- Context
- Duda addressed guests at the Menachem Begin Heritage Center in Jerusalem during a state visit to Israel in January 2017, marking the opening of a joint Polish-Jewish historical exhibition.
- Main themes
- Polish-Jewish historical relations, shared heritage of Poles and Jews, Menachem Begin's Polish roots, Holocaust and Nazi occupation, Polin as Jewish refuge, joint military struggles for independence, Polish-Israeli friendship, freedom and solidarity, Anders' Army, Kościuszko Uprising, Zionism and Jewish statehood, centuries of coexistence
- Duration
- ~14 min
- Words
- 1,649
- Sentences
- 74
- Readability
- 38
- Grade
- 13.5
- Syntax
- 2.99
- Vocabulary
- 2.44
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other74 sentences in 28 paragraphs
Dear Ambassadors,
Dear Ministers,
Mr. President,
Honorable Excellency Rabbi,
Mr. Chairman,
All distinguished guests gathered here,
Ladies and Gentlemen!
I am very pleased that during my visit to the State of Israel, I can participate in this ceremony at the Menachem Begin Heritage Center. The exhibition being opened today reminds us of the shared historical experiences that connect the Polish and Jewish nations, as well as the values that form the foundation of our friendship, such as freedom, security, tolerance, mutual respect, solidarity, and friendship.
I am even more pleased to meet with you in a place named after Menachem Begin – born in Brest on the Bug River as Mieczysław Biegun – who, as a non-commissioned officer of the Polish Army, came here, to the land of Israel in 1943 as part of the Polish army of General Władysław Anders. And it was here, on this land, that he was released from service at his own request, in order to join the fight for a Jewish state. For Israel, in whose Knesset he later served for 10 terms, starting in 1949, and which he governed for 6 years as Prime Minister.
A similar decision was made at that time by about 2,500 Polish soldiers of Jewish descent. Polish military commanders and political leaders from the Government of the Republic of Poland in exile fully understood the reasons of the Jews and did not place obstacles to such a choice. Poles bid farewell to their Jewish companions in hardship in Soviet camps and comrades-in-arms from General Anders' army, wishing them success in the fight for the recovery of their own state. They wished them success because they knew that the same path – the path of armed struggle – led to a free Poland and to the establishment of Israel.
In this way, in the life of Menachem Begin and the entire generation of Jewish Zionists – educated in the interwar school, where together with young Poles from the "Columbus" generation they learned about great romantic and patriotic poetry, as well as Jews who fervently desired their own state – the traditional Polish motto was realized: "For our freedom and yours." For the freedom that Jews, together with Poles, had defended many times before and for which they fought together as citizens of the Commonwealth.
Poles and Jews lived together for a thousand years in one country, on one land. Poland was a hospitable land for Jews, Polin, where they found refuge from persecution in other countries of Europe. Thanks to the protection of royal authorities and legal guarantees, Jews in Poland were safe, enjoyed tolerance and the freedom to practice their faith, and actively developed their own culture and spiritual life. Hence, in the 16th century, the rabbi of the Krakow community, Moses Isserles, called Poland "a paradise for Jews" - paradis Judaeorum.
Unfortunately, the Commonwealth of Friends, which we co-created for centuries – working together for the common good, building the prosperity of our families, cities and villages, and the entire country – fell due to the aggression of Nazi Germany in 1939 and the Holocaust, which the Nazi Germans brought to our land. The occupiers murdered 6 million citizens of the Republic, including 3 million Polish Jews. This planned extermination was an unimaginable crime.
This tragedy changed the course of history and the fate of our nations. After World War II, the Jewish nation built its own state. Those who survived, miraculously escaping the Holocaust, built Israel. Meanwhile, Poland returned to the map of Europe with new borders, enslaved by a communist regime, and only after half a century regained sovereignty and true independence. But Poles and Jews are still connected by a centuries-old heritage of coexistence in the Commonwealth – on the land of Polin, where we built the prosperity of our nations together and in defense of which we often stood side by side to resist invaders. I am glad that this exhibition reminds us of this important element of the historical experiences of Poles and Jews.
Ladies and Gentlemen!
