The President's Speech at the 100th Anniversary Gala of the Polish Athletics Association
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed the centennial gala of the Polish Athletics Association on November 15, 2019, honoring athletes with state decorations and celebrating 100 years of Polish athletics.
- Main themes
- 100th anniversary of Polish Athletics Association, Polish athletics history, Olympic and world championship achievements, notable Polish athletes, state decorations and recognition, Polish independence and national identity, sports development and sponsorship, athletics disciplines
- Duration
- ~11 min
- Words
- 1,276
- Sentences
- 49
- Readability
- 50
- Grade
- 12.0
- Syntax
- 3.46
- Vocabulary
- 2.19
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other49 sentences in 12 paragraphs
Dear Minister, Chairman, Esteemed Presidents, Distinguished Guests, Our Most Wonderful Olympic Medalists, World Champions, European Champions, Polish Champions, World Record Holders, European Record Holders, Polish Record Holders, All Highly Esteemed Guests, Dear Guests from Home and Abroad,
I sincerely thank you for the invitation to this wonderful Gala on the occasion of the 100th anniversary of the Polish Athletics Association, but above all, I wholeheartedly congratulate and thank you once again. Just a moment ago, I had the opportunity to thank you personally – each one of you – for your service to the Republic, as I always see it, for your service to Polish sport, and thus for your service to Polish society as well. Thanks to your work, thanks to your efforts, these sports successes over the years have been possible. I am immensely grateful for that and I am pleased. I am honored that on this 100th anniversary, at such an important ceremony, I could present you with these high state decorations.
Thank you very much and once again, congratulations.
Esteemed Guests, this is indeed 100 years of the queen of sports in Poland. Of course, various athletics disciplines were practiced earlier, but the Polish Athletics Association was actually established on October 11, 1919, in Krakow, and only moved to Warsaw in 1922. It was founded in Krakow by enthusiasts, by those who were passionate about athletics at that time, a sport that was developing and organizing itself more dynamically around the world. And in Poland, the establishment of Polish sports associations became possible thanks to the great efforts of Polish diplomacy, the blood of Polish soldiers, and also the fortunate convergence of many circumstances that allowed us to regain independence, and Poland returned to the map of Europe and the world. We celebrated the 101st anniversary of this just a few days ago – on November 11.
But it must be said that Polish sport began to develop dynamically right away, although our athletes could not attend the first nearby Olympic Games because they were defending the Republic in 1919 and 1920 against the Soviet invasion. But just a few years later, the first successes began, and the greatest ones that followed – the first Olympic gold medal for Poland, won by Halina Konopacka, was indeed achieved in the athletics discipline – the discus throw.
And thus began the golden era of Polish sport, but above all the golden era of Polish athletics, which fortunately continues to this day with ever better results. Indeed, we are winning medals at various major, enormous, powerful world sporting events, for it is hard not to call the European Championships a world event as well, which, although it gathers athletes only from European countries, is indeed watched and recognized all over the world – also thanks to modern technology, the internet, and television worldwide. These are events that have a global dimension, even if they only concern athletes from part of the globe. And this is indeed the life of Polish athletics today, these are the biggest events in which Polish athletes participate: the European Championships, the World Championships, the Olympic Games. But there are also national events, of course of European and world significance, in which our athletes participate, but which take place here in our country.
Among those who have achieved the greatest successes in Polish athletics over the years, we must certainly first mention our four-time Olympic gold medalist Mr. Robert Korzeniowski, who is here with us today. Mr. Robert, a big, big round of applause. This is indeed the greatest achievement alongside our wonderful lady, the queen of sports – unfortunately no longer with us – Mrs. Irena Szewińska: three gold medals, two silver, two bronze at the Olympic Games and a wonderful career for many years, from 1964 to 1980, thus a long history of representing the Republic, many victories, dozens of Polish records, Polish Championships, European Championships, World Championships. A great sports career. Then Józef Szmidt, Anita Włodarczyk, and many other Polish athletes who have achieved successes, winning gold medals over the years.
