The President's speech during the 30th anniversary of the revived medical self-government.
Andrzej Duda · President of Poland
- Context
- Duda addressed the Supreme Medical Chamber's celebration of the 30th anniversary of revived medical self-government in Poland on 7 December 2019.
- Main themes
- Medical self-government anniversary, history of medicine, Polish medical community, doctors and dentists, service to society, restoration of Poland after 1989, courage and dedication of physicians, professional identity of healers, centenary milestone
- Duration
- ~24 min
- Words
- 2,918
- Sentences
- 141
- Readability
- 52
- Grade
- 11.1
- Syntax
- 3.12
- Vocabulary
- 1.95
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other141 sentences in 22 paragraphs
Most Honorable Minister of Health,
Most Honorable present and former Ministers of Health, led by Professor Marian Zembala. Professor, it is a great pleasure to see you, and I am immensely happy with your presence.
Honorable Members of Parliament, Senators, led by the Marshal of the Senate, Professor,
Most Honorable Professors, Doctors, Heads of Departments, Heads of Clinics, Hospital Directors,
Most Honorable Representatives of the Polish Health Care Environment, Representatives of the Medical Sciences Environment,
All Distinguished Guests present, led by the President of the Supreme Medical Chamber!
First of all, I would like to sincerely thank you for the invitation. Mr. President, this is a significant moment for me. Today, we celebrate the thirtieth anniversary of the revival of medical self-governance in the restored Republic of Poland after 1989 – a very important community: the community of doctors, physicians, dentists; a community broadly understood as health care. A community that is very important because the profession it engages in can confidently be said to be inscribed in the history of humanity. Those who cared for the health of another person, those who could remedy diseases and various ailments, have always existed – already among the oldest communities, essentially since humanity has existed. It can therefore be confidently stated that this profession – although it has been called differently over the years and centuries – belongs to that group of the most important professions in the world, which have existed alongside humanity from the very beginning.
What is very important – these were always people who were highly valued, sometimes feared, because it was believed that they possessed abilities that definitely exceeded those of ordinary people. Sometimes they were called possessed; they were often soothsayers, shamans in ancient times. But they were always with people, and their great role was that in one way or another, they helped with the physical ailments of others, and that is why they were so highly valued in their communities. There was no science of medicine as such – there was knowledge – secret knowledge passed from mothers to daughters, from grandmothers to granddaughters. There was knowledge passed by various shamans to their students, but it traveled from generation to generation until the emergence of medical sciences, where, as we know, the beginnings were difficult. For the study of man, the study of his body was punishable, and many people encouraged to acquire this knowledge in order to help others often paid with their lives. Those who decided to courageously help others, precisely by eliminating various ailments, diseases, and primarily by saving lives, were always people of specific courage, great intelligence; they were, in a sense, unyielding individuals.
Such is also, to a great extent, today’s medical community, and such people are working in it today. It is enough to mention how difficult medical studies are, how hard it is to complete them, how high the requirements are, how much enthusiasm, self-discipline, will to work, and ability to absorb the material that a student must learn – which seems to exceed the capabilities of an average person – characterize those who successfully study medicine and those who finally complete it in order to enter the profession of a doctor or dentist.
You are undoubtedly a unique group. A group that performs an extremely important function for society, without which it is impossible to imagine the functioning of today’s world, today’s social groups, states, societies, and nations. I am immensely grateful for this service because it is primarily a service to society. I see it, as the President of the Republic of Poland, as a service here, in Poland, for Polish citizens, for all compatriots, and also for all those who come to us – whether they want to settle in our country or are our guests and encounter any unfortunate incident.
I am immensely grateful to you for this service, and I am here today to sincerely thank the entire community of Polish doctors for this service to Polish society and to the Republic. I thank you very much for it. But there is an important issue today regarding this jubilee and this thirtieth anniversary, and thus also the medical self-government. This is the thirtieth anniversary of the revived self-government. This self-government existed before. In two years, you will be celebrating the centenary of its establishment in the restored, free, finally independent, sovereign Republic, for which thousands of people died during the partitions and in World War I, fighting for an independent Poland, and then maintaining its borders, so that it could exist and so that it could have, among other things, its medical self-government. This is what they fought for – and very often in uprisings, on the front lines, doctors died – whether with weapons in hand or carrying help to others, also literally shot while performing medical service when some criminal army invaded a hospital or infirmary. We know such cases, for example, from the Warsaw Uprising, when doctors who decided to stay with our wounded soldiers and civilians in the insurgent hospitals were murdered, even here in the Old Town. This shows who doctors were and what service a doctor was and is ready to provide for society.