Living for centuries in the Polish state, Jews, together with Poles, co-created the prosperity of the entire society and took responsibility for our common homeland. Polish Jews wrote many glorious chapters in the history of the arms of the Republic, and the traditions of our joint struggles for the independence of the Republic date back to the 18th century. Here are a few examples.
During the Kościuszko Uprising in 1794, when Poland opposed the aggression of Tsarist Russia, the Old Believers Light Cavalry Regiment was formed, consisting of 500 cavalrymen under the command of Colonel Berek Joselewicz. It defended the Praga district of Warsaw against Russian troops and suffered heavy losses in battle. The commander himself – like many other Jews – later fought in the Polish Legions of General Jan Henryk Dąbrowski in Italy and in the army of the Duchy of Warsaw, and fell in 1809 in battle against the Austrians near Kock. He fell for Poland.
A symbolic figure for Polish-Jewish brotherhood in the struggle for the freedom of the homeland is also Michał Landy – a 17-year-old student of the Warsaw Rabbinical School, who died from a gunshot wound inflicted by Russian soldiers suppressing a patriotic demonstration in Castle Square in Warsaw in 1861. Like many Polish Jews of that time, he considered himself a Pole of the Mosaic faith. At the moment he received his fatal wound, he was carrying a crucifix at the head of the procession, taken from the hands of a previously wounded Catholic monk.
Poles and Jews fought together for the freedom of the Republic in national uprisings: in the November Uprising of 1830, in the January Uprising of 1863, during World War I in the Polish Legions of Józef Piłsudski. Independent and democratic Poland in 1918, when it regained independence, immediately recognized Jews as full citizens of the Republic. Just like Poles and representatives of other nationalities, they served in the Polish Army, defending the reborn homeland against the Soviets in the war of 1920 and against the Germans in 1939. The names of Polish soldiers of Jewish nationality appear on the lists of the fallen in the battle against the Wehrmacht at Bzura and those murdered by the NKVD in Katyn.
When the Warsaw Ghetto Uprising broke out on April 19, 1943, over Muranów Square, as the President mentioned today, where the Jewish Military Union, composed of Jews – pre-war soldiers of the Polish Army, had its headquarters and fortress, two banners hung: blue and white and white and red. These two flags – the Jewish and the Polish – could be seen from afar. They aroused particular fury among the Nazis, as they were symbols of our common resistance against murderers, against invaders. The surviving fighters from the ghetto also later fought alongside Poles in the Warsaw Uprising of 1944. They fought and again perished – for the freedom of Poland, for their freedom as citizens.
Jews fought together with Poles for the freedom, integrity, and security of the Republic, because they defended a country that offered them wide opportunities and prospects. On the land of Polin, for centuries, Jewish identity was shaped, and culture and spiritual life developed.
It was in Poland that famous rabbis, known throughout Europe, such as Elijah Zalman – the Gaon of Vilna, who was called the Jerusalem of the North, operated. Here, a great mystical movement of Jewish renewal – Hasidism – arose. Here, famous miracle-working tzaddiks, like Elimelech of Leżajsk, worked, to whose grave Jews from all over the world pilgrimage every year. In the Commonwealth, Jewish religious life developed extraordinarily intensively. It even had loud heretical factions, which were initiated by the outcries of Sabbatai Zevi and Jacob Frank.
The freedoms enjoyed by Polish Jews were unprecedented. Local self-government, created by religious communities, had existed since the Middle Ages, enjoying the protection of kings and autonomy from municipal authorities. In the 16th to 18th centuries, its central body – the Sejm of Four Lands for Jews from the Kingdom of Poland – operated, meeting in Jarosław and Lublin, as well as a separate Sejm of the Jews of Lithuania meeting in the Grand Duchy of Lithuania. Such wide autonomy – with its own tax and judicial administration – was an anomaly on the scale of all of Europe. To this day, these institutions are considered the beginning of the parliamentary system of the Israeli nation.
Jews on the land of Polin actively participated in economic life, conducting trade and financial activities in cooperation with contractors from other countries of the East and West. The economic contacts of Jewish entrepreneurs, merchants, and bankers reached far beyond the borders of the Republic. An example of the broad prospects and scale of Polish Jewish activity is Gaspar of Poznań, who in the 15th century traveled to Palestine, Egypt, and India, where he met the Portuguese explorer Vasco da Gama and thereafter collaborated with him. In modern times, the Polish Jewish community produced many outstanding figures in science and culture, who made enormous contributions to all of humanity and the development of the world.
