- Context
- Duda addressed a national ceremony at Castle Square in Warsaw on May 3, 2022, marking the 231st anniversary of the Polish Constitution of May 3rd.
- Main themes
- Constitution of May 3, Polish national identity and sovereignty, solidarity of Central and Eastern European nations, Russian aggression against Ukraine, historical legacy of the Polish-Lithuanian Commonwealth, resilience of the Polish nation, unity against imperialism, Brotherhood of Baltic and Eastern European states, Warsaw Royal Castle as national symbol, lessons of history for the present
- Duration
- ~17 min
- Words
- 2,084
- Sentences
- 69
- Readability
- 46
- Grade
- 14.0
- Syntax
- 3.25
- Vocabulary
- 2.05
Translated from Polish
The broad sphere of national life a sentence belongs to. Every sentence has an Arena, so it is the denominator the other indices are read against.
Other69 sentences in 27 paragraphs
Esteemed Madam Speaker of the Sejm, Honorable Mr. Speaker of the Senate, Honorable Mr. Prime Minister, Esteemed Ladies and Gentlemen Ministers, Venerable Cardinal, Venerable Excellencies, Archbishops and Bishops, Esteemed Ladies and Gentlemen Members of Parliament and Senators, Esteemed Presidents of central and supreme state administration bodies, Highly Esteemed Generals, Esteemed Officers, Non-Commissioned Officers, Soldiers, All Distinguished Guests, led by Veterans, All Highly Esteemed Ladies and Gentlemen, Dear Countrymen!
How characteristic is this image we see today, which we can repeatedly view in photographs or archival film materials, especially from recent decades – the authorities of the Republic of Poland together with its distinguished citizens standing right here, in this place, in the shadow of the Royal Castle in Warsaw. For everyone, this image is unequivocally associated with this date: May 3, the anniversary of the great May Constitution – the great work of our ancestors from 231 years ago.
It is this building – the Royal Castle in Warsaw, a symbol of the glory and power of the First Republic, a witness and the site of the adoption of the Constitution of May 3, but also a witness to the subsequent fall of the Commonwealth of Both Nations; then a witness to our entire further history and the rebirth of the Republic; standing in flames, bombed by Nazi Germany and practically completely destroyed, and then rebuilt through the great effort of Polish society, thus a witness to the resilience, vitality, steadfastness, and tenacity of the Polish nation; a symbol of our history – looks upon us today, and a year ago saw something that, in a sense, after years, and indeed, one could boldly say, after centuries, was a kind of sign of Providence.
On the 230th anniversary of the adoption of the Constitution of May 3, the representatives of the nations of that First Republic – the Presidents of Estonia, Latvia, Lithuania, Poland, and Ukraine – stood together here, in its shadow, within its walls, making a joint declaration, speaking of the brotherhood of their nations, of freedom, of the right to self-determination, to the existence of our nations and states; speaking of the refusal to accept imperialism, to the limitation of our rights, to interference in the sovereign affairs of our states and nations; opposing the Russian occupation of Crimea, Donbas, and Luhansk at that time.
How poignant it was then, especially when we look at it from today’s perspective. How important it was when we look today from the perspective of these 231 years, when at that time they tried to save the First Republic – that Republic, known as the Commonwealth of Both Nations, but indeed many nations, which experienced years of its great power precisely thanks to that community; precisely because they were together, that they defended the state and society together; all the nations of the great Republic.
Then, when it collapsed, and the nations disbanded, ceasing to form a great community, for over a hundred years it was not on the map at all. After which it was reborn, but no longer as strong as it was in its best years of the Jagiellonian era and later, when it was a power on a European scale precisely because of the community and unity of the nations that were able to withstand all powers – both the Teutonic and the Moscow, and others.
How significant that meeting of Presidents was, who again spoke of the community of nations in our part of Europe. How the recent poignant photograph will surely go down in history, when we stood this time in Kyiv, near which the sound of exploding Russian missiles can be heard; Kyiv fortified, suffering from the despair of its suburbs, destroyed, devastated, full of death, pain, and suffering, such as Bucha, Irpin, Borodianka, and hundreds of other places today in Ukraine, where people are suffering as a result of the Russian invasion, as a result of the brutal aggression of the Russian power against an independent, sovereign state, against an independent and sovereign nation.