If we talk about self-governance and ask whether it is important, the answer is very simple. Yes, it is very important; yes, the medical self-government, the medical community should exist. Why? Because doctors play an extremely important role in the state, but above all, it is a role for society. If they perform a role for society, then even before performing their role for the Polish state, they certainly perform it for all of us, that is, for the people who live here, who need medical assistance. And this is specific help, help that is often difficult to assess. Especially when something unforeseen happens, or something that perhaps could have been avoided occurs. And when it needs to be assessed. It is very difficult for a person who is not prepared, who has never performed a medical profession, who does not know about health care issues and has never stood behind the proverbial table, has never held the instruments, has never seen what it means to operate. They can only imagine what it might mean when they look at a photo of Professor Zbigniew Religa sitting at the operating table with his head bowed, completely exhausted, and his sleeping colleagues who simply collapsed – having stood for so many hours at the table fighting to save a person and to make a breakthrough in Polish medicine. In order to then save thousands of human lives. How could that be assessed at that time? Oh, from a non-medical perspective, even from a legal one, it would certainly be very different. But would such an assessment be sufficient at that moment? I am convinced that it would not. This is precisely why there is and should be self-government. To ensure that such cases are assessed fairly, also, and perhaps above all, guided by what the president just mentioned – the principles of ethics, which are particularly important for you and which have such great significance – such actions, this daily medical service, which varies greatly, but I deeply believe is always performed with the conviction of the will to protect health and human life, so that it can be assessed. This is fundamentally important, and that is why there is self-government.
So it can be said even more strongly: Self-government exists not so much in the interest of doctors, but in the interest of the patient. So that the doctor can protect their health as best as possible, with as much courage, but at the same time with common sense – because that is their role. That has always been the role of a doctor – for thousands of years, when people have been engaged in caring for and saving human health and life. Self-government is so important. Looking at it from this human, civic perspective, looking from my side as an ordinary person – I want the doctor who cares for my health to be a wise, well-educated doctor, but at the same time brave. This doctor must know that even when caring for the health of the President of the Republic of Poland, they are the same patient as any other. And therefore, the best service they provide to that patient will be appropriately assessed and appreciated. That is all I care about because I would like to be treated just like any normal, ordinary patient, because that is how it should be.
Ladies and Gentlemen!
I mention this, among other things, because today, in connection with periodic examinations, I had a meeting with our health service – with those doctors who care for my health on a daily basis. Of course, the President is a special person – all eyes are on him. But in this regard, he is subject to the same scrutiny as an ordinary employee – he should simply undergo periodic examinations. I am immensely grateful to the doctors who care for my health. I have no doubt that they are wonderful professionals who care for me wholeheartedly as an ordinary patient. Moreover, I know that they never refuse help because I have heard many opinions about them from various sources, and I know that they are people who wonderfully fulfill their great calling. I have no doubt that the vast majority of doctors – regardless of whether they are professors of medicine or have completed doctorates in the field of medicine, or are simply physicians who are acquiring further specializations – are people who chose this profession out of calling because it cannot be performed otherwise. It is a service that can only be performed out of calling.
Now, the second matter. When I look at this from the state perspective, it is a very important issue. I am convinced that every authority in the state, especially one that is elected by citizens, in a democratic state, wants to take the best care of the health of its citizens and to perform what is called health protection, which is also, as you all know, related to politics. Therefore, my great request to the self-government and to all of you: I would like you to engage in how the Polish health service is changing and how it needs to change. So that it can be a better health service, so that it responds in the best possible way to our constitutional standards. Citizens often point out to us – the health service does not meet constitutional standards. It lacks, the conditions for waiting in the emergency room are too long and too indecent. The conditions in some hospitals are too difficult; in some places, there are too few specialists; there is often talk of too long waiting lists. These are all tasks that must be accomplished.