Ladies and Gentlemen!
We, Poles and Jews, are the heirs of our long and rich Polish-Jewish common history. We share unique common experiences – both beautiful and dramatic, tragic. We are together the heirs of the Commonwealth of Friends, which produced so many outstanding representatives of the Jewish nation, including the founders and leaders of the State of Israel, such as David Ben-Gurion and Menachem Begin.
Finally, we are responsible witnesses for memory and truth – especially about what happened in Poland occupied by the Germans during World War II. I am convinced that faithful to our common values, we will together – in mutual cooperation in various fields – build a good future for both our nations and states.
Thank you very much.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowni Państwo Ambasadorowie,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Panie Prezydencie,
Czcigodny Ekscelencjo Rabinie,
Panie Przewodniczący,
Wszyscy dostojni zebranie Goście,
Szanowni Państwo!
Bardzo się cieszę, że podczas mojej wizyty w Państwie Izrael mogę uczestniczyć w tej uroczystości w Centrum Dziedzictwa im. Menachema Begina. Otwierana dzisiaj wystawa przypomina bowiem o wspólnych doświadczeniach historycznych, które łączą narody polski i żydowski, oraz o wartościach, które stanowią fundament naszej przyjaźni, takich jak wolność, bezpieczeństwo, tolerancja, wzajemny szacunek, solidarność i przyjaźń.
Cieszę tym bardziej, że mogę się z Państwem spotkać właśnie w miejscu, noszącym imię Menachema Begina – urodzonego w Brześciu nad Bugiem jako Mieczysław Biegun – który w randze podoficera Wojska Polskiego przybył tutaj, na ziemię Izraela w 1943 roku w szeregach armii polskiej gen. Władysława Andersa. I tutaj właśnie, na tej ziemi, na własną prośbę został zwolniony ze służby, po to, by dołączyć do walki o państwo żydowskie. O Izrael, w którego Knesecie zasiadał potem przez 10 kadencji, od 1949 r i którym rządził przez 6 lat jako premier.
Podobną decyzję jak Menachem Begin podjęło wtedy ok. 2500 żołnierzy polskich pochodzenia żydowskiego. Polscy dowódcy wojskowi i przywódcy polityczni z Rządu RP na uchodźstwie doskonale rozumieli racje Żydów i nie stawiali przeszkód takiemu wyborowi. Polacy żegnali swoich żydowskich współtowarzyszy niedoli na zesłaniu w sowieckich łagrach i towarzyszy broni z armii gen. Andersa, życząc im powodzenia w walce o odzyskanie własnego państwa. Życzyli im powodzenia, bo wiedzieli, że ta sama droga - droga walki zbrojnej - prowadzi do wolnej Polski i do powstania Izraela.
W ten sposób w życiu Menachema Begina i całego pokolenia Żydów-syjonistów – wykształconych w międzywojennej szkole, gdzie razem z młodymi Polakami z pokolenia „Kolumbów” poznawali wielką poezję romantyczną, patriotyczną, a zarazem Żydów gorąco pragnących własnego państwa – urzeczywistniła się tradycyjna polska dewiza: „Za wolność naszą i waszą”. Za wolność, której Żydzi razem z Polakami wielokrotnie wcześniej bronili i o którą walczyli wspólnie jako obywatele Rzeczypospolitej.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Polacy i Żydzi przez tysiąc lat mieszkali razem w jednym kraju, na jednej ziemi. Polska była dla Żydów gościnną ziemią Polin, gdzie znajdowali schronienie, uciekając przed prześladowaniami z innych krajów Europy. Dzięki opiece władz królewskich i gwarancjom prawnym Żydzi w Polsce byli bezpieczni, cieszyli się tolerancją i swobodą wyznawania swojej wiary, intensywnie rozwijali własną kulturę i życie duchowe. Stąd w XVI wieku rabin krakowskiej gminy Mojżesz Isserles nazwał Polskę „rajem dla Żydów” - paradis Judaeorum .
