The President's Speech at the Congress of Helping Professions and Occupations
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed the Congress of Helping Professions and Occupations in Poland on February 25, 2020, discussing reforms to the national social assistance system.
- Main themes
- Helping professions and social services, social assistance system reform, social service centers legislation, integration of helping services, local government social policy, counseling and legal advice, modernization of Poland, voluntary municipal cooperation, community support networks, National Development Council initiatives
- Duration
- ~17 min
- Words
- 2,016
- Sentences
- 84
- Readability
- 47
- Grade
- 12.5
- Syntax
- 3.03
- Vocabulary
- 1.93
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other84 sentences in 25 paragraphs
Dear Minister,
Esteemed Ministers,
Esteemed Members of Parliament, Senators,
Esteemed Representatives,
First of all, Representatives of the Helping Professions,
Representatives of Associations,
All Distinguished Guests present!
Thank you very much for this meeting. Thank you very much for this discussion, thank you for allowing me to listen to it. Thank you for accepting the invitation to this debate and to this meeting, which – I hope, because that is the goal – by improving the quality of the helping market in our country in the future, will also contribute to modernizing Poland. Because that is how I see it, as someone who serves Polish society and the Polish state today, as the head of this state.
Ladies and gentlemen, it is indeed a great task for our times to streamline this system. We have been considering in the Chancellery of the President with Professor Marek Rymsza, who heads the section dealing with these issues in the National Development Council, what is essentially needed. Professor Rymsza told me: we need to create a system. A system of assistance must be established. If we can create a system of assistance, if we can create such an organism, such a network that will have mutual flows of information, that will be mutually communicated, it gives a chance that it will indeed have this dimension – someday, in the future – of a nationwide character, functioning as an efficiently operating organism.
The first step that Professor Rymsza proposed to me was to prepare a law on social service centers. I must tell you that I immediately liked this idea immensely, for a very simple reason. I also have my own experience in counseling, personal experience. I have probably mentioned this to you here before, but when I became a Member of Parliament – the natural role of a Member of Parliament is to hold office hours, during which various people come to the office with various issues. My office, due to my professional background – I am an administrative lawyer – became de facto a legal advice office, and indeed many people came to us with various, often very complicated and very difficult, sometimes almost impossible legal matters. But I was able to see then how many of these matters were actually issues that required at least the help of another specialist. If they are not matters that should be dealt with by someone else, not necessarily a lawyer. Or that the role of a lawyer is limited to certain actions that have been taken, but in fact this person needs at least also other help, precisely psychological help, community support, therapeutic help – as we could just hear from the panelists.
In essence, the idea of a social service center was precisely that of building some kind of organism, some kind of institution that would also serve assistance in selecting the service, the assistance that a given person needs, which would facilitate obtaining the appropriate service that this person actually needs. At the same time, of course, assuming a voluntary model for municipalities, that is, not a mandatory creation of social service centers, but convincing them of this idea as a good, just idea that improves the functioning of public service provision in a given local government unit.
This was very convincing to me, and I considered it an excellent idea to at least try to implement it. On this basis, Professor Rymsza also proposed to me to organize this Congress of Counseling; that it is such an excellent idea that is worth supporting, worth investing in – to try to integrate not only the services but, above all, to integrate those who provide these services, those who carry these services, because they also need mutual discussion, they also need mutual exchange of experiences. Hence this congress came about, and I thank you very much.
Thank you for conducting it. I am also immensely grateful for all the work that has been undertaken as a result of that Congress of Counseling, for creating a team that prepared the principles of providing these assistance services, because that was indeed extremely important.
I thank Professor Piotr Szukalski for the work that was done with the working team, because it was of great significance, it showed that it can be done. Later, if we also add that programs have been created that can be used by entities providing these counseling services, all of this together indeed causes that this – one could say – market, although perhaps that is not the right word, of counseling services is beginning to unify and is beginning to build.
This experience also prompted support for the idea of the Congress of Helping Professions and Occupations, that is, to expand it beyond just counseling to other forms of support, to other forms of assistance.
I do not want, ladies and gentlemen, to state truisms here, although on the other hand, it is indeed the case that those who feel the need to provide help to another person are people who possess that specific nobility within them. Because it simply requires nobility, it is bending down to another person, it is dedicating oneself to another person, it is very often a great difficulty. You know this very well. People are different, people are often very difficult, especially those who require help, often are people with grievances. This indeed requires very specific predispositions, specific nobility, but many people, or shall I say even: most people have this nobility within them, want to provide help. After all, so many people volunteer.