Of course, the health service needs more money; I agree with that. Greater expenditures on health protection are needed. I am convinced that they will be gradually increased. Moreover, they have been gradually increasing over the past years. Regardless of who is currently in power, these expenditures are continuously increasing; they are systematically rising. But there is also a second problem. There is the problem of how these funds are utilized. And here, too, there is, in many cases, a problem of ethics and a certain elementary honesty, as well as good management. This is, of course, a matter of how the Ministry of Health operates, its leadership, and its employees. But it is also a matter of how hospital directors, heads of clinics operate, and it is also a matter of how the medical staff allows them to operate. These are always interconnected vessels, and that must be. When I say this as a person who today, by the decision of Polish society, holds a fraction of the executive power, which is presidential power, I say this from the perspective of Polish authorities. Help in this regard from the medical community, from the medical environment, as well as from those who understand health service management, is necessary and essential. And I want to warmly ask for your help today. I ask for help for Minister Łukasz Szumowski, I ask for help for his collaborators.
I wholeheartedly thank all of you professors, doctors, all of you associated with Polish health care, who have agreed to cooperate with me within the National Development Council. Who, having very different views and worldviews and political opinions, share their observations, their insights, and often discuss very sharply behind closed doors with successive ministers of health about the changes they plan, presenting their concepts. This is indeed a place for discussion – one of those places where I am extremely pleased that this discussion is being conducted for the benefit of the Republic. I thank you for your work in this body on the National Oncology Strategy, which can also be called the National Cancer Control Strategy. As you, those who deal with medicine, know very well, this is our dangerous future. The increase in cancer diseases is also related to what should please us, namely the increasing lifespan of humans. There will be more and more cancer diseases for this reason, as it is known statistically that their number will increase. We must respond to this call, looking from the perspective of 10, 15, 20 years.
This is also a problem of care for seniors, and thus programs for seniors, because there will naturally be more and more of them, as I just mentioned. People live to 75, 80, 85, 90, 95, 100 years – we have more and more centenarians; today in Poland, there are thousands of them. This is our reality, these are the challenges we must respond to, and I would like the Polish healthcare system to respond to them as well. That is why I am here, and that is what I wanted to ask you for. I know that there are still many problems. I would like to thank the Minister for responding to one of the important demands of the community, which is to increase the number of places for students in medical studies. We really need doctors; we also need ways to retain these young doctors in Poland. How to make the job offer in our healthcare system more attractive for them, how to ensure that those who have gone abroad and gained such incredibly valuable experience return and share it with us in our country. They could use it, for example, to point out modern solutions that have been developed outside our borders.
Ladies and Gentlemen,
I want to take this opportunity, from this place, to thank all of you professors, doctors, and all the people in Polish healthcare who promote our medicine and the name of our country abroad. I know that many of you have wonderful international publications. I also know that many of you have outstanding international achievements. I know that many of you are invited to stand at operating tables in the most important and best-developed places in the world from a medical point of view, because you are considered experts of the highest caliber. I want to assure you that we are immensely proud of you. Thank you very much for serving your medical profession here in our country, saving the lives of the sick. I am deeply grateful to you for this on behalf of the entire Polish society.
Once again, I ask for your support for the Republic. It is not possible to change the healthcare system just like that. We have tried, as you know, several times over the last 30 years. These attempts have varied, and we know well that none of them have succeeded. The task is extremely difficult, and many subsequent governments have essentially abandoned this task, fearing the unpleasant experiences that previous ones encountered. Very often, it cost them the loss of power, as you know. But it must be done for the good of Polish patients, and also for the good of Polish doctors. This is a very difficult trial because these are closed vessels. A satisfied doctor means a happier patient, and a happy patient means a satisfied doctor. This cannot be separated. It is satisfied nurses, it is satisfied other medical staff. It is a matter of good salaries, but it is also a matter of good conditions in hospitals. This is a very complex problem. We must deeply consider it, but it is work that is spread over years. Without your support, without the support of those who know about this, the realization of this task will not be possible. I wanted to ask you immensely for this support, thanking you and once again wishing all Polish doctors, all those dedicated to healthcare and patient service in Poland, over a hundred more years of functioning as best as possible, improving Polish healthcare. Making it one of the best in the world. Not only in terms of having the best doctors, because we have the best doctors in Poland, excellent, intelligent people, because that is the kind of society we are, but also to ensure that hospitals are well-equipped. But also to ensure that everything we talk about, which serves decent healthcare conditions, is realized in our country. I wish you this in your professional matters. And in personal matters, I wish you all every success and simply happiness. Thank you.
