The President's speech at the final gala of the "For the Common Good" Award.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed guests at the Palace during the second annual 'For the Common Good' Award gala, honoring civic and philanthropic achievements in Poland on 9 November 2017.
- Main themes
- Civic activity and volunteerism, social responsibility, subsidiarity principle, common good, modern state-building, philanthropic activity, third sector, social inclusion, civil society, Polish democratic values, awards and recognition of civic merit
- Duration
- ~15 min
- Words
- 1,846
- Sentences
- 69
- Readability
- 50
- Grade
- 12.8
- Syntax
- 3.29
- Vocabulary
- 2.01
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other69 sentences in 18 paragraphs
Most Honorable Prime Minister,
Esteemed Ministers,
Honorable Members of Parliament, Senators, Presidents,
All Distinguished Guests,
Dear Friends,
I am very pleased, and I sincerely thank you for being here today at the Palace, at this second event during my presidency, which is very important to me and to my work as the President of the Republic. Just a moment ago, we heard that the chapter has selected the nominees, from whom the president made his choice. First of all, I would like to sincerely thank the chapter. I am immensely grateful to all the members of the chapter for the work they have done, a very difficult task, as I could ultimately realize as president when it came time for me to choose those who will be the laureates. Believe me, in every case, both last year and this year, it was an extremely difficult choice. It has a symbolic dimension, because each of the entities selected by the chapter certainly deserved this award, but it was necessary to choose those who would receive it.
I would like there to be a sense that each of these activities represented by the entities that participated in this edition, just as in the previous one, of the "For the Common Good" Award is extremely important. Not only for me as president, not only for the chapter, which had to make this very difficult assessment. But it is important for the work that this award serves – emphasizing the importance of this kind of activity, social activity, civic activity, state activity, for the Republic, for building a just state, for building something that we could call a good Poland, a modern Poland. Certainly, a state that sees each of its citizens, including those with problems, is a modern state. Today, we can certainly say that a modern state is one that leaves no one behind, especially not when someone is in a difficult situation, whether temporarily or due to some life events that have pushed them into a sphere from which it is hard to escape. Ladies and gentlemen, this is not a mistake; I consciously use the word: state. Not because it will be done by state institutions, but to emphasize that this civic activity is also part of state activity, it is also what is extremely important for the state, for the country.
There is no modern state today, especially a state in this exemplary sense, that builds the well-being of its citizens across all social strata, without recognizing the needs of the less fortunate, but also without civic activity. How valuable it is, and how visible it is in those countries that we would consider today to be the most modern, and at the same time the most prosperous in this very social sense of the word, you all know very well. How advanced such civic activity, philanthropic activity, the activity of what we call the third sector is in countries that today claim to be the most distinguished, the most democratic, the most developed, primarily in Western Europe. There, it is a fact, there it is something natural. There, the situation in which a young person, to start their life, before beginning their professional life, goes somewhere on a mission to help the poor, help children, help the sick, as a volunteer is something completely natural, it is written in capital letters in the CVs of later prominent figures from the world of finance, broadly understood business, and law. It is something that in later years that person is proud of.
Sometimes it is said that if someone is a decent person, they must have had leftist views in their youth; you have certainly heard similar statements. I would not say leftist, absolutely not; I would say that they had pro-social views, acted pro-socially, or simply became sensitive to the needs of other people, so that later throughout their lives they could recognize them. You are doing just that, an extremely important mission for building a modern state. We have enshrined in the constitution the principle of subsidiarity.
In the times when I still taught administrative law to students, I always asked about this principle. Very often it was said: the principle of subsidiarity means that people should help the state in carrying out its mission. I even prepared such test questions for students, where I framed this definition in various ways. Very often the answer was that people should help the state in carrying out its mission. Well, I think that such a view is still a relic of the rightly bygone times, when from time to time, to help the people's authority, social work was organized, mockingly called by those who had different views, and they were the majority, social work from a bird's eye view, meaning the party rakes Poland. There are still some in the room who remember that.
Well, ladies and gentlemen, subsidiarity is something completely different. It is a situation in which the state, through state authorities, through institutions, supports citizens, but only when such a need arises. That is, when citizens are no longer able to meet the obligations that arise from the nature of society's functioning, from the nature of the functioning of an organism such as the state. It starts from the premise that people should take matters into their own hands – and you are doing just that. This is precisely building a modern state. As much as possible should be realized by the citizens themselves. And only when citizens cannot manage, for objective reasons, whether territorial, or due to the complexity of the task, or due to its costs, should the state with its institutions and activities step in. But this medal has a second side.