Niestety Rzeczpospolita Przyjaciół, którą przez wieki współtworzyliśmy – razem pracując dla wspólnego dobra, budując pomyślność swoich rodzin, miast i wsi, całego kraju – upadła wskutek agresji hitlerowskiej III Rzeszy w 1939 roku i Holocaustu, który na naszą ziemię przynieśli nazistowscy Niemcy. Okupanci wymordowali 6 mln obywateli Rzeczypospolitej, w tym 3 mln polskich Żydów. Ta planowa zagłada była niewyobrażalną zbrodnią.
Tragedia ta zmieniła bieg historii i losy naszych narodów. Po II wojnie światowej naród żydowski zbudował własne państwo. Ci, którzy przetrwali, cudem ocaleli z Holocaustu zbudowali Izrael. Natomiast Polska wróciła na mapę Europy w nowych granicach, zniewolona przez reżim komunistyczny, i dopiero po pół wieku odzyskała suwerenność i rzeczywistą niepodległość. Ale Polaków i Żydów nadal łączy wielowiekowe dziedzictwo współistnienia w Rzeczypospolitej – na ziemi Polin, gdzie razem budowaliśmy pomyślność naszych narodów i w obronie której wiele razy stawaliśmy razem ramię w ramię, by zbrojnie przeciwstawić się najeźdźcom. Cieszę się, że ta wystawa przypomina o tym ważnym elemencie dziejowych doświadczeń Polaków i Żydów.
Szanowni Państwo!
Żyjąc przez wieki w państwie polskim, Żydzi razem z Polakami współtworzyli dobrobyt całego społeczeństwa i podejmowali odpowiedzialność za wspólną Ojczyznę. Żydzi polscy zapisali wiele chwalebnych kart w dziejach oręża Rzeczypospolitej, a tradycje naszych wspólnych walk o niepodległość Rzeczypospolitej sięgają wieku XVIII. Oto kilka przykładów.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Podczas insurekcji kościuszkowskiej w roku 1794, kiedy Polska przeciwstawiła się agresji carskiej Rosji, sformowano Pułk Lekkokonny Starozakonny, złożony z 500 kawalerzystów pod wodzą płk. Berka Joselewicza. Bronił on warszawskiej Pragi przed wojskami rosyjskimi i poniósł ciężkie straty w boju. Sam dowódca – podobnie jak wielu innych Żydów – walczył później w Legionach Polskich gen. Jana Henryka Dąbrowskiego we Włoszech i w armii Księstwa Warszawskiego, a poległ w 1809 roku w bitwie z Austriakami pod Kockiem. Poległ za Polskę.
Symboliczną postacią dla polsko-żydowskiego braterstwa w zmaganiach o wolność Ojczyzny jest także Michał Landy – 17-letni uczeń Warszawskiej Szkoły Rabinów, który zmarł od postrzału przez żołnierzy rosyjskich, tłumiących manifestację patriotyczną na placu warszawskim Zamkowym w 1861 roku. Tak jak wielu ówczesnych Żydów polskich, uważał się za Polaka wyznania mojżeszowego. W chwili, gdy odniósł on śmiertelną ranę, niósł na czele pochodu krucyfiks, przejęty z rąk ranionego wcześniej zakonnika katolickiego.
Polacy i Żydzi wspólnie walczyli o wolność Rzeczypospolitej w powstaniach narodowych: w powstaniu listopadowym 1830 roku, w powstaniu styczniowym 1863 roku, podczas I wojny światowej w Legionach Polskich Józefa Piłsudskiego. Niepodległa i demokratyczna Polska w roku 1918, kiedy odzyskała niepodległość, od razu uznała Żydów za pełnoprawnych obywateli Rzeczypospolitej. Tak jak Polacy i przedstawiciele innych narodowości, służyli oni w Wojsku Polskim, broniąc odrodzonej Ojczyzny przed Sowietami w wojnie 1920 roku i przed Niemcami w roku 1939. Nazwiska żołnierzy polskich narodowości żydowskiej figurują na listach poległych w bitwie z Wehrmachtem nad Bzurą oraz zamordowanych przez NKWD w Katyniu.