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowny Panie Ministrze Zdrowia,
Wielce Szanowni Państwo obecni i byli Ministrowie Zdrowia, z prof. Marianem Zembalą na czele. Panie profesorze jest mi niezwykle miło widzieć Pana, ogromnie się cieszę z Pana obecności.
Szanowni Państwo Posłowie, Senatorowie, na czele z Marszałkiem Senatu, Panem Profesorem,
Wielce Szanowni Państwo Profesorowie, Doktorzy, Ordynatorzy, Szefowie Klinik, Dyrektorzy Szpitali,
Wielce Szanowni Państwo, Przedstawiciele Środowiska Polskiej Ochrony Zdrowia, Przedstawiciele Środowiska Nauk Medycznych,
Wszyscy Wielce Dostojni przybyli Goście, na czele z Prezesem Naczelnej Izby!
Przede wszystkim bardzo serdecznie dziękuję za zaproszenie. Panie prezesie, jest to dla mnie doniosła chwila. Dziś swój jubileusz trzydziestolecia odrodzenia samorządności lekarskiej – w odrodzonej po 1989 roku Rzeczypospolitej Polskiej – obchodzi bardzo ważne środowisko: środowisko lekarzy, lekarzy medycyny, lekarzy dentystów; środowisko bardzo szeroko pojętej ochrony zdrowia. Środowisko, które jest bardzo ważne, dlatego że ta profesja, którą się zajmuje, można śmiało powiedzieć jest niejako wpisana w historię ludzkości. Ten, kto troszczył się o zdrowie drugiego człowieka, ten, kto potrafił zaradzić chorobom, różnym niedomaganiom, był zawsze – już wśród najstarszych społeczności, w zasadzie od kiedy ludzkość istnieje. Można więc śmiało mówić, że ten zawód – choć na przestrzeni różnych lat i wieków różnie był nazywany – należy do tej grupy najważniejszych zawodów świata, które razem z człowiekiem istnieją od samego początku.
Co bardzo ważne – byli to ludzie zawsze niezwykle cenieni, czasami się ich bano, bo uważano, że mają takie zdolności, które przekraczają zdecydowanie zdolności zwykłych ludzi. Czasem nazwano ich nawiedzonymi, to byli często wróże, szamani w dawnych wiekach. Ale zawsze byli przy człowieku i zawsze ich wielką rolą było to, że w taki czy inny sposób pomagali w fizycznych niedomaganiach drugiemu i dlatego byli tak niezwykle w swoich społecznościach cenieni. Nie było nauki medycyny jako takiej – była wiedza – tajemna, przekazywana matkom przez córki, babciom do wnuczek. Była wiedza przekazywana przez różnego rodzaju szamanów ich uczniom, ale ona wędrowała z pokolenia na pokolenie, aż do powstania nauk medycznych, gdzie jak wiemy początki były trudne. Albowiem badanie człowieka, badanie jego ciała było karalne i wielu ludzi zachęcanych zdobyciem tej wiedzy po to, żeby pomagać drugiemu człowiekowi, płaciło często życiem. Ci więc, którzy decydowali się na to, aby z odwagą nieść pomoc drugiemu, właśnie poprzez eliminowanie różnych niedomagań, chorób, poprzez przede wszystkim ratowanie życia, byli zawsze ludźmi specyficznej odwagi, wielkiej inteligencji, byli w jakimś sensie można powiedzieć ludźmi niezłomnymi.
Takie też w ogromnym stopniu jest dzisiejsze środowisko lekarskie i tacy ludzie dzisiaj w nim działają. Wystarczy chociażby przytoczyć to, jak trudne są studia medyczne, jak bardzo trudno jest te studia skończyć, jak ogromne stawiane są tam wymagania, jak bardzo dużym zapałem, samozaparciem, wolą pracy i umiejętnością pracy, a także pochłaniania materiału, którego musi nauczyć się student – co wydaje się, że przewyższa możliwości przeciętnego człowieka – cechują się ci, którzy medycynę studiują z powodzeniem i ci, którzy wreszcie ją kończą po to, żeby wejść do zawodu lekarza czy lekarza dentysty.