The whole matter, however, is that very often, or perhaps most often, a service is needed that has a professional character, because it is not an art to do shopping for an elderly lady and bring it to her home. A young person, a volunteer from their heart, carried by the need to help another person, can do that. And that is wonderful, because to sit and talk with a senior who lives alone and expects that companionship, if only so that they can say a few words to some person, to have someone who will listen to them – an elderly person often has the need to recount some episodes from their life in a pedagogical way, especially to a young person – for that, a volunteer is also sufficient. But if something is happening with the psyche of such an elderly person, for example, but also any other, if they fall into some crisis, related for example to a change in their life, such as stopping work, then they need not only the help of a young person who will listen to them. They need the help of someone who knows about this, who can talk to them and show them what new qualities of their life are emerging before them, and what new possibilities they have. They should have a place where they can learn about the various types of services they can use, and therefore all these forms that cause the integration of the provision of assistance services, social services, are indeed of great importance for building the system.
There has already been talk here about strengthening the significance of these helping professions, there has already been talk about raising their prestige, there has also been talk about the necessity of this unification. I think it is worth considering two issues. First, the creation of a law, some speak of helping professions, I would perhaps say: of helping activities. Would it not be worth creating certain frameworks for the functioning of all professions and occupations that carry out helping activities, or that are helping activities? They are constantly emerging, just as social needs change, so it must be an open catalog that will allow for the creation of new forms of action. Should we not also create a legal formula that would somehow frame this type of activity, which is broadly understood helping activity – that is the first matter.
And the second matter. There has also been talk here about the strength of the environment, a certain representation. One could consider a council of helping professions and occupations as a certain voluntary form of some self-government, but not obligatory, I repeat, not a professional corporation that would decide on admission to the profession and thus create a closed system, making access difficult, but rather something that would help strengthen the significance and improve the functioning of those who either have a profession or an occupation in the field of providing help to other people.
Ladies and gentlemen, I am open to all such proposals. There is the privilege that the President has the right of legislative initiative. I have the support of Professor Marek Rymsza and his collaborators, Ms. Zofia Romaszewska, who has immense experience in providing assistance, even in the most difficult conditions, when it carried great risk. Therefore, I am convinced that by collaborating with you, with your representatives, we can create a draft of such a legal act, as well as discuss the formula of such a council of helping professions.
Because one thing is most important – what you said here during the panel discussion, very beautifully, for which I am immensely grateful – that at the center of all this is the person. You are for the person. This is a certain nobility, noticing the needs of another person, noticing their problems – that one has in their heart the strength, the will, but often also the courage to help another person.
We greatly lack the universality of access to such well-conducted professional services, to which a person is also matched who performs that service. I will give you an example from my life – a very sad situation with my acquaintance. Her mother died abroad, which completely surprised her, she did not expect this death at all. She was already an elderly lady, but still, if it is not a long-term illness, one does not expect the death of a parent. Here there was a very short illness and death. And she says: actually, my brother and I did not know what to do. We went to a nearby funeral home, and there we were assigned a lady who guided us by the hand, went through everything with us, came to our house. She took care of us during that difficult time, almost a week from the moment of our mother’s death to the moment of her burial. She helped us arrange all the necessary tasks. That is how it happens.
You know very well that people in difficult situations, very difficult and often shocking situations, require such professional help. We recently discussed this in our office, in the Chancellery of the President – about the moment when a person learns that they have been diagnosed with cancer. That is a shock. Also, any other such disease that poses a direct threat to life – it is most often a shock. A person does not know at all what to do. At that moment, someone is needed who will come, say: calm down, we will take care of this, we will do everything. I will tell you, you will not be alone – that is the care that is essential. In this case, it is not medical care. It is precisely something akin to therapy, psychological care – that is what we very much need in Poland; for there to be people who know how to conduct such actions, to provide such services, for that service to be available, for it to be known where to turn for that service, and for that place to be able to tell us what services we really need.
I am convinced that all of this is within our reach. Thank you for your help and support in this work, because I believe that we will be able to create such a well-functioning system, in which you will also be able to realize your life passion and profession in an even better, more satisfying way.
Once again, thank you for today’s meeting.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Szanowna Pani Minister,
Szanowni Państwo Ministrowie,
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie,
Szanowni Państwo Rzecznicy,
przede wszystkim Przedstawiciele Profesji i Zawodów Pomocowych,
Przedstawiciele Stowarzyszeń,
Wszyscy Dostojni przybyli Goście!