The state should carefully observe when the moment comes when it should step in, so that there is no gap, so that there is no sense of hopelessness, abandonment, that we can no longer cope, and no one can cope because there is no state. A modern state is precisely one that immediately is there and supports the execution of that task, and if necessary, takes it upon itself. I would very much like Poland to become such a state; of course, this is an ideal model, but it is precisely through your activities that we have a chance for Poland to become such a country, so that subsidiarity is not merely a certain postulate in the Polish constitution, so that it is not just an element of the study of administrative law or the theory of the functioning of modern societies and modern states, but so that it becomes a constitutional practice of the Republic.
I would like to once again sincerely thank not only those who are in this room today, although primarily the laureates, the finalists, but I would like to thank all of you through your hands, who in our country see their neighbor, see their needs, are able to lean over difficulties, over tragedies sometimes. Today, we have with us representatives of the residents of Lotynia and Rytla, two towns in northern Poland that were struck by a catastrophe in August, from the 11th to the 12th, of which I am sure everyone has heard. This catastrophe will follow them for decades, as I know from my conversation with Mr. Mayor Łukasz Ossowski.
I know Rytel, I have been to Rytel, I know from looking at photos that that forest cannot be rebuilt, neither in a week, nor in a year, nor in two or three houses. Yes, the forest, the environment, all that was part of life - no. But I thank you for coming to the Presidential Palace for this very ceremony, because you have shown this year what this award serves to emphasize – dedication to the common good. It was a very specific moment. A catastrophe occurred, and the rescue services were not on the scene after five minutes, nor after an hour, nor even after several hours; it took a while for the rescuers and other services to arrive. But at that time, when help was so needed, and there was no professional help yet, it was you – the residents, neighbors, even leaving your own belongings, homes, families, went to help your neighbors. Your friends, and sometimes strangers, just to truly be together, although probably no one was thinking about that at that moment, because it was a reflex of the heart, it was an action that was a certain impulse.
No one was pondering a deeper meaning, and that is what exemplary community building is all about. And for that, I thank you very much. I would like Poland to always be such that even when professionals do not arrive in time, there will be those who will stand up and, to the best of their abilities, but above all, giving their whole heart, will want to help others. I bow deeply to you as President and thank you for this effort, as well as to all those who then gave their service and their heart to help. I am immensely grateful for that.
Ladies and gentlemen, once again, thank you all for coming to the Presidential Palace. Next year, the third edition of the "For the Common Good" award will be exceptional; it will be an edition for the 100th anniversary of independence. Today we are on the eve of the holiday of regaining independence, the holiday of regaining the Republic, also as a civic Republic, because it was regained by citizens, not just politicians. It was regained by ordinary soldiers who fought on various fronts of World War I and earlier in uprisings, and those who conducted organic work and those who wrote to strengthen hearts.
All those who worked to ensure that a Pole remained a Pole for 123 years of partitions, so that a child born in the territories of former Poland spoke Polish, so that families preserved their Polishness, so that we remembered our tradition. It is to all of them, to their civic work, to the memory that survived then, that we owe the fact that today's Poland exists and we can enjoy it. I would like us to commemorate this in a special way next year, also remembering those who, just then, 100 years ago and later in the Second Republic, contributed to the common good, to creating organizations that embodied that common good in practice.