Jesteście Państwo z całą pewnością grupą wyjątkową. Grupą, która pełni swoją niezwykle ważną funkcję dla społeczeństwa, bez której nie sposób sobie w ogóle wyobrazić funkcjonowania dzisiejszego świata, dzisiejszych grup społecznych, państw, społeczeństw i narodów. Ogromnie za tę służbę dziękuję, dlatego że jest to przede wszystkim służba dla społeczeństwa. Ja patrzę na to, jako Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, że jest to służba tutaj, w Polsce, dla polskich obywateli, dla wszystkich rodaków, a także dla wszystkich tych, którzy do nas przyjeżdżają – czy chcą się osiedlić w naszym kraju czy są naszymi gośćmi i jakakolwiek zła przygoda ich spotka.
Jestem Państwu za tę służbę ogromnie wdzięczny i jestem tu dzisiaj po to, żeby całej społeczności polskich lekarzy za tę służbę dla polskiego społeczeństwa i dla Rzeczypospolitej z całego serca podziękować. Dziękuję Państwu za nią ogromnie. Ale jest ważna dzisiaj kwestia tego jubileuszu i tego trzydziestolecia, a więc także i samorządu lekarskiego. Otóż jest to trzydziestolecie samorządu odrodzonego. Ten samorząd był już wcześniej. Za dwa lata będziecie Państwo obchodzili stulecie powstania w odrodzonej, wolnej, wreszcie niepodległej, suwerennej Rzeczypospolitej, za którą zginęły tysiące ludzi w czasie zaborów i w I wojnie światowej, walcząc o niepodległą Polskę, a potem utrzymanie jej granic, po to, żeby była i po to, żeby mogła właśnie m.in. mieć swój samorząd lekarski. Po to też walczyli – i bardzo często w powstaniach, na froncie ginęli – lekarze: czy to z bronią w ręku, czy niosąc pomoc innym, także dosłownie zastrzeleni w czasie pełnienia służby medycznej, kiedy jakaś zbrodnicza armia wkroczyła do lazaretu czy szpitala. Znamy takie przypadki choćby z Powstania Warszawskiego, kiedy mordowano lekarzy, którzy decydowali się zostać przy naszych rannych żołnierzach i cywilach w szpitalach powstańczych i byli zabici, choćby tutaj na Starym Mieście. To właśnie pokaz, kim byli lekarze i do jakiej służby lekarz był i jest gotowy dla społeczeństwa.
Jeżeli mówimy o samorządności i zadajemy pytanie, czy jest ona ważna, to odpowiedź jest bardzo prosta. Tak, jest ona bardzo ważna, tak, samorząd lekarski, samorząd medyczny powinien istnieć. Dlaczego? Dlatego, że lekarze wykonują niezwykle ważną rolę w państwie, ale przede wszystkim jest to rola dla społeczeństwa. Jeżeli zatem wykonują rolę dla społeczeństwa to jeszcze przed wykonywaniem swojej roli dla państwa polskiego, wykonują ją na pewno dla nas wszystkich, czyli ludzi, którzy tutaj żyjemy, którzy pomocy lekarskiej potrzebujemy. A jest to pomoc specyficzna, pomoc, którą bardzo często trudno ocenić. Także wtedy, kiedy stanie się coś nieprzewidzianego, albo stanie się coś, czego być może można było uniknąć. I kiedy trzeba to ocenić. Bardzo trudno jest to ocenić człowiekowi, który nie jest sam przygotowany, nigdy nie wykonywał zawodu medycznego, nie zna się na kwestiach ochrony zdrowia i nigdy nie stał za przysłowiowym stołem, nigdy nie trzymał haków, nie widział, co to znaczy operować. Wyobraża sobie tylko, co to może oznaczać, kiedy patrzy na zdjęcie pana profesora Zbigniewa Religi siedzącego przy stole operacyjnym z pochyloną głową, wyczerpanego kompletnie, wykończonego i jego śpiących współpracowników, którzy po prostu padli – tak wiele godzin stali przy stole i walczyli o to, żeby uratować człowieka i o to, żeby dokonać przełomu w polskiej medycynie. Po to, by potem uratować tysiące żyć ludzkich. Jak to wtedy można było oceniać? O proszę Państwa na pewno z punktu widzenia pozamedycznego, choćby prawniczego na pewno bardzo różnie. Ale czy taka ocena w tym momencie by wystarczyła? Otóż jestem przekonany, że nie. Po to właśnie między innymi jest i powinien być samorząd. Po to, by takie przypadki właśnie rzetelnie, także, a może przede wszystkim kierując się tym, o czym przed chwilą mówił pan prezes – właśnie zasadami etyki, które dla Państwa są szczególne i które mają tak ogromne znaczenie – takie właśnie działania, tą codzienną służbę lekarską, która bardzo różnie przebiega, ale wierzę w to głęboko zawsze jest wykonywana z przeświadczeniem o woli ochrony zdrowia i życia ludzkiego, by móc ją ocenić. To ma znaczenie fundamentalne i dlatego jest samorząd.