One of the nations of that Republic is today defending its state in an unwavering manner, although it is weaker than great Russia, although not being such a power – but only in a military sense, on paper, while certainly being a great power of spirit. Today we are together again. This photograph of hands held by the Presidents of Estonia, Latvia, Lithuania, Poland, and Ukraine together in Kyiv during the Russian aggression – I deeply believe – will go down in history and will build that future history.
Today, on the 231st anniversary of the adoption of the constitution of that Republic – the May Constitution – in such an extraordinarily changed reality compared to what we have seen so far after regaining our full sovereignty and independence after 1989, in light of this great war that is raging beyond our borders, I stand here with emotion and want to thank you, My Dear, Most Beloved Countrymen, from the bottom of my heart. Thank you for something that is a living guarantee of both nations – for what you have done recently.
You did this not called upon by any politicians, by any clergy, by anyone. You did this solely and exclusively called by your own hearts, by your own sense of responsibility and – most importantly – by your own extraordinary wisdom, the wisdom of the nation, opening your homes, your families, and your hearts to welcome our neighbors from Ukraine, and more precisely, what is most precious to them: their children, wives, mothers, sisters, grandparents; that you welcomed our neighbors from Ukraine, refugees seeking shelter in our country from the war – that they trusted us, came to us.
And something happened, which the President of Ukraine Volodymyr Zelensky said recently, just a few days ago: “In light of what the Poles have done, all history is irrelevant.”
In a sense, one could say that yes – that in the vastness of this history, after all, in the last centuries so difficult, where on the common table between Poles and Ukrainians so often lay a rifle, so often lay an axe, a weapon – bread has been placed. Bread! A hand has been placed on a hand.
Thank you for that. It is an act that – I deeply believe – builds a completely new path in our history, in the history of our two nations, but also of other nations. I believe that this is indeed the path you have charted to rebuild a true community in our part of Europe. A community that will be able to defend itself in the future against any aggression, even from the greatest powers. Glory to you for that! I thank you for that from the bottom of my heart.
I thank all my countrymen. This is the great – perhaps the greatest – event in our recent history brought about by the entire nation as a great community, by all together and each individually. Those thousands of people who opened up!
But I also want to thank those who, by their personal decision, dedicate themselves to the Polish state in a special way often for many years or decades, and whose service recently is so immensely important; it is a service that builds our security and which – I deeply believe – will create a safe future for us.
I thank the command of the Polish Army and all Polish soldiers of all formations, including the Territorial Defense Forces, including Special Forces, operational military formations – all those who recently, not only in the last two months, but for a very long time have selflessly served the Republic, dedicating their time and health. I thank their families. I thank you from the bottom of my heart for this service to Poland.
I thank all police officers, I thank the officers of the Border Guard, I thank those whose work Polish society often does not clearly see. I thank the officers of all special services: the Military Intelligence Service, the Military Counterintelligence Service, the Intelligence Agency, the Internal Security Agency, the State Protection Service – all those who serve Poland.
I thank our firefighters – both the State Fire Service and volunteer fire brigades – who are always at every call. I thank the scouts and all others who have recently dedicated their time and themselves to serving others. I thank all volunteers. I thank doctors and all medical personnel so exhausted by the pandemic, yet still ready to serve others. I thank you for that from the bottom of my heart. You have shown what it means to rebuild a community. Thank you for this extremely difficult time, when we are witnessing the brutal Russian aggression against Ukraine.
I thank you for all the decisions to support Ukraine that have been made by the authorities of the Republic. I thank the Prime Minister, I thank the Ministers, I thank everyone who supports Ukraine and our neighbors from Ukraine in an institutional sense. I also thank the representatives of local governments, who on a daily basis carry out actions related to the reception of our neighbors in Poland.
I thank you for all the decisions regarding support for Ukraine – both humanitarian and military – that the Republic provides, so that Ukrainians can fight and repel the enemy who wants to take their state from them, who wants to destroy their nation. They need support. We call on the entire international community for that support.