Bardzo dziękuję za to spotkanie. Bardzo dziękuję za tę dyskusję, dziękuję za to, że mogłem jej wysłuchać. Dziękuję, że zechcieli Państwo też przyjąć zaproszenie do tej debaty i do tego spotkania, które – mam nadzieję, bo taki jest cel – poprawiając w przyszłości jakość rynku pomocowego w naszym kraju, przyczyni się zarazem do unowocześnienia Polski. Bo w ten sposób na to patrzę jako ten, który służy dzisiaj polskiemu społeczeństwu i polskiemu państwu, jako głowa tego państwa.
Proszę Państwa, to jest rzeczywiście na dzisiejsze czasy wielkie zadania, aby ten system usprawnić. Zastanawialiśmy się w Kancelarii Prezydenta z Panem profesorem Markiem Rymszą, który stoi na czele sekcji zajmującej się tymi kwestiami w Narodowej Radzie Rozwoju, nad tym, co jest w gruncie rzeczy potrzebne. Pan profesor powiedział mi: trzeba stworzyć system. Musi powstać system pomocy. Jeżeli uda się stworzyć system pomocy, jeżeli uda się stworzyć taki organizm, taką sieć, która będzie miała wzajemne przepływy informacji, będzie wzajemnie skomunikowana, to daje szansę na to, że rzeczywiście będzie to miało w tym wymiarze – kiedyś, w przyszłości – ogólnopolskim, ten charakter organizmu sprawnie funkcjonującego.
Pierwszym krokiem, jaki Pan profesor mi zaproponował, było przygotowanie ustawy o centrach usług społecznych. Muszę Państwu powiedzieć, że ogromnie mi się ten pomysł od razu spodobał, z bardzo prostego względu. Ja też mam swoje doświadczenie w zakresie poradnictwa, doświadczenie osobiste. Pewnie Państwu już tutaj to kiedyś mówiłem, ale gdy zostałem posłem – naturalną rolą posła jest dyżur w biurze, w czasie którego przychodzą do biura różne osoby w różnych sprawach. Moje biuro akurat, z racji mojego przygotowania zawodowego – ja jestem prawnikiem administratywistą – stało się de facto biurem porad prawnych i rzeczywiście przychodziło do nas mnóstwo osób z różnymi, najczęściej bardzo skomplikowanym i bardzo trudnymi, często prawie że nie do załatwienia sprawami prawnymi. Ale mogłem się wtedy przekonać, jak bardzo wiele spośród tych spraw to są takie sprawy, które w istocie wymagałyby co najmniej pomocy innego specjalisty. Jeżeli nie są w ogóle sprawami, którymi powinien zająć się kto inny, niekoniecznie prawnik. Albo że rola prawnika jest tutaj rolą ograniczoną do pewnych działań, które zostały podjęte, ale w gruncie rzeczy ta osoba potrzebuje przynajmniej także i innej pomocy, właśnie pomocy psychologicznej, pomocy środowiskowej, terapeutycznej – tak jak przed chwilą tutaj mogliśmy usłyszeć z ust panelistów.
W gruncie rzeczy ten pomysł centrum usług społecznych był takim właśnie pomysłem zbudowania jakiegoś organizmu, jakiejś takiej instytucji, która będzie służyła pomocą także i w doborze tej usługi, świadczenia pomocowego, które danemu człowiekowi jest potrzebne, że ułatwi to w związku z tym także i uzyskanie właściwej usługi, która temu człowiekowi w rzeczywistości jest potrzebna. Jednocześnie oczywiście przy założeniu także i fakultatywnego dla gmin modelu, czyli nie przymusowego tworzenia centrów usług społecznych, ale przekonania do tego pomysłu jako pomysłu dobrego, słusznego, usprawniającego funkcjonowanie świadczenia usług publicznych w danej jednostce samorządu terytorialnego.
To było dla mnie bardzo przekonujące i uznałem, że jest to doskonały pomysł, żeby przynajmniej spróbować to wprowadzić. Na tej kanwie także Pan profesor zaproponował mi zorganizowanie tego Kongresu Poradnictwa; że jest to taka doskonała idea, którą warto wesprzeć, w którą warto zainwestować – żeby próbować integrować nie tylko nie tylko usługi, ale przede wszystkim integrować tych, którzy te usługi świadczą, tych, którzy te usługi niosą, dlatego, że im także jest potrzebna wzajemna dyskusja, im także jest potrzebna wzajemna wymiana doświadczeń. Stąd ten kongres się wziął i bardzo serdecznie dziękuję.
Dziękuję za jego przeprowadzenie. Dziękuję ogromnie także i za wszystkie prace, które w efekcie tamtego Kongresu Poradnictwa zostały podjęte, za stworzenie zespołu, który przygotował zasady świadczenia tych usług pomocowych, bo to było rzeczywiście ogromnie ważne.
