego wielkiego celu chciałem wszystkim, którzy się do tego przyczynili, z całego serca podziękować. Wasze postępowanie jest dla nas wzorem.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Kiedy 12 marca 1999 roku w amerykańskim Independence polski minister spraw zagranicznych Bronisław Geremek przekazywał akt przystąpienia Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego, wszyscy mogliśmy mieć poczucie wielkiej satysfakcji. Wcześniej, 11 lutego, Sejm przyjął ustawę ratyfikacyjną. Tydzień później podpisał ją prezydent Aleksander Kwaśniewski, 23 lutego premier Jerzy Buzek kontrasygnował akt ratyfikacyjny Traktatu Północnoatlantyckiego. To był dziejowy moment, niezwykła chwila w historii naszej ojczyzny.
Pamiętajmy jednak, że idea przyjęcia Polski i innych państw byłego bloku wschodniego do NATO nie spotkała się od razu z powszechnym poparciem na Zachodzie. Dlatego kluczowe było tutaj silne wsparcie ze strony Stanów Zjednoczonych Ameryki. I to również niezależnie od politycznych barw. Zaczynaliśmy rozmowy z administracją republikańską prezydenta Georga Busha Seniora, a cały proces wejścia do NATO dokonał się za czasów demokratycznej administracji prezydenta Billa Clintona, który tu, w Warszawie, na placu Zamkowym mówił: „Dzisiaj Polska przystępuje do NATO. Polska zajmuje swoje miejsce we wspólnocie demokracji. Już nigdy o waszym losie nie będą decydować inni. Już nigdy prawo do wolności nie zostanie wam odmówione. Polska powraca do domu!”.
Tak mówił wtedy prezydent Bill Clinton i tak właśnie się stało. Tak, powróciliśmy do domu. Bo suwerenna i niepodległa Polska jest i zawsze będzie domem wolności i demokracji. I my tego domu będziemy wszystkimi siłami bronić!
W tamtym czasie mogliśmy liczyć na wsparcie wielu wypróbowanych przyjaciół Polski, w tym obecnego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Przypomnę, że jeszcze w latach 90. Joe Biden, wówczas Senator – wpływowy członek Senackiej Komisji Spraw Zagranicznych, był jednym z liderów poparcia dla wejścia Polski do NATO w amerykańskim kongresie. Wejście Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego określił jako „zmazanie historycznej niesprawiedliwości wyrządzonej Polsce przez Józefa Stalina”. Panie Prezydencie, Polska Panu dziękuje!
Trzeba jednak mocno zaznaczyć w tym miejscu, że z tą „wyrządzoną nam przez Stalina”, jak powiedział Joe Biden, i jak doskonale wiemy, historyczną, dziejową niesprawiedliwością Polacy nigdy się nie pogodzili. Także w czasach dominacji sowieckiej nad naszymi ziemiami. Wielu było zmuszonych do dramatycznych wyborów, musieli wykazać się heroizmem. Symbolem tego był wielki polski patriota, pierwszy tak naprawdę polski oficer w NATO, pułkownik Ryszard Kukliński, dziś, pośmiertnie, od 2016 roku generał brygady. Spotkał mnie ten zaszczyt, że mogłem panu pułkownikowi ten stopień generała brygady pośmiertnie nadać. Ale chcę dzisiaj w tym miejscu podziękować za inicjatywę w tej sprawie ówczesnemu ministrowi obrony narodowej panu Antoniemu Macierewiczowi. Dziękuję, Panie Ministrze. To kwestia honoru Polski.
Zasługi pana pułkownika generała Ryszarda Kuklińskiego dla wejścia Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego nigdy nie zostaną zapomniane. Podobnie jak zasługi wielu Polaków, których los rzucił poza granice naszej ojczyzny, a którzy niezwykle przysłużyli się sprawie akcesji Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Tak jak były dyrektor sekcji polskiej Radia Wolna Europa, legendarny kurier z Warszawy Jan Nowak–Jeziorański, który jako przedstawiciel Kongresu Polonii Amerykańskiej intensywnie zabiegał w Białym Domu i w kongresie o wsparcie dla naszego członkostwa. Czy wspomniany już przeze mnie wybitny strateg prof. Zbigniew Brzeziński, doradca do spraw bezpieczeństwa narodowego prezydenta USA Jimmy’ego Cartera. Jan Nowak–Jeziorański i Zbigniew Brzeziński byli najlepszymi ambasadorami naszych spraw w Stanach Zjednoczonych. Tak jak i cała Polonia, przede wszystkim ta amerykańska, której zasługi w tym dziele – dziele polskiej wolności – są nie do przecenienia.