I ask you for this, because who else would the president ask if not those who feel this citizenship the most and know its value for building a modern and strong state, a state that sees its citizens, a state in which, as President Lech Kaczyński said, justice and honesty prevail, not cynicism and villainy. You are building such a Republic, for which I am immensely grateful. Once again, I congratulate you, although shortly I will have the honor of shaking the hands of the laureates, the finalists, I congratulate you once again and thank you for this activity for the common good.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowny Panie Premierze,
Szanowni Panowie Ministrowie,
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie, Prezesi,
Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,
Drodzy Przyjaciele,
Bardzo się cieszę, i bardzo serdecznie dziękuję za tą obecność dzisiaj w Pałacu, na tym drugim w czasie mojej prezydentury, bardzo ważnym dla mnie i dla mojej działalności, jako Prezydenta Rzeczypospolitej wydarzeniu. Przed momentem usłyszeliśmy, że kapituła wyłoniła nominowanych, spośród których prezydent dokonał wyboru. Przede wszystkim bardzo serdecznie dziękuję kapitule. Jestem ogromnie wdzięczny wszystkim członkom kapituły za tę pracę, którą wykonali, pracę bardzo trudną, o czym mogłem się na samym końcu przekonać jako prezydent, kiedy przychodziło mi dokonać wyboru tych, którzy będą laureatami. Wierzcie mi państwo, to w każdym przypadku, i w zeszłym roku i w tym roku, był wybór ogromnie trudny. On ma w jakimś sensie wymiar symboliczny, bo przecież każdy z podmiotów, które zostały wyłonione przez kapitułę zasługiwałby na tę nagrodę z całą pewnością, jednak trzeba było wyłonić tych, którzy tę nagrodę otrzymają.
Chciałbym, żeby było takie poczucie, że każda z tych działalności reprezentowana przez podmioty, które wzięły udział w tej edycji, tak jak i w poprzedniej zresztą, Nagrody „Dla Dobra Wspólnego” jest niezwykle ważna. Nie tylko dla mnie jako prezydenta, nie tylko dla kapituły, która tej oceny bardzo trudnej musiała dokonać. Ale ona jest ważna dla tego dzieła, któremu służy ta nagroda – pokreślenia wagi tego rodzaju działalności, działalności prospołecznej, działalności proobywatelskiej, działalności propaństwowej, dla Rzeczypospolitej, dla budowania sprawiedliwego państwa, dla budowania czegoś, co moglibyśmy nazwać dobrą Polską, nowoczesną Polską. Na pewno państwo, które dostrzega każdego swojego obywatela, także tego z problemami, jest nowoczesnym państwem. Tym, dzisiaj z całą pewnością możemy mówić, charakteryzuje się nowoczesne państwo to państwo, które nikogo nie zostawia, zwłaszcza nie zostawia go wtedy, gdy jest on w trudnej sytuacji, czy to przejściowo czy to z uwagi na jakieś wydarzenia życiowe, które pchnęły go w taką sferę, z której trudno jest się wydobyć. Proszę Państwa to nie jest pomyłka, ja świadomie używam tego słowa : państwo. Nie po to, że będą to robiły instytucje państwowe, ale po to, żeby podkreślić, że ta działalność obywatelska jest także częścią działalności państwowej, jest także tym, co jest dla państwa, dla kraju niezwykle ważne.
Nie ma dzisiaj nowoczesnego państwa, zwłaszcza państwa w tym ujęciu wzorcowym, które buduje pomyślność swoich obywateli we wszystkich przekrojach społecznych, bez dostrzeżenia potrzeb tych maluczkich, ale również bez aktywności obywatelskiej. Jakżeż ona jest cenna, i jakżeż bardzo jest widoczna w tych państwach, które uznalibyśmy dzisiaj za najnowocześniejsze, a zarazem za najbardziej dostatnie w tym właśnie, społecznym tego słowa rozumieniu, wszyscy Państwo o tym doskonale wiecie. Jak daleko posunięta jest taka właśnie działalność- działalność obywatelska, filantropijna, działalność tego, co nazywamy trzecim sektorem w krajach, które mienią się dzisiaj najbardziej znamienitymi najbardziej demokratycznymi, najbardziej rozwiniętymi krajami, przede wszystkim Europy zachodniej. Tam ona jest faktem, tam ona jest czymś naturalnym. Tam sytuacja, w której młody człowiek żeby zacząć swoje życie, zanim rozpocznie swoje życie zawodowe, udaje się gdzieś na jakąś misję, na której pomaga ubogim, pomaga dzieciom, pomaga chorym, jako wolontariusz jest czymś całkowicie naturalnym, jest wielkimi literami zapisane w CV, późniejszych największych postaci ze świata finansów, szeroko pojętego biznesu, prawników. Jest czymś, z czego w późniejszych latach ten człowiek jest dumny.