If we look at this long century, there have been ups and downs, sometimes there were more successes, sometimes fewer. Yes, it must be said: Polish sport also had its crises, such as the transitional period after 1989, in the early 90s, when many athletics disciplines were also faltering, when there was less money, when it was harder to find resources. There were not yet sponsors in such numbers as there are today and with such potential. Those were very difficult years, yet medals were still being won. At that time, we sadly recalled the golden eras of Polish athletics in the 50s, the wunderteam of the 60s, or later when Mrs. Irena Szewińska, or later when Władysław Komar, Władysław Kozakiewicz, or Bronisław Malinowski won their gold medals. But then came the successes of Artur Partyka, the successes of Szymon Ziółkowski, and other Polish athletes. And it must be said: athletics in Poland is continuously developing wonderfully. We have more and more successes.
And I will say this, ladies and gentlemen: I would very much like, for this centenary of Polish athletics, where the first tartan track was, where Polish athletics developed, where those who achieved the greatest successes for it trained, and thus also the greatest successes for the Republic, building a good name for our country in world sport – that we could finally restore these facilities to their former glory. For the centenary of Polish athletics, it would be good to at least start the process of restoring the Warsaw Skra to its former glory. I hope that this will be possible. I know that Mrs. Anita Włodarczyk dreams of this. She has already told me about it several times, maybe it will be possible. It is complicated today, it is also a matter of the ownership of the Capital City of Warsaw and many complicated issues. But perhaps the goodwill of various parties would make it possible. In any case, I wholeheartedly appeal for this.
Once again, esteemed guests, I thank you and congratulate you on these one hundred years of Polish athletics, I congratulate you on the development, and for this centenary I wanted to present to Mr. President the White and Red flag, which has fluttered so many times to the strains of the Mazurek Dąbrowski over Polish Olympians, Polish athletes standing on the highest podiums in so many places around the world, one could say all over the world. I would like this flag, which I have presented for the centenary, to become a symbol of all those great victories that have taken place over the past century, to also remind us of all those great, wonderful athletes. Some of them I have already mentioned, but among them is also Janusz Kusociński, as well as many other great Polish athletes who gave their lives, who have passed away, who are no longer with us, but who were so closely associated with this White and Red and proudly received medals with the eagle on their chests.
I wish those medals to all Polish athletes: both those who today represent Poland in athletics and those who will represent it over the next century. I wish Mr. President, as the head of the PZLA today, many, many, many successes, much joy, many tears in his eyes during the Mazurki Dąbrowskiego and embracing Polish athletes just as I wish for all of you and for myself. Thank you very much!
I should also mention Mr. Tomasz Majewski, as he also won two Olympic gold medals. I apologize for the oversight. Thank you very much!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowny Panie Ministrze, Przewodniczący, Szanowni Panowie Prezesi, Szanowni Państwo Prezesi, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście, Nasi Najwspanialsi Medaliście Olimpijscy, Mistrzostw Świata, Mistrzostw Europy, Mistrzostw Polski, Rekordziści Świata, Rekordziści Europy, Rekordziści Polski, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, Drodzy Goście z kraju i zagranicy,
Bardzo serdecznie dziękuję za zaproszenie na tę wspaniałą Galę z okazji 100-lecia Polskiego Związku Lekkiej Atletyki, ale przede wszystkim z całego serca gratuluję i dziękuję jeszcze raz. Już przed momentem miałem możliwość podziękować Panom osobiście – każdemu z osobna – za tę służbę dla Rzeczypospolitej, bo ja to zawsze tak traktuję, za służbę polskiemu sportowi, w związku z tym za służbę także polskiemu społeczeństwu. Dzięki Państwa pracy, dzięki Państwa wysiłkowi te sukcesy sportowe na przestrzeni lat były możliwe. Jestem za to ogromnie zobowiązany i cieszę się. I jestem zaszczycony, że na to 100-lecie, na tak ważną uroczystość , mogłem wręczyć Panom te wysokie odznaczenia państwowe.
Dziękuję bardzo i jeszcze raz gratuluję.