Jakże symboliczny jest fakt, że dzisiaj w momencie znów poważnego zagrożenia bezpieczeństwa, nie tylko Europy, ale i świata, ambasadorem Stanów Zjednoczonych w Polsce jest właśnie syn pana profesora – Mark Brzeziński. Panie Ambasadorze, dziękujemy za obecność!
Szanowni Państwo,
Drodzy Rodacy!
Polska jest bezpieczna. Wstępując do NATO, staliśmy się częścią największego sojuszu obronnego w historii świata. Sojuszu, który opiera się na obronie wspólnych wartości i od ponad 70 lat zapewnia bezpieczeństwo swoim członkom, zapewnia je w sposób niezachwiany. W myśl zasady wynikającej wprost z artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego – „jeden za wszystkich, wszyscy za jednego”.
I jako Polska jesteśmy zawsze gotowi wypełniać swoje zobowiązania. Wielokrotnie udowadnialiśmy, że można na nas liczyć. Walcząc ramię w ramię z armią amerykańską i pozostałymi armiami sojuszu, czy to w Iraku, czy w Afganistanie. Członkostwo Polski w NATO jest symbolem naszej narodowej jedności. Poparcie dla członkostwa w polskim społeczeństwie jest dziś jednym z najwyższych w całym Sojuszu Północnoatlantyckim.
Bezpieczeństwo zapewnia się siłą sojuszy, ale przede wszystkim siłą własnej armii. Dlatego od lat modernizujemy i rozwijajmy polskie wojsko. Wzmacniamy zdolności obronne i umacniamy naszą armię. Odbudowujemy ją.
Obecna sytuacja wymaga jednak od nas wszystkich zwiększonych wysiłków. Dlatego w Parlamencie trwają właśnie prace nad ustawą o obronie ojczyzny, która zakłada rozbudowę, a także istotne zwiększenie wydatków na rozwój i modernizację polskiej armii do 3 proc. PKB już w przyszłym roku. To dla naszego państwa i naszego społeczeństwa to sprawa absolutnie priorytetowa. Widać to dzisiaj jak na dłoni.
Dziękuję posłom i senatorom ze wszystkich stron sceny politycznej za deklaracje i poparcie ustawy o obronie ojczyzny. Mam nadzieję, że sprawy związane z bezpieczeństwem Polski i rozwojem naszych sił zbrojnych będą właśnie tymi, wokół których uda się zbudować ponadpartyjne porozumienie, wyłączyć je z politycznego sporu, tak jak członkostwo w Sojuszu Północnoatlantyckim przed 20 laty, kiedy Polska starała się o przyjęcie do NATO.
Polska armia musi być nie tylko liczniejsza, ale też doskonale uzbrojona i wyposażona. Tak, aby polski żołnierz mógł służyć efektywnie i bezpiecznie. Rozmawiałem o tym ostatnio z prezydentem Stanów Zjednoczonych Joe Bidenem, a także wczoraj w trakcie wizyty w Warszawie z panią wiceprezydent USA Kamalą Harris.
Współpraca ze Stanami Zjednoczonymi nigdy nie była tak dobra jak jest dzisiaj. Sukces szczytu NATO w 2016 roku w Warszawie sprawił, że wschodnia flanka sojuszu została istotnie wzmocniona, a w Polsce na stałe pojawili się amerykańscy żołnierze.
Polska jest dzisiaj w NATO, a wojska NATO obecne są w naszej ojczyźnie! To jest niezwykle ważna, dziejowa dla nas zmiana. To oczywisty znak tego, że nie jesteśmy już sowiecką strefą wpływów i, wierzę w to głęboko, nigdy nie będziemy.
Strategiczne relacje polsko–amerykańskie rozwijają się niezależnie od tego, kto zasiada w Białym Domu. Decyzję o obecności wojsk amerykańskich w Polsce podjął prezydent Barack Obama i jego administracja, za prezydentury Donalda Trumpa istotnie zwiększyła się liczebność wojsk amerykańskich, a dzisiaj ten proces jest kontynuowany przez prezydenta Joe Bidena i jego współpracowników. To niezwykle ważne z punktu widzenia bezpieczeństwa naszego kraju i całego regionu.