I thank the entire Polish political scene, for it is not only the meetings of the highest authorities of the Republic, those who today exercise executive power in the Republic by democratic mandate. But it is also the meetings of the National Security Council, where – for which I am grateful – representatives of all political options in our country reliably come, who have consistently spoken with one voice in favor of support for Ukraine. I thank you for this extremely responsible policy that builds our community; a policy that is changing our history – I deeply believe, for the better.
The time of challenges that we are witnessing has begun, but it has not yet ended. I am convinced that – unfortunately – we still have many hardships ahead, that perhaps we still have many worries ahead. For what is happening today in Ukraine, the policy that must be pursued in connection with this not only by us but by the whole world – also a policy aimed at forcing Russia to cease its aggression, and thus a policy of sanctions, including economic ones – is costly.
Of course, it causes economic tremors, tremors in the energy market, in the fuel market, leading to economic problems, to inflation, which affects all our wallets, which makes our lives more difficult. We must endure this, we must pursue responsible policy, we must cope with it. This is a challenge of modernity resting particularly on those who hold power.
But it is also a great responsibility for the future of our neighboring community today. Thus, further responsibility for building neighborly ties and brotherhood between our nations. I deeply believe that we will manage. That just as we were able to welcome our neighbors, we will be able to shelter them, so that – when the war ends – they can return to their homes, and we can help them in the work of rebuilding Ukraine: free, sovereign, independent.
Ukraine, which – I hope – will be for decades, and God willing, for centuries, a brotherly state for the Republic, between which and us, Poland – as I hope, prophetically said President Volodymyr Zelensky – there will be no border; that this border will indeed not exist; that we will live together on this land, rebuilding ourselves and building our common happiness and common strength, which will allow us to withstand any danger, and which everyone will fear to attack in the future and will fear to threaten.
I have no doubt that the enormous potential lies primarily in the people – both in Poles and Ukrainians, as well as our neighbors: Lithuanians, Latvians, Estonians. I deeply believe that we are capable of building here, in our part of Europe, a great community of nations – such as the power our history teaches us.
Long live the nations of the former Republic! May God keep them all in His care, may He bring them happiness and success! Long live Poland!
The original Polish. The tags above are read on the English translation's sentences.
Wielce Szanowna Pani Marszałek Sejmu, Szanowny Panie Marszałku Senatu, Szanowny Panie Premierze, Szanowne Panie i Szanowni Panowie Ministrowie, Czcigodny Księże Kardynale, Czcigodni Ekscelencje, Księża Arcybiskupi i Biskupi, Szanowne Panie i Szanowni Panowie Posłowie i Senatorowie, Szanowni Państwo Prezesi centralnych i naczelnych organów administracji państwowej, Wielce Szanowni Panie i Panowie Generałowie, Szanowne Panie i Szanowni Panowie Oficerowie, Podoficerowie, Żołnierze, Wszyscy Dostojni Przybyli Goście na czele z Kombatantami, Wszyscy Wielce Szanowni Państwo, Drodzy Rodacy!
Jakże charakterystyczny jest ten obraz, jaki widzimy dzisiejszego dnia, a który wielokrotnie możemy oglądać na zdjęciach czy archiwalnych materiałach filmowych zwłaszcza z ostatnich dziesięcioleci – władze Rzeczypospolitej Polskiej wraz ze znamienitymi jej obywatelami stojący dokładnie tutaj, w tym miejscu, w cieniu Zamku Królewskiego w Warszawie. Dla każdego ten obraz jednoznacznie kojarzy się właśnie z tą datą: 3 maja, rocznicą wielkiej konstytucji majowej – wielkiego dzieła naszych przodków sprzed 231 lat.
To właśnie ten gmach – Zamek Królewski w Warszawie, symbol świetności i potęgi I Rzeczypospolitej, świadek i miejsce uchwalenia Konstytucji 3 maja, ale zarazem także świadek zaraz potem upadku Rzeczypospolitej Obojga Narodów; potem świadek całej naszej dalszej historii i odrodzenia Rzeczypospolitej; stojący w płomieniach zbombardowany przez hitlerowskich Niemców i praktycznie kompletnie zburzony, a potem odbudowany wielkim wysiłkiem polskiego społeczeństwa, a więc świadek niezłomności, żywotności, nieugiętości i nieustępliwości polskiego narodu; symbol naszej historii – patrzy dzisiaj na nas, a rok temu widział coś, co w jakimś sensie po latach, a właściwie śmiało można nawet powiedzieć, że po stuleciach, było swoistym znakiem Opatrzności.