Wielce Szanowni Państwo, to jest rzeczywiście 100 lat królowej sportu w Polsce. Oczywiście różne dyscypliny lekkoatletyczne uprawiano przecież już wcześniej, ale rzeczywiście Polski Związek Lekkiej Atletyki powstał 11 października 1919 roku w Krakowie, dopiero w 1922 roku przeniósł się do Warszawy. Wtedy powstał w Krakowie założony przez entuzjastów, przez tych, którzy wtedy pasjonowali się lekkoatletyką, sportem, który rozwijał się i organizował coraz dynamiczniej na całym świecie. A w Polsce zakładanie polskich związków sportowych stało się wtedy możliwe dzięki temu, że rok wcześniej udało nam się wielkim staraniem polskiej dyplomacji, krwią polskich żołnierzy, ale także i szczęśliwym zbiegiem wielu okoliczności odzyskać niepodległość i Polska wróciła na mapę Europy i świata. Czego 101. rocznicę obchodziliśmy dosłownie kilka dni temu – 11 listopada.
Ale trzeba powiedzieć, że polski sport zaczął się od razu dynamicznie rozwijać, wprawdzie nasi zawodnicy nie mogli pojechać na pierwsze najbliższe igrzyska olimpijskie dlatego, że bronili Rzeczypospolitej w 1919 i 1920 roku przed sowiecką nawałą. Ale już kilka lat później zaczęły się te pierwsze sukcesy i te największe, które nadeszły – pierwszy dla Polski złoty medal olimpijski Haliny Konopackiej był właśnie medalem osiągniętym w dyscyplinie lekkoatletycznej – rzucie dyskiem.
I tak się zaczęła złota era polskiego sportu, ale przede wszystkim złota era polskiej lekkiej atletyki, która na całe szczęście trwa do dzisiaj z coraz lepszym skutkiem. Rzeczywiście zdobywamy tych medali na różnego rodzaju sportowych wielkich, ogromnych, potężnych światowych imprezach, bo trudno nie nazwać światową imprezą także i mistrzostw Europy, które wprawdzie gromadzą zawodników tylko z krajów europejskich, ale przecież są oglądane, dostrzeżone na całym świecie – także dzięki nowoczesnej technice, internetowi, telewizjom na całym świecie. To są wydarzenia, które mają wymiar ogólnoświatowy, nawet jeśli dotyczą tylko zawodników z części globu. I to jest właśnie dzisiaj życie polskiej lekkiej atletyki, to są te największe wydarzenia, w których polscy lekkoatleci biorą udział: mistrzostwa Europy, mistrzostwa świata, igrzyska olimpijskie. Ale także i te wydarzenia, dzięki temu niesamowitemu poziomowi, jaki dzisiaj prezentują nasi zawodnicy. Mamy także wydarzenia krajowe, oczywiście o randze europejskiej i światowej, w których nasi zawodnicy biorą udział, ale które odbywają się tutaj, w naszym kraju.
Wśród tych, którzy osiągnęli największe sukcesy w polskiej lekkoatletyce na przestrzeni tych lat, z całą pewnością w pierwszej kolejności trzeba wymienić naszego czterokrotnego złotego medalistę olimpijskiego Pana Roberta Korzeniowskiego, który jest dzisiaj tutaj z nami. Panie Robercie wielkie, wielkie brawa. To rzeczywiście największe osiągniecie obok naszej wspaniałej damy, królowej sportów – niestety już niebędącej z nami – Pani Ireny Szewińskiej: trzy złote medale, dwa srebrne, dwa brązowe na igrzyskach olimpijskich i wspaniała kariera przez wiele lat, od 1964 do 1980 roku, a więc długa historia reprezentowania Rzeczypospolitej, wielu zwycięstw, dziesiątków rekordów Polski, mistrzostw Polski, mistrzostw Europy, mistrzostw świata. Wielka sportowa kariera. Potem Józef Szmidt, Anita Włodarczyk i wielu innych polskich zawodników, którzy osiągali sukcesy, zdobywali złote medale na przestrzeni lat.