Aby jeszcze wzmocnić współpracę w Europie Środkowo–Wschodniej, powołaliśmy do życia w zakresie bezpieczeństwa Bukaresztańską Dziewiątkę – to dziewięciu członków NATO z Europy Środkowej, wśród których razem pracujemy, przygotowując się do kolejnych szczytów NATO. Stworzyliśmy też Inicjatywę Trójmorza, grupującą państwa Unii Europejskiej, Europy Środkowej pomiędzy trzema morzami: Bałtykiem, Morzem Adriatyckim i Morzem Czarnym. Dzięki temu nasz głos, głos krajów Europy Środkowej, jest coraz wyraźniej słyszalny na forach zarówno NATO, jak i Unii Europejskiej. Te wszystkie elementy składają się na architekturę bezpieczeństwa. Każdy z nich jest niesłychanie istotny, nad każdym musimy wspólnie pracować. Dla bezpieczeństwa Polski i całego regionu.
Potrzebę wzmocnienia wschodniej flanki NATO doskonale rozumie sekretarz generalny sojuszu Jens Stoltenberg. Także dzięki jego pracy, życzliwości, olbrzymiej determinacji i zrozumieniu zagrożeń jesteśmy dzisiaj znacznie lepiej przygotowani do zmierzenia się z wyzwaniem, jakim jest agresja Rosji na wolną i niepodległą Ukrainę i grożenie przez Rosję wolnemu światu.
Chciałbym sekretarzowi generalnemu Jensowi Stoltenbergowi za to serdecznie podziękować. Będziemy o tym w Polsce i w całej Europie Środkowo–Wschodniej zawsze pamiętać!
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Drodzy Rodacy,
Szanowni Państwo!
24 lutego obudziliśmy się w zupełnie innym świecie, w nowej rzeczywistości. Wiele tez głoszonych na forum międzynarodowym zostało tego dnia brutalnie obalonych, powiedziałbym wręcz: podeptanych. Także tych odnoszących się do Sojuszu Północnoatlantyckiego. Mówiono, że sojusz stracił w obecnych czasach rację bytu. Wszyscy widzą dziś jasno i wyraźnie, że to nieprawda. Widać, jak bardzo głęboko wszyscy, którzy tak twierdzili, mylili się.
To my, Polacy i przedstawiciele innych państw naszego regionu, mieliśmy rację, ostrzegając Zachód przed rosyjskim imperializmem, przed uzależnianiem się od rosyjskich surowców, które będą wykorzystane jako broń w ewentualnym konflikcie, przed ograniczaniem roli Stanów Zjednoczonych w Europie, przed próbami przeciwstawiania sobie NATO i Unii Europejskiej.
Nie czas jednak na gorzką satysfakcję i tryumfalizm. Dzisiaj najważniejsza jest jedność, jedność i jeszcze raz jedność. Zarówno w ramach sojuszu, jak i w ramach Unii Europejskiej. Dlatego jeszcze raz powtórzę: dla Polski równie ważna jest obecność w NATO, jak i w Unii Europejskiej. To fundamenty naszego bezpieczeństwa. To polska racja stanu!
Doskonale rozumiał to Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej profesor Lech Kaczyński. Dlatego zabiegał o to również dla państw naszego regionu. Wszyscy pamiętamy, jak walczył o to, by Ukraina i Gruzja otrzymały prawo do członkostwa w NATO i w Unii Europejskiej. Przed szczytem sojuszu w 2008 roku skierował do przywódców specjalny list, w którym przypomniał okoliczności przyjęcia do NATO Republiki Federalnej Niemiec w 1955 roku. Zaledwie 10 lat po II wojnie światowej. Pisał wówczas: „Sytuacja RFN była daleko bardziej skomplikowana niż obecnie Ukrainy czy Gruzji. Niektóre kraje nie uznawały jeszcze granic państw niemieckich, wytyczonych po drugiej wojnie światowej. NATO potrafiło jednak podjąć wtedy odważną decyzję o przyjęciu Zachodnich Niemiec. Najważniejszą decyzję o rozszerzeniu w historii sojuszu” – pisał prezydent Lech Kaczyński.