W 230. rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja wybrańcy narodów tamtej I Rzeczypospolitej – Prezydenci Estonii, Łotwy, Litwy, Polski i Ukrainy – stali razem tutaj, w jego cieniu, w jego murach, podejmując wspólną deklarację, mówiąc o braterstwie swoich narodów, o wolności, o prawie do samostanowienia, do istnienia naszych narodów i państw; mówiąc o niezgodzie na imperializm, na ograniczanie naszych praw, na ingerowanie w suwerenne sprawy naszych państw i narodów; sprzeciwiając się rosyjskiej okupacji wtedy Krymu, Donbasu i Ługańska.
Jakże to było wtedy wymowne, zwłaszcza gdy patrzymy na to z dzisiejszej perspektywy. Jakże było to ważne, gdy popatrzeć dzisiaj z perspektywy tych 231 lat, gdy wtedy próbowano uratować I Rzeczpospolitą – tamtą Rzeczpospolitą, z nazwy Obojga Narodów, ale przecież właśnie wielu narodów, która przeżyła lata swojej wielkiej potęgi właśnie dzięki tamtej wspólnocie; właśnie dzięki temu, że razem byli, że razem bronili państwa i społeczeństwa; wszystkie narody wielkiej Rzeczypospolitej.
Potem, gdy ona się zawaliła, a narody się rozsypały, przestając tworzyć wielką wspólnotę, przez ponad sto lat w ogóle nie było jej na mapie. Po czym odrodziła się, ale już nie tak silna, jak była w swoich najlepszych latach epoki jagiellońskiej i później, gdy była mocarstwem na skalę europejską właśnie dzięki wspólnocie i jedności narodów, które umiały się oprzeć wszelkim potęgom – i krzyżackiej, i moskiewskiej, i innym.
Jakże to spotkanie Prezydentów było wymowne, którzy znowu mówili o wspólnocie narodów w naszej części Europy. Jakże niedawne wymowne zdjęcie pewnie przejdzie do historii, gdy stoimy tym razem w Kijowie, opodal którego słychać huk wybuchających rosyjskich pocisków; Kijowie ufortyfikowanym, cierpiącym rozpaczą jego przedmieść, zniszczonych, zburzonych, pełnych śmierci, bólu i cierpienia, takich jak Bucza, Irpień, Borodianka i setek innych miejsc dzisiaj na Ukrainie, w których ludzie cierpią na skutek rosyjskiej napaści, na skutek brutalnej agresji rosyjskiego mocarstwa na niepodległe, suwerenne państwo, na niepodległy i suwerenny naród.
Jeden z narodów tamtej Rzeczypospolitej broni dzisiaj swojego państwa w sposób nieustępliwy, choć jest słabszy niż wielka Rosja, choć niebędący taką potęgą – ale tylko w sensie militarnym, na papierze, natomiast z całą pewnością będący wielką potęgą ducha. Dzisiaj znowu jesteśmy razem. To zdjęcie rąk trzymanych przez Prezydentów Estonii, Łotwy, Litwy, Polski i Ukrainy razem w Kijowie w trakcie rosyjskiej agresji – wierzę w to głęboko – przejdzie do historii i będzie tę przyszłą historię budowało.
Dzisiaj, w 231. rocznicę uchwalenia konstytucji tamtej Rzeczpospolitej – konstytucji majowej – w tak niezwykle zmienionej rzeczywistości w stosunku do tego, co oglądaliśmy do tej pory po odzyskaniu naszej pełnej suwerenności i niepodległości po 1989 roku, wobec tej wielkiej wojny, która toczy się poza naszymi granicami, stoję tutaj ze wzruszeniem i chcę Wam, Moi Kochani, Najdrożsi Rodacy, z całego serca podziękować. Podziękować za coś, co jest żywym zaręczeniem obojga narodów – za to, coście w ostatnim czasie uczynili.