Czasem mówi się, że jeżeli ktoś jest porządnym człowiekiem, to w młodości musiał mieć lewicowe poglądy, przecież nie raz Państwo słyszeliście podobne sformułowania. Ja bym nie powiedział lewicowe, absolutnie nie, ja bym powiedział, że miał poglądy prospołeczne, działał prospołecznie, czy uwrażliwiał się po prostu na potrzeby innych ludzi, po to, żeby później przez całe życie dalsze móc je dostrzec. Państwo to właśnie czynicie, niezwykle ważną misję dla budowy nowoczesnego państwa. Mamy zapianą w konstytucji zasadę pomocniczości, zasadę subsydiarności.
W czasach, kiedy jeszcze prowadziłem ze studentami zajęcia z zakresu prawa administracyjnego, zawsze pytałem o tą zasadę. Bardzo często mówiono: zasada pomocniczości, to ludzie powinni pomagać państwu w wykonywaniu jego misji. Przygotowywałem nawet takie pytania testowe na kolokwium dla studentów, gdzie w różny sposób tę definicję ujmowałem. Bardzo często odpowiedź była taka, że właśnie ludzie mają pomagać państwu w wykonywaniu jego misji. Otóż myślę, że takie spojrzenie jest jeszcze reliktem czasów słusznie minionych, kiedy to od czasu do czasu, żeby pomóc władzy ludowej organizowano czyn społeczny, prześmiewczo nazywany przez tych, którzy mieli odmienne poglądy, a była ich większość, czyn społeczny z lotu ptaka, czyli partia grabi Polskę. Na sali są jeszcze tacy, którzy to pamiętają.
Otóż proszę Państwa subsydiarność to coś zupełnie odwrotnego. To sytuacja, w której to właśnie państwo poprzez władze państwowe, poprzez instytucje wspiera obywateli, ale wtedy, kiedy zaistnieje taka potrzeba. Czyli wtedy, kiedy już obywatele nie są w stanie podołać tym obowiązkom, które wynikają z natury funkcjonowania społeczeństwa, z natury funkcjonowania takiego organizmu, jakim państwo jest. Czyli zaczyna się od tego, że ludzie powinni brać sprawy w swoje ręce – i Państwo właśnie to robicie. To jest właśnie budowanie nowoczesnego państwa. Ile się da, tyle powinno być realizowane przez samych obywateli. I dopiero wtedy, kiedy obywatele nie dają rady, z przyczyn obiektywnych, czy to terytorialnych, czy z uwagi na skomplikowanie zadania, czy z uwagi na jego koszty powinno się włączać państwo ze swoimi instytucjami, ze swoją działalnością. Ale ten medal ma drugą stronę.
Państwo powinno uważnie obserwować kiedy nadchodzi ten moment, w którym powinno się włączyć, żeby nie powstawała luka, żeby nie powstawało poczucie beznadziejności, opuszczenia, tego, że my już nie jesteśmy w stanie temu podołać, i nikt nie jest w stanie temu podołać, bo nie ma państwa. Nowoczesne państwo właśnie wtedy natychmiast jest, i wspomaga wykonywanie tego zadania, a jeśli trzeba przejmuje je na swoje barki. Chciałbym bardzo, żeby Polska takim właśnie państwem się stała, oczywiście to model idealny, ale to właśnie za sprawą Państwa działalności mamy szansę, aby Polska takim właśnie krajem się stawała, by subsydiarność nie była jedynie pewnym postulatem w polskiej konstytucji, aby nie była jedynie elementem nauki prawa administracyjnego czy teorii funkcjonowania nowoczesnych społeczeństw i nowoczesnego państwa, ale żeby była ustrojową praktyką Rzeczypospolitej.
Chciałem jeszcze raz bardzo serdecznie podziękować, nie tylko tym, którzy są dzisiaj na tej sali, choć przede wszystkim laureatom, finalistom, ale chciałem podziękować wszystkim poprzez Państwa ręce, którzy w naszym kraju dostrzegają bliźniego, dostrzegają jego potrzeby, umieją się pochylić nad trudnością, nad tragedią czasem. Są dzisiaj z nami na tej sali przedstawiciele mieszkańców Lotynia i Rytla, dwóch miejscowości w północnej Polsce, które w sierpniu, z 11 na 12, zostały dotknięte kataklizmem, o którym zapewne wszyscy słyszeliśmy. Ten kataklizm będzie się za nimi ciągnął dziesięciolecia, jak wiem z mojej rozmowy z panem sołtysem Łukaszem Ossowskim.