Dziękuję Panu profesorowi Piotrowicz Szukalskiemu za pracę, która została wraz z zespołem roboczym wykonana, bo to miało wielkie znaczenie, to pokazało, że się da. Do tego później, jeżeli jeszcze dodamy, że zostały stworzone programy, z których mogą korzystać podmioty, które świadczą te usługi poradnictwa, to to wszystko razem rzeczywiście powoduje, że ten – można powiedzieć – rynek, chociaż może to nie jest właściwe słowo, usług poradnictwa zaczyna się ujednolicać i zaczyna się budować.
To doświadczenie także skłoniło do tego, aby wesprzeć również tę ideę Kongresu Profesji i Zawodów Pomocniczych, czyli rozszerzyć to poza tylko i wyłącznie poradnictwo także do innych form wspierania, do innych form pomocy.
Nie chcę, proszę Państwa, mówić tutaj truizmów, chociaż z drugiej strony w rzeczywistości tak jest, że ci, którzy czują w sobie potrzebę świadczenia drugiemu człowiekowi pomocy, to są ludzie, którzy mają w sobie tą specyficzną szlachetność. Bo to po prostu wymaga szlachetności, to jest pochylenie się nad drugim człowiekiem, to jest poświęcenie się dla drugiego człowieka, to jest bardzo często i wielki trud. Państwo doskonale o tym wiecie. Ludzie są różni, ludzie są często bardzo trudni, zwłaszcza trudni są ci, którzy wymagają pomocy, często są ludźmi w pretensjach. To rzeczywiście wymaga bardzo specyficznych predyspozycji, specyficznej szlachetności, ale wielu ludzi, czy powiem nawet: większość ludzi tę szlachetność w sobie ma, chce świadczyć,. Przecież tyle osób zgłasza się jako wolontariusze.
Rzecz cała polega jednak na tym, że bardzo często, czy może właśnie najczęściej, potrzebna jest usługa, która ma charakter profesjonalny, bo to nie jest sztuka, żeby starszej pani zrobić zakupy i przynieść jej do domu. To może zrobić młody człowiek, wolontariusz ze swojego serca, niesiony tą potrzebą pomagania drugiemu człowiekowi. I wspaniale, bo żeby posiedzieć i porozmawiać z seniorem, który mieszka samotnie i oczekuje tego towarzystwa, choćby po to, żeby mógł powiedzieć te kilka słów do jakiegoś człowieka, żeby miał jakąś osobę, która go wysłucha – starszy człowiek często ma tą potrzebę opowiedzenia jakichś epizodów ze swojego życia w taki swoiście pedagogiczny sposób, zwłaszcza młodemu człowiekowi – do tego też wystarczy wolontariusz. Ale jeżeli z psychiką takiego człowieka starszego na przykład, ale też i każdego innego, coś się dzieje, jeżeli on wpada w jakiś kryzys, związany na przykład ze zmianą w jego życiu, jaką jest choćby zaprzestanie pracy zawodowej, to jemu potrzebna już nie jest tylko i wyłącznie pomoc młodego człowieka, który go wysłucha. Jemu jest potrzebna pomoc kogoś, kto zna się na tym, kto umie z nim porozmawiać i pokazać mu, jakie teraz nowe jakości jego życia rysują się przed nim, i jakie są dla niego nowe możliwości. To on powinien mieć takie miejsce, gdzie dowie się, z jakich różnego rodzaju usług może skorzystać, i dlatego wszystkie te formy, które powodują, że następuje integracja świadczenia usług pomocowych, usług społecznych, mają rzeczywiście ogromne znaczenie dla budowania systemu.
Była już tutaj mowa o wzmacnianiu znaczenia tych profesji zawodów pomocowych, była już tutaj mowa o podnoszeniu ich prestiżu, była także i mowa o konieczności właśnie tego ujednolicania. Myślę, że warto rozważyć dwie kwestie. Po pierwsze, stworzenie ustawy, jedni mówią o zawodach pomocowy, ja bym powiedział może: o działalności pomocowej. Czy nie warto byłoby stworzyć pewnych ram dla funkcjonowania wszystkich profesji i zawodów, które niosą w sobie działalność pomocową, czy które są działalnością pomocową. One cały czas powstają, tak jak też i zmieniają się potrzeby społeczne, więc to musi być katalog otwarty, który będzie pozwalał tworzyć tutaj także i nowe formuły działania. Czy nie stworzyć takiej formuły prawnej również, która w jakiś sposób ubierałaby w ramy generalnie ten rodzaj działalności jaką jest szeroko pojęta działalność pomocowa – to rzecz pierwsza.