Gdyby wówczas posłuchano prezydenta Lecha Kaczyńskiego, podjęto odważne decyzje, gdyby nie zwyciężyła postawa, żeby nie drażnić Rosji, postawa naiwna – Ukraina byłaby dzisiaj w NATO. Prawdopodobnie nigdy nie doszłoby do agresji w 2014 roku, nie byłoby też pewnie obecnej wojny. Historia potoczyłaby się inaczej.
Dziś każdego dnia armia i naród ukraiński toczy nierówną walkę z rosyjskim agresorem, wykazuje się wielkim bohaterstwem, udowadnia, że w pełni zasługuje na członkostwo w sojuszu. Odważne przywództwo prezydenta Wołodymyra Zełenskiego uosabia wszystkie wartości, na których ufundowana jest zachodnia wspólnota. Wolny świat ma dziś twarz prezydenta Wołodymyra Zełenskiego!
Jednak decyzja o tym, czy Ukraina znajdzie się w NATO, musi należeć do ukraińskiego narodu i do przywódców Ukrainy. Takie są zasady demokracji, w której, wierzę w to głęboko, Ukraina wolna, suwerenna, niepodległa, będzie nadal trwała, bo wierzę, że zwycięży. To oni, Ukraińcy, muszą mieć prawo do decyzji, czy po zakończeniu wojny chcą, czy nie chcą być częścią sojuszu, czy wybiorą inną drogę do zapewnienia swojego bezpieczeństwa. Nikt nie ma prawa podjąć tej decyzji za nich. Nie ma i nie będzie nigdy naszej zgody na nową Jałtę!
Drodzy Rodacy!
Szanowni Państwo!
Władimir Putin, bestialsko atakując Ukrainę, chce doprowadzić do ustanowienia nowego światowego porządku. Chce odwrócić bieg historii. Jak sam mówi – przywrócić czas sprzed 1997 roku. Sprzed decyzji o rozszerzeniu NATO na wschód. Tak naprawdę chciałby powrotu do czasów Związku Sowieckiego i podziału Europy na strefy wpływów. Podziału także i świata.
Jednak rosyjska agresja na Ukrainę przyniosła dokładnie odwrotny skutek. Zjednoczyła ponownie całą wspólnotę transatlantycką. Pokazała, jak istotna jest rola NATO i znaczenie amerykańskiej obecności w Europie. Potwierdziła przywództwo Stanów Zjednoczonych w kwestii bezpieczeństwa na świecie. Doprowadziła do zmiany polityki Unii Europejskiej, a także jej największych państw wobec Rosji. Zjednoczyła opinię publiczną w Europie, a także społeczeństwa krajów zachodnich. Nie wiem, czy tak sobie wyobrażał swój sukces Władimir Putin.
Odpowiedzią na to wielkie zło, jakie Władimir Putin i Rosja przynieśli Ukrainie i Europie, stało się wielkie dobro tutaj, u nas, w naszym kraju. Od pierwszych godzin Polacy otworzyli swoje serca i pospieszyli z pomocą swoim ukraińskim braciom w potrzebie. Chylę czoła przed milionami naszych rodaków, którzy każdego dnia odpowiadają dobrem na zło – starają się z całego serca to zło wymazać, przyjmując uchodźców do swoich domów, pomagając w transporcie, organizując zbiórki, akcje charytatywne, jak i przekazując dary i wpłacając środki na pomoc dla Ukrainy.
Widząc bohaterstwo narodu ukraińskiego walczącego o wolność swojej ojczyzny, o swoje domy, o bezpieczeństwo i przyszłość swoich dzieci, ale widząc też solidarność Polaków i innych narodów – głęboko wierzę w to, że dobro zwycięży! Dobro musi zwyciężyć!
Wierzę, że Ukraina obroni się przed rosyjską agresją, że miliony jej obywateli będą mogły wrócić do swoich domów, które wspólnie jako Zachód pomożemy odbudować; że Ukraina dołączy do Unii Europejskiej, w czym będziemy ją wspierać zawsze i wszędzie.
Wierzę, że zwyciężą wartości, które wspólnie wyznajemy. Wartości, na których zbudowana jest cała zachodnia wspólnota, a których bronić ma Sojusz Północnoatlantycki!
Niech żyje Sojusz Północnoatlantycki!
Niech żyje wolna Ukraina!
Niech żyje Polska!
Boże, błogosław naszą ojczyznę!
ENGLISH VERSION >>>