Można więc powiedzieć jeszcze mocniej: Samorząd istnieje nie tyle w interesie lekarzy, istnieje w interesie pacjenta. Po to, by lekarz jak najlepiej, z jak największą odwagą, ale jednocześnie rozsądkiem mógł chronić jego zdrowie – bo taka jest jego rola. Taka zawsze była rola lekarza – przez tysiące lat, kiedy ludzie zajmują się dbaniem i ratowaniem zdrowia i życia ludzkiego. Tak bardzo ważny jest samorząd. To, patrząc od tej strony ludzkiej, obywatelskiej, patrząc od mojej strony jako zwykłego człowieka – tak ja chcę żeby lekarz, który dba o moje zdrowie był lekarzem mądrym, dobrze wykształconym, ale zarazem odważnym. Ten lekarz musi wiedzieć, że nawet jak dba o zdrowie Prezydenta Rzeczypospolitej, to jest to taki sam pacjent, jak każdy inny. I w związku z tym najlepiej wykonana przez niego służba wobec tego pacjenta, będzie służbą odpowiednio ocenioną i docenioną. Tylko i wyłącznie na tym mi zależy, bo chciałbym, żebym był traktowany tak, jak każdy, normalny, zwykły pacjent, bo tak właśnie powinno być.
Szanowni Państwo!
Mówię o tym między innymi dlatego, że także dzisiaj w związku z badaniami okresowymi, miałem spotkanie z naszą służbą zdrowia – z tymi lekarzami, którzy na co dzień dbają o moje zdrowie. Oczywiście, Prezydent jest osobą szczególną – wszystkie oczy są na niego zwrócone. Ale w związku z tym podlega takiemu przyjrzeniu się jak zwykły pracownik – po prostu powinien poddawać się badaniom okresowym. Dziękuję ogromnie lekarzom, którzy o moje zdrowie dbają. Nie mam żadnych wątpliwości, że są to wspaniali fachowcy, którzy całym sercem dbają o mnie po prostu jako o zwykłego pacjenta. Zresztą wiem, że nie odmawiają pomocy nigdy, ponieważ wiele opinii na ich temat słyszałem z różnych stron i wiem, że są to ludzie, którzy we wspaniały sposób realizują swoje wielkie powołanie. Nie mam żadnych wątpliwości, że absolutna większość lekarzy – niezależnie od tego czy są profesorami medycyny czy mają ukończone doktoraty w dziedzinie medycyny, czy są po prostu lekarzami medycyny, którzy zdobywają kolejne specjalizacje – to ludzie, którzy wybrali ten zawód z powołania, bo nie da się go wykonywać inaczej. To służba, którą można wykonywać tylko i wyłącznie z powołania.
Teraz druga sprawa. Kiedy spojrzę na to od strony państwowej, rzecz bardzo ważna. Jestem przekonany, że każda władza w państwie, zwłaszcza taka, która jest wybierana przez obywateli, a więc w państwie demokratycznym, chce jak najlepiej o zdrowie swoich obywateli dbać i wykonywać to, co nazywa się ochroną zdrowia, a co również, jak państwo doskonale wiecie, związane jest z polityką. W związku z czym moja ogromna prośba do samorządu i do Państwa wszystkich : Chciałbym, abyście Państwo włączali się w to, w jaki sposób zmienia się i w jaki sposób trzeba zmieniać polską służbą zdrowia. Żeby była służbą zdrowia lepszą, żeby w jak najlepszy sposób odpowiadała naszym standardom konstytucyjnym. Obywatele bardzo często nam wskazują – służba zdrowia nie odpowiada standardom konstytucyjnym. Brakuje jej, zbyt długie i zbyt nieprzyzwoite warunki są przy oczekiwaniu na SORze. Zbyt trudne są warunki w niektórych szpitalach, w niektórych miejscach jest zbyt mało lekarzy specjalistów, często mówi się o zbyt długich kolejkach. To są wszystko zadnia, które muszą być wykonane.