Uczyniliście to niewzywani przez żadnych polityków, przez żadnych duchownych, przez nikogo. Uczyniliście to tylko i wyłącznie wzywani przez własne serca, przez własne poczucie odpowiedzialności i – co najważniejsze – przez własną niezwykłą mądrość, mądrość narodu, otwierając swoje domy, swoje rodziny i serca na przyjęcie naszych sąsiadów z Ukrainy, a ściślej mówiąc tego, co dla nich najcenniejsze: ich dzieci, żon, matek, sióstr, dziadków; żeście przyjęli do siebie naszych sąsiadów z Ukrainy, uchodźców chroniących się w naszym kraju przed wojną – że oni nam zaufali, przybyli do nas.
I stało się coś, o czym powiedział ostatnio Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski, dosłownie kilka dni temu: „Wobec tego, co zrobili Polacy, cała historia jest nieważna”.
W jakimś sensie można powiedzieć, że tak – że w całym ogromie tej historii, przecież w ostatnich stuleciach tak trudnej, gdzie na wspólnym stole między Polakami a Ukraińcami tak często leżał karabin, tak często leżał topór, broń – został położony chleb. Chleb! Została położona dłoń na dłoni.
Dziękuję Wam za to. Jest to akt, który – wierzę w to głęboko – buduje całkowicie nową drogę w naszych dziejach, w dziejach naszych obojga narodów, ale także innych narodów. Wierzę, że to jest właśnie droga, którą wyście wytyczyli do odbudowy prawdziwej wspólnoty w naszej części Europy. Wspólnoty, która swoją siłą będzie umiała w przyszłości obronić się przed każdą napaścią, nawet największych mocarstw. Chwała Wam za to! Dziękuję za to z całego serca.
Dziękuję wszystkim moim rodakom. To jest to wielkie – może największe – w naszych ostatnich dziejach wydarzenie sprawione przez cały naród jako wielką wspólnotę, przez wszystkich razem i każdego z osobna. Te tysiące ludzi, którzy się otwarli!
Ale chcę też podziękować tym, którzy ze swojej osobistej decyzji poświęcają się dla polskiego państwa w sposób szczególny często od wielu lat czy dziesięcioleci, a których służba w ostatnim czasie jest tak ogromnie ważna; to służba, która buduje nasze bezpieczeństwo i która – wierzę w to głęboko – będzie tworzyła dla nas bezpieczną przyszłość.
Dziękuję dowództwu Wojska Polskiego i wszystkim polskim żołnierzom wszystkich formacji, w tym Wojsk Obrony Terytorialnej, w tym także Wojsk Specjalnych, formacji wojsk operacyjnych – wszystkim, którzy w ostatnim czasie, nie tylko ostatnich dwóch miesięcy, ale od bardzo dawna ofiarnie służą Rzeczypospolitej, poświęcając swój czas i zdrowie. Dziękuję ich rodzinom. Z całego serca dziękuję za tę służbę dla Polski.
Dziękuję wszystkim policjantom, dziękuję funkcjonariuszom Straży Granicznej, dziękuję tym, których pracy polskie społeczeństwo w sposób wyraźny bardzo często nie widzi. Dziękuję funkcjonariuszom wszystkich służb specjalnych: Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Ochrony Państwa – wszystkim, którzy służą Polsce.
Dziękuję naszym strażakom – i Państwowej Straży Pożarnej, i ochotniczych straży pożarnych – którzy zawsze są na każde wezwanie. Dziękuję harcerzom i wszystkim innym, którzy ostatnio poświęcają swój czas i siebie dla służenia drugiemu człowiekowi. Dziękuję wszystkim wolontariuszom. Dziękuję lekarzom i całemu personelowi medycznemu tak zmęczonemu pandemią, a wciąż gotowemu do służby dla drugiego człowieka. Dziękuję za to z całego serca. Pokazali Państwo, co to znaczy odbudować wspólnotę. Dziękuję za ten niezwykle trudny czas, kiedy jesteśmy świadkami rosyjskiej brutalnej agresji na Ukrainę.
Dziękuję za wszystkie decyzje o wsparciu dla Ukrainy, które zostały podjęte przez władze Rzeczypospolitej. Dziękuję Panu Premierowi, dziękuję Ministrom, dziękuję wszystkim, którzy Ukrainę i naszych sąsiadów z Ukrainy wspierają w sensie instytucjonalnym. Dziękuję także przedstawicielom samorządów terytorialnych, którzy na co dzień prowadzą działania związane z przyjęciem w Polsce naszych sąsiadów.