Ja znam Rytel, byłem w Rytlu, wiem o tym także patrząc na zdjęcia, że tego lasu nie da się odbudować, ani w tydzień, ani w rok, ani w dwa ani w trzy domy. Tak, lasu, środowiska, tego wszystkiego, co było częścią życia - nie. Ale dziękuję, że zechcieliście Państwo przyjechać do Pałacu Prezydenckiego na tą właśnie uroczystość, bo pokazaliście w tym roku, to właśnie czemu służy, jako podkreślenie ta nagroda- oddaniu się dla dobra wspólnego. To był bardzo specyficzny moment. Doszło do kataklizmu i służby ratownicze nie znalazły się na miejscu po pięciu minutach, ani po godzinie, ani nawet po kilku godzinach, to chwilę trwało, zanim ratownicy i inne służby dotarły na miejsce. Ale w tamtym czasie, kiedy ta pomoc była tak potrzebna, a nie było jeszcze profesjonalnej, to właśnie Państwo – mieszkańcy, sąsiedzi nawet zostawiając własny dobytek, domy, rodziny, poszliście na pomoc sąsiadom. Swoim znajomym, a czasem nieznajomym, po to właśnie, żeby tak naprawdę być razem, choć pewnie nikt w tamtym momencie o tym nie myślał, bo to był odruch serca, to było działanie, które, było pewnym impulsem.
Nikt się nie zastanawiał nad głębszym sensem, a na tym polega najbardziej wzorcowo ujęte budowanie wspólnoty. I za to bardzo dziękuję. Chciałbym, aby Polska zawsze była taka, że nawet wtedy, kiedy profesjonaliści nie zdążą jeszcze, to będą tacy, którzy staną i w miarę swoich umiejętności, możliwości, ale przede wszystkim oddając całe swoje serce będą chcieli pomóc innym. Składam Państwu, jako Prezydent głęboki pokłon i podziękowanie za ten trud, a także wszystkim tym, którzy wtedy oddali swoją służbę, i oddali swoje serce po to, żeby pomóc. Jestem za to ogromnie wdzięczny.
Proszę Państwa jeszcze raz dziękuję wszystkim za przybycie do Pałacu Prezydenckiego. W przyszłym roku trzecia edycja tej nagrody „Dla Dobra wspólnego” będzie miała charakter wyjątkowy, będzie edycją na 100-lecie niepodległości. Dziś jesteśmy w przede dniu święta odzyskania niepodległości, święta odzyskania Rzeczypospolitej, także jako Rzeczpospolitej obywatelskiej, bo odzyskali ją obywatele, nie tylko politycy. Odzyskali ją i zwykli żołnierze, którzy walczyli na różnych frontach I wojny światowej i wcześniej w powstaniach i ci, którzy prowadzili pracę organiczną i ci, którzy pisali ku pokrzepieniu serc.
Wszyscy ci, którzy pracowali na to, aby Polak przez 123 lata zaborów pozostał Polakiem, żeby dziecko, które się urodzi na terenach dawnej Polski mówiło po polsku, żeby rodzina zachowała polskość, żebyśmy pamiętali o naszej tradycji. To wszystkim im, tej ich pracy obywatelskiej tej pamięci, która wtedy przetrwała zawdzięczamy to, że dzisiejsza polska jest i możemy się nią cieszyć. Chciałbym, abyśmy w przyszłym roku uczcili to w sposób szczególny, także wspominając tych, którzy właśnie wtedy, przed 100 laty i później w II Rzeczpospolitej zasłużyli się dla dobra wspólnego, dla tworzenia organizacji, które to dobro wspólne wcielały w życie.
Proszę Państwa o to, bo kogóż prezydent miałby prosić jak nie tych, którzy właśnie tą obywatelskość czują najbardziej i wiedzą jaka jest jej wartość dla budowania nowoczesnego i silnego państwa, państwa, które dostrzega swoich obywateli, państwa, w którym, jak mówił prezydent Lech Kaczyński, zwycięża sprawiedliwość i uczciwość a nie cynizm i draństwo. To Państwo taką właśnie Rzeczpospolitą budujecie, za co jestem ogromnie wdzięczny. Jeszcze raz gratuluję, choć za chwilę będę miał ten zaszczyt uścisnąć ręce laureatów, finalistów, jeszcze raz gratuluję i dziękuję za tą działalność dla dobra wspólnego.