Jeżeli patrzymy na to całe długie stulecie, bywało różnie raz tych sukcesów było więcej, raz mniej. Tak, trzeba powiedzieć: polski sport miał też swoje kryzysy, jak choćby okres przełomu po 1989 r., na początku lat 90., kiedy wiele dyscyplin lekkoatletycznych też się chwiało, kiedy było gorzej z pieniędzmi, kiedy trudniej było o środki. Jeszcze nie było sponsorów w takiej liczbie, jak są dzisiaj i o takim potencjale. To były bardzo trudne lata, mimo wszystko udawało się zdobywać medale. Wtedy z żalem wspominaliśmy te złote ery polskiej lekkoatletyki lat 50., wunderteamu lat 60., czy wreszcie później pani Ireny Szewińskiej, czy później, gdy wspominany tu przed chwilą Władysław Komar, czy Władysław Kozakiewicz, czy Bronisław Malinowski zdobywali swoje złote medale. Ale potem nadeszły sukcesy Artura Partyki, sukcesy Szymona Ziółkowskiego i innych polskich zawodników. I trzeba powiedzieć: lekkoatletyka w Polsce cały czas rozwija się wspaniale. Mamy tych sukcesów coraz więcej.
I powiem tak, proszę Państwa: bardzo by się chciało, aby na to stulecie polskiej lekkiej atletyki, gdzie była pierwsza bieżnia tartanowa, gdzie polska lekkoatletyka rozwijała się, gdzie trenowali ci, którzy odnieśli największe dla niej sukcesy, a więc także i największe sukcesy dla Rzeczpospolitej, budując dobre imię naszego kraju w światowym sporcie – by wreszcie udało się te obiekty przywrócić do świetności. Na stulecie polskiej lekkiej atletyki [dobrze] choćby rozpocząć proces przywracania warszawskiej Skry do świetności. Mam nadzieję, że będzie to możliwe. Wiem, że marzy o tym Pani Anita Włodarczyk. Mówiła mi już o tym kilkakrotnie, może się to uda. To jest skomplikowane dzisiaj, to jest kwestia także i własności Miasta Stołecznego Warszawa i wielu skomplikowanych kwestii. Ale być może dobra wola różnych przedmiotów spowodowałaby, że byłoby to możliwe. W każdym razie z całego serca o to apeluję.
Jeszcze raz, Szanowni Państwo, dziękuję i gratuluję tych stu lat polskiej lekkiej atletyki, gratuluje rozwoju i na to stulecie chciałem przekazać na ręce Pana Prezesa Biało-Czerwoną, która tyle razy przy taktach Mazurka Dąbrowskiego łopotała nad polskimi olimpijczykami, polskimi sportowcami, stojącymi na najwyższych stopniach podium w tak wielu miejscach na świecie, można powiedzieć na całym świecie. Chciałbym, żeby teraz ta podarowana przez mnie na stulecie biało-czerwona flaga stała się symbolem tych wszystkich wielkich zwycięstw, które na przestrzeni tego ostatniego stulecia miały miejsce, żeby przypominała także tych wszystkich wielkich wspaniałych sportowców. Niektórych z nich już wspominałem, ale wśród nich jest także Janusz Kusociński, jest także wielu innych wielkich polskich polskich lekkoatletów, którzy oddali życie, którzy odeszli, których nie ma już z nami, a którzy z tą Biało-Czerwoną tak mocno byli związani i z orzełkiem na piersiach z dumą odbierali medale.
Życzę tych medali wszystkim polskim zawodnikom: i tym, którzy dzisiaj reprezentują Polskę w lekkiej atletyce, i tym, którzy będą ją reprezentowali przez następne stulecie. Życzę Panu Prezesowi, jako dzisiaj szefowi PZLA wielu, wielu, wielu sukcesów, wiele radości, wielu łez w oczach podczas Mazurków Dąbrowskiego i ściskania polskich zawodników tak, jak życzę tego i wszystkim Państwu i sobie. Dziękuję bardzo!
Jeszcze powinienem wymienić Pana Tomasza Majewskiego, bo też zdobył dwa złote medale olimpijskie. Przepraszam, przeoczenie. Dziękuję bardzo!