Oczywiście służbie zdrowia potrzeba więcej pieniędzy, zgadzam się z tym. Potrzebne są większe wydatki na ochronę zdrowia. Jestem przekonany, że będą stopniowo zwiększane. Zresztą, proszę Państwa, one są stopniowo zwiększane na przestrzeni ostatnich lat. Niezależnie od tego kto akurat rządzi, te wydatki są cały czas zwiększane, one systematycznie wzrastają. Ale jest jeszcze i drugi problem. Jest problem tego, w jaki sposób te środki są wykorzystywane. I tu też jest, proszę Państwa, problem w wielu przypadkach i etyki i pewnej elementarnej uczciwości, a także i dobrego zarządzania. To oczywiście kwestia tego, w jaki sposób działa Ministerstwo Zdrowia, jego kierownictwo i jego pracownicy. Ale to jest także kwestia tego, w jaki sposób działają dyrektorzy szpitali, szefowie klinik i to jest także kwestia tego, w jaki sposób ten personel medyczny pozwala im działać. To są, proszę Państwa zawsze naczynia połączone i to musi być. Kiedy mówię to jako człowiek, który dzisiaj z decyzji polskiego społeczeństwa, sprawuje ułamek władzy wykonawczej, jaką jest władza prezydencka, mówię to, proszę Państwa, właśnie z punktu widzenia polskich władz. Pomoc w tym zakresie ze strony środowiska lekarskiego, ze strony środowiska medycznego ze strony także tych, którzy znają się na zarządzaniu służbą zdrowia, jest konieczna i niezbędna. I ja o tą pomoc Państwa środowisko dzisiaj chcę gorąco prosić. Proszę o pomoc dla pana ministra Łukasza Szumowskiego, proszę o pomoc dla jego współpracowników.
Z całego serca dziękuję wszystkim Państwu profesorom, doktorom, wszystkim Państwu związanym z polską ochroną zdrowia, którzy zgodzili się współpracować ze mną w ramach Narodowej Rady Rozwoju. Którzy, mając bardzo różne poglądy i światopogląd i poglądy polityczne, dzielą się swoimi uwagami, swoimi spostrzeżeniami i dyskutują bardzo często bardzo ostro w zamkniętych czterech ścianach z kolejnymi ministrami zdrowia na temat planowanych przez nich zmian, przedstawiają swoje koncepcje. To jest właśnie miejsce dyskusji – jedno z tych miejsc, gdzie jest mi niezwykle miło, że ta dyskusja jest toczona z pożytkiem dla Rzeczypospolitej. Dziękuję za pracę w tym gremium nad Narodową Strategią Onkologiczną, którą inaczej można nazwać Narodową Strategię Walki z Rakiem, Jak Państwo ci, którzy zajmują się medycyną, doskonale wiecie jest to nasza groźna przyszłość. Ten wzrost zachorowań na choroby onkologiczne związany także z tym, co cieszyć nas powinno, a mianowicie z wydłużającym się czasem życia człowieka. Coraz więcej będzie chorób onkologicznych z tego względu, że jak wiadomo statystycznie chociażby zwiększy się ich ilość. Musimy odpowiedzieć na to wezwanie, patrząc z perspektywy 10, 15, 20 lat.