Dziękuję za wszystkie decyzje dotyczące wsparcia Ukrainy – i humanitarnego, i militarnego – którego Rzeczpospolita udziela, by Ukraińcy mogli walczyć i odeprzeć wroga, który chce zabrać im ich państwo, który chce zniszczyć ich naród. Potrzebują wsparcia. Wzywamy do tego wsparcia całą wspólnotę międzynarodową.
Dziękuję całej polskiej scenie politycznej, bo to nie tylko spotkania najwyższych władz Rzeczypospolitej, tych, którzy z demokratycznego mandatu sprawują dzisiaj w Rzeczpospolitej władzę wykonawczą. Ale to także spotkania Rady Bezpieczeństwa Narodowego, gdzie – za co jestem wdzięczny – niezawodnie przybywają reprezentanci wszystkich opcji politycznych w naszym kraju, którzy jednym głosem zgodnie opowiadali się cały czas za wsparciem dla Ukrainy. Dziękuję za tę niezwykle odpowiedzialną politykę budującą naszą wspólnotę; politykę, która właśnie zmienia naszą historię – wierzę w to głęboko, że na lepsze.
Czas wyzwań, których jesteśmy świadkami, rozpoczął się, ale jeszcze się nie zakończył. Jestem przekonany, że – niestety – przed nami jeszcze wiele trudów, że być może przed nami jeszcze bardzo wiele zmartwień. Bo to, co dzieje się dzisiaj na Ukrainie, polityka, która w związku z tym musi być prowadzona nie tylko przez nas, ale przez cały świat – także polityka zmierzająca do tego, by zmusić Rosję do zaprzestania agresji, a więc polityka sankcji, również gospodarczych – jest kosztowna.
Oczywiście wywołuje ona tąpnięcia gospodarcze, tąpnięcia na rynku energetycznym, na rynku paliw, prowadzi do problemów gospodarczych, do inflacji, która dotyka portfele nas wszystkich, która powoduje, że nasze życie staje się trudniejsze. Musimy to przetrwać, musimy prowadzić odpowiedzialną politykę, musimy sobie z tym poradzić. Jest to wyzwanie współczesności spoczywające w szczególności na tych, którzy sprawują władzę.
Ale to także wielka odpowiedzialność za dalsze losy naszej dzisiaj wspólnoty sąsiedzkiej. A więc dalsza odpowiedzialność za budowanie więzi sąsiedzkich i braterstwa między naszymi narodami. Wierzę w to głęboko, że damy radę. Że tak jak umieliśmy przyjąć naszych sąsiadów, tak będziemy umieli ich przechować, by – gdy wojna się zakończy – mogli wrócić do swoich domów, a my pomóc im w dziele odbudowy Ukrainy: wolnej, suwerennej, niepodległej.
Ukrainy, która – mam nadzieję – będzie na dziesięciolecia, a daj Boże i na stulecia, państwem bratnim dla Rzeczypospolitej, pomiędzy którym a nami, Polską – jak, mam nadzieję, proroczo powiedział Prezydent Wołodymyr Zełenski – nie będzie granicy; że tej granicy faktycznie nie będzie; że będziemy żyli razem na tej ziemi, odbudowując się i budując swoje wspólne szczęście i wspólną siłę, która pozwoli się oprzeć każdemu niebezpieczeństwu, a którą każdy będzie się bał w przyszłości zaatakować i będzie się bał jej zagrozić.
Nie mam wątpliwości, że olbrzymi potencjał przede wszystkim tkwi w ludziach – zarówno w Polakach, jak i Ukraińcach, jak też naszych sąsiadach: Litwinach, Łotyszach, Estończykach. Wierzę w to głęboko, że jesteśmy w stanie budować tutaj, w naszej części Europy, wielką wspólnotę narodów – taką, o jakiej mocy uczy nas nasza historia.
Niech żyją narody dawnej Rzeczypospolitej! Niech Pan Bóg ma je wszystkie w swojej opiece, niech im przynosi szczęście i powodzenie! Niech żyje Polska!