Kiedy 19 kwietnia 1943 roku wybuchło powstanie w getcie warszawskim, nad placem Muranowskim, tak jak wspominał to już dziś Pan Prezydent, gdzie swoją kwaterę i twierdzę miał Żydowski Związek Wojskowy, złożony z Żydów – przedwojennych żołnierzy Wojska Polskiego, zawisły dwa sztandary: błękitno-biały i biało-czerwony. Te dwie flagi – żydowską i polską – widać było z daleka. Budziły szczególną wściekłość hitlerowców, bo były symbolem naszego wspólnego oporu przeciwko mordercow, przeciwko najeźdźcom. Ocalali bojownicy z getta walczyli też później razem z Polakami w powstaniu warszawskim 1944 roku. Walczyli i znów ginęli - za wolność Polski, za swoją wolność jako obywat
Żydzi walczyli razem z Polakami o wolność, całość i bezpieczeństwo Rzeczypospolitej, bo bronili kraju, który dawał im szerokie możliwości i perspektywy. Na ziemi Polin przez stulecia kształtowała się żydowska tożsamość, rozwijała się kultura i życie duchowe.
To w Polsce działali słynni na całą Europę rabini, tacy jak Eliasz Zalman – Gaon z Wilna, które nazywano przecież Jerozolimą Północy. Tutaj powstał wielki, mistyczny ruch odnowy judaizmu – chasydyzm. Tu działali sławni cudami cadykowie, jak Elimelech z Leżajska, do którego grobu co roku pielgrzymują Żydzi z całego świata. W Rzeczypospolitej żydowskie życie religijne rozwijało się niesłychanie intensywnie. Miało nawet głośne odłamy heretyckie, którym początek dały wystąpienia Sabataja Cwi i Jakuba Franka.
Przeczytaj o zasadach pobierania zdjęć . Pobierz zdjęcie
Swobody, z jakich korzystali Żydzi polscy były bezprecedensowe. Samorząd lokalny, tworzony przez gminy wyznaniowe, istniał już od średniowiecza, ciesząc się opieką królów i autonomią wobec władz miejskich. W wiekach XVI-XVIII działał zaś jego organ centralny – Sejm Czterech Ziem dla Żydów z Królestwa Polskiego, obradujący w Jarosławiu i Lublinie, a także osobny Sejm Żydów Litwy obradujący w Wielkim Księstwie Litewskim. Tak szeroka autonomia – z własną administracją skarbowo-podatkową i sądownictwem – stanowiła ewenement na skalę całej Europy. Do dzisiaj instytucje te uważa się za zaczątek parlamentaryzmu narodu izraelskiego.
Żydzi na ziemi Polin aktywnie uczestniczyli w życiu ekonomicznym, prowadzili działalność handlową i finansową we współpracy z kontrahentami z innych krajów wschodu i zachodu. Kontakty gospodarcze żydowskich przedsiębiorców, kupców i bankierów sięgały daleko poza granice Rzeczypospolitej. Dowodem szerokich perspektyw i rozmachu w działalności Żydów polskich jest np. Gaspar z Poznania, który w XV wieku podróżował do Palestyny, Egiptu i Indii, gdzie poznał portugalskiego odkrywcę Vasco da Gamę i odtąd z nim współpracował. W czasach nowożytnych polska społeczność żydowska wydała bardzo wielu wybitnych ludzi nauki i kultury, którzy położyli ogromne zasługi dla całej ludzkości, dla rozwoju świata.
Szanowni Państwo!
My, Polacy i Żydzi, jesteśmy spadkobiercami naszej długiej i bogatej polsko-żydowskiej wspólnej historii. Mamy za sobą wyjątkowe wspólne doświadczenia – i piękne, i te dramatyczne, tragiczne. Jesteśmy razem dziedzicami Rzeczypospolitej Przyjaciół, która wydała tak wielu wybitnych przedstawicieli narodu żydowskiego, w tym również założycieli i przywódców Państwa Izrael, takich jak Dawid Ben Gurion i właśnie Menachem Begin.
Wreszcie, jesteśmy świadkami odpowiedzialnymi za pamięć i prawdę – zwłaszcza o tym, co zdarzyło się w Polsce okupowanej przez Niemców podczas II wojny światowej. Jestem przekonany, że wierni wspólnym wartościom będziemy razem – we wzajemnej współpracy na różnych polach – budować dobrą przyszłość dla obu naszych narodów i państw.
Dziękuję bardzo.