To także problem opieki nad seniorami, a więc programy dla seniorów bo tych również, co już przed momentem powiedziałem, naturalnie będzie coraz więcej. Ludzie żyją 75, 80, 85, 90, 95, 100 lat – mamy coraz więcej stulatków, dzisiaj w Polsce są ich tysiące. To jest nasza rzeczywistość, to są wyzwania na które musimy odpowiedzieć, i na które chciałbym, żeby odpowiedziała także i polska służba zdrowia w znaczeniu jej środowiska. Dlatego tutaj jestem i oto Państwa chciałem prosić . Ja wiem, że problemów jest wciąż bardzo wiele. Bardzo dziękuję Panu ministrowi, że odpowiedział na jeden z ważnych postulatów środowiska, jakim jest zwiększenie miejsc dla studentów na studiach medycznych. Bardzo potrzebujemy lekarzy, potrzebujemy też sposobów na to, jak tych młodych lekarzy w Polsce zatrzymać. Jak uczynić tę Polską ofertę pracy w naszej służbie zdrowia dla nich bardziej atrakcyjną, jak spowodować żeby ci którzy wyjechali poza granice naszego kraju i zdobyli tak niezwykle cenne doświadczenia poza granicami, wrócili i podzielili się nimi u nas w kraju. Wykorzystali je chociażby po to, żeby wskazywać nowoczesne rozwiązania które gdzieś wymyślono poza granicami.
Szanowni Państwo,
chcę przy tej okazji, z tego miejsca podziękować wszystkim Państwu profesorom, doktorom, wszystkim ludziom polskiej ochrony zdrowia którzy rozsławiają naszą medycynę i imię naszego kraju poza granicami. Wiem, że wielu spośród Państwa ma wspaniałe międzynarodowe publikacje. Wiem również że wielu spośród Państwa ma wspaniałe międzynarodowe osiągnięcia. Wiem, że wielu spośród Państwa jest zapraszanych do tego, by stanąć przy stołach operacyjnych w najważniejszych z medycznego punktu widzenia i najlepiej rozwiniętych miejscach na świecie, bo jesteście Państwo uważani za fachowców tak wysokiej klasy. Chcę zapewnić, że jesteśmy z Państwa ogromnie dumni. Bardzo dziękujemy, że pełnicie Państwo swoją lekarską służbę także u nas w kraju, ratując życie chorym. Jestem Państwu za to w imieniu całego polskiego społeczeństwa z całego serca za to wdzięczny.
Jeszcze raz Państwa proszę o wsparcie dla Rzeczypospolitej. Nie da się zmienić systemu ochrony zdrowia ot tak. Próbowaliśmy, jak Państwo wiecie na przestrzeni ostatnich 30 lat już kilka razy. Różne były te próby, tak naprawdę wiemy dobrze o tym, że żadna z nich się nie udała. Zadanie jest ogromnie trudne i bardzo wiele kolejnych rządów w zasadzie to zadanie poniechało, obawiając się przykrych doświadczeń, z jakimi zetknęły się wcześniejsze. Bardzo często kosztowało to utratę władzy, jak Państwo wiecie. Ale to musi być dokonane dla dobra polskich pacjentów, także i dla dobra polskich lekarzy. To bardzo trudna próba, bo to są naczynia zamknięte. Zadowolony lekarz to szczęśliwszy pacjent, szczęśliwy pacjent to zadowolony lekarz. Tego się nie da rozdzielić. To zadowolone pielęgniarki, to zadowolona pozostała część personelu medycznego. To kwestia dobrych wynagrodzeń, ale to kwestia także i dobrych warunków w szpitalach. To bardzo złożony problem. Musimy się nad nim głęboko pochylać, ale jest to praca, która jest rozłożona na lata. Bez Państwa wsparcia, bez wsparcia tych, którzy się na tym znają, realizacja tego dzieła nie będzie możliwa. Ogromnie Państwa o to wsparcie chciałem prosić, dziękując i jeszcze raz życząc wszystkim polskim lekarzom, wszystkim osobom poświęcającym się w Polsce ochronie zdrowia i służbie pacjentom ponad stu następnych lat funkcjonowania jak najlepiej, doskonalenia polskiej służby zdrowia. Sprawiania, by należała ona do najlepszych na świecie. Nie tylko pod względem tego, że mamy najlepszych lekarzy, bo mamy w Polsce najlepszych lekarzy, świetnych, inteligentnych ludzi, bo takim jesteśmy społeczeństwem, ale także, żeby były świetnie wyposażone szpitale. Ale także, żeby wszystko to, o czym mówimy, że służy godziwym warunkom ochrony zdrowia było w naszym kraju zrealizowane. Tego Państwu życzę w sprawach służbowych, w sprawach zawodowych. A w sprawach osobistych wszystkim Państwu życzę wszelkiego powodzenia i po prostu szczęścia. Dziękuję.