I rzecz druga. Była tutaj mowa także i o sile środowiska, pewnej reprezentacji. Można rozważyć radę profesji i zawodów pomocowych jako pewną dobrowolną formę jakiegoś samorządu, ale nie obligatoryjnego, powtarzam, nie jakąś korporację zawodową, która by decydowała o dopuszczaniu do zawodu i tworzyła w efekcie system zamknięty, utrudniając dostęp, tylko właśnie coś, co pomagałoby wzmacniać znaczenie i poprawiać możliwość funkcjonowania osób, które czy to mają profesję, czy zawód zakresie świadczenia pomocy innym ludziom.
Szanowni Państwo, jestem otwarty na wszelkie tego typu propozycje. Jest ten przywilej, że Prezydent ma prawo inicjatywy ustawodawczej. Mam zaplecze w postaci Pana profesora Marka Rymszy i jego współpracowników, Pani Zofii Romaszewskiej, która ma ogromne doświadczenie w świadczeniu pomocy, nawet w najtrudniejszych warunkach, wtedy, kiedy niosło to ze sobą wielkie ryzyko. W związku z tym jestem przekonany, że także współpracując z Państwem, z Państwa przedstawicielami, jesteśmy w stanie projekt takiego aktu prawnego stworzyć, jak również dyskutować na temat formuły takiej właśnie rady zawodów pomocowych.
Bo jedno jest najważniejsze – to, co Państwo mówili tutaj w czasie dyskusji panelowej, bardzo ładnej, za co ogromnie dziękuję – że w centrum tego wszystkiego jest człowiek. Państwo jesteście dla człowieka. To jest pewna szlachetność, dostrzeganie potrzeb drugiego człowieka, dostrzeganie jego problemów – że ma się w sercu siłę, wolę, ale często także i odwagę, żeby drugiemu człowiekowi pomóc.
U nas bardzo brakuje powszechności dostępu do takiej właśnie dobrze prowadzonej profesjonalnej usługi, do której także dobrany jest człowiek, który tę usługę wykonuje. Podam Państwu przykład dla mnie z życia wzięty – bardzo smutna sytuacja u mojej znajomej. Poza granicami kraju umarła jej mama, co zupełnie ją zaskoczyło, nie spodziewała się kompletnie tej śmierci. Była to już starsza pani, ale mimo wszystko, jeżeli nie jest to długotrwała choroba, to człowiek jednak nie spodziewa się śmierci rodzica. Tu była bardzo krótka choroba i śmierć. I mówi: właściwie nie wiedzieliśmy z bratem, co mamy robić. Poszliśmy do pobliskiego zakładu pogrzebowego i tam przydzielono nam panią, która poprowadziła nas za rękę, przeprowadziła z nami wszystko, przychodziła do nas do domu. Opiekowała się nami przez ten trudny czas, prawie tydzień od momentu śmierci mamy do momentu jej pochówku. Pomogła nam załatwić wszystkie czynności. Tak się dzieje.
Wiecie Państwo doskonale, że ludzie w trudnej sytuacji, bardzo trudnej i szokującej często sytuacji, takiej profesjonalnej pomocy wymagają. Niedawno o tym rozmawialiśmy u nas, w Kancelarii Prezydenta – o momencie, w którym człowiek dowiaduje się, że zachorował na chorobę onkologiczną. To jest szok. Także każda inna tego typu choroba, która jest bezpośrednim zagrożeniem życia – to jest najczęściej szok. Człowiek w ogóle nie wie, co ma zrobić. Wtedy właśnie potrzebny jest ktoś, kto przyjdzie, powie: spokojnie, zajmiemy się tym, wszystko zrobimy. Ja Pani/Panu powiem, nie będzie Pani sama – to jest opieka, która jest niezbędna. W tym wypadku to nie jest opieka lekarska. To jest właśnie coś w rodzaju terapii, opieki psychologicznej – tego właśnie w Polsce bardzo potrzebujemy; żeby byli ludzie, którzy umieją takie działanie prowadzić, taką usługę świadczyć, żeby ta usługa była dostępna, żeby było wiadomo, gdzie po tę usługę się zwrócić, i żeby w tym miejscu umiano powiedzieć nam, jakich naprawdę usług potrzebujemy.
To jest wszystko – jestem przekonany – w naszym zasięgu. Dziękuję Państwu za pomoc i wsparcie w tej pracy, bo wierzę, że uda nam się stworzyć taki dobrze funkcjonujący system, w którym także Państwo będziecie mogli w jeszcze lepszy, także i dający satysfakcję osobistą sposób, swoją życiową pasję i zawód realizować.
Jeszcze raz dziękuję za dzisiejsze spotkanie.